Instagram story viewer> @e.limas92> Posts
109
followers
68
following
https://www.studiolimas.es
[email protected]
POSTS STORIES REELS TAGGED
La amistad es conducir desde los Países Bajos hasta España para el cumpleaños de tu hija. ❤️

Después de un año tan intenso, quizá esto sea justo la medicina que necesito: olvidarme de todo por un momento y recordar nuestras locuras en los Países Bajos, nuestros hijos creciendo juntos, los viajes a Alemania y las vacaciones en Malgrat de Mar y Roses. Una época bonita, llena de libertad y despreocupación.

Y aun así, elegí España. Elegí la incertidumbre y el camino más difícil, aunque sé que podría volver a los Países Bajos y dejar atrás esta lucha.

Quiero crecer, recuperar mi tranquilidad y volver a vivir sin tantas preocupaciones. Pero hay algo que me mantiene aquí: un amor que quizá nunca será correspondido y del que mi corazón no consigue desprenderse.

Hoy mi amiga me suplicó: «Vuelve a los Países Bajos. Por qué sigues aquí?» Le duele verme luchar tanto por algo que quizá nunca llegue a ser mío.

Mi cabeza sabe cuál sería la decisión más lógica, pero mi corazón se niega a escucharla. Nunca había sentido algo tan intenso, algo que parece no tener fin.

Quizá no sea el sentimiento lo que me mantiene aquí, sino esa pequeña chispa de esperanza que todavía no consigo apagar. Y sé que es precisamente esa esperanza la que debo soltar para poder ser libre.

Porque a veces, marcharse duele más que quedarse luchando. ❤️ by @e.limas92
1
14 hours ago
Download
Het kleine meisje met grote dromen is vandaag 10 jaar geworden. Het voelt onwerkelijk, de tijd dat op het moment langzaam leek te gaan is voorbij gevlogen als ik nu terug kijk. Mijn mooie, leuke, lieve en talentvolle Mayra GEFELICITEERD❤️🥰 by @e.limas92
0
a day ago
Download
13 years ago 🙂‍↕️🥰❤️ always beautiful by @e.limas92
1
8 days ago
Download
Casi resulta imposible imaginarlo ahora… Este pequeño bebé sobre mi barriga es Eloy. Como puedes ver, los dos estábamos agotados: Eloy de llorar y yo de su llanto. Esta era mi manera de conseguir que se calmara. Lo ponía sobre mi barriga, muy cerca de mí, y el sonido de mi respiración y el calor de mi cuerpo conseguían poco a poco tranquilizarlo. No tardaba mucho en quedarse dormido.

En esta foto solo tenía un mes.

Tardé casi tres meses en crear un vínculo con mi propio hijo y en sentir ese amor que pensaba que una madre debía sentir de forma natural. En su lugar, sentía sobre todo culpa. Porque ¿cómo puede una madre no amar incondicionalmente a su propio hijo?

Ahora entiendo lo que entonces todavía no podía comprender. La mayor carencia de mi propia infancia había dejado una herida profunda: un apego inseguro. Yo misma nunca había aprendido cómo se sienten la seguridad, la cercanía y el amor incondicional. Y por eso no podía reconocerlos ni sentirlos simplemente cuando me convertí en madre.

Pero un vínculo no siempre nace de inmediato. El amor puede crecer. El apego puede sanar. Y aquello que te faltó en el pasado no tiene por qué determinar lo que eres capaz de dar en el futuro.

Quizás eso sea lo más bonito: que a veces, a través de tu propio dolor, aprendes precisamente a darle a un hijo aquello que tú tanto necesitaste. ❤️ by @e.limas92
0
10 days ago
Download
☝🏼 
Potser és precisament per això que me n’he d’anar.
No perquè el que sento hagi disminuït.
No perquè tu hagis fet res malament.
I molt menys perquè no et vulgui.
Hi ha persones que no pots simplement treure del cor. Potser tampoc cal.
Només estic cansada. Molt cansada. El meu cap i el meu cos em demanen descansar. Ja no puc continuar analitzant cada mirada, cada gest i cada silenci. Ara mateix no em queda força per fer-ho.
Els meus fills necessiten seguretat i estabilitat. I potser per això he de triar, encara que el meu cor preferiria quedar-se aquí.
No sé si Malgrat és la decisió correcta. Només sé que ara he de deixar de lluitar, descansar i deixar que el temps faci la seva feina.
Potser deixar anar també és una manera d’estimar.
I si m’emporto amb mi tot el que aquí he sentit, après i estimat, potser no ho estic deixant enrere.
Potser simplement continuo el meu camí. by @e.limas92
2
21 days ago
Download
Mijn fietslandje 🥰❤️ by @e.limas92
0
22 days ago
Download
Algo que antes nunca valoraba, porque para mí simplemente era lo normal: en los Países Bajos todo está increíblemente pensado para los niños. Zonas de juego en los supermercados, fruta gratis, parques infantiles en cada calle y grandes espacios en los barrios con actividades durante los fines de semana, las vacaciones y los días festivos. De niña sentía que siempre había algo que hacer.

Solo después de vivir varios años en España me he dado cuenta del lujo que era todo aquello. Incluso mi casa grande en los Países Bajos —tres plantas, cuatro dormitorios, jardín delantero y trasero— en aquel momento me parecía que no era suficientemente grande. No porque quisiera tener más que los demás, sino porque estaba acostumbrada a que esas posibilidades simplemente existieran.

Pero aquí he descubierto algo que quizá sea aún más importante: cuánto me gusta vivir fuera de casa. En los Países Bajos existe una fuerte cultura de estar dentro. Después de las cinco de la tarde las calles se quedan tranquilas y todo el mundo se va a casa. Aquí vivo mucho más fuera: en la calle, en las terrazas, rodeada de gente. He conocido dos mundos y gracias a eso ahora sé mucho mejor qué tipo de vida encaja conmigo.

Lo que tengo ahora no es, ni mucho menos, lo ideal y tampoco es lo que quiero para el futuro. Pero ahora mismo es un paso intermedio. Mi objetivo está muy claro: comprar mi propia casa. Para conseguirlo tengo que hacer sacrificios, gastar menos y volver a ahorrar muy bien. Todavía me queda un largo camino.

Lo único que no sé es si tengo la energía y la fuerza para recorrer todo ese camino en Roses. Esta parte de Catalunya es preciosa, pero no es el lugar más fácil para abrirte camino y llegar a la vida que tienes en mente.

Pero hay algo que ahora sí tengo claro: no quiero simplemente una casa bonita. Quiero una vida que encaje conmigo. Y eso solo lo he podido entender de verdad porque he tenido la oportunidad de conocer dos mundos. by @e.limas92
1
24 days ago
Download
Cuando miro hacia atrás, vuelvo a ver y sentir los momentos más felices de mi vida. Mi etapa de prácticas y el trabajo que nació de ella fueron años en los que podía decir sinceramente: «Soy feliz», porque amaba lo que hacía.
Sentía un amor enorme por los niños, jóvenes y personas con discapacidad a los que cuidaba. Trabajaba desde el corazón. Pero también había enfermedad, dolor, miedo y muerte. Me llevaba el trabajo a casa, dormía mal y tenía pesadillas. Finalmente no pude más. Dejé el trabajo, continué estudiando y tomé otro camino.
Aun así, mi corazón nunca dejó la atención. Esperaba encontrar algún día en Roses algo que volviera a hacerme sentir aquello.
Y ocurrió: trabajé con personas con demencia que ya no podían valerse por sí mismas. Todo me resultaba familiar: asear, levantar, medicación, cambiar pañales, ayudar a comer y, sobre todo, estar ahí.
Pero volvieron las lágrimas. Alguien fallecía, otro enfermaba y comprendí que la pérdida forma parte de esta realidad con mucha frecuencia.
También descubrí un enorme contraste entre la atención que conocí en los Países Bajos y la realidad de aquí. En los Países Bajos estudié cuatro años y obtuve titulaciones para poder realizar determinadas tareas. Aquí vi personas entrar con una formación mucho más breve y marcharse por la enorme carga de trabajo.
Y para mí nunca se trató del dinero. Quería hacer aquello donde está mi corazón.
Pero cómo ofrecer amor, atención y dignidad cuando tres personas deben cuidar de unas veinticinco?
Vi personas pasar horas mirando una pared. Y comprendí que cuidar no es solo asear o administrar medicación. Es mirar a alguien a los ojos, escuchar, sostener una mano, conversar, hacer sonreír y decirle con hechos: «Te veo».
Finalmente también me fui. No porque no quisiera cuidar, sino porque la carga emocional y de trabajo era demasiado grande.
No me he vuelto más fuerte. Me he vuelto más consciente.
Mi trabajo ha tomado otra dirección, pero algo no cambia:
Trabajar con personas está en mi corazón. Su sonrisa es mi combustible.
Quizás algún día pueda apoyar a familias en sus propios hogares y ayudarles con parte de lo by @e.limas92
0
2 months ago
Download
Hun eerste zonsverduistering meegemaakt, ik kreeg wel 300 vragen over de zon en de 🌒 in volle rust kijken voor mezelf zat er niet in. 

#eclipse by @e.limas92
1
2 months ago
Download
Toen Eloy nog van zingen hield 😏 jammer dat hij dit niet meer wil en doet, maar zijn keuzes respecteer ik ten alle tijden. by @e.limas92
0
2 months ago
Download
En esta foto todo parece despreocupado. Una sonrisa, amigos a mi alrededor y una niña que parece feliz y sin preocupaciones. Pero detrás de esa sonrisa ya llevaba una mochila demasiado pesada para una niña tan pequeña.

Desde muy joven sabía que el entorno en el que estaba creciendo no era seguro. Lo único que necesitaba no era riqueza, juguetes ni vacaciones caras. Solo necesitaba un poco más de amor.

Pasé mis primeros años de vida principalmente en España y después me mudé a los Países Bajos. Vivía solo con mi padre. Un padre que hacía todo lo posible, pero que estaba completamente entregado a su trabajo, a ganar dinero y a dirigir sus empresas. Él pensaba que me daba todo lo que necesitaba.

Cuando tenía nueve años, me quedaba sola en casa. A partir de ese momento aprendí a criarme a mí misma. Aprendí a cocinar, a poner la lavadora y a cuidar de mí. Las noches también eran difíciles. Tenía miedo de los fantasmas y de los ladrones. Siempre corría lo más rápido posible hasta mi habitación y bloqueaba la puerta para sentirme segura.

Esta no es la historia de un mal padre. Es la historia de un padre que pensaba que una casa grande, regalos, dinero y buena comida eran suficientes para hacer feliz a una niña. Nunca me faltó nada en lo material, pero el amor no se puede comprar.

En los Países Bajos recibí ayuda y pude hacer terapia para superar mis traumas. Mi pasado ha encontrado su lugar, pero hay heridas que dejan cicatrices para siempre.

Quizás por eso España siempre ha seguido siendo mi hogar en el corazón. En Roses y en Malgrat de Mar pude ser realmente una niña. El cariño y el calor que me faltaban en casa los encontré en las personas que me rodeaban.

Soy neerlandesa y estoy orgullosa de ello. Pero mi corazón siempre tendrá un lugar muy especial para Catalunya. Allí me sentía segura. Allí me sentía en casa. ❤️💛 by @e.limas92
0
2 months ago
Download
Quan penses: SÍ! Vacances d'estiu...

Per fi, distància d'allò que et fa mal. Temps per relativitzar, trobar calma i buscar distraccions. No podia esperar que comencessin les vacances. Pensava: ara és el moment. Ja no ens veurem més, així que aquest sentiment segur que desapareixerà.

Però ja som a l'agost... on és aquest miracle?

La distància física hi és, però la del meu cor no. Per molt que ho intenti, que pregui o que miri cap a una altra banda, aquest sentiment continua. Per què precisament ella és tan especial? Per què no aconsegueixo deixar-la anar?

Ja no vull sentir això. No perquè l'amor sigui dolent, sinó perquè fa massa mal. Així que busco distraccions. Surto a dinar, reservo vacances, faig excursions... En realitat, estic fugint. Però allà on vaig, aquest sentiment ve amb mi.

Quan sóc al seu costat, ja no sóc l'Elisa forta, divertida o intel·ligent. Les paraules em desapareixen i, de sobte, ni tan sols em reconec.

L'estiu no m'ha ajudat. I, ben endins, sé que marxar a una altra ciutat o tornar als Països Baixos tampoc ho farà. Potser ara només em queda continuar centrant-me en la feina, els meus fills i el meu futur, mentre continuo oberta al que la vida encara em pugui portar.

Escriure m'ajuda. I comparteixo això perquè sé que algú ho llegirà i pensarà: jo també conec aquest sentiment.

En res estàs sol en aquest món. by @e.limas92
0
2 months ago
Download

Download All

Save the photos and videos currently loaded on this page.

0Photos
0Videos
Ready to download 0 / 0

Keep this tab open until your download is ready.

back to up