Instagram story viewer> @khashayar.khk> Posts

Khashayar Koochaki

@khashayar.khk

526

followers

243

following

POSTS STORIES REELS TAGGED

Bitte veröffentlichen. by @khashayar.khk

7

0

20 days ago

در واقع شما درد مشترک را با نشر دادن پست فریاد میکنید.
شاید راه مقابله با آپاتی، «امیدوار بودن» به معنای ساده‌اش نباشد؛ بلکه بازسازی حس اثرگذاری باشد. از نگاه فرانکل، حتی وقتی اختیار ما بر شرایط بیرونی محدود است، هنوز می‌توانیم در انتخاب موضع، معنا و واکنش خود سهمی داشته باشیم.

در سطح اجتماعی هم شاید راه خروج از خمودگی از همین‌جا شروع شود: کنش‌های کوچک اما واقعی، ارتباط با دیگران، مراقبت از یکدیگر و تجربه‌ی دوباره‌ی این حس که عمل ما ــ هرچند محدود ــ بی‌معنا نیست. آپاتی زمانی قدرت می‌گیرد که باور کنیم هیچ کاری از ما ساخته نیست.
راه بیرون آمدن از آپاتی، امیدواریِ شعاری نیست؛ بازگرداندن حسِ اثرگذاری است.

این حس از کارهای کوچک و ملموس ساخته می‌شود: ارتباط با دیگران به‌جای انزوا، محدودکردن مصرف بی‌وقفه‌ی اخبار، مراقبت از خود و دیگری، ساختن جمع‌های کوچک و قابل اعتماد، و انتخاب کنش‌هایی که نتیجه‌شان ــ هرچند محدود ــ قابل دیدن باشد.

هیچ‌کس به‌تنهایی نمی‌تواند بار تغییر یک جامعه را به دوش بکشد؛ اما آپاتی دقیقاً وقتی عمیق‌تر می‌شود که هرکس باور کند حضورش هیچ تفاوتی ایجاد نمی‌کند.

شاید نقطه‌ی شروع این باشد:
نه «من چه کاری می‌توانم برای همه‌چیز بکنم؟»
بلکه «در همین دایره‌ی کوچکِ اختیارم، چه چیزی را می‌توانم تغییر بدهم؟» by @khashayar.khk

3

2

2 months ago

رشت😢 by @khashayar.khk

41

3

2 months ago

راستی؛
نمی‌دانم هستم یا نه. اما گمان دارم که بوده‌ام تا باشم.
همیشه رفتنم رسیدن نبود، و همیشه خواستنم، داشتن نشد.
چه حکایت است این؟
می‌روم و نمی‌شوم. یا شده‌ام و نمی‌فهمم. یا هستم و نمی‌بینم.
چه کسی خبر دارد؟
شاید عمر، همین شدن‌های نادیده باشد؛ همین رسیدن‌هایی که نامِ رسیدن نگرفته‌اند.
و چه فرق می‌کند؟
آیا بهتر آن است که در راه باشم، یا در باغ؟
در جست‌وجو باشم، یا در آسودگی؟
راه، رنج دارد و امید. باغ، سایه دارد و سکون.
یکی می‌سازد، یکی می‌نوازد.
اما آدمی را کدام سزاوارتر است؟
نمی‌دانم.
چنان‌که نمی‌دانم پول برتر است یا علم.
پول، نان می‌آورد و پناه. علم، معنا می‌آورد و نگاه.
پول، دست را توانگر کند. علم، دل را.
اما نه هر توانگری آرامش است، و نه هر دانایی رهایی.
چه بسیار دانایانِ دل‌گرفته، و چه بسیار توانگرانِ جان‌خسته.
شاید خوشبختی نه در زر باشد و نه در دفتر.
شاید خوشبختی آن دم باشد که شب از راه رسد و دل از خویش نگریزد.
شاید امید آن باشد که با همهٔ ندانستن‌ها، هنوز دلیلی برای برخاستن داشته باشی.
و من هنوز برنخاسته، در اندیشهٔ راه مانده‌ام؛
که آیا مقصد مرا می‌سازد، یا همین قدم‌های سرگردان؟
خشایار by @khashayar.khk

15

2

4 months ago

فکر نمیکنم هیچ چیزی در دنیا زخم ما را التیام کند by @khashayar.khk

10

0

5 months ago

زنده باد شاه و ایران by @khashayar.khk

13

0

7 months ago

باز هم با همین برنامه ایران را میسازیم by @khashayar.khk

11

1

7 months ago

by @khashayar.khk

10

2

7 months ago

بهار فرخنده by @khashayar.khk

8

2

7 months ago

by @khashayar.khk

5

1

7 months ago

خیلی عقبن 😄 by @khashayar.khk

11

0

7 months ago

شب تاریک هم میگذره، بهار میآد by @khashayar.khk

9

0

7 months ago