Instagram story viewer> @by_sabk> Posts

sahar.nezhad

@by_sabk

11.3K

followers

1039

following

Visual Artist & Storyteller
خلق اشیاء، تصویر و روایت از جهان شخصی من

POSTS STORIES REELS

تو تمامِ قصه‌های «باغ اسرارآمیز»، جای یه پناهگاهِ امن خالی بود...

یه گوشه‌ی دنج که عطرش شبیه یه آغوشِ آشنا باشه
«مجموعه‌ی مامان»
از دلِ همین دلتنگی و نیاز به پناه بردن خلق شد.
مهم نیست چقدر بزرگ بشیم یا چقدر قوی به نظر برسیم؛ همیشه روزهایی هست که از هیاهوی دنیا خسته‌ایم و فقط دلمون می‌خواد به امن‌ترین نقطه‌ی جهان برگردیم.
این گوشواره‌ها برامون فقط یه فرمِ هنری نیستن؛ تیکه‌ای از همون آغوشِ بی‌منت و آرومن.
انقدر سبک و رها خلق شدن که وقتی میندازیشون، اصلاً وزنی حس نمی‌کنی، اما انگار یه نفر نشسته کنارت و داره سنگینیِ تمومِ روزت رو از رو دوشت برمی‌داره.
دلم می‌خواد این کار، همون تکه از آرامشی باشه که هر وقت تو آینه به خودت نگاه می‌کنی، بهت یادآوری کنه چقدر عمیقاً دوست‌داشتنی هستی و همیشه یه پناهِ امن همراهته.💗🫶🏻💖

@by_sabk @mona.alaei.artwork by @by_sabk

تو همون باغِ خیالی، همون‌جایی که قصه‌ی «جشن خرگوش‌ها» ازش شروع شد و پر از میوه‌ها و گل‌های اسرارآمیزه، یه گوشه‌ی دنج هست که فقط متعلق به زنبق‌هاست.
من این زنبق‌ها رو بارها تو بزم‌های پنهانِ اون جهانِ خیالی تماشا کردم.
یه بار نیمه‌شب، زیرِ نورِ نقره‌ایِ ماه دیدمشون که چطور سایه‌روشنِ بنفشِ گلبرگ‌هاشون مرموز و جادویی می‌شد؛
و یه بار صبحِ زود، وقتی تلالوِ آفتاب می‌خورد بهشون و رنگ‌هاشون رو تو نسیمِ باغ به رقص درمی‌آورد.
اون‌قدر این تصویر، این ترکیبِ نور و رنگ برام زنده و مسحورکننده بود که دلم نیومد فقط تو قابِ خیال رهاشون کنم.
دلم می‌خواست دست دراز کنم، یکی از این زنبق‌ها رو از اون باغِ رویایی بچینم و با خودم بیارمش تو این دنیا.
این گوشواره‌ها، همون تیکه‌ی جداشده از همون رویان ؛ یه تجسمِ مرئی از همون باغِ جادویی،
تا شما هم دستتون رو بدید به من، باهام بیاید تو دلِ این قصه و این جهانِ خیالی رو با چشمای خودتون زندگی کنید. by @by_sabk

امسال برای تولدم، دلم می‌خواست راویِ یک قصه‌ی متفاوت باشم.
قصه‌ای که از سکوت و خلوتِ «باغ اسرارآمیز» شروع می‌شود.
دلم می‌خواست امسال را درست در میانه‌ی «جشن خرگوش‌ها» باشم لابه‌لای همان گل‌ها و میوه‌هایی که شب‌ها، در سکوت و زیر نورِ ماه قد کشیدند.
همان هنرهایی که در تمامِ این روزهای پر از تضاد، محرمِ راز شدند، با ما نفس کشیدند، لحظه‌به‌لحظه بزرگ شدند و بی‌دریغ، جراتِ رویاپردازی را در ما بیدار نگه داشتند.
این قایق‌های کاغذیِ کوچک که روی میز پهلو گرفته‌اند، ادامه‌ی همین قصه‌اند. مسافرانِ شجاعی از جنسِ رویا، که از تلاطم‌های امسال گذشتند، روی موج‌ها دوام آوردند و حالا آرام، به ساحلِ این باغ رسیده‌اند تا پا به دنیای بیداری بگذارند.

گل‌های تازه‌ی باغ اسرارآمیز، مثل ارکیده‌ها و زنبق‌ها، که امروز رخ نشان دادند.

@by_sabk @mona.alaei.artwork by @by_sabk

⁨ در باغی که هیچ نشانی از آن روی هیچ نقشه‌ای نیست،
زنبق‌ها فقط یک بار در سال شکوفه می‌دهند.

در همان لحظه‌ای که آخرین رنگ بنفشِ شب، آرام‌آرام جایش را به اولین نور صبح می‌دهد.

خرگوش‌های آن باغ باور داشتند زنبق،
گلِ شکیبایی است؛
گلی که عجله نمی‌کند.
صبر می‌کند تا نور، خودش راهش را پیدا کند.

برای همین،
رگه‌های طلایی را بر گلبرگ‌هایش نشاندند.
نه برای آنکه از طلا باارزش‌تر شود،
بلکه تا یادش بماند
روزی، سپیده‌دم از میان گلبرگ‌هایش عبور کرده است.

شبنم‌های همان صبح،
آرام روی گل نشستند.
آن‌قدر آرام که دیگر هیچ‌وقت نخواستند از آن جدا شوند.
شاید برای همین است که امروز،
شکل مروارید به خود گرفته‌اند.

روبان،
آخرین چیزی بود که به این قصه اضافه شد؛
گره‌ای کوچک،
برای اینکه تمام این خاطره‌ها کنار هم بمانند.

این فقط یک گردنبند نیست.
تکه‌ای از باغ اسرار امیز خیالم هست
که هیچ‌کسی آدرسش را نمی‌داند،
زنبق‌ها گاهی روی ترقوه‌ی یک زن می‌نشینند،
تا هر بار که در آینه به خودش نگاه می‌کند،
یادش بیاورند
زیبایی،
هیچ‌وقت فریاد نمی‌زند؛
فقط آرام،
خودش را به کسانی نشان می‌دهد
که بلدند با دقت نگاه کنند⁩

@by_sabk
@mona.alaei.artwork by @by_sabk

⁨ روایتِ صلح و رهایی تو قابِ آینه

بعضی روزها همه‌چیز از یه مکثِ ساده روبه‌روی آینه شروع می‌شه.
امروز از همون روزها بود. وقتی این لباس سبز روشن رو پوشیدم، حس کردم یه تیکه از آرامشِ یه باغِ ساکت رو تنم کردم؛
یه سبزیِ خنک و رها که هیچ اصراری برای خودنمایی نداره و فقط می‌خواد «باشه».
اما این قابِ آروم، یه نقطه‌ی گرم می‌خواست تا از اون سکوتِ مطلق دربیاد.
نگاهم چرخید سمت این گوشواره‌های گلابی.
یادِ اون لحظه‌هایی که قلم‌مو رو می‌زدیم تو رنگِ زرد و سعی می‌کردیم اون حسِ آفتاب‌خوردگی و شیرینیِ طبیعیِ یه میوه رو بیاریم روی کار.

وقتی گلابی‌ها رو گوشم انداختم و دوباره به آینه خیره شدم، همه‌چیز انگار دست از تقلا کشیده بود.
یه تضادِ لطیف بین اون خنکای رها و این گرمای زنده.
همون لحظه بود که اون شعر مولانا تو ذهنم تداعی شد، همون صدایی که قراره روی این ویدیو بشنوید:
«آنان که اهل صلح‌اند، بردند زندگی را...».
به خودم تو آینه نگاه کردم و دیدم صلح برای من دقیقا تو همین لحظه‌ها اتفاق می‌افته.
صلح یعنی همین پیدا کردنِ هارمونیِ ساده، یعنی رها شدن تو دلِ لحظه و دست کشیدن از دویدن‌های بی‌وقفه.
ساختنِ این اکسسوری‌ها، فرم دادن به طبیعت و نشستن پای سایه‌روشن‌ها، برای من تمرینِ همین صلحه.
وقتی ساعت‌ها روی یه بافتِ کوچیک وقت می‌ذارم، دارم با عجله‌های این دنیا خداحافظی می‌کنم و به یه سکوتِ درونی پناه می‌برم.
این قاب، ترکیبِ این رنگ‌ها و این گلابی‌هایی که حالا جون گرفتن، خلوتِ امنِ منه؛ جایی که توش هنر، طبیعت و کلمه‌ها به آروم‌ترین شکل ممکن با هم گره خوردن تا بهم یادآوری کنن برنده شدن تو زندگی، گاهی فقط تو مکث کردن و تماشای همین زیبایی‌های ساده خلاصه می‌شه.⁩ by @by_sabk

تو «باغ گل و میوه‌های اسرارآمیز»، رنگ بنفش رنگِ سکوته.
ریشه‌ی این زنبق‌ها تو هیچ خاکی تو دنیای واقعی نیست؛
اونا از اون گوشه‌ی دنجِ باغ میان که دست هیچ‌کس بهشون نمی‌رسه. بنفشِ عمیقشون شبیه همون سایه‌هاییه که پادشاه خرگوش‌ها توش قدم می‌زنه و بساطِ بزمش رو پهن می‌‌کنه. خواستیم این رازِ خاموش رو از تو خیال بکشیم بیرون.
یه اصالتِ بکر که حالا تبدیل شده به یه فرمِ بی‌نهایت سبک.
انگار یه تیکه از اون جهانِ خیالی رو آوردی تا بی‌هیچ باری، آروم روی قلبت بشینه.

@by_sabk
@mona.alaei.artwork by @by_sabk

⁨ در باغ گل‌ها و میوه‌های اسرارآمیز،
هر میوه جای خودشو داره

لیموها در قسمت آفتاب‌گیر باغ می‌رویند؛
جایی که ظهرها نور روی برگ‌هاشون می‌رقصه.

بلوبری‌ها اما
گوشه‌ی خنک‌تر باغ رو دوست دارن؛
میان سایه‌ی برگ‌ها،
جایی دور از شلوغی.

هیچ‌کس فکر نمی‌کرد این دو
روزی کنار هم قرار بگیرند.

تا یک روز،
یکی از باغبان‌های قدیمی متوجه شد
وقتی لیموها رسیده‌اند،
بلوبری‌ها هم همان حوالی
رنگ دیگری پیدا می‌کنند.

انگار باغ،
میان این همه تفاوت،
یک راز کوچک برای خودش ساخته بود.

از آن روز،
لیمو و بلوبری
در قصه‌های باغ کنار هم آمدند.

و من هم این بار
به جای اینکه فقط قصه‌شان را تعریف کنم،
خواستم خودشان را
از میان برگ‌های باغ بیرون بیاورم.

این‌بار، لیمو و بلوبری. 🍋🫐

ولی یک پایان حتی خاص‌تر هم می‌توانیم داشته باشیم⁩

@by_sabk
@mona.alaei.artwork by @by_sabk

⁨ ⁨ ⁨ حسِ امروز موقع پوشیدن این لباس،
دقیقا مثل قدم زدن تو یه باغ پر از گل رز بود.
اما هر چی گشتم نمی‌دونستم کدوم گوشواره رو باهاش ست کنم.

من توی این باغ، کم گوشواره ندارم؛
از جشن خرگوش‌ها گرفته
تا باغ گل‌ها و میوه‌های اسرارآمیز

تصمیم گرفتم بی‌خیال فکر کردن بشم و کار رو بسپرم به شانس.
کارت‌ها رو کشیدم...
با دیدن شاه ، بی‌بی همون تلنگری بود که می‌گفت امروز روزِ مجموعه
«جشن خرگوش‌ها»ست.
نتیجه‌اش برام خیلی جالب بود؛ گوشواره‌ها یه ترکیب رویایی ساختن، طوری که انگار یه غنچه رز از رو پارچه لباسم پریده و دقیقا روی گوشم شکوفه داده.

شما هم به این نشونه‌های کوچیک و شانسی اعتقاد دارید؟⁩

‪‪@by_sabk‬‪@mona.alaei.artwork‬rk‬rk⁩⁩ by @by_sabk

یک رازی توی این میوه هست که هنوز کشفش نکردم
شاید جادوی رنگ‌هاش باشه؛ اون تلاقیِ بی‌نظیرِ یک سبزِ مات و خنک، با بنفشی که هرچه پایین‌تر می‌آید عمیق‌تر و مغرورتر می‌شود.
انگار یک نفر با وسواس، مرز بین غروب و تاریکی شب را روی تنش نقاشی کرده باشد.
اما همه‌چیز به رنگ ختم نمی‌شود؛
انجیر را باید لمس کرد.
یک بافت مخملی و مرموز روی پوستش دارد که شبیه هیچ چیز دیگری نیست؛
مثل لمس یک تکه پارچه‌ی کهنه و اصیل که آدم رو یاد صندوقچه‌های قدیمی میندازه.
همین تضادهاست که آدم را درگیر می‌کند؛
یک ظاهر مخملین و آرام که انگار خودش به تنهایی یک قصه‌ی کوتاه است
و فقط منتظر مانده تا کسی پیدایش کند و پای حرف‌هایش بنشیند.» by @by_sabk

همیشه برام جالب بوده که چطور یه تیکه پارچه‌ی ساده می‌تونه کل حال‌وهوای آدم رو عوض کنه.
امروز وقتی این لباس گل‌دار رو پوشیدم، دلم می‌خواست یه جوری این شلوغی رو با یه آرامشِ قدیمی ترکیب کنم.
این تور همه چیز رو عوض کرد
نور که از لای تور رد می‌شد، قابِ عکسم یه رنگ‌وبوی دیگه‌ای گرفت؛
یه جور حسِ اصالت که منو یاد نقاشی‌های قجری می‌انداخت.
اما چیزی که این قاب رو برام کامل کرد، همین گوشواره‌ها بود.
وقتی این حجم از رنگ و مرواریدِ از زیر اون حریرِ مات خودش رو نشون داد، حس کردم زمان رو متوقف کردم.
انگار یه تیکه از گذشته رو آوردم وسط امروز و خودم رو توش قاب گرفتم. بعضی روزا آدم دلش می‌خواد خودش رو پشت همین پرده‌های نازک قایم کنه و فقط تماشاچی باشه. by @by_sabk

فرشته‌های بالدار؛
روایتی از سفر به کاشان…

یک روز پاییزی، کاشان را برای تماشای خانه‌های قدیمی‌اش انتخاب کردم.

همیشه فکر می‌کنم هر خانه‌ای، حافظِ خاطره‌های خودش است؛
خاطره‌هایی که روی دیوارها، پنجره‌ها و گچ‌بری‌هایش جا مانده‌اند.

زیر نور طلایی آفتاب،
سایه‌ها آرام روی گچ‌بری‌ها جابه‌جا می‌شدند.
هرچه بیشتر نگاه می‌کردم، نقش‌ها جان می‌گرفتند؛
گل‌ها نفس می‌کشیدند،
شاخه‌ها می‌پیچیدند،
و میان همه‌ی آن‌ها، فرشته‌هایی بودند که انگار سال‌ها بی‌صدا از زیبایی آن خانه‌ها مراقبت کرده بودند.

دلم نمی‌خواست فقط از کنارشان عبور کنم.

با خودم فکر کردم…
اگر این فرشته‌ها روزی از دل دیوارهای کاشان بیرون بیایند، چه شکلی خواهند شد؟

شاید بال‌هایشان هنوز بوی گچِ خیس و آفتابِ عصر را بدهد.
شاید هنوز تکه‌ای از سکوت آن خانه‌های قدیمی را با خودشان حمل کنند.

وقتی به کارگاه برگشتم،
دلم می‌خواست ادامه‌ی قصه‌شان را بسازیم

و این‌گونه، فرشته‌های بالدار متولد شدند…

این طرح
به عنوان یادگاری از نوری که یک عصر پاییزی، روی گچ‌بری‌های کاشان نشسته بود ساخته شد ✨ by @by_sabk

⁨ آدم‌ها فکر می‌کنند باید چیزی به زندگی اضافه کنند
تا خوشبخت‌تر شوند،
در حالی که شاید مسئله، نوع دیدن باشد.

یک جایی از زندگی،
متوجه می‌شوی که بیشترِ چیزهایی که فکر می‌کردی قراره خوشحالت کنه ،
فقط برای چند روز هیجان‌انگیزه .

رسیدن‌ها تموم می‌شه،
چیزهایی که می‌خریم عادی می‌شن،
حتی آرزوهایی که سال‌ها براشون صبر کردیم،
وقتی به دستشون میاریم ،
خیلی زود تبدیل می‌شن به بخشی از روزمرگی.

و اینجاست که آدم می‌فهمه
شاید خوشبختی، چیزی نیست که باید بیشتر و بیشتر از زندگی جمعش کنیم.

شاید باید جور دیگری نگاهش کنیم.

اینکه بتونیم از یک رنگ لذت ببریم،
بدون اینکه لازم باشه معنای خاصی داشته باشه.
چیزی را دوست داشته باشیم،
فقط چون زیباست.
یک لحظه را زندگی کنیم،
بدون اینکه مدام فکر کنیم
قرار است بعد از این چه اتفاقی بیفتد.

من فکر می‌کنم دنیا خیلی بیشتر از چیزی که می‌بینیم،
جزئیات دارد.

فقط ما آن‌قدر درگیرِ رسیدنیم
که فرصت نمی‌کنیم ببینیم
چه چیزهایی همین حالا
کنارمان اتفاق افتاده‌.

شاید خوشبختی واقعاً یک مقصد نباشه.

شاید تفاوتِ آدم خوشبخت با بقیه،
در چیزهایی که داره نیست؛
در چیزهایی‌ست که بلده ببینه⁩ by @by_sabk