Instagram story viewer> @ere.woord> Posts

Ceremoniespreker | Erewoord

@ere.woord

2.3K

followers

2700

following

getuige + gids op intens grote dagen
(...) graag zien, gemis, geboorte, gaan
vanuit het hart geschreven (& dat voel je)
via ceremonies, brief of audio

POSTS STORIES REELS TAGGED

CONFIDANT EN COMPAGNON /

Erewoord is veel meer een gevoel dan een begrip. Blijf hier lang genoeg plakken en dan begrijp je dat vanzelf.

De mensen met wie ik mee mag wandelen, durven met de billen bloot gaan. Ze houden van klare taal en korte lijnen. En weten dat ze vrijuit mogen praten als het over hun verhaal en hun gevoel gaat, vertrouwend dat ik er wel wegwijs in geraak.

Ze gunnen zichzelf een moment van rust in de wervelwind die een (t)rouwdag noemt. Want man — wat is er daar tegenwoordig weinig van. Tijd. Bewust ruimte pakken om vast te pakken. In woorden en warme armen.

Ze kiezen voor schoonheid, bomvol eigenheid en houden er wel van wanneer er gelachen mag worden. De ugly crying versie of de bulderende soort. Van hen mag ik zot creatieve concepten neerleggen. Van hen mag het ook gewoon ‘doe maar normaal’ zijn. Voor hen mag ik een moment maken dat resoneert met al wie jullie zijn.  
Soms vinden ze hier ook wat ze niet verwachten dat ze nodig hadden. Herkenning. Een luisterend oor. Een confidant en compagnon de route. Een extra klankbord wanneer er net wat te veel keuzes op hun afgevuurd worden. Of gewoon iemand die hen ziet, zoals ze zijn. In al het mooie en soms ook het minder geziene.   Voor hen juich ik. Voor hen spring ik.  Voor hen schrijf, gids, bedenk, creëer ik.  Zij: zij blijven een plekske in mijn hart houden.  Ver na (t)rouwdatum, voor het leven.

Machtig bloemwerk: @arima_styling
Zalige septemberzon op beeld: @leentjeloveslight
Knapste koppel: Nik en Michelle

#ceremoniespreker #huwelijksceremonie #iktrouwbelgisch #wijtrouwenin2026 taken in Gestel (Meerhout) by @ere.woord

53

0

a year ago

GEVOELS- EN MENSENMENS /

Dit ben ik. Nogal nagenietend en verliefd kijkend naar zo’n heerlijk koppel dat ik al de mijne mocht noemen. Zo fijn dat ook jij me vond. Wie weet waar dat ons brengen mag.
 Voordat je aan mijn keukentafel komt schuiven, moet je dit over me weten. Want alleen door mij wat beter te leren kennen, voel je vanzelf of dit (tussen ons, dus) kan werken. Van die andere partner ben je hopelijk wel al zeker ;-).

Ik ben nogal zot van de liefde. Ik schrijf erover, vertel erover en durf stellen dat ik veel liefde te geven heb.  Meer dan mijn man en twee mini’s aan kunnen. En dus vond ik het wel zo slim om van die liefde te gaan leven. Lees: ik maakte er mijn job van.

Ik had namelijk altijd al wat met woorden. Ze zijn mijn love language. Ze helpen mijn hoofd minder ratelen. En ja: ik durf er soms ook mee verrassen. Maar net zoals ze kapot kunnen slaan, kunnen zinnen ook zoveel lijmen. En laat me nu net het meest houden van plakken. (Ook al is dat soms achter het behang).

Mensen noemen me authentiek. Eigenzinnig. Bezield. Zacht. Maar eigenlijk ben ik bovenal een (mensen)mens. Curieus naar wie er voor mij zit, altijd. Tmi is never ever too much. Want er valt zoveel te leren van elkaar. Van hoe we het leven en de liefde doen. En dat vooral op jullie manier te doen.

Mocht ik dus iets bewaken, is het dat. Jullie eigenheid. Vandaar vertrek ik. En die verhaal ik. Met wat lef, schwung, creativiteit. Met zorg, liefde en mijn volle aandacht - altijd.

Liefste en leukste fotografe: @leentjeloveslight
Heerlijke wedding planner: @sentimiento_weddings_events
Plezantste koppel: Nik en Michelle

#ceremoniespreker #huwelijksceremonie #ceremoniesprekerbelgie #iktrouwbelgisch by @ere.woord

116

10

a year ago

De meeste mensen hebben één constante in hun leven en dat is hun kerngezin. Bij mij zit daar dus nog een +1 bij. Liefjes voor het leven sinds we 15 en 16 zijn.

Ik zag vele versies van hem en hij nog meer fases van mij. De versie met bles of stekeltjes. De bedenkelijke outfits. De “ik wil dit want mijn vrienden doen dat ook en dat is dan reden genoeg.”

Ergens zijn we altijd elkaars houvast geweest. Ik geraakte aan hem gehecht en hij aan mij. We deden zoveel ‘eerstes’ samen, werden samen groot en ontdekten dat volwassenen eigenlijk ook gewoon maar wat proberen. We weten eerlijk gezegd niet meer zo goed wie we ooit waren zonder elkaar, want jij en ik dat was altijd al.

En dat betekent niet dat we altijd dezelfde waren.
Verre van. Het meisje dat hij leerde kennen, was een pak naïever, meer pluk-de-dag en ook minder gewend om de dingen uit te praten dan de vrouw die nu naast hem staat. Hij — de jongen die altijd wel een mening had en die ook uitsprak en (gelukkig) zo zo zoveel zachter, liever, opener werd door de jaren.

We groeiden op in elkaars gezin en zijn kind aan huis bij elkaars thuis want ja — zijn jongste zus was negen toen ik voor haar cupcakes bakte. We lieten de afstand werken maar lieten nooit los wanneer ik op kot ging en hij een jaar later volgde. Ik zag hem een zaak overnemen en hij zag mij onze kinderen baren. Er zijn zo veel momenten geweest dat we elkaar opnieuw moesten leren kennen. Want die 15- en 16-jarigen werden twintigers en dertigers. We verloren vrienden, kregen er nieuwe bij, we bouwden, verhuisden, we botsten tegen onszelf en soms vergaten we elkaar even.

Dat we jeugdliefdes zijn, wil dus niet zeggen dat de liefde makkelijker is. Wel dat we weten dat welke fase er nog komt (midlife, menopauze, empty nest, you name it) ook wel gewoon dat is: een nieuwe fase waar we samen wel doorkomen. Omdat we elkaar hebben en we er al zovelen samen hebben doorlopen dat de volgende ook wel zal lukken.

Zolang we benieuwd blijven. Zolang we blijven daten.
En elkaar nooit als vanzelfsprekend zien. Want met hem naast mij weet ik het zeker: “Alles komt altijd goed. En als het lastig is, hoeven we het tenminste nooit alleen te doen.”

📽️ @samtang.be by @ere.woord

66

24

14 days ago

We hebben getuigen nodig. En niet alleen op mijlpaaldagen. Mensen die mee kijken wanneer we ons leven vormgeven en ons door de jaren daarbinnen bewegen.

We hebben getuigen nodig op de mijlpaaldagen en de baaldagen. Getuige van onze groeispurten, getuige van onze twijfels, angsten en onzekerheden. Van onze zalige vreugde en ons diepste verdriet. Ze mogen het zien en ook al zouden ze soms liever wegkijken omdat dat zo veel comfortabeler is, doen ze het niet.

Mensen die opdagen, dragen, bij wie je voor een vierde en vast ook een vijfde keer mag klagen. Ze willen niet per se iets oplossen of overnemen. Want liefde, gemis, frustratie, boosheid: het vraagt alleen om iemand die het mee aan durft te kijken zodat je nooit het gevoel hebt dat je dat alleen hoort of hoeft te doen. En dus koos jij hen en zij jou om er te zijn in de zijlijn. Wat een eer eigenlijk.

Ik noem mezelf graag getuige van mijn gezin en grote liefde, mijn zalige vrienden, mijn warmste familie. En absoluut ook voor een handvol vreemden (die dat nu nog allesbehalve zijn). Jij, misschien? 🤍 Koppels die hun manier van liefde delen, gezinnen die hun grootse verdriet tonen. Bij hen mag ik aanschuiven en mee kijken, luisteren, dragen, verhalen. Dingen grootser of mooier maken kan ik niet, maar er getuige van zijn en er woorden aan geven: met plezier.

P.S. soms is het fijn om iemand als getuige te vragen die je helemaal niet kent. Onze blik is vaak onbevangener, open, zonder oordeel. Als zuurstof.

P.P.S. Merci om mijn getuige te zijn. Ver weg of dichtbij. Vaak zien of weinig. Doet er niet toe. Ik ben zo blij dat je er bent, zelfs als ik vaak beslis dat ik het wel zelf kan. Het besef dat er een klein dorp is om op te mogen leunen, is massa’s waard.

#afscheidanders #rouw #ceremonie #ritueel by @ere.woord

43

2

a month ago

Ik herken mezelf niet meer. En dan heb ik het niet per se alleen over dat spiegelbeeld en wie daar staat te zwaaien.

Ik heb het over een soort bewustzijn dat precies sinds het mama worden openklikte als een deur en dat eigenlijk wat onbeleefd en ongevraagd kwam doen.

En naar mijn gevoel is dat gelijkaardig bij rouw.
Je rouwt om iemand, maar evengoed om de persoon die je voor zo’n intens verlies was. Je wil terug de oude worden, maar het voelt alsof die pet niet meer goed past. Te krap. Want jij veranderde en daarmee ook jouw blik op het leven en de liefde.

Of je er nu iets/iemand bij kreeg of iemand/iets verloor: je ziet de dingen anders, voelt anders, prioriteert anders, ervaart anders, luistert anders, bent anders. Als een aardverschuiving die niemand (exact hetzelfde) voelt als jij.

De versie van mezelf uit 2021 lijkt nu bijna niet meer te bestaan. Lees: nog geen kinderen, nog al mijn grootouders, nog geen eigen zaak. Ik vind dat prima. Ik rouwde zelfs een beetje om haar. Maar ik zou de versie van toen niet meer willen inwisselen met die van nu. (Of ja: zo één dag zou toch wel zalig zijn).

Want de jaren maken ons tot vele véle versies van onszelf. Het ene lastiger dan het andere, het volgende weer gevuld met licht en liefde. We kiezen in de tijd die we kregen niet wie er komt en wie gaat. Je kiest wél of je lief bent tegen anderen en tegen alle versies van jezelf. Ik denk dat dat het mooiste en het moeilijkste is wat we kunnen doen.

Dus. Je hoeft echt niét te wachten tot de oude terugkeert (spoiler: doet ze niet) of de toekomstige helemaal op punt staat. Misschien mag je gewoon jezelf zien in elke versie en denken: ‘damn: wat ben jij graag gezien.’

#zelfliefde #afscheidanders #rouw by @ere.woord

97

28

a month ago

Moeten we altijd iets troostend zeggen tegen een familie die rouwt? Dat denk ik niet.

Onlangs ging ik naar een familie om hen te condoleren met het grootste verdriet dat een gezin kan ervaren. En met mij een mensenzee die samen één lange mensensliert vormden omdat ze anders nooit zou passen op de parking. (Opdagen — mega troostend).

Iemand van de familie liep voorbij en zei ‘hallo’ tegen iemand een paar plekken eerder in de rij.
Een kort gesprek later, is dit wat ik hoorde:

“Oei, ik heb iets verkeerds gezegd!” — “maar nee…”
“Ik weet nooit goed wat zeggen.” — “ik ook niet”

En ik denk dat dat voor velen herkenbaar is.
Dus wat als ik je zeg dat je niets hoeft te zeggen?
Wat als ik je zeg dat je vooral de taal mag spreken die jou van nature komt? Voor sommigen is dat de taal. Maar voor velen is dat koken en een ketel soep klaarmaken. Anderen zijn niet zo goed in stevig vastpakken, maar komen misschien liever je tuin mee aanpakken. Aanbellen voor een wandeling (en het ook prima vinden als het antwoord ‘nee’ is), een boeketje laten leveren, een reel doorsturen of boek brengen waarvan je hoopt dat de ander er troost (of afleiding?) in vinden kan. Er zijn zo veel talen en iedereen spreekt wel iéts vloeiend. Zoek dus gerust maar even naar iets waar jij jezelf in ziet weggelegd.

Of zoals @uusknops het zo mooi zegt in haar boek ‘vaar wel’: er zijn mensen op je verliesoever en er zijn mensen op je hersteloever. Stel je voor dat iédereen je een oprechte ‘hoe gaat het nu écht met jou vandaag’ komt stellen — elke dag. Of zou je het toch fijner vinden mocht de ander er ook kunnen zijn in stilte, in afleiding zoeken, in gewoon even niets zeggen, in toegeven dat je niet weet wat de ander nodig heeft of wat je kan doen.

Dus. Een paar tips:

“Ik heb er geen woorden voor”
“Ik heb geen idee waar je doorgaat” — zonder maar.
“Ik weet niet of je graag over hem of haar wil babbelen vandaag — weet dat beide mogen”
“Ik weet dat je alleen bent in je verdriet maar ik wil niet dat je alleen bent vandaag.”
“Ik dacht dat je (…) misschien fijn zou vinden, maar eigenlijk heb ik géén idee. Zou dat je deugd doen vandaag/morgen?”
💛 #afscheidanders by @ere.woord

54

3

a month ago

Bestaat er zoiets als too much information?
If it does, nu al sorry. 🫠

Alle foto’s uit een verder dan af te lezen verleden by the amazing @malicovekk

ik kan makkelijker dingen zeggen die in ‘t diepste putteke van mijn ziel zitten tegen wildvreemden dan tegen mijn eigen familie. Zij lezen hoe het met me gaat vaker via hier dan dat ik het hen persoonlijk zeg. Ik weet hoe gek dat is maar schrijven is vaak mijn manier van zijn. En dat doe ik liefst niet meer in een dagboek met hangslot en roze fluffy kaft — hoewel ik die exemplaren in een ver verleden ook zeker heb versleten.

ofwel laserfocus (en vergeten dat ik pipi moet doen en ook wel mag eten) oftewel alle tijd van de wereld maar vooral geen tijd maken voor het enige wat ik die dag écht moet doen. Het schijnt nogal een karaktertrekske te zijn van ADHD en het is een traject dat ik al een tijdje terug startte. 6 boeken erover op mijn nachtkastje die ik ooit begonnen maar lang niet uitgelezen heb.

Of derde job? Kinderen. Kleine spiegels zijn het. Soms weet ik niet waarom ik zo weinig energie heb maar ik gok dat al dat werk aan mezelf ook best de batterijtjes leeg trekt. En misschien is dat wel het belangrijkste werk dat ik te doen heb. Intens en niet helemaal voor mezelf alleen, als je kinderen op te voeden hebt.

Mijn werk is zalig intens: dagen aanschuiven daar waar er een immens verdriet in elk hoekje van het huis gepropt zit of maanden mee mogen lopen richting de mooiste dag uit een liefdesleven. Ik heb makkelijk heimwee wanneer ik families en koppels terug gedag moet zeggen omdat er ook zoveel is dat ze me leerden.

Ooooh ja. Hoe vaak ik achteraf vloek omdat wat ik wilde zeggen toch helemaal niet zo overkwam als ik het bedoelde. De miscommunicaties, het niet goed weten hoe mijn grenzen (en tijd) te bewaken, het niet willen lastigvallen of dat lastige puntje niet goed durven bespreken. Ik pieker meer dan je van mijn gezicht zou kunnen aflezen als het gaat over woorden en hoe die dan over te brengen in het echt. by @ere.woord

83

20

3 months ago

deel een /

Dag oma,

Ik ging paardrijden vandaag.
En ik voelde me weer even kind.

Het voelde zelfs alsof de tijd er bleef stil staan — in diezelfde manège. Dezelfde gangen. Dezelfde paddock. Zelfs Kristien zag ik bijna nog in haar leshoekje staan. Ik hoorde haar felle stem terwijl we onze paarden inwandelden en ze vast wel iets zou zeggen over mijn houding. Rechter, Julie. Teugels strak! Je zou haar te streng gevonden hebben. Maar diep vanbinnen, oma, was haar hart het zachtste van ze allemaal.

Oma, je had niet per se iets met paarden, maar wel iets met dieren. Paardrijden dat zou je doodeng vinden (en je zou vast 28x ‘wees voorzichtig’ zeggen). Je had iets met dieren en je hebt ook iets met kinderen.

En vandaag zat ik niet alleen voor jouw graf, maar ook voor het kruisje van een kleintje. Je zou het verschrikkelijk schrijnend vinden en ik zou je het nieuws misschien zelfs niet vertellen — omdat ik weet dat het voor jou zou voelen alsof het je eigen achterkleinkind was. En ik denk dat we dat stukje delen: onze empathie. Onze fantasie. Je pakte elk nieuws zo hard binnen, oma. Het mooie deed je wenen, het slechte ook. Je kon intens gelukkig zijn, maar ook diepdroef. Je zou naast me komen zitten, in mijn hand knijpen, over mijn rugje wrijven. Je zou vast mee wenen. En dat was dan genoeg.

(Swipe naar rechts voor deel twee)

deel twee /

Oma, na zo wat mee wenen en slikken en vastpakken reed ik bijna rechtstreeks door naar jou. Ik reed dan maar in zo’n wit bestelbusje naar jou toe met zijn sticker achterop. Ik had helemaal geen bedoeling om naar jou te komen maar het voelde alsof ik zo heel even bij jou wilde zijn. Even naar jouw foto kijken. Even stil worden. Even voelen en zitten en verder niks.

Even mijmeren over hoe het zou zijn met Eden en Aster en jij in een beeld — hoe je zo door die kleintjes zou zijn gecharmeerd. Je zou zeggen dat de kleinste net zo knap is als zijn papa (en ik zou je gelijk geven). Je zou verliefd kijken naar de dansende pijpenkrullen van de oudste en er vast mijn ooit blonde lokken in zien. Ik zie het zo helder voor me hoe jullie samen zouden zijn dat het bijna aan te raken is. En toch zou ik het nooit echt kunnen voelen. Want die taken in Tooghuys by @ere.woord

64

17

3 months ago

Meer dan eens mocht ik meelopen met een familie richting een afscheid. En altijd denk ik dat de doodgewone momenten het lastigst zijn. De kleine dingen die we zo vanzelfsprekend vinden, de zaken die je het meeste mist. Ze overvallen je. Wanneer al wat ooit zo normaal, zo banaal, zo inimini is uiteindelijk toch het zwaarste voelt om te dragen als het er plots niet meer is.

Bellen omdat je iets niet terugvindt in huis en iemand die oppakt. Wakker worden en gewoon zalig staren naar hoe ze naast je verder slaapt. Op automatische piloot al naar hun adres rijden en de deur die met dat typische gekraak openzwaait. Haren om door te maaien met je vingers die ervan in de knoop raken. De sms bij elk examen, de knipoog enkel tussen jou en hem. De snelle kus voor je in alle haast het huis uit rent. Het getrippel of gestap dat je soms nog lijkt te horen aan de trap. Het zijn zulke hele kleine stomme dingen die je hart nog 12.932 keer in stukjes zullen breken omdat je nu beseft dat het nooit stom en klein was.

En toegegeven: soms betrap ik mezelf er ook op.
Om die stomme en kleine dingen vooral aan me voorbij te laten gaan. Om te weinig stil te staan. Maar als er iets is wat de dood me het meest leert, is het wel om zelfs het aller-allerkleinste nooit als normaal te leren zien.

💭 Wat leerde de dood jou al over het leven?

#afscheidanders #rouw #afscheid by @ere.woord

32

0

3 months ago

Wanneer alles klopt 🩷📚

Boeken. Ik ga daar van aan. Ze zijn mijn taal, ze zijn eigen aan mijn verhaal. Het is wat de 6-jarige Julie ooit wilde worden (auteur) en waar de 16-jarige Julie van was doordrongen. Lezen. Liefst uren aan een stuk languit op bed. Bladeren tot mijn ogen er zwaar van werden. Alle tijd en ruimte vergeten. Vergeten te eten, zelfs. Zo opgezogen, zo weg van alles en vooral zo verliefd op de karakters, de plot twists, het verhaal. Een wereld die Inès en Niels niet vreemd is, zo blijkt. (…)

Mijn hart klopt voor verhaallijnen waarvan elk detail juist zit. Exact zoals jullie zijn — en daar dan nog extra lagen aan toe voegen: kan ik. En ik ga daar zo zo goed op.

Voor Inès en Niels was de uitnodiging al een klein cadeautje om te mogen krijgen, naar de hand van @pretapresse. De allermooiste ooit, als je het mij vraagt.

De fijne knipogen naar boeken liep zalig verder als kleurrijke draad doorheen hun dag, perfect gestyled door @altijd_events. Boy oh boy — zo’n Annelies op je dag is werkelijk goud waard.

En wanneer ik sprekers en lievelingen dan zo ver krijg om zelf mee te bouwen aan hun eigen bibliotheek (inclusief boek voor de ringen), kijk ik met een warm hart terug op dat prachtige liefdesfeest van Inès en Niels. Eentje voor in de geschiedenisafdeling van mijn eigen ceremoniebibliotheek.

Elk detail klopte enkel en alleen omdat Niels en Inès zich omringden door klappers van leveranciers. Doe maar, jongens. We vertrouwen jullie. Volledige vrijheid — en dan ontstaat dit dus. Geniet 💜💭

📸 door de fantastische @brittvangenechtenphoto
📍 van @goedvangothem (@kachet.be ) taken in Het Goed van Gothem by @ere.woord

86

15

3 months ago

Als ceremoniespreker zeg ik zoveel en hou ik met zo veel zaken rekening zonder dat dat met veel woorden moet.

Eenieder die op zo’n wit klapstoeltje komt zitten, doet dat met zijn of haar rugzak. Een realiteit die enkel voor hen bekend is en waar we soms geen weet van hebben. Het maakt ons mens, het maakt ons echt. Het maakt onze verhalen zo puur en oprecht.

Koppels die hier komen aanschuiven, doen dat bijna altijd met de bereidheid om hen op hun meest kwetsbaar te laten zien. Ze durven ruimte te geven aan dat waar we vaak niet over praten — wat we misschien net te weinig uitspreken.

En als dat dan wél mag en kan, keren niet alleen zij, maar ook hun groep lichter naar huis.

Zucht.
Het mocht. Het benoemen en het verzoenen.
Het kon. Het wenen en het lachen.
Het verdriet naast het vieren.

Het mag en het kan en het moet, misschien.
Om toch net iets echter en oprechters neer te leggen dan we dagdagelijks durven gaan. 💛

Locatie: @debarrier
Psssst. Voorbeelden zijn niet gelinkt aan een specifiek koppel, maar universeel 💭

#ceremoniespreker #huwelijksceremonie #trouwenin2027 #trouwenin2026 #afscheidsceremonie by @ere.woord

88

22

4 months ago

Kleur bekennen /

Ik hou van kleur. Ik ben graag daar waar de zon schijnt en de muziek doet dansen. Ik hou van het licht, van de lucht die bijna zichtbaar roze kleurt daar waar getrouwd wordt. Waar de liefde luid en overduidelijk is. Daar waar gelach klinkt en de mensen content zijn.

Ik hou van kleur en ik hou van het gitzwarte. De donkerte. De zware dagen, de lastigheid. En vaak denken mensen dan dat daar geen plek voor is op een dag van zot verliefd en roze wolken. En toch lees ik het in elk verhaal: de breuken. De deuken. De stukjes die schuren en misschien nog maar weinig gezien mochten worden. En ik zeg niet dat ik ze open en bloot wil leggen, maar wel dat al het lastige massa’s zachtheid verdient. Als ik ergens zeker van ben, is het wel dat er ook vandaag nog zoveel te helen valt. Als je er maar op vertrouwt dat ik dat met heel veel schoonheid en handenvol respect doe.

Wat lieve woorden. Soms een paragraaf, soms twee keer kort een knipoog. Zelfs niet iedereen hoeft het te begrijpen en toch kunnen die kleine, fijne zinnen alles betekenen. Het verschil tussen mooi en echt. Tussen boeiend en boenk erop. Tussen goed en gewoon juist.

En eerlijk? Ik voel geen angst wanneer ik stukken raak die kunnen kraken. Ik ga niet zachter praten als ik iets moeilijks neer wil leggen. Ik denk dat ik er zelfs bevlogener van ga praten als ik mag vertellen over dat waar nog zoveel in te lijmen valt. (Only if you let me).

Overal waar liefde is, valt te verliezen. Overal waar liefde is, is rouw. Dat voel ik elke keer opnieuw. De lastige bevalling. De scheiding. Het anders zijn dan je zussen. Het onbegrip tussen generaties. De zoektocht naar jezelf of elkaar. (Of beiden.) De rugzakjes, de nieuw samengestelde gezinnen. De ziekte die overwonnen werd, de puberjaren die zoeken waren. Alles mag en alles kan gezegd. Zolang je dat maar met veel intentie, gevoel en zachtheid doet.

Mag ik met je kleuren?
Ik heb nog wat plekjes vrij in mijn hart (en agenda) voor 2027. 🌈🩷

📸 @melissamilisphotography by @ere.woord

44

0

4 months ago