Instagram story viewer> @imaginary_writer> Posts

imaginary writer

@imaginary_writer

334

followers

198

following

Eleni Omirou - blogger

POSTS STORIES REELS TAGGED

Εκείνη μου έμαθε να πίνω ελληνικό καφέ. Μικρή την παρακολουθούσα ευλαβικά να τον φτιάχνει στο μικρό μπρίκι και κρατούσα την αναπνοή μου τη μαγική εκείνη στιγμή που τον έβλεπα να φουσκώνει. Κάποια στιγμή μου έδειξε πώς να τον φτιάχνω μόνη μου και διασκέδαζα ετοιμάζοντάς τον εγώ για εκείνη. Ισορροπούσα τον δίσκο στα χεράκια μου και έβαζα στοίχημα με τον εαυτό μου αν θα καταφέρω να μη χύσω ούτε σταγόνα μέχρι να φτάσω στο σαλόνι. Κι εκείνη γελούσε...
Όταν διάβαζα για τις εξεταστικές, της ζητούσα διπλό κι ενισχυμένο. Έφτιαχνε πάντα και για εκείνη, για συντροφιά έλεγε...
Τα Κυριακάτικα πρωινά, μετά από τα ξενύχτια μου, φτιάχναμε μαζί καφέ κι αφού τον πίναμε, «γυρίζαμε» τα φλιτζάνια μας.
Δεν είχε ιδέα πώς να «διαβάζει» τον καφέ, το έκανε όμως για μένα και διασκεδάζαμε με τις φαντασίες που μου ξεφούρνιζε. Όλα και πάντα τα «έβλεπε» υπέροχα και συναρπαστικά. Όλο για κάποιο ονειρεμένο ταξίδι θα έφευγα έλεγε, κάποια απρόσμενη έκπληξη θα με περίμενε στο μέλλον, κάποιος καλός φίλος θα έλεγε όμορφα λόγια για εμένα. Δρόμους, όνειρα, αγάπες και χαμογελαστά πρόσωπα ονειρευόταν στο φλιτζάνι μου. Και όταν την πείραζα λέγοντάς της ότι δεν ήξερε γρι και τα έβγαζε από το κεφάλι της, εκείνη γελούσε...
Όταν έζησα πρώτη φορά μόνη μου, ξυπνούσα το πρωί και το πρώτο τσιγάρο το ταίριαζα πάντα με ένα καφεδάκι ελληνικό. Ίσως να την έπαιρνα τηλέφωνο για καλημέρα, ίσως και να ξεχνούσα. Δεν είχε σημασία, πάλι μαζί πίναμε καφέ, γουλιά γουλιά.
Μέχρι και σήμερα πού και πού συνηθίζω να «γυρίζω» το φλιτζάνι μου. Παρατηρώ τα σχέδια που ζωγραφίζει το κατακάθι και ψάχνω τη μορφή της μαμάς μου σε αυτά. Θέλω να ακούσω τη φωνή της να μου λέει για μεγάλες πόρτες που θα διαβώ, για επιτυχίες και αγάπες που με περιμένουν και για βουνά που θα ανέβω εύκολα. Θέλω να την πειράξω λέγοντάς της ότι πάλι φαντασίες μου ξεφουρνίζει και να την ακούσω να γελά...
Θέλω, κι ας πίνω πια εδώ και χρόνια τον ελληνικό μου καφέ χωρίς τη συντροφιά της... by @imaginary_writer

37

5

3 years ago

Σήμερα πάλι σε σκέφτηκα... Σήμερα πάλι μου έλειψες λίγο περισσότερο από όσο αντέχω. Σήμερα που ξημέρωσε μέρα μουντή, πάλι τσαλαβούτησα χωρίς εσένα. Βούτηξα στα νερά και στις σκέψεις και ευχήθηκα να ήσουν εδώ. Να μου πεις και να σου πω. Να με κρατήσεις έστω για λίγο από το χέρι. Κι ας μη διώξεις το γκρίζο ολότελα. Μόνο να μου το φωτίσεις λίγο θέλησα, να μη με σκοτεινιάζει τόσο.
Περπάτησα την πόλη και ίσως και να ‘σουν μαζί μου. Κάτι τέτοιες γκρίζες μέρες ξέρεις κι έρχεσαι. Συντροφιά μου κάτω από την ομπρέλα σε έχω. Κι ας μην μπορείς να μου κρατήσεις το χέρι. Την καρδιά μου κρατάς... by @imaginary_writer

28

0

3 years ago

Διακοπές - Ανατροπές
Φέτος, το ξέρεις καλά, αναζητώ κρυψώνα μακριά σου. Μαγική φωλιά δίπλα σε φίλους ψάχνω. Ταξίδια θέλω να βρω σε πιστές αγκαλιές και θάλασσες μέσα σε ήρεμα λόγια. Την υγρή άμμο δίπλα σου να απαρνηθώ, για να πατήσω πάνω σε υποσχέσεις σταθερές. Ακόμη και τον ήλιο και το φεγγάρι δώρα θα στα κάνω, για να βρω γαλήνη.
Δε θα σου πω που, ούτε για πόσο. Για όσο διαρκούν τα γέλια, θα σου ψιθυρίσω. Για όσο πιστεύω στις υποσχέσεις. Για όσο κρατούν οι ξέγνοιαστες νύχτες και οι τεμπέλικες μέρες χωρίς εσένα. Κι ίσως εσύ ξέρεις καλά πως θα γυρίσω γρήγορα, μόλις το γέλιο αρχίσει να σβήνει μέσα στην ανάμνηση. Μόλις η σκέψη τρυπώσει μες στην υπόσχεση. Ίσως γυρίσω πίσω τρέχοντας όταν τη νύχτα θα ψάχνω και πάλι το φεγγάρι και το πρωί τον ήλιο. Όταν η τεμπελιά μου γίνει βαρεμάρα. Ναι, ίσως γυρίσω, όταν οι θάλασσες και τα αστέρια που απαρνήθηκα με θέλουν πάλι πίσω. Όταν όσα σου δώρισα με ψάξουν και όσα σου χάρισα μου λείψουν.
Θα γυρίσεις; με ρωτάς κι ας ξέρεις. Θα γυρίσω, σου απαντώ κι ας μη ξέρω.
(Θα γυρίσω;) by @imaginary_writer

28

0

3 years ago

28/2/2023 • ΤΕΜΠΗ by @imaginary_writer

30

1

4 years ago

“Valentine” girl

Το κορίτσι που κάνει πάρτι τα βράδια σε αγκαλιές είναι χλωμό το πρωί. Το κορίτσι που ξεφαντώνει τις νύχτες, ξυπνά μόνο του, κι ας μοιράζεται το κρεβάτι του. Έχω δει το κορίτσι να κοιτά ανυπόμονα το ποτό της και το κινητό της. Να προσπαθεί να αναβοσβήσει τη ζωή της ανάμεσα σε λίγα τσιγάρα. Την έχω δει να κάνει νεύματα και να χαμογελά με μάτια πονηρά. Την έχω ακούσει να αποδέχεται με ευχαρίστηση τις προσκλήσεις. Την έχω καμαρώσει να χορεύει ξέγνοιαστη και την έχω συμπονέσει όταν το βλέμμα της άδειαζε. Όχι, οίκτο δεν ένιωσα ποτέ για το κορίτσι. Το χλωμό και μόνο του στο φως του ήλιου κορίτσι. Την παρατηρώ τις νύχτες σκορπισμένη, μα τόσο δυνατή. Ποτό στο χέρι και ατάκα έτοιμη στο στόμα. Την περιμένω να ξορκίσει βράδια πολλά. Να μαζεύει γεμάτη κουράγιο τα κομμάτια της τα πρωινά. Ένα σωρό ζωές της εύχομαι να ζήσει και άλλες τόσες να ακυρώσει. Μέχρι να βρει τη δική της... Την επιλογή της.

Και ναι, δε θα σταματήσω ποτέ μέχρι να σε βρω… Αυτό μου λέω κάθε χλωμό πρωί… Έπειτα από κάθε ξέφρενη νύχτα… κορίτσι… by @imaginary_writer

27

0

4 years ago

…
- Σ’ αγαπώ.
- Κι εγώ σ’ αγαπώ.
- (Σε θέλω-νομίζω πως σε θέλω-σε γουστάρω-σε βαριέμαι-σε ακούω-ακούω αυτά που θέλω να ακούσω-σου μιλώ ασταμάτητα-δεν σου λέω αυτά που θέλω να πω-σε θέλω σου λέω-δεν ξέρω πόσο σε θέλω-θέλω να με θέλεις-δεν ξέρω πόσο με θέλεις)
- (Δεν ξέρω αν σε θέλω-δεν ξέρω τι θέλω-θέλω να με θέλεις-αν δεν με θέλεις τότε σε θέλω-αν με θέλεις δε θέλω να θέλω-δεν ξέρω πόσο σε θέλω)
- (Σε θέλω-νομίζω-φοβάμαι-δεν ξέρω τι φοβάμαι-δε ξέρω αν σε θέλω-σε θέλω. Νομίζω. Ξέρω.)
- (Δεν ξέρω αν σε θέλω-νομίζω-φοβάμαι-δεν ξέρω τι φοβάμαι-δεν ξέρω αν σε θέλω. Δεν ξέρω. Νομίζω.)
- Σ’ αγαπώ.
- Κι εγώ σ’ αγαπώ. by @imaginary_writer

17

0

4 years ago

Ξέρεις πως είναι ένα φιλί την πρώτη νύχτα του χρόνου; Είναι αβίαστο και γιορτινό...
Μεθυσμένο και ξέφρενο. Κλείνει μέσα του κάθε προσμονή για τον χρόνο που έρχεται και κάθε απογοήτευση για τον χρόνο που έφυγε. Γιορτή κι αδημονία μαζί. Είναι το φιλί που δίνεις στο σκοτάδι, ανάμεσα σε αγνώστους και δε σε νοιάζει τίποτα. Το φιλί που σου δίνουν μέσα σε δυνατές μουσικές και καλύπτουν κάθε σκέψη. Ατελείωτο… Μέσα σε μια αγκαλιά που μοιάζει οικεία κι ας μην είναι. Με αγγίγματα παράξενα και ποθητά μαζί.
Το φιλί της Πρωτοχρονιάς είναι ζωή στο τώρα - δεν υπάρχει μετά. Κλείνεις τα μάτια και αποχαιρετάς το χτες μέσα στη γεύση του. Πάνω σε αυτήν την αίσθηση ακουμπάς απαλά όλα τα λάθη που έκανες και τα σωστά που ευχήθηκες.
Ξέρεις πως είναι ένα φιλί την πρώτη νύχτα του χρόνου; Αβίαστο και γιορτινό. Απερισκεψία και περισυλλογή. Ένας υπέροχος τρόπος να μηδενίσεις και να ξεκινήσεις πάλι. Καλή Χρονιά είναι... by @imaginary_writer

24

0

4 years ago

😞 by @imaginary_writer

32

1

5 years ago

*Μου λείπεις

Τα παπούτσια εκείνα τα είδα τυχαία στη βιτρίνα κεντρικού καταστήματος. Μαύρα, κομψά, με ένα ιδιαίτερο, μυτερό τακουνάκι – εντελώς παράταιρα με εμένα. Τα αγόρασα την ίδια μέρα. Τα φόρεσα στο γραφείο και μια συνάδελφος μου έκανε ένα σχόλιο για αυτά. Αν και δε θυμάμαι ακριβώς τις λέξεις της μου είπε πως ήταν όμορφα αλλά ίσως δε μου πολυταίριαζαν. Χαμογέλασα, αλλά δεν είπα τίποτα. Είχε δίκιο. Τα παπούτσια εκείνα τα αγόρασα με ένα σκοπό. Να συντροφεύσουν τα πιο δύσκολα βήματα της ζωής μου. Αυτή η αγορά έγινε μήνες πριν από το συμβάν, όσο ακόμη προετοίμαζα την ψυχούλα μου για το αναπόφευκτο.
Σαν ήρθε εκείνη η μέρα πράγματι τα γυάλισα, τα φόρεσα και περπάτησα σταθερά πάνω στα τακουνάκια τους. Βημάτισα πλάι στο φέρετρο της μαμάς μου και τα δάκρυά μου έπεφταν πάνω στο λουστρίνι τους. Σαν πέρασε εκείνη η μέρα τα έβαλα στο κουτί τους και δεν τα ξανάβγαλα ποτέ. Τα ’χωσα σε μια γωνιά, σε ένα βαθύ πατάρι και έκλεισα μέσα τους όλη μου τη λύπη και την απελπισία.
Σαν σήμερα… by @imaginary_writer

45

4

6 years ago

🔥 by @imaginary_writer

31

0

7 years ago

Κάθε χρόνο...για εκείνους που μας λείπουν λίγο περισσότερο σήμερα...❤️
Με θυμάμαι μικρούλα, πάνω από άπειρα κουτιά με χριστουγεννιάτικα στολίδια. Φατσούλα θαμπωμένη από τη γυαλάδα και την πασπαλισμένη χρυσόσκονη. Εκείνη τα ξεδιάλυνε προσεχτικά. Ξεσκόνιζε τις ζωγραφισμένες μπάλες μία μία. Έπειτα μου τις έβαζε σταθερά στις μικρές μου χούφτες και με άφηνε να τις κρεμάσω στο δέντρο. Με θυμάμαι να τις πιάνω και να θαυμάζω τα χρώματά τους. Να γελώ με τον αστείο μου αντικατοπτρισμό στο κύρτωμά τους. Εκείνη να χαμογελά και να κάνει μορφασμούς.
Με θυμάμαι να στριφογυρίζω με τις γιρλάντες δεμένες πάνω μου και να σκοντάφτω κάθε τόσο. Εκείνη να τις τραβά απαλά και να με φέρνει κοντά της για φιλί. Θυμάμαι να τραγουδώ τα κάλαντα κι εκείνη να σιγομουρμουρίζει μαζί μου.
Τα φωτάκια ήταν πάντα μια ιδιαίτερη ιεροτελεστία. Κουβάρι και μπλέξιμο κάθε χρόνο να σε πιάνει απόγνωση. Εκείνη τα ξέμπλεκε όμως εύκολα. Έκανε ένα μαγικό και ξάφνου αυτά έλαμπαν σε χίλια χρώματα. Έτσι το ‘βλεπα στο παιδικό μου μυαλουδάκι. Σαν ένα ευφάνταστο ταχυδακτυλουργικό.
Θυμάμαι μπάλες να σπάνε, να γίνονται θρύψαλα στα ποδαράκια μου, από δική μου απροσεξία. Εκείνη να με κοιτά πονηρά, αλλά να μη με μαλώνει. Να μαζεύει τα κομμάτια τους και να με νουθετεί. Να μου λέει ότι τα άσχημα συμβαίνουν, αλλά πρέπει να προσέχω πιο πολύ.
Φέτος για άλλη μια χρονιά στολίζω το δέντρο μου κι αναλογίζομαι "πόσες μπάλες έχω σπάσει μες στα χρόνια". Πόσες φορές έχω γίνει χίλια κομμάτια. Πόσες φορές υπήρξα απρόσεχτη. Κοιτώ πάλι την αστεία μου φάτσα πάνω στην ασημένια μπάλα και εύχομαι να έρθει να με βοηθήσει και πάλι να μαζέψω τα κομμάτια μου όταν το χρειαστώ. Να ξεμπλέξω τα μπερδεμένα μου κουβάρια. Να κάνει μαγικά και να γίνουν όλα πολύχρωμα και λαμπερά. Να με νουθετήσει και να με φιλήσει. Να με ξεσκονίσει προσεχτικά σαν αγαπημένο χριστουγεννιάτικο στολίδι και να με κοιτάξει πάλι πονηρά κι αγαπησιάρικα. Εύχομαι, κι ας ξέρω ότι ευχή μου είναι τόσο άπιαστη όσο ένα παιδικό γράμμα στον Άγιο Βασίλη. Όμως κάθε παιδί πιστεύει στον Άι Βασίλη...και κάθε καρδιά που εύχεται, ελπίζει... by @imaginary_writer

46

2

7 years ago

Στη #σιωπή να με παίρνεις #αγκαλιά... Τις σιωπές που σκεπάζουν οι βοές τις σβήνω με ποτά. Αφήνω τις λέξεις σου να θρονιαστούνε επάνω στο ποτήρι μου και τις παρατηρώ να μπλέκονται με γεύσεις. Ξέρουν να προσκαλούνε αγκαλιές, αυτό μου λένε προκλητικά και μου τραντάζουν τις αισθήσεις. Μπορούν να με μπερδέψουνε για λίγο, αυτό μου ψιθυρίζουν, μα έπειτα καταφέρνουν τάχα το ακατόρθωτο: να με ξεμπερδέψουνε για πάντα. Τέτοια μυστικά μου λένε οι βοές ανάμεσα στα λόγια σου κι έτσι κομπάζουν. Με πείθουν εύκολα και τους χαρίζω πρόθυμα τις σιωπές μου. Και για αντάλαγμα μια αγκαλιά...
Τέτοια μυστικά-τέτοιες αγκαλιές. Κι εγώ τσιμουδιά. #σιωπή #πάρε_με_αγκαλιά by @imaginary_writer

51

1

8 years ago