Instagram story viewer> @iamashkanrahimi> Posts

Ashkan Rahimi | اشکان رحیمی

@iamashkanrahimi

13.3K

followers

182

following

به آزار موری نیرزد جهان

POSTS STORIES REELS TAGGED

Download All

صدایشان باشیم

‪‪@AmirParsaNeshat‬‬⁩
#امیرپارسا_نشاط⁩ taken in ایران by @iamashkanrahimi

32k

725

8 months ago

صدای او باشیم ✌🏻

@AmirParsaNeshat taken in Tehran, Iran by @iamashkanrahimi

10k

190

9 months ago

⁨ ⁨ قضاوت، لغزنده‌ترین پرتگاهِ اندیشه است. مردم معمولاً تنها «آنچه کرده‌ای» را می‌بینند، اما من گواهم بر «آنچه نکرده‌ای»؛ بر آن وسوسه‌های شیرینی که پاسخشان «نه» بود تا جوهرِ جانت را به سکه‌های رایج نفروشی و خودت بمانی.

اینکه از هنرمند بخواهیم قلمش را بشکند، سازش را در جعبه حبس کند و در کنج خانه بپوسد تا «مردمی» جلوه کند، خطایی‌ست بزرگ. رودخانه با جریان‌داشتن پاک می‌ماند؛ رکود، مرداب می‌سازد نه معنا.

در مسلخِ قضاوت‌های شتاب‌زده، انگار تنها هنرمندِ بی‌خطا، هنرمندِ مُرده است؛ مقدس، اما خاموش. اما تو «باش»، «بمان» و «خلق کن». حقیقت ناب همچون طلاست؛ در گذرِ زمان و کوره‌ی حادثه است که عیارش نمایان می‌شود، نه در سکوت و انزوا.⁩

‪@Shervinine‬ ✌🏻♥️💪🏻⁩ taken in Iran by @iamashkanrahimi

13k

629

10 months ago

نگرانِ سردردِ فردا صبحم؛ اما مهم نیست. وسطِ هیاهوی تدارکِ تولد و جعبه‌های کادو، تنها چیزی که نظم دارد، صدای تلویزیون است. برنامه‌ای در حال پخش است که تصویرش را نمی‌بینم اما صدایش پر از شرجیِ جنوب است. احسان عبدی‌پور برای سروش صحت دارد از هند می‌گوید؛ از یک آیینِ غریب برای مرگ.
می‌گوید: «آنجا وقتی کسی می‌میرد، هیچ‌کس گریه نمی‌کند؛ چون گریه روحِ مرده را سنگین می‌کند، پایش را می‌بندد به این خاک و نمی‌گذارد به آرامش برسد.»
دست‌هایم شل می‌شود. یک سال از عمرم همین امروز تمام شد. مُرد. طبقِ فرمولِ هندی‌ها، حالا باید سکوت کنم. باید بگذارم این سیصد و شصت و پنج روزِ گذشته سبک‌بال بگذارد و برود. اما من چه کرده‌ام؟ لباس‌های موردعلاقه‌ام را پوشیده‌ام و می‌خواهم برای گذشتنِ عمر برقصم و کف بزنم. ما آدم‌های عجیبی هستیم؛ برای چیزی که دارد تمام می‌شود، جشنِ آغاز می‌گیریم.
می‌خواهم گوش‌هایم را ببندم، نمی‌شود. یادِ بازی‌مان با سرنوشت می‌افتم. هر وقت نمی‌توانستیم تصمیم قاطع بگیریم، سکه می‌انداختیم. سکه را بالا می‌انداختیم، می‌چرخید و روی کفِ دست فرود می‌آمد. نگاهش می‌کردیم. اگر «خط» بود و دلِ ما «شیر» می‌خواست، بازی را تمام نمی‌کردیم؛ با خونسردیِ کامل، سکه را به پشتِ دستِ دیگر برمی‌گرداندیم و نتیجه همانی می‌شد که باید. سکه‌ها حق ندارند برای ما تصمیم بگیرند. اگر روزگار آن رویی را نشانمان داد که نمی‌خواستیم، آن‌قدر می‌چرخانیمش تا بشود بابِ میلمان.
حالا که فکر می‌کنم، جشن تولد دقیقاً همان لحظه‌ی «برگرداندنِ سکه» است. طبیعت سکه را انداخته و خط آمده؛ یعنی یک سال پیرتر، یک قدم نزدیک‌تر به پایان. منطقِ هندی‌ها می‌گوید بپذیر و رها کن. اما من، من امشب می‌خواهم تقلب کنم. می‌خواهم سکه‌ی عمرم را که دارد خبر از رفتن می‌دهد، روی دستِ دیگرم برگردانم تا بشود «ماندن». تا بشود «جشن».
صدای زنگِ در بلند می‌شود. بقیه مهمان‌ها می‌رسند. احسان عبدی‌پور هنوز دارد از سبک‌باریِ ارواح می‌گوید، اما من تلویزیون را خاموش می‌کنم. امشب قرار نیست با وقار و سکوت تسلیم شوم. امشب نوبتِ آن است که با کیک و شمع و موسیقی، رویِ دیگرِ سکه را به تماشا بگذارم.
ما گریه نمی‌کنیم؛ نه چون می‌ترسیم روحِ سال‌های رفته سنگین شود. گریه نمی‌کنیم چون یاد گرفته‌ایم سرنوشت را روی دست‌مان برعکس کنیم تا همیشه «شیر» بیاید. taken in Iran by @iamashkanrahimi

7k

140

10 months ago

-
دارم حساب می‌کنم کتری را چقدر از آب پر کنم، اما در ذهنم چیز دیگری سنگینی می‌کند: از طبقه‌ی پنجم تا پارکینگ چند پله است؟ حدس می‌زنم ۱۰۸ پله باشد. پله‌هایی که برای چرخ‌های ویلچر ساخته نشده‌اند. یک معادله‌ی ساده‌ی بقا که تمام روز مثل مترونوم اضطراب در ذهنم تکرار می‌شود. یک طرفش مادرم است، آن طرفش هستی، خواهرم. منی که اینجا، در آپارتمان ساکت و شاید دور از خطر، پاهایم را از اضطراب تکان می‌دهم. و آن‌سوتر، هستی با چشم‌های قهوه‌ای درشتش خیره به بازوهای مادرم است—بازوهایی که باید تصمیم بگیرند توان حمل کردنش را دارند یا نه.

نگاهم روی گوشی قفل شده. هنوز همان یک تیک خاکستری کنار پیامم به مادر نشسته است. یک تیک. مثل پلی که از سمت من سالم است، اما آن طرفش در مه غلیظی فرو رفته و نمی‌دانی اصلاً به جایی می‌رسد یا نه. در دنیای قبل، این فقط یعنی اینترنتش قطع بود. در دنیای حالا، یعنی هرچیز و هیچ‌چیز.

برای فرار، به کمد لباس‌ها پناه می‌برم. به بهانه‌ی مرتب کردنش، فقط می‌خواهم دست‌هایم کاری کنند، تا ذهنم از چرخیدن بازبایستد. دستم به یک آلبوم عکس کوچک می‌خورد. بازش نمی‌کنم؛ لازم نیست. صفحه‌ی اول را از حفظ می‌دانم: من و هستی و مادرم، شب تولد هستی. او در بغل مادرم است و تلاش می‌کند شمع‌هایش را فوت کند. لبخند دارد، بدون هیچ ترسی. آن روز را نه به خاطر رخداد خاصی، که به‌خاطر بوها به یاد می‌آورم: بوی خامه‌ی کیک که با کرم نیوآی دست مادرم قاطی شده بود و بوی چای لاهیجان آخرشب پدرم—نوید پایان یک روز معمولی.
چه واژه‌ای‌ست، «معمولی»: لوکس، شکننده، کمیاب.

این خاطره‌های شفاف، این جزئیات کوچک، در تضاد با اخبار جنگ، زنده‌تر می‌شوند. وقتی تحلیلگرهای تلویزیون با آرامش از برد موشک‌ها حرف می‌زنند، من به شعاع امن آغوش مادرم برای هستی فکر می‌کنم. وقتی از «گنبد آهنین» می‌گویند، من زیر گنبدی از آسمان کودکی دراز کشیده‌ام—کنار هستی، روی تراس، در حال تشبیه ابرها به چیزی. هستی همیشه موقع خندیدن، سرش را کمی کج می‌کرد. این را به یاد می‌آورم، همان‌طور که صدای نرم و ناآرام چرخ‌های ویلچرش روی سرامیک‌ها را به یاد می‌آورم.

این جنگ، روزهایم را به چرخیدن وسواس‌گونه بین کانال‌های خبری خلاصه کرده، به زل زدن به نقشه‌هایی که خیلی ازشان سر در نمی‌آورم، از همه مهم‌تر، به گوش دادن. گوش دادن به سکوت. سکوت بین دو خبر، سکوت بین دو تماس، سکوت بعد از یک تیک خاکستری.
نوتیفیکیشنی سکوت را می‌شکند:
«گزارش‌هایی از فعال شدن گسترده‌ی پدافند هوایی بر فراز شهر...»

ادامه در کامنت اول by @iamashkanrahimi

909

50

a year ago

می جانِ جانان
@pantea.pakdel
.
📷 @rezaebrahimi_ by @iamashkanrahimi

3k

146

2 years ago

فقط همین خنده‌ها واسمون مونده، همینم بگیرید

@shervinine ❤️ by @iamashkanrahimi

8k

181

2 years ago

ناقص by @iamashkanrahimi

10k

256

3 years ago

تولدمه توماج صالحی را آزاد کنید taken in Iran by @iamashkanrahimi

7k

290

3 years ago

لیوان‌های شیراز پسر
لیوان‌های شیراز... by @iamashkanrahimi

9k

174

3 years ago

🥲
قطعا بزرگترین موفقیت کاری بود که تجربه کردم و در ادامه زندگیم هم بعید میدونم بزرگتر از گِرَمی چیزی رو تجربه کنم
ای کاش شرایط جوری بود که میتونستم اونجوری که حقمونه خوشحال باشم (باشیم)!
.
@Shervinine
📷 @RezaEbrahimi_ by @iamashkanrahimi

9k

161

4 years ago

خانواده taken in اصفهان، ایران by @iamashkanrahimi

9k

175

6 years ago