Instagram story viewer> @alef_h_wrote> Posts

|ه‍.الف| |ادبی_ اجتماعی|

@alef_h_wrote

1.3K

followers

1622

following

|گاه داستان، گاه دو خطی؛ اما همیشه کلمه|
«نوشته ها مخاطب خاص ندارد»
|امکان پاسخگویی به دایرکت وجود ندارد|

POSTS STORIES REELS TAGGED

.
نامت را
که می‌برم،

قندیل‌های بسته
بر شاخه‌های درخت انار
می‌شکنند

و روی لب‌های ترک‌خورده‌ی زمین
فرو می‌ریزند.

زمین
لبخند می‌زند

و شاخه‌ها
پر می‌شوند از شکوفه‌هایی
که دلتنگِ انار شدن‌اند.

نامت را
که می‌برم،

باد
از دهانم گل می‌چیند

و آسمان
پر می‌شود از پرنده‌هایی
که هر طلوع
نام تو را می‌خوانند.

/ه‍.الف/ by @alef_h_wrote

139

41

4 months ago

.
این روزها چقدر زیاد یاد تو می‌افتم...

یادِ تو وصله‌ی جانم می‌شود و مرا میانِ کلمات، غرقِ بلاتکلیفی می‌کند.

گاه خیال می‌کنم «اینجایی» و صدایت می‌زنم؛ پژواکِ صدا به من بازمی‌گردد و می‌گوید: «آرام‌تر... آرام‌تر...» و می‌خندد.

از لب‌هایت شکوفه بیرون می‌زند و دهانت بوی عطری را می‌دهد که مادرم هر روز داخل چای می‌ریزد و می‌گوید: «مسکن خوبی‌ست دختر، بنوش.»

و من می‌نوشم و عطراگین می‌شوم از بوی گل و بوی یادِ تو.

اصلاً، تو کجا رفته‌ای؟ چرا یادت را با خود نبرده‌ای؟

هیچ می‌دانی وعده‌ی ما پاییز بود؛ آنجا که بوی عطرِ بهار نارنجِ تلخ در هوا می‌پیچید. انارها زودتر از موعد می‌رسیدند و قلبشان روی هیچ شاخه‌ای از درخت ترک برنمی‌داشت.

تو زیر درخت ایستاده بودی، شکوفه‌ی بهار نارنج در دستت بود و آن را به موهای من می‌بستی. من خیال می‌کردم واقعی‌ست، اما تو می‌گفتی قصه‌ای بیش نیست...

ه.الف

#متن_شاعرانه
#متن_نویس by @alef_h_wrote

163

39

11 days ago

.
روز تولد من در شناسنامه‌ام اولین روز بهار ثبت شده است. اما نسیم می‌گوید تو در زمستان متولد شده‌ای و شناسنامه‌ات را در بهار گرفته‌اند! نمی‌دانم راست است یا نه.

مادرم می‌گوید آن روز هوا گرم بود، برفی روی زمین نمانده بود. زمستان تمام شده بود و بهار به خانه‌ی ما رسیده بود. حاج‌بابا تازه رادیو خریده بود. حاج‌ننه فطیر می‌پخت. پدرت از جنگ برگشته بود و ما خوشحال بودیم. مادرم می‌گوید و من تصور می‌کنم آن بهار را و آن به دنیا آمدن را...

دلم همیشه بهار می‌خواهد، شکوفه می‌خواهد و درختی که سبز شده باشد. یک‌بار نوشتم: شکوفه‌ی بهاری را چه باک از خزان، چه از شکستن، چه از بریدن و گسستن... شکوفه باید ماند، حتی اگر فصل، فصلِ رفتن باشد. بهار می‌باید بود، جوانه می‌باید زد و چون بیدی تنومند، ریشه می‌باید زد؛ در اعماق خاک... خاکی که تنش سرد است و چشمانش تاریک و نم‌دار. خاکی که پذیرنده است و نور می‌خواهد تا تو را پرورش دهد و گریه‌ی آسمان را می‌طلبد تا سیراب شود، تا سیراب کند.

من زاده‌ی بهارم و گویی خودِ بهارم که با بودنِ تو شکوفه داده‌ام، جوانه زده‌ام و چون سروی بلند قامت سر به فلک کشیده‌ام. و تو را که نمی‌دانم در کدامین روز، از کدامین فصل به دنیا آمده‌ای، اما ایمان دارم هدیه‌ی خزانی به من...

تو انارِ رسیده‌ای در اول پاییز که سرخیِ آفتاب زده به تنش، نورِ ماه تابیده به صورتش، بغضِ آسمان رسیده به قلبش...

تو همانی؛ همان که چشم‌هایم پیشش جا مانده و آرزوهایم به دست‌های نجیبش گره بسته. تو همان بهانه‌ای، بهانه‌ی فصل‌ها برای آمدن، برای آوردن و آورده شدن... by @alef_h_wrote

129

46

13 days ago

.
گاهی وقت‌ها نمی‌شود برای تسکینِ قلب کسی واژه‌ای ساخت و او را دلگرمِ بودنی کرد که در تردیدِ دو چشم مانده است؛
وقتی چشم‌ها به تماشای هم ننشسته‌اند، دست‌ها به گرمیِ لمسی بی‌تکرار، آغشته نگشته‌اند و زبانی برای بیانِ خواستی مشترک ندارند.

هرچند که کلمات فراوان باشند، به اندازه‌ی ذرات آبی که یک دریا را پدید می‌آورند، یا همچون خاک‌ریزه‌هایی که زمین را می‌سازند، اما باز هم کم می‌آیند و اندوهِ آدمی را در عطشِ جرعه‌ای از کلمه ناکام می‌گذارند.

آرام می‌گوید: «چقدر تشنه‌ی کلمات توام ... هرچند هیچ‌گاه، کلمه‌ای برای رفع تشنگی‌ام خلق نکرده باشی یا مرا در آغازِ هیچ شعر عاشقانه‌ای، جاودانه نکرده باشی هم.»

و اندوه، شبیه سرخیِ اناری می‌شود که در عمیق‌ترین نقطه‌ی قلبش تَرَک دارد و روی تمامِ واژه‌هایی که زبانِ مشترکِ ما نمی‌شود، رنگِ خون می‌پاشد ...

ه‍.الف

#متن
#نوشته by @alef_h_wrote

124

50

17 days ago

.
وقتی تو رسیدی، هوا بوی پرتقال می‌داد؛ بوی عطرِ دل‌انگیزِ خرمالو و طعمِ بهارنارنجِ تلخ...

تو شبیه انار بودی؛ اناری که نوبرانه‌ی فصل بود. سرخیِ آفتاب به تنت زده بود. زودتر از موعد شکوفه داده بودی و زودتر هم رسیده؛ قبل از آنکه دانه‌ی برف در قلبِ زمین آب شود و یخ بزند!

تو آمدی و از شوقِ نگاهِ تو، سیب‌های روی درختِ باغِ کلمات، سرخ‌تر شدند. نهالِ هلوی پاییزی شکوفه داد. برگ روی شاخه رقصید و خزان هزاررنگ شد.

دیگر واژه‌ها را شاعر ننوشت؛ خودشان شعر شدند و دست به دعا گشودند، برای اجابتی که فقط تو بودی.

کلمات به زبان آمدند. قلم را از دست کسی گرفتند و شروع کردند به نوشته شدن. بلد بودند خوب بچینند ردیف‌هایی از یک شعرِ بلند و ناتمام را... گاه دو بیتی شده و در چشمانِ سرمه‌کشیده‌ی آسمان محو می گشتند.
تو که آمدی، خزان، خزان نشد؛ بهاری دوباره رویید و قلبِ اقیانوس آرام گرفت....

/ه‍.الف/

#نثر_ادبی by @alef_h_wrote

116

34

19 days ago

.
یاد روزی افتادم که مادر اعظم جلوی درِ خانه‌مان ایستاده بود و می‌گفت: «النگوها را پس بده.»
مادرم آن‌قدر عصبانی بود که حتی صدای من را هم نمی‌شنید. می‌خواستم بگویم: «پس کلوچه و نوشابه‌ی من چی؟» اما اگر می‌گفتم هم اعتنایی نمی‌کرد و می‌گفت: «خجالت بکش دختر. این دادن، پس گرفتن نمی‌خواهد. خورده که خورده...»

اعظم خودش خواسته بود النگوهایش را با نوشابه و کلوچه عوض کند. من هم قبول کرده بودم، چون دوست داشتم برای یک بار هم که شده آن النگوها را دست کنم و تکان بدهم؛ صدای ریزریز النگوها توی گوشم بپیچد و قلبم از داشتنِ چیزی که دوست داشتم، اما همیشه از آن منع بودم، بلرزد.
النگوها را یکی‌یکی از دستم خارج کردم. وقتی داشت النگوها را دستش می‌کرد، می‌خندید و با غرور به من نگاه می‌کرد. هنوز روی بالای لثه‌ی جلویی‌اش تکه‌ای از آن کلوچه چسبیده بود. انگار کلوچه را بعد از نوشابه خورده بود.
وقتی داشت می‌رفت، گفتم: «پس کلوچه...»
حرفم را قطع کرد، دستش را روی شکمش مالید و گفت: «اینجاست... اینجا بیا بردار.»
در آن لحظه فقط می‌خواستم شکمش را از قسمت ناف باز کنم و آنچه را از من گرفته بود، پس بگیرم.

شب، وقتی مادرم چراغ اتاق را خاموش می‌کرد تا به خواب بروم، پرسیدم: «آیا هیچ‌وقت نمی‌شود به کسی چیزی داد و پس گرفت؟»
مادرم ایستاد. چراغ را روشن کرد. داشت فکر می‌کرد.
از رختخواب بلند شدم و نشستم.
مادرم به چه فکر می‌کرد؟
احتمالاً از خودش هم همین سؤال را می‌پرسید و به روزهای بعد فکر می‌کرد.
من که همیشه کودک نمی‌ماندم. یک روز باید چیزهای بزرگ‌تری برای دادن پیدا می‌کردم؛ چیزهایی که دیگر نمی‌شد مثل النگوها پس گرفت...

ه‍.الف

#نویسندگی
#خاطره_محور by @alef_h_wrote

99

37

20 days ago

.
هوا ابری‌ست...

خورشید به سختی می‌تواند خودنمایی کند و شکوه زیبایی‌اش را به رخ زمین بکشد.

من از نورِ چشم‌هایم به تابشِ خورشید می‌رسم؛ طلوعِ اتفاقی بزرگ در درونم، گشایشی از احساسی به نام عشق.

و درخشندگی روزی را می‌بینم که در انتظار سلامِ بی‌پایانِ من است.

رویاهایی که مرا از دورها می‌خوانند، شبیه نسیمی ملایم، پیچکِ اندوهم را نوازش می‌دهند.

میانِ ابر و غلظتِ مهی که رخِ خورشید را پوشانده، صدایی مرا می‌خواند...

آن صدا، گویی صدای جهان است در تو،
که مرا از تاریکی عبور می‌دهد،
از خاموشی می‌رهاند
و به طلوعی می‌رساند؛
طلوعی به نام تو...

ه‍.الف

#متن
#نوشته_ادبی by @alef_h_wrote

98

41

21 days ago

.
اگر می‌خواهی مرا بخوانی، با شعر بخوان؛
یا حتی اگر می‌خواهی مرا به آغوش بکشی یا ببوسی،
با شعر به آغوش بکش و ببوس.
من در تو گم می‌شوم. من در میان کلمه‌هایت کلمه می‌شوم و تو را با صدای بلند می‌خوانم؛ به اسم کوچکت که معجزه است.

سکوت از صدای ِمن می‌شکند و ماه در قلب ِآسمان پیدا می‌شود. تو در کنار من می‌نشینی و کلمه‌ها شبیه قطارهایی در شب می‌شوند که ما را با خود می‌برند. ما نوشته می‌شویم؛ گاه میان یک غزل، گاه در آغاز یک بیت و گاه در همهمه‌ی خیال ِ شاعر.

تو مرا بخوان، با شعرهایی که از رنج تو عقب نمانده‌اند و هنوز بوی خوش بهارنارنجی را می‌دهند که وسط پاییز شکوفه داد.

نترس، حتی اگر کلمه‌ها تمام شدند... من برایت کلمه می‌شوم، شعر می‌شوم و تو دوباره می‌خوانی، به آغوش می‌کشی و...

/ه‍.الف/

#نویسندگی_خلاق by @alef_h_wrote

133

42

23 days ago

.
از پشت میله‌ها صدایم می‌زند: «ناهید... ناهید...»
از ترس، قدم‌هایم را تندتر می‌کنم. می‌دانم او از بیماران روانی آن بخش است، اما صدایش... صدایش چیزی فراتر از جنون دارد.
پنجره‌ها رو به حیاط بیمارستان، در ارتفاع زیادی از زمین قرار دارند و روی همه‌شان نرده‌های ضخیم آبی‌رنگ کشیده شده است.
تا من به انتهای ساختمان برسم، خودش را به آخرین پنجره رسانده است. این بار صدایش را بلندتر می‌شنوم و تمنای جواب را در نگاهش می‌بینم.
«ناهید... ناهید...»
دست‌هایش را از لابه‌لای نرده‌های پنجره بیرون آورده است. لباس آبی بیمارستان تنش است. دندان‌های سفیدش از دور برق می‌زنند. ابروانی پرپشت و به‌هم‌چسبیده دارد و چشم‌هایی که گویی عمیق‌ترین اندوه بشر را در خود جای داده‌اند.
آن‌قدر صادقانه صدایم می‌زند که برای لحظه‌ای نام خودم را فراموش می‌کنم.
من کیستم؟ آیا نام من ناهید است؟ ناهیدِ او؟
برای لحظه‌ای مردد می‌شوم. می‌خواهم فرار کنم، اما چیزی مانعم می‌شود. حالا که در چشم‌هایش خیره شده‌ام و نگاهم را به طواف چشم‌هایش برده‌ام، نمی‌توانم بی‌تفاوت از کنارش بگذرم؛ حتی اگر ناهید نباشم.
می‌ایستم.
در خیال، قدم‌هایم را همان‌جا که ایستاده‌ام، داخل زمین فرو می‌کنم. می‌خواهم درخت بلندی باشم؛ شاخه‌هایم دست او را بگیرند و مرهم زخم‌هایش شوند.
حتماً هر وقت باد می‌وزد، درختان بلند حیاط بیمارستان هم شاخه‌هایشان را برای او تکان می‌دهند.
صدایش آرام‌تر می‌شود:«ناهید... کجا بودی؟»
بی‌اختیار پاسخ می‌دهم: «اینجا...»

دوباره به تردید می‌افتم. آیا ادامه دهم یا به‌سرعت از آنجا دور شوم؟
نمی‌توانم سنگینی نگاهش را تحمل کنم. با طرز نگاه کردنش، مرا همان‌جا دیوانه می‌کند.
هیچ‌کس از کنارم عبور نمی‌کند. گویی داخل قصه‌ای افتاده‌ام که دو شخصیت بیشتر ندارد؛ او و ناهید.
من و او؛ او که می‌خواهد ناهیدش باشم و برای لحظاتی عشق را به قلب خسته‌اش بازگردانم.
کاش توان بالا رفتن از درخت را داشتم، یا توان کندن میله‌های پنجره را...
اما ندارم؛ نه توان درخت شدن، نه بالا رفتن، نه کندن و نه حتی رفتن.
مجذوب نگاهش شده‌ام. همه‌ی حس‌ها در من، آمیخته به ترس و دلسوزی است. انگار مهربانی‌ام دارد مرا می‌بلعد و هویتم را در هم می‌شکند.

خودم را گم می‌کنم.
نزدیک او می‌روم؛ آن‌قدر نزدیک که در خیال، شاخه‌ها و باد برای ما شعر می‌خوانند.
دستم را از میان میله‌ها جلو می‌برم . دستش را روی دستم می‌گذارد. «ناهید...»

این بار، من جواب نمی‌دهم.
چون دیگر نمی‌دانم ناهید کیست.

/ه‍.الف/

#نویسندگی by @alef_h_wrote

103

32

24 days ago

.
می‌خواستم بگویم شبیه لیلا شده‌ای و بعد می‌پرسیدی: کدام لیلا؟

سکوت می‌کردم و ترجیح می‌دادم یک فنجان چای گل‌سرخ برایت بریزم. تو کنار پنجره می‌نشستی و باران از پشت شیشه پیدا بود. قطراتی که به شیشه‌ی پنجره می‌خوردند، آهنگ داشتند. به گمانم تو آن آهنگ را بلد بودی که با شنیدنش بی‌اختیار به سکوت می‌افتادی.

می‌دانی کی فضای سکوت امن می‌شود؟ وقتی به چشمانت خیره شوم، وقتی نگاهت را به تماشا بنشینم؛ وقتی کلمه کنار برود و حضور، جای زبان را بگیرد.

لیلا راز نهفته‌ای در سینه داشت که به کلمه نمی‌آمد. وقتی دلتنگ می‌شد، سکوت می‌کرد و یک تسبیح بلند می‌گرفت و راه می‌رفت. صدای افتادن دانه‌های تسبیح، راز لیلا را شعر می‌کرد. لیلا شاعر خوبی می‌شد، اگر رازش را به کلمه می‌آورد.

اما نمی‌آورد و اندوه روی پلک‌هایش سنگینی می‌کرد...

/ه‍.الف/ by @alef_h_wrote

93

17

a month ago

.
مامان شکوفه وقتی دلتنگ می‌شود، شلنگ آب را برمی‌دارد و حیاط خانه را می‌شوید. برگ‌های زرد را از شاخه‌ی درختان جدا می‌کند و داخل مشما می‌گذارد و بعد، از آن برگ‌ها برای همه یک کاردستی درست می‌کند. برای نسرین یک پرنده که نوک بلندی دارد، برای سوسن یک درخت که برگ‌هایش می‌ریزد، برای احسان یک هواپیما که پرواز می‌کند و برای سارا یک قایق که پارو ندارد!...

بچه‌ها با خنده کاردستی‌هایشان را برمی‌دارند و مامان شکوفه را می‌بوسند. بعد می‌پرسند: «باز کی دلت تنگ می‌شود ما بیاییم؟»

مامان شکوفه لبخند می‌زند و می‌گوید: «فردا... نه، پس‌فردا...»

حاج‌بابا وقتی دلتنگ می‌شود، زیر درخت گردویی که بیست سال پیش خودش کاشته، می‌نشیند و قرآن می‌خواند. مامان شکوفه به بچه‌ها می‌گوید بهتر است تنها بماند.

بچه‌ها در سکوت بازی می‌کنند و مامان شکوفه از پشت پنجره حاج‌بابا را تماشا می‌کند. هیچ‌کس راز بین درخت گردو و حاج‌بابا را نمی‌داند... فقط چشم‌های مامان شکوفه است که وقت تماشا بارانی می‌شود.

من اما... وقتی دلتنگ می‌شوم، یاد بایدها و نبایدها می‌افتم. اسیر اماها و اگرها می‌شوم. ذهنم یک‌جا بند نمی‌شود. بادِ پاییزی می‌شوم، برگ می‌ریزم. ابرِ سیاه آسمان می‌شوم، می‌غرّم.
بی‌قرار می‌شوم، بی‌تاب می‌شوم و قرار از کلمه‌ها می‌ستانم. کلمه‌ها را بی‌تاب می‌کنم، شعر می‌شوند، از من جدا می‌شوند و سمت تو می‌روند...

تو اما کجایی؟

/ه‍.الف/

#متن by @alef_h_wrote

117

53

a month ago

.
آمده بود که برود...

فلسفه‌ی آمدنش را چنین تعبیر کرده بود: «هر آمدنی رفتنی دارد.» و به همین یک جمله اکتفا کرده و رفته بود؛ آن‌قدر دور که نمی‌شد سایه‌ی او را میان درختان کنار جاده پیدا کرد، یا نقش چشمانش را در حرکت ابرها بر آسمان ترسیم نمود.

رفته بود و ردّی از دستانش را جایی به امانت نگذاشته بود تا آن دیگری با لمسش به آرامش برسد و با «یادِ تهی از یاد» زخم برندارد.

حالا هیچ‌کس نشانی از او نداشت.

تنها باد می‌توانست، وقتی به پیشواز پاییز می‌رفت، بوی عطر تن او را از دوردست‌ها به نزدیکی‌های خیالِ برگی بیاورد که از شاخه‌ی درخت بیدی هزارساله آویزان بود؛ همان برگ سبزی که ترسِ افتادن نداشت.

باد، برگ را به آغوش خیال او می‌برد و نوازشش می‌کرد. عطر او میان شاخه‌های خاموش درخت می‌پیچید و نسیمی آرام، شبیه رؤیایی ناتمام، می‌وزید...

شاید فلسفه‌ی آمدن، رفتن باشد؛
اما آیا فلسفه‌ی ماندن هم رفتن است؟

/ه‍.الف/ by @alef_h_wrote

115

42

a month ago