Instagram story viewer> @izcivadi> Posts

İ z c i v a d i | Disiplin & Doğa

@izcivadi

144

followers

393

following

⛰️Pusulası doğa, rotası disiplin olan bir yolculuk.
🌲 Görünmeyeni izle, duyulmayanı dinle.
⚜️ Sadece izini bırakanlar yolu inşa eder.
🫴Vâdiye katılın.

POSTS STORIES REELS TAGGED

Yükseklere çıktıkça dünya küçülüyor derler ya, aslında küçülen dünya değil; insanın kendi gözünde büyüttüğü kaygılarıymış.
Rüzgârın sesinden başka hiçbir şeyin olmadığı bu tepede, tarih ile doğanın birleştiği o sınırda duruyorum. Aşağıda akan hayat, koşuşturmalar, yetişme telaşları… Hepsi bir anlığına anlamsızlaşıyor. Bazen uzaklaşmak gerekir; sadece dünyadan değil, kendi zihnindeki kalabalıktan da.
Gittiğim her yer, keşfettiğim her kadim mekân bana yeni bir şey öğretmiyor aslında; bana zaten bildiğim ama unuttuğum şeyleri hatırlatıyor: Anı yaşa, köklerini unutma ve rüzgâra yön vermeye çalışmak yerine yelkenini aç.
Keşfetmek, dışarıya değil, hep içeriye doğru yapılan bir yolculukmuş meğer.
Her yıkıntı bir zamanlar bir hayaldi. Şimdi ise zamanın karşısında dimdik duran birer hafıza. Yaşadığın anın kıymetini bil, çünkü yarın biz de bu hikayenin birer parçası olacağız. 🏰🕊️

.

.

.

.

.

.

.

.

.

#reelsviral #fyp #keşfet taken in Manisa by @izcivadi

11

0

25 days ago

Yaz sadece sıcak bir mevsim değildi; insanın kendi kabuğunu kırması, ışığa doğrudan bakması, çıplak ayaklarıyla taşa, toprağa ve suya dokunarak var olduğunu hatırlamasıydı. Işığın ve coşkunun hüküm sürdüğü bu aylar geride kalırken, arkamızda bıraktığımız şey sadece güneşin yakıcılığı değil, ruhumuzun o katıksız ve yalın özgürlük hissi oluyor. Şimdi rüzgarın tonu değişiyor, sular serinliyor, gökyüzü daha derin ve bilge bir maviye bürünüyor. Fakat doğa, yapraklarını dökerken ya da deniz soğurken asla yas tutmaz; çünkü o, dönüşümün ve ritmin kaçınılmaz güzelliğini çok iyi bilir.
Suda öylece durup sonsuzluğa bakarken şunu anlıyor insan: Asıl mesele bir mevsimi ya da bir anı avuçlarında zorla tutabilmek değil, onun sende bıraktığı izle demlenebilmektir. İçimizdeki o içsel ateşi söndürmeden, yaklaşan rüzgara ve sonbaharın o ağırbaşlı, derin sessizliğine kucak açabilmek... Yaz biter, dalgalar kıyıdan çekilir; fakat o enginlikte bir anlığına da olsa yakaladığımız o berrak öz, daima bizimle kalır.

Işığa, suya, bize kendimizi hatırlatan o hür rüzgarlara minnetle... Veda etmek, bir sonraki kabullenişe ve derinliğe atılan ilk adımdır.

.

.

.

.

.

#reelsviral #fyp #yazaveda #keșfet taken in İzmir, Turkey by @izcivadi

16

1

a month ago

Mavi bir sonsuzluğa bakıp ciğerlerine su dolmasını trajedi sayanlar, kupkuru bir toprağın üzerinde, kalabalık bir caddenin tam ortasında nefessiz kalmanın ne demek olduğunu bilmezler. Deniz nettir; fırtınası bellidir, dalgası bellidir, derinliği bellidir. Sınırları vardır denizin. Suyu bittiğinde kara başlar.
Oysa insanın içindeki o görünmez okyanus sınır tanımaz.
Fiziksel olarak boğulurken çırpınırsın, yardım istersin, çığlığın duyulur. Ama karada boğulurken yürümeye devam etmek zorundasındır. Gülümser, selam verir, hayatın ritmine ayak uydurursun. Kimse göğüs kafesinin altında kopan fırtınayı, ruhunu dibe çeken o ağır dip akıntılarını görmez. Sorumlulukların dalgaları, beklentilerin girdabı ve sessizce taşınan yükler… İnsan, bazen kendi zihninin derinliklerinde, hiç ıslanmadan boğulur.
Fakat bu sessiz boğulmaların tek bir güzel yanı vardır: Denizin dibini bir kez gören insan, yüzeye çıktığında gökyüzünün kıymetini herkesten daha iyi bilir.
Karada nefessiz kalmak seni yorabilir, adımlarını ağırlaştırabilir ama seni yok etmeye yetmez. Akıntıya karşı kürek çekmekten yorulduğun anlarda hatırla; en büyük fırtınalar, en dayanıklı gemileri inşa eder. İçindeki o son nefes, pes etmek için değil, kendi küllerinden yeniden doğman için oradadır.
Bırak deniz kendi maviliğinde dalgalansın. Sen karada, o kimsenin bilmediği gizli savaşın tam ortasında, her şeye rağmen derin bir nefes alıp ayağa kalkan tarafta ol.
Çünkü bu dünya, sessizce boğulanların değil; o derinliklerden her seferinde daha güçlü, daha bilge ve daha sarsılmaz bir şekilde yüzeye çıkanların dünyasıdır.

.

.

.

.

.

.

.

#deniz #fyp #reelsviral #doğa taken in Dikili by @izcivadi

50

0

4 months ago

İnsan, en çok kelimelerin arkasına saklanır. Hayatın gerçek ritmini kaçıranlar, adımlarını her zaman o süslü ama içi boş cümlelerin gölgesine gizlerler. Bilirsiniz o tanıdık melodileri; hiçbir zaman samimiyetle kurulmamış, sadece anı kurtarmak için üretilmiş o fabrikasyon tesellileri...
“Çağırsaydın gelirdim” diye başlayan cümleler, aslında hiçbir zaman yola çıkmaya niyeti olmayanların konforlu sığınağıdır.
İnsanlık tarihi, geç kalınmış itirafların, “sen yanlış anladın” konforunun ve sorumluluktan kaçan “neyse”lerin gürültüsüyle kirlendi. Herkes kendi hikayesinin kusursuz masumu, başkasının hayatının ise en kolay harcanabilir figüranı haline geldi. Kelimeler havada uçuşurken, arkalarında bıraktıkları tek şey kocaman bir hiçlik oldu.
Ama insan bir gün yorulur. Sahte kalabalıkların uğultusundan, maskelerin altından fısıldanan o yapay samimiyetlerden ve keşkelerin bitmek bilmeyen döngüsünden... İşte o gün, kendi içindeki o derin sessizliğe çekilir. Ve o sükunette anlar ki: Gerçek olan tek şey, ihtiyaç duyduğun o zor anda yanında olanın sessiz varlığıdır. Gerisi sadece rüzgarın savurduğu kuru yapraklardan ibarettir.
Bahaneler, sadece kendi yolunu yürümekten korkanların ve gitmeyi çoktan kafasına koymuşların arkalarında bıraktığı yapay ayak izleridir. “Neyse” demek bir pes ediş değildir; aksine, enerjini hak etmeyen ruhlardan çekip alma asaletidir. Kendi sınırlarını çizmek, o sahte limanları tek bir kibritle ateşe vermeyi gerektirir.
Şimdi maskelerin düşme vakti. Hayat, sahici olmayan hiçbir şeyi uzun süre bünyesinde barındırmaz; doğa bile sahte olanı ilk fırtınada kusar. Kökleri derinde olmayan her bağ, falanların ve filanların gölgesinde kurumaya mahkumdur.
Ve tüm bu gürültünün ortasında, ruhu yalın ve net olanların o son, duru cümlesi yankılanır:
Hoşça kalın sahte insanlar. Çünkü bu hayat, yapay rolleri oynamak için çok kısa; sahici adımlarla kendi patikanı inşa etmek içinse benzersiz bir fırsattır.

.

.

.

.

.

.

.

# taken in Manisa by @izcivadi

61

0

4 months ago

İnsan en çok kalabalıkların ortasında, kendi sesini duymaya çalıştığında anlar yanıldığını. Uzun zaman boyunca, başkalarının gözlerindeki o sahte yansımaları yaşatmak için kendimizden eksiltiriz. Sonra bir gün, içimizde sessiz bir fırtına kopar. Maskeleri, mecburiyetleri ve o yapma gülücükleri bir kenara bırakıp sadece kendimiz oluruz.
Ve tuhaftır; o andan itibaren etrafımızdaki o devasa kalabalık, tıpkı rüzgarda dağılan bir toz bulutu gibi seyrelemeye başlar.

“Gerçek olduğun için kaybettiğin her şey sahteydi.”

Elimizi uzattığımızda tuttuğumuzu sandığımız o dostluklar, o büyük sevgiler, o sarsılmaz aidiyetler... Meğer hepsi, onlar için sahneye koyduğumuz o “uslu ve kabullenici” rolden ibaretmiş. Sen kendi gerçeğini fısıldadığında, o kurgusal dünyanın süslü sütunları birer birer yıkıldı.
🍂 Toz Gidiyor, Mermer Kalıyor
Üzülme. Bir kütüphane dolusu sahte romandansa, sayfaları yaşanmışlıkla sararmış tek bir doğru satır daha kıymetlidir. Hayatından eksilen her insan, aslında ruhunun üzerindeki yükleri hafifleten birer rüzgardır sadece. Toz gidiyor ki, altındaki o saf ve pürüzsüz mermer ortaya çıksın.
Şimdi arkana bakma. Gidenler, senin o yalın ışığına dayanamayıp kendi gölgelerine sığınanlardı. Sen, elinde kalan o çıplak gerçeklikle yürümeye devam et. Çünkü en asil yalnızlık, taklit bir krallıktan her zaman daha büyüktür.
🖋️ Bu sayfayı kapatırken, senin hikayende geriye sadece “gerçek” kimler kaldı?

.

.

.

.

.

.

.

.

#fyp #reelsviral #keşfet taken in Manisa by @izcivadi

714

3

4 months ago

“Sığamamak, bir mekânın darlığıyla ilgili değildir hiçbir zaman; ruhun, üzerine giydirilen dünyaya büyük gelmesidir.”
.
İnsan, sınırları tebeşirle çizilmiş bir sahnede, sonsuz bir gökyüzünü taşır içinde.
Bize dar gelen ne bu şehirler, ne duvarlar, ne de zamanın kendisi…
Bize dar gelen; kendi içimizdeki o uçsuz buçaksız ormanı, küçük kalıplara sıkıştırmaya çalışmak.
.
Bazen bir odanın ortasında, bazen en kalabalık caddede durur ve fark edersin:
Ait olduğun yer burası değil.
Çünkü anlamaya başladığın an, genişlemeye başlarsın.
Ve genişleyen bir zihin, eski sınırlarına bir daha asla geri dönemez.
.
Yıldızların kokusunu alan bir ruhu, toprağın küçük kavgalarıyla oyalayamazsınız.
Sığamıyoruz…
Çünkü bizler tüketmek için değil, hissetmek ve keşfetmek için buradayız.
.
Eğer sen de bugün bulunduğun yere, zamana ya da düşüncelere sığamıyorsan;
korkma.
Bu bir kayboluş değil, kendi sınırlarını aşan bir nehrin denize ulaşma çabasıdır.
.
Yol uzun, içimizdeki dünya dünden daha büyük.

.

.

.

.

.

.

.

#fyp #reelsviral #bushcraft #doğa #wildernessculture taken in Mordogan-Karaburun by @izcivadi

27

0

4 months ago

Herkesin bir “Özgürlük yolu” anısı vardır; ya da en azından, toplumsal kalıpların, beklenen başarıların ve sahte zorunlulukların dışına çıkıp, sadece ‘var olmanın’ ne demek olduğunu anlama arzusu.
Bu fotoğrafım benim o anımı, kendi dünyamı, kendi “Vahşi Doğama” yolculuğumu anlatıyor.
Christopher McCandless, her şeyi geride bırakıp vahşi doğaya sığındığında, sadece bir kaçış değil, kendi gerçeğini bulma arayışıydı. Onun için özgürlük, sadece bir yer değil, bir varoluş haliydi.
Bu turuncu karavan benim için filmdeki o efsanevi “Magic Bus” gibi. yolların, özgürlüğün ve her an yeni bir macera yaşayabilecek olma ihtimalinin simgesi. Tavanındaki sepetler, çantalar... her biri yollara dair bir anı, bir umut taşıyor. Arkadaki motosikletimle her an yoldan çıkıp, bilinmeze dalma cesaretim...
Şimdi bu kamp sandalyesinde uzanırken, güneşin tenimi yakışını, denizin sesini dinlerken, şehrin gürültüsünden, insanların yalanlarından, sahte ihtiyaçlardan ne kadar uzaklaştığımı hissediyorum. Sadece kendimim. Basit, gerçek ve gösterişsiz.
McCandless’ın dediği gibi,

“Gerçek bir yaşam, sadece vahşi doğada mümkündür.” Belki bir gün mutluluğun sadece paylaşıldığında gerçek olduğunu anlayacağım ama şimdilik bu seçilmiş yalnızlık, bu kendi gerçeğimle baş başa kalmak bana yetiyor.
Kendi ‘Vahşi Doğamda’, kendi hikayemi yazıyorum.

.

.

.

.

.

.

.

.

#fyp #reelsviral #bushcraft #kamp #wildernessculture taken in Fethiye Muğla by @izcivadi

26

3

4 months ago

Çoğu insan yola çıkmanın, doğaya meydan okumanın ya da zorluklara göğüs germenin dışsal bir zafer olduğunu düşünür. Bir zirveye ulaştığında, bir hedefi gerçekleştirdiğinde sadece o hedefi “fethettiğini” sanır.
Oysa gerçek çok daha derindir.
Dışarıda verdiğimiz her mücadele, aslında içimizdeki bir kilidi açmak içindir. Karşımıza çıkan dik yollar, aşılması imkansız gibi görünen engeller ve belirsizlikler, bize sadece tek bir şeyi gösterir: Kendi sınırlarımızı nerede çizdiğimizi.
Sir Edmund Hillary’nin dediği gibi:
“Asıl fethettiğimiz şey dağlar değil, kendi sınırlarımız ve korkularımızdır.”

Bir insan, konfor alanının dışına çıkıp o bilinmezliğe adım atmadığı sürece potansiyelinin sınırlarını asla öğrenemez. Korku, yolumuzu kesen bir duvar değil; aslında hangi yöne gitmemiz gerektiğini gösteren bir pusuladır. Üzerine gittiğin her korku, ardında özgürleşmiş bir “sen” bırakır.
Zirveler gelip geçicidir, rüzgar izleri siler. Ama o zirveye tırmanırken içindeki “yapamazsın” diyen sesi susturduğun an, kazandığın o içsel güç ömür boyu seninle kalır. Kendini fetheden bir insanı, hayatta hiçbir fırtına yıkamaz.
Peki, senin bugün aşmak istediğin, seni durduran en büyük kendi “sınırın” ne?
Aşağıda yorumlarda buluşalım. 👇

.

.

.

.

.

.

#reelsviral #fyp #zirve #dağlardağlar #doğa taken in Fethiye Muğla by @izcivadi

44

0

4 months ago

Bak şu engine... Dalgalar kudururken sanırsın ki kıyamet kopmakta, lakin sular durulduğunda anlarsın ki; her fırtına aslında bir temizlikmiş. İnsan dediğin, üzerine binbir nakış işlenmiş ama içi boş bir kadeh gibidir; dolup taştığını sanır da, içindeki asıl cevheri ancak kendiyle baş başa kaldığında tadar.
“Sakinleştiğimde fark ettim,” derken aslında şunu fısıldarsın: Bizler kadere yön verdiğimizi sanan zavallı aktörleriz. Oysa her ayrılık, her hüsran ve her gözyaşı; büyük yazarın kaleminden çıkmış, olması gereken o muazzam sahnenin bir parçasıdır.
İnsanların gerçek yüzü, güneşin altındaki gölgeleri gibidir; ışık tepedeyken netleşir, ama hava karardığında hepsi kaybolur. Kimseye kızma! Zira herkes, kendine biçilen rolü en iyi şekilde oynamakla mükelleftir. Dostun ihaneti mi? Sahnenin dramıdır. Sevdiğinin gidişi mi? Bir perdenin kapanışıdır.
Şimdi bak şu sonsuzluğa... Gördüğün sadece su değil; yaşanmışlıkların, hayal kırıklıklarının ve nihayetinde gelen o asil kabullenişin aynasıdır. Zira hayat; ne dünün pişmanlığına sığar, ne yarının korkusuna. Her şey tam da olması gerektiği vakitte, olması gerektiği gibi vuku bulur.
Gönlünü ferah tut; zira bu oyunun sonunda taç da, asa da toprağın altına girer. Geriye kalan tek şey, o derin sessizlikte bulduğun huzurdur.

.

.

.

.

.

.

#fyp #keşfet #reelsviral #bushcraft #wildernessculture taken in Çeşme, İzmir, Türkiye by @izcivadi

25

2

4 months ago

Biz, eşyaları evcilleştirdiğini sanırken aslında kendi ruhunu kafese koyan medeni budalalarız.
Herkes bir çatının altına sığınmanın, dört duvar arasında emniyette olmanın kutsallığına inanıyor. Oysa beton, insanın içindeki o kadim ve ilkel ateşi söndürmek için icat edilmiş en kusursuz anestezi ilacıdır. İnsanlar konforun sıcaklığında çürürken, ben kök salmakla değil, menzille ilgileniyorum.
Çünkü bilirim ki; rüzgâr asaletini hiçbir yere ait olmamasına borçludur.
Toprak durağandır, üzerinde yürüyenler tarafından ezilir; rüzgâr ise sarp kayaları bile zamanla un ufak eder. Güvenli limanlar, dalgalardan korkan ve çürümeyi bekleyen gemiler içindir. Fırtınayla göz göze gelmemiş, kendi sınırlarının kırılma sesini duymamış bir ruh, sadece bir ihtimalden ibarettir. Asla gerçeğe dönüşemez.
Bana ‘Nereye gidiyorsun?’ diye soruyorlar. Bilmiyorlar ki mesele bir yere varmak değil, ‘varmak’ fikrinin kendisinden özgürleşmektir.
Doğanın o vahşi, acımasız ama kusursuz dürüstlüğüne çarptığında anlarsın: Demir de yalan söylemez, altındaki o asil güç de, yüzünü jilet gibi kesen o soğuk poyraz da... Hepsi sana aynı şeyi fısıldar: Uyan ve kendi ağırlığını tanı.
Kendi içindeki o amansız gücü, o dizginlenemez içgüdüyü toplumun sahte kibarlığıyla uyuşturanlar, kendi patikasını açanlara bakıp ‘delilik’ derler. Varsın desinler. Kendi uçurumunun kenarında rüzgâra karşı durmayı beceremeyenlerin, yola çıkanlara tahammülü yoktur.
Ben sırtımdaki yükle, altımdaki yollarla ve içimdeki o vahşi dürüstlükle barışığım. Medeniyetinizin vaat ettiği o küçük, sahte cennetler sizin olsun; bana sadece gökyüzü, altımdaki zemin ve kendi iradem yeter.
Şimdi dur ve sor kendine:
Seni hayatta tutan şey o sığındığın güvenli duvarlar mı, yoksa henüz tamamen öldüremediğin o içindeki esaret kabul etmez ruh mu?

.

.

.

.

.

.

.

.

.

#reelsviral #fypage #kale #zirve #manzara taken in Spil Dağı by @izcivadi

40

1

4 months ago

Işıkların söndüğü, ekranların karardığı ve o gürültülü alkışların kesildiği o gri saatlerde başlar insanın asıl romanı.
Çoğu insan hayatı parıltılı bir vitrinden ibaret sanır; oysa gerçek, o vitrinin arkasındaki tozlu koridorlarda, dikiş yerlerinden sökülen yaşanmışlıklarda gizlidir. Modern panayır bize sürekli neşeli olmamızı, sürekli kazanmamızı ve asla yorulmamamızı emrediyor. Oysa Dostoyevski’nin de bildiği gibi; insanı en çok tüketen şey, taşımak zorunda olduğu o sahte memnuniyet maskesidir.
Gerçek olgunluk ve profesyonellik; rüzgârın yönüne göre eğilip bükülmek değil, fırtınanın tam ortasında, o zifiri karanlıkta bile kendi pusulana sadık kalabilmektir. Hayatın gerçekçiliği acımasızdır; senin kaç kilo yük taşıdığına ya da kaç kilometre yol gittiğine bakmaz. Sadece o yükün altında ezilirken gözlerindeki o kararlı ışığın sönüp sönmediğine bakar.
“Kendi yalanına inanmak, başkasının doğrusuna inanmaktan daha tehlikelidir.”
Bugün herkes bir yerlere yetişmenin, birilerine bir şeyler kanıtlamanın telaşında. Vitrinler kalabalık, yollar kalabalık ama kalpler tenha. Ne kadar uzağa kaçarsan kaç, günün sonunda o aynadaki yabancıyla baş başa kaldığında hikayen yeniden başlar. Önemli olan o saniyede gözlerini kaçırmamak.
Bu kesit, sadece bir video değil; gürültünün içinde sessiz kalmayı seçenlerin, konforu değil mücadeleyi dürüstçe göğüsleyenlerin sessiz manifestosudur. Çünkü biliriz ki; en derin yaralar en sağlam karakterleri doğurur.
Yorucu bir illüzyonun içinde uyanık kalmaya çalışanlara selam olsun.

.

.

.

.

.

.

#fyp #varoluş #reelsviral #deniz #doğa taken in Mordogan-Karaburun by @izcivadi

12

0

4 months ago

Dünya, büyük bir sahne; ama bir sorun var: Kimseye senaryo verilmedi.
Hepimiz bu tozlu sahneye, elimizde ezberlenmiş replikler olmadan, en profesyonel maskelerimizi takarak fırlatıldık. Her sabah, sanki bu hayatı daha önce bin kez yaşamışız gibi kusursuz olmaya, hiç hata yapmamaya, hep daha uzağa koşmaya programlanıyoruz. Bir teknenin gölgesinde soluklanmayı zayıflık, dalgaların sesini dinlemeyi zaman kaybı sanıyoruz. Oysa unuttuğumuz, üzerini hırsla örttüğümüz o çok insani bir gerçek var: Hepimiz bu serüvende birer amatörüz.
Bir mimarın ilk taslağı, bir yazarın ilk cümlesi, bir ressamın ilk fırça darbesi ne kadar acemiceyse; senin bu yaşın, bu günün ve bu duyguların da o kadar yeni. İlk kez geçtiğin bir yolda yönünü şaşırdın diye kendine kızabilir misin? Hiç görmediğin bir limana ilk kez yanaşırken tekneni kayalara çarptığında kendini suçlayabilir misin?
Profesyonellik, hatasız olmak değil; o hatanın içinde saklı olan “ilk seferin” masumiyetini idrak edebilmektir. Zihnindeki o katı yargıcı biraz olsun sustur. Çünkü o teknenin kıyıya çekilmesi bir vazgeçiş değil, yeni bir sefere hazırlanmak için verilen kutsal bir es’tir.
Kendi hayatının en acemi yolcusuyken, kendine en sert kaptan olma. Bırak dalgalar kıyıyı dövsün, bırak rüzgar bildiği gibi essin. Sen sadece burada, bu anda, bu acemilikle var olmanın o muazzam ağırlığını hafifletmeyi öğren.
Çünkü bu hayatın tekrarı yok, evet; ama provası da yoktu zaten.
Kendine biraz yer aç. Sen de ilk defa yaşıyorsun.

.

.

.

.

.

.

#reelsviral #keşfetteyim #fyp #wildernessculture #modernnomad taken in Çandarlı by @izcivadi

21

0

5 months ago