Instagram story viewer> @chefselcukceylan> Posts

Selçuk Ceylan

@chefselcukceylan

2449

posts

12.1K

followers

1013

following

•Chef
•Danışmanlık & Menü Geliştirme
•İş Birlikleri İçin DM
•Kuşadası & Bostanlı / Izmir
•08.01.2025 Odie & 24.03.2026 Ozi 🖤 @louefes

POSTS STORIES REELS TAGGED

Download All

Canım Ozi’m…

Sen gideli bir hafta oldu. Gerçekler, yokluğun, senin yalnızlığın gün geçtikçe çok sert hissettirmeye başladı.

Yıllarımızı izin verilen 20 adet fotoğrafa; duygularımı da kelimelerle izah edebileceğim bir posta sığdırabilmem mümkün değil.

Evde süreç çok ama çok zor geçiyor. Yoğun bir yalnızlık duygusuna sahibim ve Leo için dayanmaya çalışıyorum. “Biz bir çekirdek aileyiz” dediğin sözlerine sarılıp ayağa kalkmaya çalışıyorum.

Hayatta olduğumuz sürece anne, baban ve Leo hep beraber olacağız. Onları yalnız bırakmıyorum.

Ozi’m; ailem; seni çok ama çok özlüyorum. by @chefselcukceylan

924

108

4 months ago

“İyi günde, kötü günde” ve “her haliyle kabul etme”
Ben bu sözlerin “asıl” ne anlama geldiğini, nadiren karşılaşabilen bir şey olduğunu şu son 3 günde ‘gerçek’ manada anladım, yaşadım.

Hastayken evde bakmak, dünyanın en basit şeyi.

“Asıl” neymiş biliyor musunuz?

Uyutulmadan önce, uyutulduktan sonra her gün 11:00-12:00 arasını beklemek;

Monitörün simsiyah haliyle seni görmek, elini tutmak, saçını okşamak, duymadığını bile bile veda ederken belki duyarsın da gözlerinden bir damla yaş akar da içim rahat eder diye vedayı uzatmaya çalışmak;

Morg önünde beklemek, cenaze aracına seni yüklemek;

Tabutundan seni çıkarmak, teşhis etmek ve seni yıkamak. Öyle evdeyken çok hasta olduğunda banyoda yıkamaya benzemiyor. O da yetmezmiş gibi ‘güzel koksun diye’ elime tutuşturulan 1 litrelik plastik galonla gül suyunu sana dökmek ve kefenle kaplandığını izlemek;

Ellerimle sana toprak atmak, veda etmek.

Ve bunların tümü 2 Mart gecesinden itibaren 23 gün boyunca “Ozan Albay’ın yakını” olarak yapmak.

‘Ozan Albay’ın yakını değil; ailesiyim. Bazen de ‘hayat arkadaşıyım’ diye düzelttim hep.

Çünkü bir insanı “her haliyle kabul etme” sanırım tam olarak böyle bir şeymiş.

Tüm bunlar çok korkunç şeylerdi. İyi ki ama iyi ki hepsini ben yaptım.

Ömrüm boyunca içim hep ‘keşkesiz’ rahat;

Sensiz de ‘eksik’ olacak. taken in Ürkmez / Seferihisar by @chefselcukceylan

2k

282

4 months ago

Bana bambaşka bir iletişim ve sevgi biçiminin de olduğunu gösterdiğin, öğrettiğin için sana çok teşekkür ederim minik kızım.

Tıpkı sadece anne ve çocuk arasındaki o karşılıksız, çıkarsız, koşulsuz sevgi gibi bir duygu ve bağ gibi.

Tüm bunların yerini büyük bir çaresizliğin alacağı o beş - altı gün çok acıtan doya doya vedalaşmanın ardından son kez üzerimde yatarken kokun ve zar zor alıp verdiğin nefesinle beraber uyuduk.

Birkaç saat sonra da seni melek olarak; o çok sevdiğin battaniyenle yeni yatağına, yeni dünyana uğurladık.

Senin kızım olman benim bu hayattaki en büyük şansım.

Yattığın, gittiğin yer sana huzur ve mutluluk versin.

Seni çok ama çok seviyorum. ♥️ by @chefselcukceylan

648

89

2 years ago

İlk defa bir yemek boğazıma takıldı. Devam edemedim.

Bugün, ne yapacağımı, yönümün neresi olduğunu bilemediğim o günden tam dört ay geçti.

Yaşadığım ve canımı acıtan onca şeyden sonra, bunları tabağa yazdığım sekiz yemekten ilki bu.

Yıllar sonra dönüp baktığımda, sana duyduğum sevginin en primitif, en filtresiz hâlini unutmak istemiyorum.

Seni yıkadıktan sonra, birkaç metrelik beyaz örtünün arasına güzel kokman için dökülen bidonlarca gül suyu…

Çörek otu…

Bir de pamuklar…

Narenciye bahçelerinin arasındaki Ürkmez Mezarlığı’nda ellerimle attığım toprak…

Her gidişimde aynı köşeye oturup seninle konuşurken karşıma çıkan narenciye ağaçları…

Çamlarla çevrili, çiçeklerle dolu, huzur veren bir yer.

Ve sonra durup kendime sorduğum tek soru:

“Ben burada ne için varım?”

Sanırım en çok canımı acıtan da buydu.

Hiçbir şey hissetmeden, uzun süre öylece durdum.

Sonra ilk kez bunu yazdım.

Toprağı anlatmak için mantar, mantar garumu ve damakta serinlik bırakan bir crumble hazırladım.

Üzerine; çam sürgünlerini, limon çiçeğini, limon yapraklarını ve gülü koji pirinciyle fermente ettim.

Her şeyimi gömdüğüm o beyaz yükseltiyi ise; albümin, süt, damla sakızı, beyaz çikolata, limon kabuğu, siyah susam ve gül mayasıyla hazırladığım ince bir merengle örttüm.

Aynı merengden tabağın kenarına bulutlar yaptım.

Çiçek bahçesi ise, bulutların ötesindeki cennet bahçesi…

Orada mutlu olduğunu hayal edebilmek için.

Tabağı seçerken bile ona herhangi bir çukur tabak olarak bakmadım.

En doğru, en bütün olmak zorundaydı.

Doğal taşın içinden çıkmış, zamana ait değilmiş gibi duran bir form aradım.

Çünkü bu tabak, zamanın dışında kalmış bir yeri taşımalıydı.

Sessiz.

Ağır.

Hiç acele etmeyen.

Ürkmez gibi.

Ozi’m;

Kızımızla…

Anneanneciğinle…

Dedenle…

Birlikte mutlu olun.

Ben ise dağılan çekirdek ailemi çok özlüyorum. taken in Ürkmez Mezarligi by @chefselcukceylan

2

0

5 minutes ago

“Bugün günlerden çekirdek ailemizin biriciği, Leo’muzun birinci yılı.”

Ozan gibi bir giriş yapmak istedim.

Evet; Leo’nun ilk yılını fiziksel olarak ikimiz kutluyoruz. Ama çekirdek aile olarak bu yılı birlikte yaşadık. Az ama dolu dolu.

Ben hikâyeye sondan başlıyorum.

Evde, hastalığının son günlerinde, Leo’nun seninle her zamankinden daha fazla yakın temas kurduğunu hatırlıyorum. Sürekli yanında olmak istemesini…

Kim bilir; belki de bir şeylerin çok büyük ters gittiğini hissedip anlayan tek kişi oydu.

“Selçuk, almadan eve dönmeyelim” diyerek onu o iğrenç adamın elinden kurtardığın gün, sadece Leo’nun hayatını değil, bizim hayatımızı da değiştirdin.

Sonra da farkında olmadan benim hayatımı kurtardın.

Bunun için sana sonsuz teşekkür ederim.

Leo’yu tüm hayatım boyunca koruyacağıma, kollayacağıma, seveceğime, gözüm gibi bakacağıma ve hep yanında olacağıma söz veriyorum.

Ömrümüzün sonuna kadar çekirdek aile olarak kalmaya devam edeceğiz.

Bir yıl önce bugün.

Zaman geçti, mevsimler değişti.

Ama bazı kareler olduğu yerde kaldı.

Bu fotoğraflarda ikisi de var.

Biri yanımda, biri anılarımda.

Ama ikisi de hâlâ evim.

Leo ile seni ve Odie’yi çok özledik.

🤍 by @chefselcukceylan

331

14

a month ago

Bir Leo,
bir melek olmuş Odie;
bir de melek olmuş babası
Babalar günün kutlu olsun.

Oğlumuz Leo benimle burada güvende.
Bir gün ailece kavuşana dek; siz de orada kızımız Odie ile mutlu olun.

Sizi çok seviyoruz,
Çok çok çok özledik.
@louefes

🖤🤍 taken in Kusadasi, Turkey by @chefselcukceylan

202

4

a month ago

“52si” dedikleri gün de bitti.
“Ayak ucunda durursan seni görür” dediler; Ben de hep aynı yerde oturuyorum.
Karşımda da mandalina bahçeleri.

Bugün kalbim fiziksel olarak tekrar acıdı.
Seni çok özledim.

Yemeklerini, sofranı, kalmasın diye zorla yedirmeni, yemek sonrası çay içmeyi, mısır patlatmanı; bicileri…
Ev çok sessiz; sabah da, öğlen de, akşam da. by @chefselcukceylan

4k

208

2 months ago

Ozi’m…

Sen gideli bugün tam 2 ay oldu. Birer yıl arayla baba kızı; yaşam parçalarımı kaybettim.

Seninle birlikte, enerjinle beraber bana geçen hangi parçalarımın sessizce kaybolduğunu bile bilmeden bir savaşın içine girmişim meğer. “Yaşlılığımızı görürüm” diye düşündüğüm zamanlarda, hiç düşünmemiştim sensiz nasıl olacağını.

Ölüm şunun gibi bir ley değil ki; küser, kavga eder, kopar gidersin… Ama yaşadığını bilirsin. Zaman zaman bir yerlerden, birilerinden haberini alırsın ya da girip “neler yapıyor?” diye bakarsın. Ayrı ve uzakta olsa da neler yaptığını bilirsin. Zamanın aktığını görürsün. Ama ölüm böyle bir şey değil.
Senin için zaman ve kalp sustuğunda, geri kalanlar için bambaşka bir zaman başlıyor. Çok bocaladım. Buna devam da ediyorum. Kendimi bazen tek başıma bir uçurumun kenarında durmuş gibi hissediyorum. Leo ise her zamanki gibi çekiştirerek uzaklaştırıyor. Dünya dönmeye devam ediyor ama benim içimdeki saat başka çalışıyor. İnsanların zamanı başka, benim zamanım başka akıyor.

Arayanlara, mesaj atanlara çoğu zaman geri dönemiyorum. İnsanlara ulaşmak istemediğimden değil; yalnızca bu yorgunlukla ve karanlığın içindeki mücadeleyle uğraşırken dışarıya uzanacak gücü çoğu zaman bulamıyorum.

Bir insan hayat arkadaşını kaybettiğinde sadece birini kaybetmiyor sanırım. Kendi içindeki bazı sesleri, alışkanlıklar, heyecanları, geleceğe dair kurduğu bazı cümleleri de kaybediyor. Bir ara, tükenmiş, yorulmuş ve bütün yaşam ritmini kaybetmiş hissederken “Acaba Vistina’ya veda mı etsem?” düşüncesi yerleşmişti içime. Sonra çok net bir ses geldi aklıma: “Vistina bizim bebeğimiz.” Ve sana yeniden tutundum.

Bir gün yeniden buluşacak olmak, beni bir yerden izlediğine ve başka bir şekilde var olmaya devam ettiğine inanmak; bugün ayakta kalabildiğim yerlerden biri.

Ama bazen de umarım böyle şeyler yoktur diye düşündüğüm oluyor. Yakın zamanda yaşadığım bazı şeyleri görmemiş olmanı diliyorum.

Çünkü zaten çok zor zamanlardan geçerken, bana daha da ağır anlar yaşatan insanları da unutmayacağım.

Yine de her şeye rağmen anladığım bir şey var:

Güç kendi içimde. Ve sen; kendi üzerinden yeniden mutfağa ve hayata dönecek gücü gösterdin. taken in Kusadasi, Turkey by @chefselcukceylan

455

32

2 months ago

Japonya…

Henüz çok erken ama bir gün “koyo” döneminde uzun uzun yürüyeceğim… Sararmış, kızıla dönmüş, kahverengi ve arada kalan son yeşil yapraklar arasında…

Neyse;

Ozan’ım bana çok önemli bir şey öğrettin.

Farkettim ki gitsen de sen hala benim “pusulam” olarak her zaman var olacak, yol gösterecek, koruyacaksın.

Birinin hayatında kalabilmek için savaş vermemek gerektiğini.

Sevgi; peşinden koşarak, kendini ispatlayarak ya da sürekli hatırlatarak yaşanmaz.

Gerçekten hayatında isteyen insan, sana zaten yer açar.

Bunu büyük sözlerle değil; davranışlarıyla, öncelikleriyle, ayırdığı zamanla gösterir.

Ve en önemlisi, bunu bir gün yapıp ertesi gün unutarak değil; istikrarlı bir şekilde tekrar ederek güven inşa eder.

İnsan, değerli olduğunu söylenince değil; düzenli olarak hissettirilince inanır.

Değer görmek için özsaygından vazgeçmen gerekmez.

Kendini küçültmen, sürekli anlayan taraf olman ya da hep çabalayan kişi olman gerekmez.

Çünkü sevgi, insanın değerini eksiltmez; tam tersine ona kendini güvende, kıymetli ve ait hissettirir.

Bugün dönüp baktığımda bunu daha net görebiliyorum.

Artık kimsenin hayatında yer bulabilmek için savaşmak istemiyorum.

Benim için yer açan insan, bunu bana zaten hissettirecek; bunu da sözleriyle değil, istikrarlı davranışlarıyla ve birlikte kurduğu güvenle gösterecek. by @chefselcukceylan

165

14

19 days ago

Ozan’ı kaybettiğim gün, istemeden başka birine dönüştüm.

İstediğim için değil, mecbur kaldığım için.

Çünkü hayatımda ilk kez, her zaman ulaşabildiğim, her zaman cevap veren, her zaman yanımda olan insan artık yoktu.

O günden sonra dünya değişmedi.

Ben değiştim.

Dünya daha büyük gelmeye başladı.

Daha sessiz.

Daha soğuk.

Daha belirsiz.

Sonra yasın sadece ağlamak olmadığını öğrendim.

Güzel bir haber aldığında ilk onu aramak istemekmiş.

Bir karar verirken fikrini özlemekmiş.

Sıradan bir günün ortasında ansızın eksikliğini hissetmekmiş.

Yeni bir menü hazırlarken ilk tadım kaşığını ona uzatmayı istemekmiş.

Yeni bir yemeği ilk onunla paylaşmayı istemekmiş.

Yeni keşfedilen her yerde istemsizce onu aramakmış.

Bu fotoğraf, bunun en güzel örneklerinden biri.

Julia Roberts’ın Eat Pray Love filmi ilk vizyona girdiğinde sinemada izlemiştim. Film bittiğinde kendi kendime, “Bir gün buraya gitmeliyim.” demiştim.

Yıllar sonra gittim.

Sonra hayatıma Ozan girdi.

Filmi bu kez onunla birlikte izledik.

Hayaller kurduk.

Ve kendimizi, filmin çekildiği, pirinç tarlalarının ortasındaki o küçücük evde bulduk.

O mutfakta birlikte yemek pişirdik.

Sofra kurduk.

Arkadaşlarımızı ağırladık.

Bir hayalin içinde yaşadık.

Bali, bizim için hiçbir zaman sadece bir tatil olmadı.

Nefes alamadığımızı hissettiğimizde kaçıp sığındığımız, yeniden nefes alabildiğimiz yer oldu.

Şimdi yeni bir restoran keşfettiğimde…

Yeni bir menü hazırladığımda…

Yeni bir yolculuğa çıktığımda…

Hâlâ ilk refleksim dönüp sana anlatmak oluyor.

Çünkü insan, sevdiği kişiyi kaybettiğinde sadece onu kaybetmiyor.

Onunla birlikte kurduğu hayatı da özlüyor.

Ve sanırım yas tam da bu.

Hayata devam ediyorsun.

Yeni sofralar kuruyorsun.

Yeni hayaller de kuruyorsun.

Ama içinde hep aynı cümle yankılanıyor:

“Keşke bunu da seninle yaşayabilseydik.” by @chefselcukceylan

308

46

23 days ago

Hep “Karides Dumpling” yapmıştım; ilk defa “Şebnem Ferah Dump” yapıyorum. Heyecanlıyım.

Zaten her konser harika. Bu bambaşkaydı. Yeni dikey sahne, sesin temizliği, görüntünün netliği muhteşemdi.

İlk başta niyetim yoktu. “İşi, toplantıyı konsere denk getirsen aslında güzel olur” olunca ve “👍” şu onayı da alınca kalmasız, hemen geri dönmeli planladım.

Pişman olurdum, pişman!
@sebnemferah taken in Istanbul, Turkey by @chefselcukceylan

85

1

5 days ago

Şebnem Ferah
İstanbul, 18.07.2026 by @chefselcukceylan

110

1

6 days ago