Instagram story viewer> @fahime_sarfaraz> Posts

Fahime Sarfaraz

@fahime_sarfaraz

20.7K

followers

314

following

Human Rights Activist ✊🏻| Painter 🧑‍🎨 I Writer 📚| A voice for justice and art, striving for a better future | 🇺🇸

POSTS STORIES REELS

روز سوم سفر، 20 ساعت را گذراندم و 20 ساعت دیگر باقی مانده, البته ویدیو صبح ثبت شده، و حالا بیشتر مسیر را پشت سر گذاشتم.#زن #زندگی #آزادی #محبت #عشق #انسانیت #امید #آرزو #خواستن_توانستن_است #🥰 #🤗 by @fahime_sarfaraz

ایا شما از موی سفید خود رنج میبرید و یا مثل من افتخار مکنید. زمانی بود که از یک دونه موی سفید که لای موهایم ظاهر می‌شد، دلم میشکست و سریع اون را میکندم، ولی حالا بعد از سالها به دونه دونه موی شیرین افتخار می‌کنم، 🥰 بارها پیش آمده که گفتن فهیمه موهایت را رنگ کن سفید شده کمی، ولی من با لبخند ملیحی رد کردم و گفتم اینا نشانه تجربه ‌ زندگی من هست و هیچ گاه از آنها خجالت زده نمی‌شود و نمیخواهم پنهان کنم.شنا جی آیا از موی سفید خود رنج میبرید. #زن #زندگي #آزادی #امید #آرزو #فردایی #بهتر #عشقِ #محبت #دوستی #☺️ #🥰 #😘 by @fahime_sarfaraz

لحظه باور نکردی که در زندگی تجربه کردم، و هیچ گاه از آینده خبری نداریم. ولی اگر آگاه باشیم میتواینم جلوگیری کنیم و حادثه های بد و خطرناک، و مهم‌ترین موضوع که کمک می‌کند انتخاب انسان های درست در زندگی مان هست، موفق و پیروز باشید. #زن #زندگی #آزادی #محبت #عشق #انسانیت #امید #انتخاب #درست #دوست #خوب by @fahime_sarfaraz

گاهی یک سفر فقط جابه‌جایی از یک کشور به کشور دیگر نیست؛ گاهی سفری است به سوی پیدا کردن دوباره خودمان…

بعد از بازگشت از لهستان، احساس می‌کنم دوباره خودم را پیدا کرده‌ام؛ احساس آزادی، رهایی و آرامشی که مدت‌ها دنبالش بودم.

در این سفر با انسان‌هایی آشنا شدم که بدون قضاوت، بدون انتظار و بدون هیچ منفعتی کنارم بودند. همسفرانی که درد مرا می‌فهمیدند، احساساتم را درک می‌کردند و با آغوشی پر از محبت به من نشان دادند که هنوز هم در این دنیا می‌توان انسان‌هایی را پیدا کرد که تو را نه به خاطر آنچه هستی، بلکه به خاطر خودت دوست داشته باشند.

در کنار مسیح عزیز و دوستانی که در این سفر همراه من بودند، چیزی فراتر از دوستی را تجربه کردم؛ حس تعلق، همدلی و پذیرفته شدن.

امروز با قلبی آرام‌تر و روحی آزادتر به زندگی نگاه می‌کنم. فهمیده‌ام که هنوز می‌توان خندید، دوست داشت، اعتماد کرد و در میان انسان‌هایی که تو را می‌فهمند، دوباره خودت بود.

گاهی آدم‌ها به زندگی‌ات نمی‌آیند که چیزی به تو بدهند؛ می‌آیند تا یادت بیاورند هنوز چقدر می‌توانی آزادانه زندگی کنی و دوست داشته شوی. ❤#زن #زندگی #ازادی by @fahime_sarfaraz

⁨ ⁨ «گفت شبیه زامبی شده‌ای و دیگر نمی‌توانی از خانه بیرون بروی و با مردم حرف بزنی و حقوق زنان افغانستان را پیگیری کنی. همان‌جا تصمیم گرفتم بلندترین صدای جهان باشم.»

این روایت تکان‌دهنده فهیمه سرفراز است؛ زنی که قربانی اسیدپاشی شد، اما اجازه نداد خشونتی که بر چهره‌اش نشسته بود، صدایش را هم خاموش کند.

فهیمه در جشنواره «بازی‌های آزادی» در لهستان، از روزهایی سخن می‌گوید که پس از اسیدپاشی، نه‌تنها با درد زخم‌های جسمی، بلکه با تحقیر و خشونت کلامی نیز روبه‌رو شد.

همسرش به او گفته بود شبیه زامبی شده و دیگر نمی‌تواند از خانه بیرون برود.

اما آنچه قرار بود آخرین ضربه به اعتمادبه‌نفس و اراده او باشد، به نقطه آغاز مبارزه‌اش تبدیل شد.

فهیمه تصمیم گرفت درست در همان لحظه‌ای که می‌خواستند او را از چشم جهان پنهان کنند، کاری کند که تمام جهان صدایش را بشنود.

اسیدپاشی فقط حمله به صورت یک زن نیست؛ تلاشی است برای گرفتن هویت، اعتمادبه‌نفس، آزادی و حق حضور او در جامعه. خشونتی که می‌خواهد زن را از آینه، از خیابان و از زندگی حذف کند.

اما فهیمه روی صحنه‌ای در لهستان ایستاد و سخن گفت؛ با همان چهره‌ای که می‌خواستند پنهان بماند، با همان صدایی که می‌خواستند خاموش شود.

آن‌ها می‌خواستند فهیمه دیگر دیده نشود؛ فهیمه تصمیم گرفت کاری کند که دیگر نتوانند نشنیده‌اش بگیرند.

این فقط داستان زنده‌ماندن پس از یک جنایت نیست؛ داستان زنی است که می‌خواهد تعریف زیبایی، قدرت و شجاعت را از دست کسانی پس بگیرد که تصور می‌کردند با نابودکردن چهره‌اش می‌توانند آینده‌اش را هم نابود کنند.
‪‪@fahime_sarfaraz‬‬
#فهیمه_سرفراز #اسیدپاشی #خشونت_علیه_زنان #حقوق_زنان⁩⁩ by @fahime_sarfaraz

.

✌🏻🫶🏻 by @fahime_sarfaraz

⁨ .
خواستند با اسید و گلوله، با زندان و تهدید، ما را از زندگی و مبارزه کنار بزنند. هنوز اینجاییم؛ با زخم‌هایی که فراموش نمی‌شوند و اراده‌ای که برای آزادی زنده مانده است.

از ایران تا افغانستان، هر کدام داستانی داریم و امروز کنار هم ایستاده‌ایم تا هیچ‌کدام در روایت درد و مطالبهٔ عدالت تنها نمانیم.

خنده‌هایمان را ببینید؛ برای همین حق سادهٔ زندگی، بهای سنگینی داده‌ایم. هنوز آرزو داریم، هنوز می‌جنگیم و حقمان را می‌خواهیم: زندگی آزاد، امنیت و برابری.

صدایمان را بلند می‌کنیم؛ برای خودمان، برای زنانی که پشت دیوارهای زندان‌اند و برای آن‌هایی که کشته شدند. جهان باید روایت این زنان را بشنود و در برابر این جنایت‌ها پاسخ بخواهد.

ما زنده‌ایم، کنار هم ایستاده‌ایم و از آزادی دست نمی‌کشیم.

#زن_زندگی_آزادی
#اتحاد_علیه_آپارتاید_جنسیتی
#unitedagainstgenderapartheid⁩ by @fahime_sarfaraz

⁨ امشب، صدای ما فراتر از مرزها خواهد رفت؛ صدای زنانی که هرگز تسلیم نشدند. 🕊️❤️

امشب، در کنار دوستان و همکاران عزیزم و در کنار مسیح علی‌نژاد، در یک پنل مهم بین‌المللی در لهستان حضور خواهیم داشت تا صدای میلیون‌ها زن در ایران و افغانستان باشیم؛ زنانی که سال‌هاست برای آزادی، کرامت انسانی و ابتدایی‌ترین حقوق خود مبارزه می‌کنند.

ما از زنان ایران خواهیم گفت؛ از زنانی که به‌خاطر ایستادگی در برابر سرکوب و مطالبه آزادی، با گلوله، زندان و خشونت روبه‌رو شده‌اند. از زنان افغانستان خواهیم گفت که زیر سلطه طالبان از تحصیل، کار و بسیاری از حقوق ابتدایی خود محروم شده‌اند، اما هنوز امید را از دست نداده‌اند.

امشب، ما صدای زنانی خواهیم بود که صدایشان شنیده نشده؛ صدای دخترانی که از تحصیل محروم‌اند، مادرانی که عزیزانشان را از دست داده‌اند و انسان‌هایی که تنها جرمشان مطالبه آزادی بوده است.

مسیح علی‌نژاد عزیز، از تو سپاسگزارم که برای شنیده‌شدن صدای زنان تلاش کرده‌ای و زمینه‌ای فراهم شده تا ما نیز روی این استیج بین‌المللی بایستیم و از دردها و مبارزات زنان سرزمین‌هایمان سخن بگوییم.

فریده صلواتی عزیز، مرضیه حمید عزیز، کوثر عزیز و سیما عزیز افتخار می‌کنم؛ زنانی که در مسیر آزادی آسیب‌های سنگینی را متحمل شده‌اند و زخم‌هایشان گواهی بر بهای تلخ ایستادگی در راه آزادی است.

من به تک‌تک دوستان و همکارانی که در این سفر کنارم بوده‌اند افتخار می‌کنم. ما با وجود تفاوت ملیت و تجربه، یک آرزوی مشترک داریم: جهانی که در آن هیچ زنی به‌خاطر زن بودن و هیچ انسانی به‌خاطر مطالبه آزادی سرکوب نشود.

امشب، دست در دست هم، روی یک استیج بین‌المللی می‌ایستیم تا به جهان بگوییم: ما اینجاییم، صدای ما زنده است و تا زمانی که زنان ما از آزادی محروم‌اند، سکوت نخواهیم کرد.

برای ایران آزاد، برای افغانستان آزاد، برای زن، زندگی، آزادی. ❤️✊🕊️

#WomanLifeFreedom #زن_زندگی_آزادی #Iran #Afghanistan #WomenRights HumanRights MyStealthyFreedom⁩ by @fahime_sarfaraz

This woman @fahime_sarfaraz is a survivor of a Taliban-perpetrated acid attack. Her face tells a story the world must never ignore.

This is the reality of the Taliban’s violence against women. Yet Europe rolls out the red carpet for them, while hundreds of Afghanistani women stranded in Pakistan and elsewhere remain desperate for humanitarian visas.

Meanwhile, $40 million in cash reportedly enters Afghanistan every week through a UN-led aid system. How can we ensure this money does not benefit the Taliban? Where is the transparency and accountability?

Europe and the US must stop legitimising the Taliban while Afghanistani women are left behind. Human rights cannot be sacrificed behind closed doors !!! by @fahime_sarfaraz

⁨ .
زنانی که همراهم بودند، در اردوگاه نازی‌ها به سرنوشت زنی گوش دادند که گمان می‌کرد می‌تواند از گذشته‌اش فرار کند؛ جنایت کند و بعد، دور از قربانیانش، زندگی تازه‌ای بسازد. اما سرانجام پای میز محاکمه نشست.

برای این زنان، این فقط شنیدن قصه‌ای از گذشته نیست. هر کلمه، زخمی را به یادشان می‌آورد؛ لحظه‌ای که زندگی‌شان برای همیشه تغییر کرد. کسی که قربانی‌شان کرد و شاید هنوز آسوده زندگی می‌کند، بی‌آنکه برای آنچه کرده پاسخ داده باشد.

این زن‌ها در کنار دردی که بر دل دارند، حالا برایشان امیدی هم جان می‌گیرد: اینکه مصونیت جنایتکاران می‌تواند تمام شود. اینکه حتی پس از سال‌ها، می‌توان پیدایشان کرد، هویتشان را آشکار کرد و به دست عدالت سپرد.

آن‌ها می‌خواهند روزی روبه‌روی کسانی بایستند که بینایی‌شان را گرفتند؛ در دادگاهی که رنجشان شنیده شود، شواهدشان بررسی شود و آمران و عاملان جنایت پاسخ بدهند. می‌خواهند آنچه بر سرشان آمده، پرونده‌ای مختومه در سکوت نباشد.

هیچ دادگاهی نور چشم‌هایشان را برنمی‌گرداند. اما اجرای عدالت یعنی جهان بالاخره رنج آن‌ها را به رسمیت بشناسد؛ یعنی کسی نتواند آیندهٔ انسانی را ویران کند و مطمئن باشد آیندهٔ خودش در امان است.

این زنان از میان اشک‌هایشان، به آن روز فکر می‌کنند.
روزی که جای قربانی و متهم عوض نشود؛ روزی که جنایتکار، در برابر قانون بایستد.

چشم‌هایشان را گرفته‌اند؛ حق دادخواهی‌شان را نمی‌توانند بگیرند. و تک تک این زنان و مردان، بزرگ‌ترین کابوس جنایتکاران خواهند بود. by @fahime_sarfaraz

در این ویدیو، همراه جمعی از آسیب‌دیدگان چشمی و قربانیان دیکتاتورها، در بازدید از یک اردوگاه نازی‌ها، به سرگذشت زنی گوش می‌دهیم که سال‌ها پس از جنایت، هزاران کیلومتر دورتر، زندگی ظاهراً عادی‌ای برای خودش ساخته بود:
هرمینه براون‌اشتاینر رایان.

او نگهبان اردوگاه‌های راونسبروک و مایدانک بود. به روایت شاهدان، زندانیان را با چکمه‌های فلزی لگد می‌زد و به بهانه‌هایی مثل صاف نایستادن، به‌شدت کتک می‌زد. کودکان را از موهایشان می‌گرفت و به داخل کامیون‌هایی می‌انداخت که آن‌ها را به سوی اتاق‌های گاز می‌بردند. پشت تصویر زنی که در باغ، سگی را در آغوش گرفته، چنین گذشته‌ای پنهان بود.

پس از جنگ، با یک آمریکایی ازدواج کرد، به آمریکا رفت و در محله کوئینز نیویورک زندگی کرد. گذشته جنایت‌بارش را از همسرش و مقام‌های آمریکایی پنهان کرده بود. اما سیمون ویزنتال، بازمانده هولوکاست، و همکارانش رد او را گرفتند.

شهادت بازماندگان، گذشته او را به زندگی تازه‌اش پیوند زد. در سال ۱۹۷۳ از آمریکا به آلمان غربی مسترد شد و در سال ۱۹۸۱ به حبس ابد محکوم شد؛ بیش از سه دهه پس از پایان جنگ!

برای کسانی که در این ویدیو به سرنوشت او گوش می‌دهند، این فقط شرح یک واقعه تاریخی نیست. آن‌ها خودشان زخم دیکتاتوری را بر تن دارند و مصمم‌اند دادخواهی را تا رسیدن به دادگاه ادامه دهند.

این پیام برای آمران و عاملان جنایت علیه مردم ایران است؛ از اتاق بازجویی و پشت میز صدور حکم، تا خیابانی که در آن به سوی مردم شلیک کردید: فردای آزادی، نام تازه، گذرنامه تازه و خانه‌ای در دورترین گوشه دنیا نباید برایتان مصونیت بسازد. ممکن است لباس عوض کنید، کنار دریاچه ماهی بگیرید یا در باغچه‌تان گل بکارید؛ اما زندگی تازه شما، زندگی‌های گرفته‌شده را از یاد ما نمی‌برد.

ما نام‌ها را حفظ می‌کنیم، شهادت‌ها را ثبت می‌کنیم و اسناد را نگه می‌داریم؛ تا هرجا پنهان شدید، از مسیر قانون پیدایتان کنیم و در دادگاهی علنی و عادلانه، روبه‌روی حقیقت و بازماندگان پاسخ بدهید.

می‌شود برای مدتی پنهان شد؛ اما نمی‌شود گذشته را پاک کرد و از عدالت گریخت. by @fahime_sarfaraz

⁨ ⁨ ⁨ موهایش را صاف می‌کند و زیر لب ترانه‌ای می‌خواند تا به دیدار زنانی برود که بنیادگرایی و توحش، نور چشمانشان را گرفت، اما نتوانست اراده‌شان را بشکند.

فریده صلواتی در خیزش «زن، زندگی، آزادی» در سنندج، با شلیک صدها ساچمه به صورتش توسط سپاه بینایی هر دو چشمش را از دست داد . او به خیابان رفته بود تا آینده‌ای روشن بسازد، اما دشمنان روشنایی، نور چشمانش را گرفتند.

حالا او در کنار فهیمه سرفراز و کوثر افتخاری است. هر سه قربانی خشونت و زن‌ستیزی. فهیمه از افغانستان که همسرش با قساوت به رویش اسید پاشید، و کوثرِ ۲۲ ساله که او هم پس از قتل مهسا امینی برای آزادی به خیابان رفت و هدف شلیک قرار گرفت.
بهای آن‌ها برای ابتدایی‌ترین حق زندگی چشمهایشان بود، اما حالا شانه به شانه ایستاده‌اند تا راوی حقیقت باشند.

دیروز در آشویتس، میان اندوه جان‌های بی‌شماری که فدای جنونِ فاشیسم شدند، مدام به ایران فکر می‌کردم؛ به حکومتی که هولوکاست را مسخره می‌کند، اما خودش در خیابان قتل‌عام می‌کند. به چشم زنان شلیک می‌کند و می‌کوشد حقیقت را با پیکر جوانانمان دفن کند. ما باید نام‌ها را تکرار کنیم و شاهد باشیم، تا فردا هیچ‌کس نتواند بگوید: «نمی‌دانستیم.»

از لهستان، سرزمینی که زخم استبداد و فاشیسم را می‌شناسد، ممنونم که پناه صدای این زنان شجاع شد. آرزوی من این است که این زنان را به دانشگاه‌های اروپا و آمریکا ببرم تا دانشجویان، به حقیقتِ زندگی زیر سلطهٔ حکومت‌های وحشی و زن‌ستیز پی ببرند و بهای سنگینی که مبارزان راه آزادی داده‌اند و همچنان می‌دهند را بی‌واسطه ببینند و بشنوند.

این زنان راویانِ زنده‌ و بازمانده‌اند. روایتشان را بشنوید و نگذارید صدایشان تنها بماند.⁩⁩⁩ by @fahime_sarfaraz