Instagram story viewer> @amizgheychi> Posts

آمیز قیچی / amizgheychi

@amizgheychi

395

followers

429

following

میرزا سلمونی ‌دوران مشروطه‌م
• زلُف‌های قَجَری‌ت با مَن
پرتابل هستم. در خانه و یا محل کار شما
شماره تماس : 09398503194
#تهران

POSTS STORIES REELS TAGGED

بچه‌هام در خدمت زُلف‌های قجریِ شما 💇
همین
.
#سلمونی #آرایشگاه #مدل_مو #کوتاهی_مو #آرایشگر #آرایش_در_منزل by @amizgheychi

3

25

3 years ago

ناصر و دوشیزه‌ی معاصر🥲
.
#سلمونی #کوتاهی_مو #مدل_مو #آرایشگر_در_منزل by @amizgheychi

3

10

11 days ago

✂️💇🏽‍♀️
مو کوتاه می‌کنم.
همین
.🌱😊
.
#کوتاهی_مو
#مدل_کوتاهی #کوتاهی_در_منزل #سالمندان by @amizgheychi

3

9

22 days ago

فکر کردین ناصر خان از این چالش عقب می‌مونه؟😀
کور خوندین... پس ناصر خان اداااااااامه بدهههه😎
.
#چالش #ترند #کوتاهی_مو by @amizgheychi

37

19

a month ago

🧔🏽‍♀️🪒
ریش را آراسته‌ایم که خاطرِ دوستان مکدّر نشود؛
اما ریشه را نیز باید آراست، که آن دیگر به شانه و روغن درست مقدور نیست! 😌 پس از ریش و ریشه‌ی خود حفاظت کنید.
حتی شما دوست عزیز 😀
.
#کوتاهی_مو #آرایشگری #مدل_مو by @amizgheychi

3

18

a month ago

در دربارِ ناصر خان چه خبر است؟!
هنگامی‌که او برای عیاشی به فرنگ رفته، دربار در کنار هم خوشگذرانی و می‌ خواری و دَنس معاصر راه انداخته‌اند... واااا مُصیبتاااا 🕺🏽💃🏽👯‍♀️
.
.
#قاجار #کوتاهی_مو #آرایشگر_در_منزل #آرایشگر_کودکان #مدل_مو by @amizgheychi

3

11

2 months ago

💇🏽‍♀️✂️

امیدوارم که به مُراد موهاتون برسین😉
#سلمانی #آرایشگر_در_منزل #مدل_مو #براشینگ #کوتاهی_مو by @amizgheychi

3

14

2 months ago

💈💇🏽‍♀️
ناصر، چون که به خلوت می‌رود آن کار دیگر می‌کند.
.
.
#کوتاهی_مو #مدل_مو #آرایشگر_در_منزل #آرایشگر_کودکان by @amizgheychi

3

13

2 months ago

دربار ناصرالدین شاه چه خبر است؟💈😎
#قاجار #ناصرالدین_شاه #سلمونی #کوتاهی_مو by @amizgheychi

24

7

2 months ago

صبح روز بعد، اسد با یک قیچی و یک شانه راهی خانه مردی شد که هیچ سلمانی جرئت نزدیک شدن به او را نداشت.
وقتی به در خانه رسید، پیرمردی در را باز کرد و گفت:
تو همان پسر سلمانی هستی؟
اسد گفت: بله.
پیرمرد آهی کشید:
پس یا خیلی شجاعی... یا هنوز نمی‌دانی برای چه آمده‌ای.
اسد وارد شد. مردی در انتهای اتاق، پشت به او نشسته بود. موهایش آن‌قدر بلند و آشفته بود که تا کمرش می‌رسید. مرد بدون آنکه برگردد گفت:
هر سلمانی‌ای که پیش از تو آمد، یک شرط داشت.
اسد پرسید: چه شرطی؟
مرد گفت: گفتند اول اجازه بده چشم‌هایت را ببندم.
اسد لبخند زد: من شرطی ندارم.
مرد آرام برگشت. چهره‌اش پر از زخم‌های قدیمی بود. سپس آرام گفت: پس قیچی را بردار.

اسد قیچی را باز کرد. چِک...
اولین دسته مو روی زمین افتاد. مرد ناگهان گفت:
صبرکن‌...
اسد از قیچی زدن دست کشید. مرد دستش را روی گردنش گذاشت و گفت:
تو... از کجا فهمیدی؟
اسد متعجب پرسید: چه چیزی را؟
مرد آهسته گفت:
اینکه من سال‌هاست خودم موهایم را کوتاه نکرده‌ام...
اسد به آینه نگاه کرد.
روی گردن مرد، نشانی عجیب دیده می‌شد؛ همان نشانی که سال‌ها پیش روی یک قیچی قدیمی حک شده بود. اسد رنگش پرید.
آن قیچی را می‌شناخت.
چون... قیچی پدرش بود.

ادامه دارد...
#مدل_مو #کوتاهی #پیکسلی #آرایشگر by @amizgheychi

3

12

2 months ago

آن شب، اسد تا صبح چشم بر هم نگذاشت.
قیچی را روی زانو گذاشته بود و به شعله کم‌جان چراغ خیره مانده بود.
فردا قرار بود موهای قبلهٔ عالم را به دست خودش کوتاه کند. اما مسئله فقط یک کوتاهی مو نبود. اگر دستش می‌لرزید، همه چیز تمام بود.
اگر قیچی بیش از اندازه پایین می‌رفت، آبروی استاد می‌رفت.
و اگر کوچک‌ترین خطایی در کارش رخ می‌داد، ممکن بود دیگر هرگز فرصت دست گرفتن قیچی را پیدا نکند. نیمه‌های شب، مادرش که بیدار شد، اسد را کنار پنجره دید. گفت:
پسرجان، چرا خواب به چشمت نمی‌آید؟
اسد لبخند زد و گفت:
مادر... فردا قرار است موی شاه را کوتاه کنم.
مادر لحظه‌ای ساکت ماند. بعد گفت:
شاه که شاه است... اما یادت باشد پسرم، موهای شاه هم مثل موهای همه آدم‌هاست. فقط صاحبش تاج بر سر دارد.
همین جمله، آرامش عجیبی به اسد داد. صبح، هنوز بازار طهران جان نگرفته بود که کالسکه سلطنتی به سلمانی‌خانه رسید.
استاد از شدت اضطراب مدام دستمال به پیشانی می‌کشید. شاه وارد شد، نشست و گفت:
خب پسر... ببینیم آن همه ادعا در آن دست کوچک چه پنهان کرده‌ای.
اسد قیچی را برداشت. چند لحظه به موهای شاه نگاه کرد. نه به تاج...
نه به لباس...‌نه به جواهرات... فقط به مو.
انگار تمام دنیا برایش خلاصه شده بود در چند تار مو و دو تیغه فولادی.
اولین برش را زد.
چِک... یک دسته مو روی پارچه افتاد.
هیچ‌کس نفس نمی‌کشید.
برش دوم...
سوم...
چهارم...
حرکت دست اسد آرام و دقیق بود؛ آن‌چنان که استاد، پس از چند لحظه، دیگر حتی پلک هم نمی‌زد.
اما ناگهان... صدای فریادی از بیرون بلند شد:
شاهزاده وارد شدند!
اسد برای یک لحظه سرش را چرخاند. همان یک لحظه کافی بود.
قیچی در دستش لغزید. تیغه، درست کنار گوش شاه ایستاد. تمام آدم‌های سلمانی از وحشت بر جایشان خشک شدند. استاد فریاد زد:
اسد! دست نگه دار!
اسد بی‌حرکت ماند. اما شاه، برخلاف انتظار همه، خندید:
پسر...
اسد با صدایی لرزان گفت:
بله قربان؟
شاه به آینه نگاه کرد و گفت:
گر قرار بود از ترس، قیچی را زمین بگذاری، از همان روز اول شاگرد خوبی نمی‌شدی.
اسد نفسش را بیرون داد. شاه ادامه داد:
اما حالا یک سؤال از تو دارم.
اسد سر بلند کرد:
این مدل کوتاهی را از کجا آموختی؟
اسد لحظه‌ای سکوت کرد. نگاهی زیر چشمی به استاد انداخت.
بعد آرام گفت:
قبله‌ی عالم.. از هیچ‌کس.
شاه ابرو بالا انداخت.
پس از کجا؟
اسد گفت:
از مردم.
گفت:
مردم؟!... یعنی چه که از مردم!
گفت:
بله قربان.... ادامه در #کپشن ..
#سلمانی #قاجار #کوتاهی #کوتاهی_مو by @amizgheychi

38

14

3 months ago

استاد لحظه‌ای تامل کرد. در دل گفت: عجب...
اما هنوز نمی‌دانست این پسر، رازی در آستین دارد که نه او دیده بود، نه هیچ سلمانی دیگری در تمام طهران.
صبح روز بعد، هنوز آفتاب بالا نیامده بود که صدای سم اسبان در کوچه پیچید. همهمه‌ای برخاست:
قبلهٔ عالم تشریف می‌آورند... راه باز کنید!
حجره‌ی سلمانی‌ ناگهان رنگ دیگری گرفت. شاگردان حوله‌ها را صاف کردند، تیغ‌ها را برق انداختند و استاد، قبای مخملی مخصوص کار را بر تن کرد. اسد در گوشه‌ای ایستاده بود؛ نه اجازه سخن داشت و نه جرئت نگاه کردن. ناصرالدین‌شاه وارد شد. نگاهی به آینه انداخت و با لبخندی گفت:
امروز سبیل ما باید چنان آراسته شود که سفیر فرنگ، از حسادت کلاهش را بجود.
همه خندیدند، جز استاد. او خوب می‌دانست شاه در شوخی، جدی‌ترین فرمان‌ها را صادر می‌کند. استاد کار را آغاز کرد. شانه را آرام میان سبیل شاه لغزاند، اما ناگهان... تق! دستهٔ شانه از وسط شکست.
سکوتی سنگین، تمام اتاق را فرا گرفت. هیچ‌کس جرئت نفس کشیدن نداشت. استاد برای نخستین بار رنگ از رخسارش پرید.
شاه در آینه نگاهش کرد و گفت:
این فال خوبی نیست!
شاگردان با دست‌های لرزان دنبال شانه‌ای دیگر گشتند، اما شانهٔ مخصوص شاه، از چوب آبنوس هندی ساخته شده بود و نمونه‌ای نداشت.
در همان لحظه، اسد قدمی جلو گذاشت. از جیب قبایش، شانه‌ای بیرون آورد. شانه‌ای که خودش ساخته بود. از چوب درخت توت.
دندانه‌هایش را شب‌ها، زیر نور چراغ پیه‌سوز، با چاقوی کوچکش تراشیده بود؛ آن‌قدر دقیق که هر دندانه با دیگری به اندازه یک تار مو تفاوت داشت. استاد با تردید به آن نگاه کردو گفت:
این؟
اسد آرام گفت:
اگر اجازه دهید... فقط امتحانش کنید.
استاد با نگرانی این طرف و آنطرف را نگاه انداختم و سپس شانه را گرفت. همین که میان موهای شاه کشید، چشم‌هایش گرد شد. شانه نه گیر می‌کرد، نه مو می‌کشید؛ نرم‌تر از ابریشم میان تارها می‌لغزید.
ناصرالدین‌شاه نیز از پشت آینه گفت:
این شانه از کجا آمده؟
پیش از آنکه استاد پاسخی دهد، یکی از شاگردان، که از روز نخست به اسد حسادت می‌ورزید، با صدایی بلند گفت:
قربان! این پسر از چند روز پیش یواشکی ابزار سلمانی را دست می‌زند. خدا می‌داند دیگر چه کارهایی کرده باشد.
شاه دیگر لبخند نمی‌زد. آهسته از جا برخاست.چند قدم به سوی اسد آمد.
شانه را از دست استاد گرفت. نگاهی طولانی به آن انداخت. سپس رو به اسد کرد و گفت:اگر این شانه ساختهٔ دست توست... ثابتش کن.
همه گمان کردند شاه از او می‌خواهد شانه‌ای دیگر بسازد.
اما فرمانی که بر زبان آورد، خون را در رگ همه منجمد کرد.
فردا صبح... خودت موی می‌‌زنی.
ادامه... by @amizgheychi

3

10

3 months ago