Instagram story viewer> @a.b.pashaa> Posts

ابوالفضل بلغندر

@a.b.pashaa

undefined

POSTS STORIES REELS TAGGED

Download All

.
تو تفنگم جا فشنگ فقط صدای ضَجَمه*
سنگرم همین کلاه لبه دار پهنمه*
داره موشک می‌زنه، باید برم توی خودم*
خونه‌ی سفید من، کوچه‌ی سینه، قلبمه*
پا، میانجیِ من و اون واسه صلحِ دائمه*
باز مذاکره کننده تیم هر دو دستمه*
اون نفس‌هامو می‌خواد، من ولی غصه‌های اون*
نه، توافق واسه ما انگاری کار رستمه*
دوباره موشکِ اشکه، دوباره پهپاد اخم
دوباره گروهک گریه که پشت حلقمه*
ایندفه، می‌خوام بدم تموم سرزمینمو*
از جنوبم نوک پا تا پایتخت، که چشممه*
امشبم بیرون می‌شینم از خودم تو موشکا*
بزا موشک بخورم، این‌روزا خیلی گشنمه*
A.b.pasha by @a.b.pashaa

58

0

6 days ago

.
عِلیَّت یا رابطهٔ میان علت و معلول در فارسی پیوندی میان یک رویداد (علت) با رویدادی دوم (اثر یا معلول) یا برآیند است که در آن، رویداد دوم برآمده از رویداد اول است. این نیز به بٌن و بَر شناخته می‌شود. به زبان ساده، علت «وجودبخشِ» معلول است و معلول هستیِ خود را از علت می‌گیرد.
این برنامه و تصویر، مشت نمونه‌ی خروار جامعه است. من فوتبالی نیستم و شاید تعداد بازی‌هایی که دیده‌ام از انگشتان دو دست نیز تجاوز نکند اما با دیدن چند قسمت از این برنامه‌ی مضحک و ترویج کننده‌ی بی‌فرهنگی به هشداری برخوردم که کانت در مورد روح جامعه داده است.
کانت می‌گوید: هر گاه دریچه‌ی سقوط انسانیت در مقابل انسان دیگر در جامعه گسترده می‌شود، مدنی‌ات رو به فروپاشی می‌رود. این نه تقصیر دولت است و نه مقصر‌اش دیگری‌ست. این یک موضوع میان انسانی‌ست.
چه شده؟ چه بلایی سرمان آمده که دعوای شدید و لحن بد را در رسانه رواج می‌دهیم؟ احترام به بزرگ‌تر را قی می‌کنیم و تمام فرهنگ ایرانی را در ثانیه‌ای به فراموشی می‌سپاریم؟
چه شده که این‌قدر در برنامه سازی سخیف و ابلهانه رفتار می‌کنیم. این معلول تاوان کدام علت ما است که این چنین به جان‌مان افتاده و ما را تندخو و نزاع طلب و پرخاش‌گر کرده‌است. آن‌قدر حواس‌مان را داده‌ایم به جنگ و پیامدهایش که از یاد برده‌ایم که خودمان درون خودمان انسانیت را محو کرده‌ایم.
کاش وقتی داریم به نقد دیگران می... by @a.b.pashaa

43

9

12 days ago

.
(فضایی سراسر سرخ، دو صندلی پشت به هم که پاشا و خدا بر آن نشسته‌اند. خدا آدامس می جود و مدام باد می‌کند. پاشا در سمت دیگر خیالی حباب آدامس را می‌ترکاند. هر کدام به روبه‌روی خود نگاه می‌کنند.)
خدا: نزدیکه، دارین می‌رسین؟
پاشا: مهمه؟
خدا: به هر حال مسافر باید برسه.
پاشا: مقصد، رسیدنه؟
خداوند: رسیدن مقصده.
پاشا:خب، بعدش چی می‌شه؟
خدا: بعدش دوباره راه می‌‌افتین.
پاشا: و باز هم مقصد، باز هم راه. چه سود از این همه رسیدن؟
خدا: پختگی توی رسیدنه. رسیدنِ مدام.
پاشا: رسیده‌ها و پخته‌ها سرنوشتی جز افتادن ندارن. دارن؟ یه نگاه به میوه‌های اون درخت سیب که آفریدی بکن. تا وقتی کالن توی اوجن، اون بالا روی شاخه می‌درخشن. هم‌این که می‌رسن، می‌فهمن، می‌افتن.
خدا: و این اوج بندگیه. ایمان داشته باش.
پاشا: من همیشه بهت ایمان داشتم. حتا وقتی داشتم با دردام پاتیناج می‌رفتم و تو لبخند می‌زدی.
خدا: آفرین، اینم اوج بندگیه.
پاشا: قبول. اوج خدا بودن چیه؟
(خدا برمی‌گردد و به پاشا نگاه می‌کند. لبخند می‌زند.)
خدا: پخته شدی، دیگه وقت افتادنته.

(تکه‌ای از نمایش‌نوشت: بلغندر بوده‌گی یا اند حکایت مصائبِ خارج جهان ایستادن) by @a.b.pashaa

177

16

17 days ago

.
سوار بر پنجره
می گریختم از هوای خانه.
با خود گیلاس داشتم
سیب و گندم های تازه رسته از خاک.
می دانستم که بهار
از در بسته نمی آید.
به کوچه گریختم.
کلاغی در میان ماهیان
بذر نیلوفر می فروخت.
آدرس قطارها را پرسیدم
نمی دانست.
حال ملافه ها را پرسیدم
نمی دانست.
تنها از قرص های خواب آور می گفت
و از انتشار بوی افیون و گرد نعنا
در جوی کوچه.
هم سایه ها می گفتند:
خیابان هوای عابران تازه دارد.
پشت گام هایم آب ریختم
تا نشانی خانه را بیابم
و رفتم.
افسوس،
کوچه از دو سویش
بن بست بود.
A.b.pasha
(برای تمام نویسندگان، برای کسانی که قلم را می‌شناسند به بهانه ی روز قلم) by @a.b.pashaa

49

4

20 days ago

.
اندام‌ام به من دروغ می‌گوید
که لاغر است.
من پر خورترین انسان جهان‌ام.
بی‌سفره،
هر کجا که باشد
می‌نشینم حتا
بی‌آن‌که دستان‌ام را شسته باشم
و مدام می‌خورم
هر آن چه را عزیزان و زمان و خیابان
برای‌ام به ارث می‌آورند.
برای پیش غذا
سوپ بغض سر می‌دهم.
دو سیخ غم،
یک پرس درد،
یک ران تنهایی
و لیوانی پر از اشک.
آن‌گاه تازه نوبت به دسر می‌رسد.
کلاغ برای‌ام برشی فریاد می‌آورد.
آرام بر دندان می‌گذارم
می‌جوم
و هم‌آهنگ با مارش دندان‌ها
به سمت خانه می‌خزم.
کنار آیینه می‌ایستم
تا بار دیگر
دروغ اندام‌ام را
به نظاره بنشین‌ام.
A.b.pasha by @a.b.pashaa

101

10

24 days ago

.
رو تن پالتویِ قدیمی من، رد سیگارو بوی افیونه
لکه‌ی کهنه‌ی یه قهوه‌ی تلخ، عمریه روی پالتو مهمونه
رد می‌شم از کنار تنهایی، نیمه شب از تو کوچه‌ی تردید
شعر می‌خونه ریه از دردِ دود سیگار و بغضی که ترکید
لحظه لحظه دارن رژه می‌رن خاطرات توی مارش افکارم
لشگر گریه‌های سواره‌نظام، می‌رسن پشت فکر بیمارم
من پر از حجم دود و مردودم، امتحانام همه غلط بوده
مثلِ یه گوله برف واسه بازی، توی راه گلوم شده توده
پک سیگار، پشت هر سیگار، جعبه‌های به نیمه شب خالی
آرزوی یه‌کم فراموشی، گم شدن به وقت خوش‌حالی
کوچه‌های همیشه بن‌بست‌و، مزه‌ی ترش و طعم یک ماتیک
عکس‌های یه آکتور عریان، توی رویای کهنه و آنتیک
دم‌دمای سپیده خوابیدن، با دو انگشت و نیمه‌ی سیگار
گریه‌های خفیف و پنهانی، مثل آهنگِ فالشِ یک گیتار
A.b.pasha by @a.b.pashaa

57

6

25 days ago

.
حال‌ام را از که می‌پرسی
در این شام‌گاه کج‌خُلقِ تنگ‌چشم؟
از خویش‌ام؟
من دیرزمانی‌ست
که دیگر با خود نیستم.
رفته‌ام.
از این تن،
از این خانه،
از این کوچه و دیار.
نه می‌دانم
بغض،
کِی بر شاخه‌های چشم‌ام می‌رسد
و نه
کِی از مرگ،
جوانه‌خواهم زد.
تنها،
زمان خاک‌سپاری لب‌خند ام را می‌شناسم.
هم‌آن عصر
که کلاغی بر پنکه‌ی آسمان نشست
و نور،
از کاسه‌ی آب‌گوشت رفت.
من غریبه‌ام با خود
مانند سایه‌ای
که صاحب‌اش را
به گور سپرده‌باشند.
A.b.pasha
(برای خودم وقتی که با خود نیستم.) by @a.b.pashaa

115

3

a month ago

.
ملال در قفس می‌خواند.
صبح بود
و وقت غذایش شده بود.
برایش غذا گذاشتم
اخم‌هایم را پوشیدم
و ناراحتی را بر سرم نهادم
تا سرما مرا از پای درنیاورد.
مهتابی خانه
با بی‌برقی می‌رقصید
و کودکانشان در بهارخواب،
نور بازی می‌کردند.
انگار روزی دیگر
به خانه‌ی ما آمده بود.
روزی مانند
تمام گریه‌هایی که
مخفیانه در باغچه کاشته‌بودم
تا غذای کلاغان گردد.
افسوس
که کلاغان محله‌ی ما
همیشه سیر اند.
A.b.pasha
(برای پدرم، برای تمامی پدران سرزمین‌ام به بهانه‌ی روز جهانی پدر) by @a.b.pashaa

101

12

a month ago

.
یک‌شب مرا
از درب هم‌این خانه
روی دستان خواهند گذاشت
و از کوچه،
به آخرین اتومبیلی که سوار می‌شوم
خواهند برد.
من بر دستان تاب می‌خورم
به تیر برق نگاه می‌کنم
برای لامپ‌های روشن
دست تکان می‌دهم
آخرین کلاغ سیم‌های برق را
سلام می‌کنم
و به آخرین چشمک ستاره‌ها
لبخند می‌زنم
و می‌روم.
میهمانان از شهرستان
به خانه‌ی ما می‌آیند
با شبی که بر تن دارند.
از دوغ می‌گویند
از سپیدی برنج
و سرخی ذغال کباب.
آن‌گاه خسته می‌شوند
و بر نبودن من می‌گریند.
جوی لاجوردی،
ابدیت را تکوین می‌کند
و کودکان،
در غفلت خانواده می‌رقصند.
تقویم‌ها،
دل به هوهوی باد می‌دهند.
باد، به خیابان‌هایی می‌رود
که یک‌روز
سنگینی مرا
در خود داشت.
به پارک‌ها،
کتاب‌فروشی‌ها
و سالن‌هایی که هنر را
به حراج گذاشته‌اند.
آه،
یک‌روز مرا
از دریچه‌ی هم‌این چشمان
روی دستان فراموشی خواهند گذاشت
و از فکر،
به آخرین یادی که می‌آوری
خواهند برد.
A.b.pasha
(برای کابوسی که مرا از خواب به بیداری برد.) by @a.b.pashaa

66

11

a month ago

.
شلاق بزن بر پوست کشیده‌ی مهتابی
که نور را
محبوس شیشه‌های سرفه در گلو
کرده‌است.
هبوط اندیشه
به محله‌ی ما رسیده‌است.
نه مقاومتی کار ساز
و نه اشکی تسلی ده.
کلاغ بر مردار کبوتر می‌خوابد
عشق بر صورت پلشتی می‌افتد
ماه بر گنداب جوی می‌تراود.
این چه ولوله‌ای‌ست
که خواب را
از چرت دست‌فروش محله‌‌ی مان گرفته است؟
بگذار بگرید پنجره
ابر شود حوض خانه
و ببارد درخت انجیر پیر
بر فلاکت دستان سیمانی ساختمان.
ما،
سکسکه‌ی ساعت‌ها
در بیرون لایه‌ی رویاباف
خوشبختی هستیم.
A.b.pasha by @a.b.pashaa

56

4

a month ago

.
نمی‌دانم چه می‌گذرد بر من
که این چنین،
از ابرهای باران‌زا لب‌ریزم.
کوچه برای‌ام
از دردهای بی‌عابری می‌گوید؛
چراغ،
از سوخت‌گی‌پوست لامپ‌هایش
و کلاغ،
از بی‌صابونی جهان بی‌رمق.
من درمان می‌بافم
چاره می‌دوزم
و برای همه،
از دست‌فروش چهارراه
امید می‌خرم.
شب،
به خانه می‌آیم
و برای‌آیینه
می‌گریم.
کاش عابری
مرا نیز
با بغض‌های‌ام درآغوش می‌کشید
کاش کسی،
برای شانه‌های‌ام
دستی دراز می‌خرید
تا خویش را در آغوش گیرم.
A.b.pasha
(برای خویش‌ام) by @a.b.pashaa

169

13

a month ago

.
این بار که جنگ شود
زودتر از تو ویران خواهم شد.
با اولین ترکش
خواهم ریخت
و چهارراه‌های جهان را بند خواهم آورد.
آمبولانس‌ها آژیر
کلاغان فریاد
و هم‌سایه‌ها ترس.
این سنفونی ادامه خواهد یافت.
روزنامه‌ها تیتر خواهند زد
و از ویرانی من،
به جای تو
خواهند گفت.
ببخش مرا جانم‌ام
که ناشیانه رفتار می کنم
چون اولین بار است
که می‌خواهم
به جای تو بمیرم.
A.b.pasha
(برای ایرانم.) by @a.b.pashaa

75

7

2 months ago