Instagram story viewer> @kaalberotree> Posts

Kimiya

@kaalberotree

11.5K

followers

463

following

I do magic, find hearts everywhere, dance a lot and have a tendency to run away. 💌

POSTS STORIES REELS

⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ عکس‌ها رو علی پارسال همین موقع‌ها گرفت. تازه دیشب دیدمشون و با دیدنشون فکر کردم از اون موقع‌ تا الان خیلی چیزها در زندگیم تغییر کرده. راستش خوشحالم تغییر کرده. آدم گاهی از مسیرش دور می‌شه، می‌ره؛ اما اگر دلش بزرگ باشه یاد می‌گیره و دوباره برمی‌گرده.
خیلی یاد گرفتم و بعد، برگشتم.
همیشه بر‌می‌گردم—هربار با ریتم تازه‌ای!⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩ by @kaalberotree

⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ دستم رو می‌ذارم روی سینه‌‌‌ام و قلبم می‌زنه و فکر می‌کنم لازم نیست فعلا چیز بیشتری بگم —خودت می‌دونی، سارا؛ خودت می‌دونی بلامیسر. همیشه می‌دونی.
برای تو که قلب کوچک و تپنده‌ی منی.⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩ by @kaalberotree

⁨ ⁨ «تمام دنیا با همین خنده آغاز می‌شه.»
Here, she is one. Two or three years later, she draws a little apple with a pen that belongs to her parents. But years before that—years before she was able to hold a pen, years before she even turned one—she was walking up above, looking down at Earth, thinking of a tiny, mischievous act. The mischief takes root. She runs. She finds the most vibrant tree, she picks the reddest of fruits, she takes a bite and laughs. The whole world begins with that laughter. by @kaalberotree

⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ آفتاب یک‌بند می‌سوزونه و پاهات زخمی می‌شن و هیچ برات مهم نیست. از زخم برداشتن در طبیعت خوشت میاد:«بیا عزیزم، این‌هم سهم تو!»
روی زمین راه می‌ری و زمین، روی پوست نازک تنت می‌نویسه؛ اینجایی –زنده. by @kaalberotree

تا اومدم بفهمم چه کسی هستی دیگه با من قدم نزدی و اگر هم زدی، همیشه دو قدم جلوتر بودی. پشتت به من بود و می‌رفتی –پشت به من می‌ری و وقتی همراهتم نه صورت و چشم‌ها، که دست‌ها و شونه‌هات رو می‌بینم؛ دست‌ها و شونه‌هات که می‌‌رن.
مامان گاهی می‌گه:«کیمیا یه جوری راه می‌ره انگار می‌خواد دنیا رو بگیره.» تو بی‌صدا و با دهن بسته به حرفش می‌خندی. پاهام بلندن بابا، قدم‌هام بلندتر و چند روزه دارم فکر می‌کنم احتمالا نه برای گرفتن دنیا، که برای رسیدن به توئه که انقدر تند راه می‌رم.⁩ by @kaalberotree

⁨ آدم به تولد ۲۷ سالگیش فکر نمی‌کنه؛ بعد به خودش میاد و می‌بینه سرازیر شدن تمام درد و بلای دنیا هم نتونسته زمان رو نگه داره و دوباره بهار شده و درخت‌ها شکوفه زدن و از همیشه سبزترن. پس شب که شد می‌ره بین آدم‌ها، امشب و هرشب چشم‌هاش رو می‌بنده، دست‌هاش رو بالا می‌بره و می‌رقصه و آرزو می‌کنه حالا که همه‌چیز جز قلبش از دست‌های هنوز کوچکش خارجه، فردا که اولین روز ۲۷ سالگیشه بارون بگیره.
صبح که بیدار می‌شه، گنجشک‌ها آواز می‌خونن و تمام خیابون‌ خیسه.
همیشه بارون می‌گیره.⁩⁩⁩ by @kaalberotree

⁨ ⁨ ‌از صبح روزی که این فیلم رو گرفتم یک ماه گذشته.
شهر سوخته بود و هوا بوی باروت می‌داد و باد گرم می‌اومد. چشم‌ها و گلوم می‌سوخت. توی راه، روی دیوار یک مدرسه رد دست‌‌های خونی آدم‌ها رو دیدم و فکر کردم چقدر عجیب که من می‌تونستم صاحب این دست‌ها باشم و نیستم؛ چقدر عجیب که دیشب به صبح رسیده، من اینجام و خون رو تماشا می‌کنم و جهان با وجود تمام اینها درهم فرو نمی‌ریزه؛ که هنوز درختی هست و بادی می‌وزه و خورشید این‌چنین می‌تابه.

یک ماه گذشته و صد سال هم که بگذره، اونچه که دیدم و احساس کردم، اونچه که می‌بینم و احساس می‌کنم رو فراموش نمی‌کنم. هرروز بیدار می‌شم، گاهی خیلی سخته اما هرروز از خواب بیدار می‌شم و تلاش می‌کنم زنده بمونم. هرروز از خواب بیدار می‌شم و زندگی رو انتخاب می‌کنم. به دست‌هام که نگاه می‌کنم، به حرکت خون در رگ‌هام که فکر می‌کنم برای چند لحظه ماتم می‌بره؛ اما بعد یادم میاد خون‌ حتا اگر از روی دیوارها و زمین پاک شده باشه، در جریانه. یادم میاد خون همیشه حرکت می‌کنه، یک‌بار در رگ، یک‌بار روی زمین؛ که خون مرگ نیست، نشانه‌ست؛ راویه؛ روایت‌گری که می‌گه کسی اینجا بود، دوید، فریاد کشید و به زمین افتاد فقط چون می‌خواست زندگی کنه.

حالا من اینجام. تمام قلبم، تمام تنم خونه.
زنده‌ام. ایستادم.
هستم تا روایت کنم.⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩ by @kaalberotree

‌ آدم‌ها از شکل سلام گفتن من خوششون میاد چون سلام کردن رو از تو یاد گرفتم. عشق تو چشمه‌ست؛ تنم رو توی این چشمه شستی و یادم دادی زندگی کنم. مرسی مامان. by @kaalberotree

نمی‌دونم. هرگز بدون عشق از جایی رد نشدم.

I don't know. I have never walked paths without love. by @kaalberotree

حالا نه که کج بودن خوب باشه، ولی اشکالی هم نداره. اگر تابلو کج نبود، من هم هرگز کج نمی‌شدم، همون‌طور کجکی تا پشت تابلو نمی‌رفتم و بغلش نمی‌کردم. هر کج شدن و بودنی داستان خودش رو داره (داستان خودش رو می‌سازه)، من هم همیشه به سمت داستان‌ها می‌رم: با آغوش باز!

I'm not saying being tilted is a good thing but, it’s not that bad either, it's okay. If the sign hadn't been tilted, I would've never hugged it. Being a little off has its own story, creates its own story, and I always lean toward stories —with wide open arms! by @kaalberotree

‌برای همینه که همیشه توی کیفم مدادشمعی دارم. by @kaalberotree

‌رفتم. برگشتم. تصمیم گرفتم. شروع کردم. جنگ شد. خندیدم. فکر کردم بچه‌ها از همه شجاع‌ترن.‌ با اینهمه فصل سیب‌های سبز هنوز تمام نشده؛ کمر گرما تازه دیروز کمی خم شد —نیمه‌ی تابستان.

I left. I came back. I made choices. I began.
War broke out. I laughed. I thought the children are the bravest of all. Despite everything, the season of green apples isn't over yet; the spine of summer’s heat has only just begun to bend—midsummer. by @kaalberotree