Instagram story viewer> @ewabielak> Posts
Ewa Bielak | literatura i slow life(@ewabielak)'s profile avatar HD Profile

Ewa Bielak | literatura i slow life

@ewabielak

2K
followers
387
following
📚 Polonistka i miłośniczka książek
🌿 Literatura • kultura • slow life
✨ Czytanie uważne, życie uważne
POSTS STORIES REELS
EDIT: Mój Brat zasnął i odszedł w stronę Światła 31 grudnia 2020 roku. Od tej pory każdy Sylwester będzie należał do Niego. ***Do połowy 2020 roku żyłam w stabilnym porcie, do którego dostępu nie miał nawet Covid. Lipiec tego roku okazał się jednak najgorszym miesiącem mego życia. Zła nowina zatruła jadem wszystkie statki w moim porcie, z którego miałam niegdyś wyruszyć do dalekiej Portugalii, gdziekolwiek zresztą w nadmorskie krainy, byle dalej... ale... nagła jak morski sztorm choroba brata unieruchomiła nawet najskromniejsze marzenia o wspólnych podróżach, spacerach nad wodą z butelką wina czy egzotycznych posiłkach w ogrodach świata. We wrześniu stałam się więc majorem wojennych okrętów w naszym rodzinnym porcie i walczyłam z zajadłością równą przeciwnikowi, nosząc w sobie nadzieję na Cud. Nadszedł jednak grudzień i nasz port opustoszał, a okręty nie dostały wsparcia z zewnątrz. Podstępny los zabrał mi wiarę w moc walki o miłość. I stanęłam naprzeciwko lodowej skały, rozumiejąc, że Cudem jest Życie, tak kruche i bezcenne jak marzenia o miłości bez granic. Bezradność jutra stworzyła lukę w przestrzeni i unieruchomiła Czas. Więc uciekam dziś do Portugalii, dziękując za świąteczną książkę, która chociaż na chwilę pozwala zapomnieć o rzeczywistości. I tak gotuję w tej wyimaginowanej Portugalii aromatyczne dania, bez końca serwując je tym, których kocham. Tyle mogę zrobić dzięki potędze wyobraźni. Reszta jest milczeniem. I bezradnym czekaniem na Cud. TEN ROK JEST ZŁY, a ja uśmiecham się przez łzy. .#instawtorek_kfs #polskakobieta #dziewczynykfs #kobieta #kfs #smutek #kobiecafotoszkoła #bookstagramtopasja#sorrow#książka #sesjazdjeciowa #session #grief #podróże #travelgram #portugalia #gotujebolubie #gotujemy #kuchnia #kitchencooking #żałoba #dreamers #fotograf#2020 #wyzwanie #wyzwaniekfs #rok2020 #instawtorek #językpolskizewąbielak by @ewabielak
👉Wianek z kwiatów, wiązanka kwiatowa, wieniec… 👉Wyjaśniam to #instafriends na końcu… 👉Kiedy wczoraj tworzyłam te żartobliwe zdjęcia specjalnie na dzisiejsze #wyzwaniekfs , (dzięki @kobiecafotoszkola) nie przypuszczałam, że ten radosny, kwiatowy nastrój zostanie pogłębiony jeszcze inną funkcją kwiatów, które towarzyszą nam we wszystkich uroczystych chwilach - narodzin, miłości i… śmierci. 👉Kwiaty to piękno i fantazja, a przede wszystkim odwaga bycia sobą, niezależnie od wieku, gatunku czy rodzaju... Kwiaty to pocałunek lata… Zapach zapamiętany pewnego poranka i oczarowanie jego mocą po południu. Silne, pasjonujące nuty kolorów, ulotne jak sny, za którymi tęskni się po przebudzeniu… 👉Dla mnie kwiaty to jednak symbol czterech pór Natury. Kwitną z radością i oddaniem, czarują nas kolorami i wywołują uczucie #katharsis. Dlaczego? Bo są 👉efemeryczne, a więc skazane na zagładę. Bo ich obecność przypomina o przemijaniu, powodując przekorny pęd ku realizacji marzeń, decyzję, aby nie zasuszyć naszych pragnień „za życia”, by ocalić przed zapomnieniem kolory duszy. 👉Epikur twierdził: „Dopóki jesteśmy, nie ma śmierci, a gdy ona przychodzi, nie ma nas”. Dziś rano dowiedziałam się o nagłej śmierci Znajomej. Niech dziś wszystkie kwiaty pachną dla Ciebie. P.S. 🌺Wczoraj planowałam napisać coś innego, o wianku pożyczonym od córki, o teatralnym pozowaniu do zdjęć, ale nie wyszło radośnie… 👉Tylko sztuczne kwiaty nie więdną, bo nigdy nie żyły. Wszystkich pozdrawiam i życzę zdrowia! ❤️#letnie_kwiaty_fotowtorek_2024 #fotowtorek #fotowtorek_kfs #letniekwiaty #flowerphotography #flowerstagram #flowerpower #summer #summermood☀️ #summervibes #kobieta #polishwoman #nature #naturephotography #lifestyle by @ewabielak
Lubicie tak minimalistyczne 👉siedzieć i 👉nic nie robić? W moim ogrodzie panuje #minimalizm praktyczny, czyli angielska tendencja w dzikim wydaniu. 🌿Zero zbędnych kwiatów, bo wszystkie chciane, zero nieprzydatnych ozdób i „przydasiów”, bo ustawione do pomocy roślinom. Zupełnie inaczej niż w moim życiu.😜 „Tu”, w tym uroczym, nieuporządkowanym gąszczu panuje 👉Natura. Niepodzielnie. Ja jestem tylko obserwatorką, odwiedzającą lub ogrodniczką. Kwiaty i zielone rośliny nie potrzebują się upiększać, bo są pięknem same w sobie. Dlatego siedzę spokojnie wśród kwiatów i myślę, że z minimalizmem mi nie do twarzy. Tak więc, aby na zdjęciu było „ładnie”, założyłam sukienkę „w dziwne kwiaty”. I tak Leśmianowsko się zrobiło… Słoneczne ukłony przesyłam! Lato nas rozpieszcza, oby jak najdłużej… #lato #summer#wyzwaniekfs #minimal_fotowtorek_2024 #kobiecafotoszkoła #polskakobieta #ogród #natura #kwiaty #spokój #cisza #chill #woman #lifestyle #słodkafotka #flower #naturephotography #nature #polishwoman #wakacje2024 #wogrodzie #przyroda #peonie #peonies🌸 @kobiecafotoszkola Kobieta, kwiaty, ogród, lato, cisza by @ewabielak
„Porzucam to pisanie nie wiem dla kogo, nie wiem już o czym; I róża w imieniu przetrwała, bo tylko imiona zostają”. Czy można opowiedzieć na nowo historię, którą wydawałoby się, że już doskonale znamy? Można. Wystarczy zmienić język opowieści! W komiksowej adaptacji „Imienia róży” Umberta Eco (Milo Manara) spotykamy historię w nieco innej odsłonie - jako powieść graficzną, ale wyjątkowo refleksyjną, zachowującą pierwotny nastrój… Średniowieczne opactwo, tajemnicze zgony, labirynt biblioteki i atmosfera nieustannego niepokoju. W centrum wydarzeń Wilhelm z Baskerville, człowiek obdarzony niezwykłą przenikliwością, który próbuje odnaleźć prawdę w świecie pełnym uprzedzeń, religijnych sporów i intelektualnych ograniczeń. Towarzyszy mu młody Adso z Melku, to jego „oczami” widzimy tę niezwykłą historię… Graficzna interpretacja nadaje opowieści szczególny charakter, obraz nie jest jedynie ilustracją tekstu, ale stanowi osobny język narracji, buduje napięcie, podkreśla surowość średniowiecznego świata i pozwala jeszcze mocniej poczuć zagadkową atmosferę klasztoru. Mrok, architektura, gesty bohaterów i przestrzeń pełna sekretów tworzą opowieść, w której niemal każdy szczegół ma ogromne znaczenie, a sprawna linia autora grafik podkreśla geniusz intrygi. Najbardziej fascynujące pozostaje jednak to, że pod warstwą kryminalnej zagadki kryje się znacznie więcej. Eco opowiada o wiedzy i niewiedzy, wolności myślenia, sile słowa, lęku przed odmiennością i niebezpieczeństwie dogmatyzmu, a genialnie zostaje to przekute na ikonograficzną formę. To także historia o książkach, ich potędze, o tym, co potrafią ocalić i dlaczego bywają uznawane za… niebezpieczne. Powieść graficzna przypomina, że wielka literatura może zmieniać formę, bo nie tracąc swoich najważniejszych znaczeń i nie zastępując literackiego pierwowzoru proponuje nowe doświadczenie czytelnicze! Może tajemnice nie kryją się w mroku klasztornych korytarzy, lecz na kartach książek, do których ktoś bardzo nie chce dopuścić czytelnika?… To było refleksyjne spotkanie z klasyką, które odbyłam (w ramach wspomnień i współpracy) - dla samej historii, jak i dla polonistycznej przyjemności odkrywania jej na nowo… by @ewabielak
Czy można uciec przed własną przeszłością? Najnowsza powieść Magdaleny Kordel „Czas odnaleziony” (premiera 28 października!) to idealny powód, by pomyśleć o tym, czym jest przeszłość w naszym życiu... Poznajcie Weronikę - wziętą trzydziestoletnią psycholożkę, która przed laty uciekła z rodzinnego miasteczka i „zamknęła za sobą drzwi”, a przynajmniej tak się jej wydawało… Jednak tajemniczy „impuls” na konferencji sprawia, że musi rzucić wszystko i natychmiast wrócić do matki. Co na nią tu czeka? W rodzinnym domu?Skrywane przez pokolenia sekrety kobiet z jej rodziny, trudne emocje, od których nie da się uciec, a przede wszystkim prawda, która może całkowicie zmienić jej „poukładane życie”. Magdalena Kordel po raz kolejny stworzyła niesamowicie emocjonalną opowieść, która zaprasza nas do wejścia w świat o skompilowanych, czasami wręcz bolesnych relacjach. Stary dom ma tutaj własną duszę, czujemy zapach rogalików i słyszymy szepty przeszłości - sekrety trzech pokoleń kobiet, których odkrywanie pozwala bohaterce zrozumieć nie tylko swoją przeszłość, ale i samą siebie… Czy przeszłość naprawdę nas definiuje? Czy TWOJA przeszłość definiuje CIEBIE? #czasodnaleziony #kordel by @ewabielak
Zbieram i zapamiętuję jesienne światło, kolory, refleksy - to nie tylko wspomnienia, to mój pomysł na zmianę… Jest jesień, czas przemiany i pożegnania kwiatów, ptactwa, motyli i rwanych garściami owoców, ale nawet ta chłodna i zamyślona pora roku ma w sobie mnóstwo powodów do radości. Jesień maluje świat kolorami, których nie da się zatrzymać na zawsze, to prawda. Złoto liści, rdzawa czerwień, brązy i promienie słońca przedzierające się przez korony drzew, migoczą, a ja je chłonę. Fotografuję. Zapamiętuję na później. Utrwalam. Lubię bowiem te chwile, kiedy można zwolnić, w weekend wyjść do ogrodu albo na spacer i poczuć, że szczęście nie zawsze potrzebuje wielkich wydarzeń, wyjazdów na Marsa i hałasu. Moje szczęście ostatnio coraz bardziej potrzebuje kolorów. No to koloruję świat. Czasem ma kolor złotego liścia i ciepło październikowego słońca. Tak, październik to szczególny miesiąc w moim życiu… I ma kolor biały i jasny, taki delikatnie żółty - jak moja ślubna sukienka. Niech jesień nam migocze i zachwyca kolorami! A Ty? Jaki kolor jesieni lubisz najbardziej? #kolorowy_fotowtorek_2026 Jesień, kolory, natura,spacer,ogród. #literackiepodróżezbohateramilektur by @ewabielak
Czy media oceniają rzeczywistość, czy ją tworzą? Ufasz mediom? Zmienił się wiek, zmieniły się media. Ale czy zmieniły się mechanizmy manipulowania prawdą? W fabule „Numeru zero” Umberto Eco (@oficyna_noir_sur_blanc ) ocenia współczesność przez pryzmat XX wieku. Pokazuje, że mechanizmy manipulacji, politycznych intryg i sterowania opinią publiczną nie należą wyłącznie do przeszłości. O, nie… Historia redakcji przygotowującej gazetę, która ma służyć interesom wpływowych ludzi, staje się pretekstem do refleksji nad…dzisiejszym światem mediów. Eco zestawia doświadczenia minionego stulecia ze współczesnością, odsłaniając powtarzalność pewnych mechanizmów: kreowania sensacji, wykorzystywania strachu, selekcjonowania faktów i podważania zaufania do prawdy. Przeszłość staje się tu zwierciadłem i oceną współczesności, a fabuła pokazuje, że zmieniają się narzędzia komunikacji, lecz sposoby wywierania wpływu na odbiorców pozostają zaskakująco podobne. To właśnie w tej perspektywie tkwi siła powieści: Eco nie tylko opowiada o mediach i polityce XX wieku, ale wykorzystuje tę opowieść, by skłonić czytelnika do krytycznej oceny rzeczywistości, w której żyje… Naszej rzeczywistości… I to jest po prostu smutne. A ja w karuzeli troszkę bawię się radami, które padają bezpośrednio podczas dyskusji w redakcji tworzonego dziennika „Jutro” i pokazuję cynizm redaktora naczelnego (Simeia) oraz to, jak redakcja postrzega swoją misję sterowania opinią publiczną… Forma karuzeli z kilkoma kafelkami od AI również nawiązuje do tematu współczesnych mediów. Nie wszystko, co widzicie, jest prawdą. Czy świat jest iluzją? A może to szafa z teczkami? #numerzero #umbertoeco #recenzja *współpraca by @ewabielak
„Myślę, że w nas żyje Homer”… Homer? „Iliada”? Lektura szkolna, która wywołuje emocje? Jako polonistka co roku słyszę od uczniów głębokie westchnienie, kiedy zaczyna się „temat antyku”. „Proszę pani, ale po co nam ten Homer i te porównania homeryckie”? Zawsze stawałam w obronie wielkiego klasyka, ale teraz, po przeczytaniu nowości od Marka Węcowskiego - „Homer na nasze czasy” - dostałam też do ręki literacki (absolutny) hit! Ta ponad 500-stronicowa księga robi bowiem coś niesamowicie ważnego: ściąga Homera z marmurowego cokołu i stawia go w samym środku XXI wieku! Pokazuje, że „Iliada” i „Odyseja” to nie jakieś „starocie” do bezmyślnego wkuwania, ale boleśnie aktualne opowieści o nas samych… W karuzeli - mojej kolejnej literackiej podróży z bohaterami lektur - zebrałam dla Was najważniejsze powody, dla których ta premiera mnie zachwyciła - od wątków psychoterapii wojennej i PTSD u weteranów, przez literacki kryminał wokół tożsamości autora, aż po gotowe opinie, które na pewno przemycę na moje lekcje polskiego! Węcowski ma niesamowite pióro! Pisze z ogromną erudycją, a jednocześnie tak lekko, potoczyście i bez „profesorskiego tonu”… Dla mnie to jedna z najważniejszych i najbardziej rozwijających umysł i wyobraźnię książek tego roku, a szczegóły moich zachwytów znajdziecie na grafikach! A teraz Wasza kolej: jak wspominacie Homera ze szkoły? Czy to była, jak i mnie, miłość od pierwszego wejrzenia, podręcznikowa trauma, czy może nic już nie pamiętacie? No chociaż opis tarczy Achillesa? Pojedynek z Hektorem? Parysa? To przecież #kontekstynamaturze ! Czekam na Wasze szczere odpowiedzi w komentarzach, najlepszym wystawię ocenę!😄👇 Bardzo dziękuję @znak_literanova za cudowny prezent! #literackiepodróżezbohateramilektur #homernanaszeczasy #językpolskizewąbielak by @ewabielak
A gdyby tak przeczytaną książkę zamienić w ucztę? TAK! „Wegańska Tajlandia” to publikacja, która mi przypomniała, że książki mogą inspirować na wiele sposobów, na przykład stać się wyprawą po nowe smaki! Tak, ta książka zabrała mnie w kulinarną podróż po Azji Południowo-Wschodniej i uchyliła drzwi do świata intensywnych aromatów, nieoczywistych połączeń smakowych i niezwykłych roślinnych składników. Galangal, trawa cytrynowa, liście kaffiru, pak choi czy zielona papaja przestały być tylko egzotycznymi nazwami i stały się zaproszeniem do eksperymentowania i odkrywania kuchni, która… zachwyca różnorodnością. No i te kolory! Doceniam to, że publikacja nie ogranicza się do prezentowania przepisów. Przybliża również składniki, opowiada o ich pochodzeniu i znaczeniu w lokalnych tradycjach kulinarnych, a także podpowiada, czym zastąpić trudne do zdobycia produkty, dzięki temu poznawanie nowych smaków stało się bardziej dostępne, a kulinarna ciekawość nie skończyła się na samym przeglądaniu pięknych stron… Bo naprawdę są piękne! Dla mnie najważniejsze jest jednak to, że ta książka naprawdę zainspirowała mnie do działania. Stała się punktem wyjścia do stworzenia menu na czwartkowy obiad Klubu Dobrej Książki. Lubię, kiedy lektura wychodzi poza ramy „przekazu papierowego” i zaczyna żyć własnym życiem, przeczytane słowa zamieniają się w pomysły, pomysły w konkretne działania, a te prowadzą do spotkania przy wspólnym stole oraz połączenia miłości do książek z przyjemnością gotowania i poznawania smaków odległych zakątków świata! „Wegańska Tajlandia” stała się dobrym przykładem na to, że poradnik kulinarny może być czymś więcej niż praktycznym zbiorem receptur. U mnie rozbudził wyobraźnię, zachęcił do poszukiwań i otworzył na nowe doświadczenia, bo przecież nie chodzi tylko o to, co pojawi się na talerzu, ale liczy się radość tworzenia, ciekawość świata i przyjemność dzielenia się tym, co dobre. I chociaż nie udało mi się wiernie odtworzyć wybranych receptur, wyprawa do Tajlandii udała się! Jedna książka by @ewabielak
Czy potrafisz słuchać własnego ciała? Czy potrzebujesz spokoju? „Wewnętrzny zmysł. Jak zrozumieć sygnały własnego ciała i żyć zdrowiej” Caroline Williams, @wydawnictwo_buchmann jest narracją o interocepcji… czyli zdolności rozpoznawania sygnałów płynących z wnętrza organizmu. To właśnie nasz „8 zmysł”! Autorka pokazuje, jak ciało, mózg i emocje są ze sobą powiązane oraz dlaczego warto uczyć się rozpoznawania własnych potrzeb. Szczególnie zainteresował mnie fragment o tym, jak możemy zmienić sposób odbierania sygnałów z ciała, bowiem bicie serca czy oddech nie muszą być źródłem niepokoju, możemy uczyć się zauważać je z większym spokojem i uważnością. Zrozumieć i odebrać tego „sms”… na zdrowie. Caroline Williams przybliża również metody wspierające odprężenie, takie jak medytacja somatyczna czy progresywna relaksacja mięśni. Niestety, czasem tak bardzo skupiamy się na tym, co dzieje się wokół nas, że przestajemy zauważać siebie. Tymczasem ciało nie jest przeszkodą w codziennym życiu, ale ważnym źródłem informacji o naszych potrzebach. To nasz dom, przyjaciel, opiekun! Ratownik! To wiedza dla wszystkich, którzy chcą lepiej zrozumieć siebie, swoje emocje i nauczyć się żyć bardziej świadomie, bo poznawanie siebie nie zaczyna się wyłącznie w myślach. Czasem zaczyna się od uważnego wsłuchania się w ciało. W nasze własne ciało. Jedyne. Premiera 23 września! *zdrowie *zmysły *książka #papierowy_fotowtorek_2026 by @ewabielak
A jeżeli za legendami kryją się nieodkryte historie? ONE. Odważne, niezależne, niebezpieczne. Silne. Amazonki od wieków fascynują, ale też niepokoją i skłaniają do refleksji. Kim naprawdę były kobiety, które według starożytnych opowieści potrafiły walczyć na równi z mężczyznami i czy rzeczywiście istniały? I dlaczego Grecy tak chętnie tworzyli wokół nich niezwykłe historie? Adrienne Mayor („Amazonki. Wojowniczki starożytnego świata”) zabrała mnie w magiczną podróż przez mitologię, starożytne teksty i odkrycia archeologiczne. W trakcie tej podróży starałam się oddzielić legendę od historycznych świadectw, odkrywając, jak bardzo różniły się światy, w których dorastały greckie dziewczęta i młode kobiety ze społeczności koczowniczych. Te drugie mogły rozwijać umiejętności wojenne na równi z mężczyznami, jeździć konno, posługiwać się bronią i cieszyć się swobodą, która w greckim świecie musiała wydawać się czymś niemal niewyobrażalnym. W świecie, w którym zamążpójście często oznaczało przejście spod opieki ojca pod władzę męża - możliwość samodzielnego wyboru partnera i decydowania o własnym życiu zrobiła na mnie ogromne wrażenie! Zaskoczyło mnie, że legenda o Amazonkach mogła wyrastać nie tylko z fantazji, lecz także ze spotkania z kulturami, w których kobiety miały znacznie większą niezależność. To, co dla jednych było naturalnym elementem życia, dla innych mogło wyglądać jak odwrócenie ustalonego porządku… Być może właśnie dlatego opowieści o wojowniczkach budziły jednocześnie podziw, lęk i potrzebę oswojenia ich poprzez mit. Książka prowadziła mnie przez historię, mity i obyczaje różnych ludów. Bogaty materiał ilustracyjny uzupełnił opowieść, a liczne ciekawostki sprawiły, że lektura - wyprawa w przeszłość stała się fascynującym śledztwem… Urzekła mnie opowieść Adrienne Mayor o wojowniczkach, bowiem jest refleksją nad tym, jak kultura kształtuje nasze wyobrażenia o kobiecości, odwadze i niezależności. Autorka zachęca jednak, by nie przyjmować legend bezkrytycznie, ale też nie odrzucać ich, zanim przyjrzymy się źródłom. Bo to, co uznajemy za legendę, czasem mówi więcej o nas niż o przeszłości. #amazonkiwojowniczkistarożytnegoświata #współpraca by @ewabielak
UCIEKAJ! BIEGNIJ W NOC! Czytam przerażona, poruszona, wściekła. Ta opowieść podważa porządek tradycji. I zapada noc. Noc przemocy. „Noc w sercu” Nathachy Appanah to literackie śledztwo w sprawie zbrodni popełnionych na kobietach. Poznajemy historie trzech kobiet: autorki, która w wieku 25 lat uciekała nocą przed śmiercią, oraz Chahinez i Emmy. Tylko jedna z nich przeżyła. Cofnijmy się do historii Emmy. Ma 30 lat, troje dzieci i marzy o niezależności finansowej, bo wie, że bez niej nie ma wolności. Rok przed śmiercią trafia do szpitala nieprzytomna. Oficjalnie mówi się o próbie samobójczej, ale matka podejrzewa jednak, że to mąż podał córce niebezpieczną substancję. Emma wraca do męża. Bo jak utrzyma dzieci? Co powie rodzina? Rozwód to przecież wstyd, skandal w maurytyjskim społeczeństwie… Podczas spotkania przy herbacie mówi matce o groźbach męża. On reaguje śmiechem, który wypełnia cały salon i… ucisza ją na zawsze. Emma zdąży jeszcze odwiedzić siostrę, zje ciastka, choć zawsze jest na diecie… Zostanie dłużej, jakby przeczuwała, że może już nie mieć okazji, by znów ją zobaczyć. Tak, to pożegnanie. Przeczucie i pewność. Tydzień później jej mąż dewastuje mieszkanie rzekomego kochanka. Plotka o niewierności stanie się dla niego okolicznością łagodzącą, bo przecież zabił z zazdrości. Emma staje się winna własnej śmierci! Appanah podważa to wygodne wyjaśnienie. Być może nie zazdrość, lecz utrata władzy nad kobietą, która chce odejść i wyobrazić sobie życie bez partnera, prowadzi mężczyzn do zbrodni. Ostatnia noc jest krótka. Mąż każe Emmie wysiąść z auta i wracać pieszo do domu. Appanah zwraca się do niej tak, jakby wciąż można było coś zmienić. Jakby Emma mogła jeszcze zacząć biec. Boso, w ciemności nieprzeniknionej jak betonowy mur. Koniec. Ta historia uczy, by nigdy nie pytać: „Dlaczego nie odeszła?” W przemocowym związku strach, zależność finansowa, dzieci i presja otoczenia splatają się w jeden węzeł. Odejście nie jest bowiem prostą decyzją. Obraz tych trzech kobiet pozostaje we mnie. Wraca do myśli, przychodzi w snach, snuje się długo po nocy. Nie wiem, czy kiedykolwiek zapomnę ich historie. Płaczę i śpiewam pieśń żałobną. #nocwsercu by @ewabielak

Download All

Save the photos and videos currently loaded on this page.

0Photos
0Videos
Ready to download 0 / 0

Keep this tab open until your download is ready.
back to up