Instagram story viewer> @ehsan.memarbashi> Posts

Ehsan Me'marbashi

@ehsan.memarbashi

1.2K

followers

2041

following

سرِّ من از ناله‌‌ی من دور نیست
لیک چشم و گوش را آن نور نیست
----
در اندرون من خلأ وحشتناکی هست، نوعی لاقیدی که آزارم می‌دهد.

POSTS STORIES REELS

‌ ‌
یکی بود یکی نبود.
روزی سرد از زمستان بود. جوانی در آیینه به خود خیره شد. تا پیش از آن چندان توجهی به خود نداشت. ولی آن روز گویی در ذهنش جرقه‌ای افتاد و خوب خودش را نگاه کرد. روزها و هفته‌ها و سال‌ها چنان به سرعت و تندی گذشته بودند که دچار روزمرگی شده بود. در این روزگار وانفسا و پرآشوب، که با گذشت زمان بر شدت آن افزوده می‌شد هر روز و شب اندیشه‌اش به کجاها که نمی‌رفت و درگیر نمی‌شد. اندیشه‌هایی که بیشترشان صبح روز بعد چنان در ذهنش دگرگون شده بود که گویی هرگز او را به خود مشغول نکرده بودند. گهگاه نیز به آنها می‌خندید، که چرا او را درگیر خودشان کرده بودند.
خوب به آیینه نگاه کرد. تصویر خود را در آن خوب برانداز کرد. انگار خودش را نمی‌شناخت. تارهای سفید مو، بالا و پایین چهره‌اش جولان می‌دادند. گویی موهای سیاه را نیز آرام آرام به کیش خود وادار می‌کردند. در این گیر و دار چشمش به چین و چروک‌های چهره اش افتاد؛ بیشتر شده بودند. از گذر عمر خبر می‌دادند. عمری که بیش از نیمی از آن سپری شده. تلخ و شیرین، شاد و غمگین، خوب و بد، و زشت و زیبا. همه را دیده، شنیده و حتی چشیده بود. چندین و چند بار؛ چه کم چه زیاد. میان این سال‌های گذشته، در جستجوی خودش بود؛ جستجوی زمانی که در این چند سال گذشته، یا از دست داده یا بهره‌ی خوبی از آن برده. کجای این راه بود، از کجا آمده بود، به کجا می‌رود و کجا ایستاده است. خود را گم کرده بود. خودِ خودش را. در پی یافتن حقیقت وجودی‌اش بود. کنون می‌خواست پس از پیدا کردن خود، همراه و همگام با خودش به پیمودن مسیر زندگی‌اش ادامه دهد. تنهای تنها. بی بودن کس دیگری. بی هیچ مزاحمتی. در دنیایی بزرگ دنبال جایی برای خود می‌گشت. آنقدر دنیا بزرگ بود که کسی او را نمی‌دید و در دلش جا نمی‌داد. شاید هم نخواستند او را ببینند. در دنیای پر زرق و برق امروز، او دنبال حقیقت وجودی بود و دیگران دنبال زرق و برق گذرا که چندی نمی‌پاید و مانند برگ پاییزی سرانجام از شاخه‌ی درخت خوش بر و رو می‌افتد و از عرش به فرش می‌رسد. برگ‌هایی که زیبایی را در زرد بودن خود دارند، ولی افسوس که زرد شدن به سان صدای ناقوس مرگشان است و صدای برخورد آنها به زمین همان صدای بازپسین میخ کوبیده شده بر تابوت. کسانی که در پی دم دستی‌ها بودند، ولی او نبود. از زرق و برق چندان دل خوشی نداشت. زیبایی را در سادگی می‌دید و جستجو می‌کرد. درد می‌گرفت و نمی‌داد. دل می‌داد و نمی‌گرفت. از بدرود گریزان بود و ترسی بس گران به دلش می‌انداخت.
ادامه در دیدگاه‌ها 👇 by @ehsan.memarbashi

‌ ‌
ما کیستیم؟ ما چیستیم؟ از کجا آمده‌ایم که چنین عاشقانه گرد یکدیگریم تا جشنی کوچک برای عشقی بزرگ برپا کنیم؟ چه چیز ما را به این کار واداشته؟ چه عشقی است؟ داستان شورانگیز عشق را شنیده یا خوانده‌ای؟ هرگز نامش را شنیده یا خوانده‌ای؟ پس بخوان تا بدانی.
داستان عشق ما مانند دیگر عشق‌ها نیست. هر چه بیشتر گذشت استوارتر شد. درست یادمان نیست چه پیش آمد که مهرش به دلمان نشست و شگفت‌آورتر اینکه نمی‌دانیم چرا نسبت به روز نخست تفاوتی نکرده است. آنچنان سرخوش و شاد بودیم همچون ایکاروس که خواستیم بر بلندای جهان بایستیم و پرواز کنیم ولی افسوس پر و بالمان افتاد و ما نیز به همراه آن همنشین خاک شدیم. شاید این همان شوندی باشد که عشقمان تا ژرفای دلمان پیش رفت و جا خوش کرد. ما اسفندیاری بودیم رویین تن که دست زمانه، رستم‌وار آمد و تیری از گونه ورشکستگی را به دیدگانمان زد و بر زمین افتادیم. چشمانمان کور شد تا دیگر چیزی را نبینیم ولی چشم دلمان رو به روشنایی خورشیدوار و زیبای عشقمان باز شد تا جز زیبایی و شکوه، دیگر چیزی را نتوانیم ببینیم و او را چنان دوست داشته باشیم که دیگران به ما رشک بورزند. ولی زمانه نمی‌دانست که المپیای ما روزی همچون ققنوس از خاکستر خود پر می‌گشاید و به سوی آینده‌ای درخشان پرواز می‌کند. ما گدایانی بودیم که عاشق شدیم و عشق راستین را در دل و روانمان یافتیم، نه در کوچه و بازار که پر است از عشق‌های دوهزاری و زودگذر که حتی دارندگانشان نیز آن را پذیرا نیستند. شل‌مغزانی که تنها از روی تنگ‌چشمی ما را به ریشخند می‌گیرند چون هیچگونه گیرایی از عشق و معنای آن ندارند. کسانی که حتا خدا و خانواده را نیز این اندازه دوست ندارند. کسانی که سخنان صد من یک غازشان مانند چوب‌پنبه‌ای است که روی آب شناور مانده و هرگز به ژرفای دریای عشق ما نخواهد رسید و بدین‌سان است که هرگز گیرایی از آن ندارند. ما عاشقانی هستیم که خیزابه‌های دریای عشقمان بسی بلندتر از اندیشه و نگاه کوته شماست. ما گدایانی هستیم که شاید مانند فیلم‌ها هرگز به شاهزاده نرسند ولی عشق او را با جان و دل بر دوش می‌کشند و تا همیشه در سر و در دل می‌پرورند.
.
ادامه در دیدگاه‌ها 👇 by @ehsan.memarbashi

‌ ‌
گاهی زیبایی تاریخ، در سکوت آجرها و نقش‌های کاشی‌ها پنهان شده است. by @ehsan.memarbashi

‌ ‌
لازم نیست مردم‌گریز باشید تا از فکر این که این همه آدم در خیابان‌ها به هم تنه می‌زنند از وحشت یخ کنید، ولی اگر مردم‌گریز هم باشید بد نیست.
#استیو_تولتز
#جزء_از_کل by @ehsan.memarbashi

‌ ‌
بازآی و دل تنگ مرا مونس جان باش
وین سوخته را محرم اسرار نهان باش
#حافظ by @ehsan.memarbashi

‌ ‌
شادمانی ما انسان‌ها از ابهام برمی‌آیند. شادمانی پاک و تابناک از آنِ خداوند متعال است.
ویکتور هوگو
بینوایان by @ehsan.memarbashi

‌ ‌
جز از راستی هر که جوید ز دین
بر او باد نفرین بی‌آفرین
#فردوسی by @ehsan.memarbashi

‌ ‌
نگه کن بر این گنبد تیزگرد
که درمان ازویست و زویست درد
#فردوسی by @ehsan.memarbashi

‌ ‌
چین و چروک تمامی ندارد، خط خط سال‌های خوشی‌ست که می‌ماند توی گوشت و گند می‌زند به نمای قیافه.
#لویی_فردینان_سلین #مرگ_قسطی by @ehsan.memarbashi

‌ ‌
هوا پر خروش و زمین پر ز جوش
خنک آنکه دل شاد دارد به نوش
#فردوسی by @ehsan.memarbashi

‌ ‌
که ایران چو باغیست خرم بهار
شکفته همیشه گل کامگار
#فردوسی by @ehsan.memarbashi

‌ ‌
به یک هفته بر پیش یزدان بدند
مپندار کآتش‌پرستان بدند
که آتش بدان گاه محراب بود
پرستنده را دیده پرآب بود
#فردوسی by @ehsan.memarbashi