Instagram story viewer> @lookforbookss> Posts

Dorota Smółkowska | Biblioterapia | Książki i emocje

@lookforbookss

8.1K

followers

2339

following

Pomogę Ci dobrać książkę pod Twoje emocje
Recenzje z refleksją i terapią w tle
Polecam książki, które Cię poruszą
Obserwuj po wartościowe lektury

POSTS STORIES REELS

To otwiera oczy i przełamuje schemat, że „czytanie to nuda” albo „książki nic nie dają”

Nie każda książka jest warta Twojej uwagi. Ale są takie, które potrafią wcisnąć reset w Twojej głowie, przypomnieć Ci o czymś, co zepchnęłaś w cień, albo dać Ci siłę, kiedy naprawdę jej potrzebujesz.
To nie muszą być poradniki. Czasem jedno zdanie z powieści potrafi zmienić więcej niż tysiąc słów terapeuty.
📚
Na tym profilu znajdziesz książki, które poruszą Cię do żywego – emocjonalnie, mądrze, prawdziwie. Nie ma tu pustych historii. Wyszukuje w książkach, tego co ukryte. Wątków psychologicznych, społecznych i tego co porusza. Dla mnie książka ma zawsze drugie dno 😉😁
Zostajesz?

👇 Napisz w komentarzu:
❓️Jaka książka ostatnio zostawiła Ci emocjonalnego kaca?
Albo... szukasz takiej?

Ja ostatnio nie mogę pozbierać się po #zakamarkach Kingi Dańko.

#booktherapy #czytambolubie #książkiterapeutyczne #biblioterapia #emocje #polecajkiksiążkowe #psychologia #książkiktórezmieniajążycie #booktokpolska #czytajwięcej #wartoczytać #coczytać #bookstagrampl by @lookforbookss

❓️Dlaczego czytacie książki? 📚
Ja ,oprócz rozrywki , szukam w nich także mocy dla siebie i dla innych. Wykorzystuję je jako narzędzie do biblioterapii.

👉 Chcecie wiedzieć, czym jest biblioterapia i jak działa?
W karuzeli znajdziecie:
🔹️wyjaśnienie, na czym polega biblioterapia
🔹️opis technik asocjacji i dysocjacji
🔹️ćwiczenia, które możecie zrobić z każdą książką

❓️ Czy zdarzyło Wam się znaleźć w książce odpowiedź na własny problem?

📌 Zapisz post, żeby wrócić do ćwiczeń, gdy będziesz czytać kolejną książkę!

#biblioterapia #książki #czytambolubię #książkiterapia #książkirozwojowe #książkiterapeutyczne #psychologia #rozwójosobisty #czytanie #bookstagram #czytaniejestsexy #selfcare #emocje #asocjacja #dysocjacja #czytambolubię #literaturaterapeutyczna #czytaniepomaga

biblioterapia , terapia książką, książki, które leczą, rozwój osobisty z książką, emocje w książkach , książki jako narzędzie terapeutyczne, autoterapia by @lookforbookss

❓️Jakie ciekawe książki przeczytaliście w październiku? Trafiliście na jakieś perełki, które trafią do listy najlepszych tego roku?

Mi udało się przeczytać 20 książek i większość była niezwykle poruszająca i zapadająca głęboko w pamięć. Znalazłam sporo perełek biblioterapeutycznych i literatury, która spodoba się różnorodnym czytelnikom. Każda z tych lektur dostarczyła mi wrażeń emocjonalnych i skłoniła do głębokiej refleksji. Każdą analizowałam szczególnie głęboko pod kątem psychologicznym.

Zapraszam Was na przegląd moich literackich odkryć października opisanych jednym zdaniem ujmującym to co najważniejsze w danej książce

🖋Napiszcie w komentarzu co polecacie do przeczytania?

#podsumowaniemiesiąca #wrapup #czytamipolecam #dobraksiążka #bookstagrampolska

Książki października ● podsumowanie czytelnicze miesiąca ● dobre książki ● literatura piękna ● thriller psychologiczny ● biblioterapia ● kryminał ● psychologia ● książka dla każdego ● moc książek ● czytanie by @lookforbookss

❓Czym dla Was są książki?
Rozrywką? Nauką? Emocjami?

Dla mnie książki to przede wszystkim emocje, doświadczenia, terapia.

Moje dzieciństwo nie było różowe, ale szybko nauczyłam się czytać i odkąd miałam 5 lat pochłaniam książki wręcz nałogowo, bo są dla mnie moim azylem, bezpieczną przystanią, miejscem, gdzie jestem sobą, gdzie przeżywam to co boli, co ukrywam przed innymi. W nich znajduję też rozwiązanie tego jest we mnie głęboko, a co odrywam i przepracowuję dzięki literaturze.

Nie wszystkie książki zmieniły moje życie. Ale niektóre pomogły mi je odzyskać.
Przez lata nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak głębokie ślady pozostawiły we mnie przemoc, trauma i odrzucenie.
Nie zawsze potrafiłam nazwać to, co czułam. Nie zawsze rozumiałam własne reakcje.
A potem zaczęłam odnajdywać siebie w historiach innych ludzi.
W ich lękach. W potrzebie akceptacji. W milczeniu. W przekraczanych granicach.
Najpierw utożsamiałam się z bohaterami. Przeżywałam ich historie niemal jak własne. Później uczyłam się patrzeć na nie z dystansu. Dostrzegać mechanizmy, których nie widziałam wcześniej w swoim życiu.
Książki nie wymazały przeszłości. Ale pomogły mi ją zrozumieć. Nazwać problem. Zacząć się z nim mierzyć.
Dzisiaj wiem, że literatura może być czymś więcej niż rozrywką.
Może być lustrem. Bezpieczną przestrzenią refleksji. Początkiem ważnej rozmowy z samą sobą.

Na tym między innymi polega moc biblioterapii. Odkrywałam jej moc, zanim jeszcze poznałam tajniki naszej psychiki.
#biblioterapia nie jest zamiennikiem psychoterapii, ale jest jej częścią. Może stać się wsparciem w drodze do samopoznania. Odkrycia siebie no nowo.

I właśnie dlatego chcę mówić o książkach nie tylko jako o historiach do przeczytania.
Ale również jako o historiach, które pomagają nam rozumieć samych siebie i odnaleźć rozwiązanie tego co w nas głęboko ukryte, a do czego w psychoterapii, często potrzeba miesięcy żeby dotrzeć.

❓️Trafiłaś/eś na książkę, w której zobaczyłaś/eś kawałek własnej historii?

Możesz podzielić się samym tytułem. Nie musisz opowiadać niczego, na co nie masz ochoty.

🖋 Zapisz ten post i wróć do ćwiczenia z ostatniego slajdu.

#mocliteratury #psychologiaczytania #emocje by @lookforbookss

❓️Dokuczała Ci kiedyś bezsenność?

Taka prawdziwa.Kiedy leżysz w ciemności,wpatrujesz się w sufit,a w głowie masz gonitwę myśli,której nie da się zatrzymać. Lista zadań. Niedopowiedziane zdanie. Żal. Lęk o jutro. Ciało zmęczone, a umysł czuwa. Bo tak naprawdę to nie sen ucieka.To my nie potrafimy sobie dać przyzwolenia,by zasnąć.

Najczęściej bezsenność nie przychodzi znikąd.Wynika ze stresu,z napięcia,które nosimy w barkach, z problemów,które zamiatamy pod dywan dnia. I wtedy potrzebujemy miejsca, w którym ktoś powie: zatrzymaj się. Weź oddech. Wycisz się.

I właśnie takie miejsce znalazłam w tej książce.
SKLEPIK ZE SŁODKIMI SNAMI Park Cho-eun

W pewnej bocznej uliczce,tam gdzie noc jest najgęstsza, istnieje sklepik.Prowadzi go Oslo-młody chłopak,który sam najchętniej przespałby całe dnie, i jego towarzyszka,sowa Zaza.Sowa marudna, ironiczna,ale też troskliwa. To duet,który od razu chwyta za serce.

Rytuał jest zawsze ten sam.Do sklepiku przychodzą ludzie strudzeni brakiem snu.Dostają filiżankę parującej herbaty z księżycowym miodem.Ciepło rozlewa się po ciele, powieki robią się ciężkie.Zasypiają w miękkim fotelu.A wtedy Zaza cichutko, na swoich ogromnych skrzydłach zagląda do ich snów.
I to jest najpiękniejszy zabieg w tej książce. Bo sowa nie naprawia magicznie snu. Ona wchodzi do środka. Widzi to,czego nie widać na zewnątrz.Poczucie winy, które latami pali jak dym tytoniowy. Perfekcjonizm, który nie pozwala odpuścić.Pustkę po stracie.Wstyd. Samotność.Lęk, że jeśli zasnę, to przestanę czuć się potrzebny.

Każdy klient to osobna historia.Osobna rana.Oslo nie daje gotowych recept.On szuka remedium.Raz jest to świecąca w ciemności pocztówka dla tych, lco czują pustkę.Innym razem maska,która nie pozwala duszy uciec w nocy,gdy dręczą nas przerażające myśli. Brzmi bajkowo? Tak.Ale psychologicznie jest to niezwykle precyzyjne.
To nie jest książka o księżycowej magii.To książka o Tobie i o mnie.Tu jest jej biblioterapeutyczna moc.

#parkchoeun napisała ciepłą,refleksyjną,oniryczną opowieść,która pod kocem fantazji przemyca coś bardzo prawdziwego: brak snu to objaw. To sygnał od naszej psychiki, że coś w nas jest niezaopiekowane.
cd.⬇️💬

Współpraca @wydawnictwomando by @lookforbookss

KSIĘGA DUCHÓW Siri Hustvedt #recenzja
❓Wierzysz, że po stracie bliskiej osoby można nadal pielęgnować z nią więź? Czy książki o żałobie pomagają Ci oswajać trudne emocje?

Byłeś tak blisko.
Dotyk. Uśmiech. Muśnięcie dłoni. Słowo.
Nasze rozmowy. Te o książkach. O życiu. O wszystkim i o niczym.
Listy. Fiszki. Telefony. Wspólne obiady. Wieczory na kanapie. Podróże. Tysiące zapisanych stron. Tysiące wypowiedzianych słów.
Byliśmy MY.
Potem przyszła choroba.
Powoli odbierała Ci siły. Naszą codzienność. Nasze jutro.
Ale wciąż byłeś.
Mogłam trzymać Cię za rękę. Słuchać Twojego oddechu. Czasem wystarczało jedno spojrzenie.
A teraz pustka.
Czy naprawdę musiałeś odejść?
I nagle czas przestał mieć znaczenie. Dni pomieszały się z nocami. Wczoraj z jutrem. A dom, kiedyś pełen Twojej obecności, stał się nieznośnie cichy.
A jednak wciąż Cię odnajduję.
W listach zapisanych Twoim charakterem pisma. W zdjęciach. W książkach. W Twoim płaszczu, który nadal wisi w szafie.
W zapachu cygara, który pojawia się nie wiadomo skąd.
W naszych dzieciach. W słowach. W myślach, które tak bardzo przypominają Twoje.
W sobie.
Bo choć Ciebie już nie ma, nasze MY nie zniknęło całkowicie.
Zmieniło tylko sposób istnienia.

#księgaduchów to jedna z tych książek, które trudno nazwać zwyczajną opowieścią o żałobie.
To intymny zapis miłości do Paula Austera. Mężczyzny, z którym autorka dzieliła życie przez ponad cztery dekady. Miłości utkanej z rozmów, literatury, intelektualnej bliskości, namiętności i najzwyklejszych codziennych rytuałów.
Są tu wspomnienia,dzienniki,listy,fragmenty tekstów. Jest rozpacz,gniew,dezorientacja. Jest ciało, które pamięta dotyk, choć nie ma już kogo dotknąć.
I jest przejmujące pytanie: dokąd odchodzi miłość, kiedy umiera człowiek?

Z perspektywy biblioterapii to niezwykle wartościowa, choć emocjonalnie wymagająca lektura.Pokazuje, że żałoba nie przebiega według ustalonego scenariusza. Że nie zawsze oznacza konieczność pożegnania się z więzią.Czasami polega na odnalezieniu dla niej nowego miejsca w sobie.

To także opowieść o niezwykłym porozumieniu dwojga pisarzy.O miłości,która przez lata była nieustającą rozmową.

cd.⬇️💬

Współpraca @wydawnictwoznak by @lookforbookss

❓️Jak przezywacie dzisiejszy dzień? Na cmentarzach? Z rodziną? Sami? A może zwyczajnie?

Dla mnie Dzień Wszystkich Świętych i Zaduszki to taki refleksyjny czas, kiedy wspominam tych, którzy odeszli.

Ale dla mnie Zaduszki, to nie czas, kiedy inni udzielają rad jak radzić sobie z żałobą, stratą. Uważam, że bardziej potrzebujemy zdań, które nie kłamią, że "będzie dobrze" i "czas leczy rany".

Żałoba nie jest linią prostą. Nie kończy się po roku. Czasem wraca w zapachu, w rzeczy, w pustym miejscu przy stole, albo tak jak dziś na cmentarzu.

Zebrałam 6 książek, które nie próbują naprawić żałoby.

One pozwalają ją przeżyć. Każdą inaczej.

1. O miłości silniejszej niż śmierć

2. O bólu, który można wreszcie nazwać

3. O znikaniu po stracie

4. O tym, że w żałobie można wracać

5. O rzeczach, których nie umiemy wyrzucić

6. O cieple, które leczy pustkę

Jeśli dziś kogoś wspominasz, ta lista jest dla Ciebie.

💬Napisz w komentarzu tytuł, który pomógł Ci w żałobie. Zrobimy z Waszych odpowiedzi kolejną listę, która może komuś pomoże.

Jestem z Wami dziś w tym wspominaniu.

#zaduszki #żałoba #ksiazkiostracie #ksiazkinazalobe #biblioterapia ksiazki ktore zostaja , strata, książki na żałobę by @lookforbookss

Niektóre zaproszenia nie zapraszają.
One rozliczają.
❓Dostałaś/eś kiedyś takie, którego bałaś/eś się otworzyć?

ZAPROSZENIE Sebastian Fitzek #recenzja

Sebastian Fitzek zaprasza nas do świata, w którym rzeczywistość pęka.Prawda miesza się z kłamstwem. Wspomnienia z halucynacjami.A strach staje się niemal namacalny.Tu każdy ma swój cień.

Marla Lindberg i jej cień. Tragedia, która ich łączy. Niepokój, ciemność, lęk. Dzieciństwo skończyło się. Ojciec potworem. Śmierć. Odrzucenie. Milczące matki oskarżenie. Szkolne upokorzenie. Samotność. Trauma, która wbija się jak cierń.

Kolejny ból. Kolejny krzyk. Opuszczony szpital. Tajemnicza postać. Worek na głowie.Kaszel. Nóż. Rana. Wszystko rozpada się w pył. Już nie ma „ja” i nie ma dawnej Marli.

Czy wybawieniem będzie ZAPROSZENIE? Spotkanie po latach znajomych. Góry. Alpy. Cisza. Samotna chata. Czy to pomoże naprawić przeszłość? A może to przeszłość upomni się o nich? O prawdziwe „ja” To nie udawane. Nie to pokazywane. To skrywane. To z „szafy”. Komu skradziono życie? I kto chce je odzyskać?

Jak tu duszno! Mrok oblepia ściany. Cisza ma ciężar kamienia. Strach pełza pod skórą, a zło oddycha tuż za plecami. Wszędzie powidoki. Zimny oddech na karku.

Fitzek prowadzi nas przez labirynt, w którym wspomnienia mieszają się z halucynacjami, a prawda z kłamstwem.

Ale najbardziej przeraża nie to, co czai się za drzwiami. Tylko to, co człowiek potrafi nosić w sobie przez całe życie.
Bo trauma jest jak niewidzialny lokator. Milczący, lecz obecny w naszych lękach, relacjach i wyborach. A przeszłość, choć dawno minęła, wciąż potrafi pisać scenariusz teraźniejszości.

Fitzek dotyka również kruchości tożsamości.Masek, które zakładamy,by zasłużyć na akceptację. Cudzych oczekiwań, w których tak łatwo zgubić własne „ja”.

Biblioterapeutycznie to mroczne lustro ludzkiej psychiki. Opowieść skłaniająca do refleksji nad traumą, odrzuceniem, zawodnością pamięci i potrzebą odzyskania siebie. Nie koi. Raczej rozdrapuje stare rany i zmusza do spojrzenia na to,co ukryte. Zmusza do zadania sobie pytania:
KIM NAPRAWDĘ JESTEŚ?

Współpraca @wydawnictwoalbatros

#zaproszenie #thrillerpsychologiczny #sebastianfitzek #bookstagrampl by @lookforbookss

❓️Masz jeszcze w sobie miejsce na listy? Na takie pisane ręką?
Daj znać, czy korespondencja to dla Ciebie archaizm, czy tęsknota.

JEDYNA POCIECHA W TYM, ŻE MOŻE BYĆ GORZEJ. LISTY 1953–2011 Tadeusz Różewicz, Wisława Szymborska #recenzja

Jedyna pociecha w tym, że może być gorzej.
I cała czułość w tym zdaniu.
To tytuł najpiękniejszej rozmowy, jaką czytałam w tym roku.
1953. Życie Literackie.
Ona - redaktorka. On - młody poeta.
Zaczyna się od: Szanowna Pani. Szanowny Panie.
Kończy po 58 latach na: Droga Wisławo. Znakomity Tadeuszu.

#jedynapociechawtymżemożebyćgorzej to zapis przyjaźni, która przetrwała wszystko.
To nie są długie listy.To głównie kartki. Pocztówki.
Krótkie. Ciepłe. Pełne pamięci.
I właśnie w tym jest ich siła.
Psychologicznie to studium przywiązania.
Rytuał, który staje się kotwicą. Piszą do siebie, nawet gdy mogą zadzwonić. Bo przyzwyczajenie to też forma miłości. Bo stałość koi.
Z czasem dystans się skraca.
Archaizmy przeplatają się z groteską. Oficjalność z poufałością.
I nagle widać człowieka. Nie pomnik.
Różewicz pisze o troskach. O ciele, które zawodzi. O codzienności, która uwiera.
Szymborska odpowiada kolażem. Wycina, dokleja, żartuje. Jej kartki to osobne dzieła sztuki. Pełne humoru, który jest obroną. I czułością jednocześnie.

Społecznie? To kulisy. Środowiskowe plotki. Realia publikowania. PRL i wolna Polska. Dwie wrażliwości w świecie, który nie zawsze był wrażliwy.

Emocjonalnie? To opowieść o starzeniu się razem. Osobno, ale razem.
O stracie. O chorobie. O rodzinach, które stają się sobie bliskie.
O tym, jak mówi się: pamiętam o Tobie. Bez wielkich słów.

To książka dla tych, którzy tęsknią za powolnością.
Za uważnością na drugiego człowieka. Za starannie dobieranym słowem. Za światem analogowym.
Za relacją, która nie musi być codzienna, żeby była prawdziwa.

Koi lęk przed samotnością. Pokazuje, że przyjaźń może być cicha. Nieregularna. A jednak stała.
I że humor, nawet ten czarny, jest formą troski o siebie. Jedyna pociecha w tym, że może być gorzej, to przecież najczulszy mechanizm obronny.

cd.⬇️💬

Współpraca @wydawnictwoznakpl by @lookforbookss

Możesz być wśród ludzi. Możesz mieć rodzinę, przyjaciół, pracę. Możesz nawet być kochana. I wciąż czuć się przeraźliwie samotna.

Bo samotność nie zawsze oznacza brak ludzi.
Czasem oznacza brak bliskości.
Brak zrozumienia.
Brak bezpieczeństwa.
A czasem… utratę samej siebie.

📚 7 książek. 7 twarzy samotności. Każda boli inaczej.

1. SZALONA MABEL Sally Hepworth
Samotność, która tworzy własny świat.
2. DOSIAD Katarzyna Gołda
Samotność zrodzona z lęku i nieufności.
3. TAKA MIŁOŚĆ Sara Mesa
Samotność, która odbiera godność
4. ADWENT Gunnar Gunnarsson
Samotność, która pozwala usłyszeć siebie.
5. WRONY Petra Dvořáková
Samotność dziecka, którego nikt nie słyszy.
6. NIECH ŻYJA TRĄBKA POCZTYLIONA Vigdis Hjorth
Samotność egzystencjalna
7. BUCKEYE Patrick Ryan
Samotność ukryta w rodzinnych przemilczeniach.

Z perspektywy psychologii samotność to nie tylko brak relacji. To przede wszystkim bolesne poczucie, że nasze potrzeby bliskości, akceptacji i zrozumienia pozostają niezaspokojone.

A literatura pozwala zajrzeć tam, gdzie na co dzień boimy się patrzeć.
W cudze milczenie.
W dziecięce zranienia.
W lęk przed odrzuceniem.
W rozpaczliwe poszukiwanie miłości.

I czasami odnaleźć w tych historiach cząstkę siebie.

❓️Która twarz samotności najbardziej Cię porusza?Która teraz jest bliska Tobie?

Czy można czuć się bardziej samotnym w związku niż wtedy, gdy naprawdę jest się samemu?
Napisz w komentarzu. Chętnie poznam Twoją perspektywę.

✅️Zapisz tę rolkę, jeśli szukasz książek, które nie tylko opowiadają historie, ale pomagają lepiej zrozumieć ludzką psychikę.

#samotność #książkiosamotności #psychologiaczłowieka #psychologiaemocji #biblioterapia

Samotność • biblioterapia • polecam książki • Psychologia emocji • psychologia by @lookforbookss

REZERWAT LUDZI I WILKÓW | Zdravka Evtimova #recenzja
❓️Czy doświadczona krzywda może usprawiedliwiać krzywdzenie innych?

Witaj w Staro Selo.
Miejsce zapomniane przez świat.
Duszne. Zdziczałe. Głodne.
Tu przemoc sączy się jak dziedziczna choroba. Tu ludzie przywdziewają skórę wilków, by polować na owce.
Nad miasteczkiem krąży cień. Dymityr. Bezwzględny. Kupił połowę miasteczka. Karmi się terrorem. Milczeniem. Wstydem innych.
Po drugiej stronie jest Elena.
Stara. Krucha. Wyśmiewana.
Szeptucha. Znachorka. Kobieta o sile wilka.
Za dnia miasteczko nią gardzi. Nocą puka do jej drzwi. Bo kiedy ciało płonie, a psychika pęka, duma ustępuje miejsca błaganiu.
Zdravka Evtimova stworzyła coś więcej niż powieść. To realizm magiczny spleciony z brutalną codziennością postkomunistycznej Bułgarii. Folklor. Ziemia. Krew. Zabobon.

#rezerwatludziwilkow to książa trudna, wymagająca skupienia, ale warta uwagi.
Bo to studium traumy. Tej cichej. Społecznej. Przekazywanej z pokolenia na pokolenie.
To anatomia upokorzenia. Mechanizmy obronne ofiar. Syndrom wyuczonej bezradności. Paraliż, w którym strach knebluje usta, a rodzina rozpada się od środka.
Evtimova nie dzieli ludzi na dobrych i złych.
Pokazuje niuanse. Brutal, który potrafi kochać. Ofiara, która staje się bezwzględna. Małżeństwo jako biznes. Rodzicielstwo jako ciężar. Dziecko jako porzucenie.
Każdy nosi tu ranę.
I właśnie dlatego ta książka leczy.
Daje katharsis. Pozwala dotknąć własnego cienia. Pyta: jak zachować godność, gdy świat zamienia się w klatkę? Jak nie zdziczeć?

Styl? Hipnotyzuje.
Zdania krótkie. Jak oddech uciekającego zwierzęcia. Ostre jak wilcze kły. Ciepłe jak dojrzałe wiśnie z sadu Eleny. Żadnych zbędnych słów. Czysta, pulsująca prawda.
To nie jest lekka lektura. To bolesne lustro wspomnień.

Dla kogo? Jeśli lubisz Olgę Tokarczuk, realizm magiczny i książki, które realnie pracują z psychiką, wejdź do tego rezerwatu. Tylko czy odważysz się wejść?

Współpraca @wydawnictworelacja

#biblioterapia #recenzjaksiazki #zdravkaevtimova

Literatura bułgarska, literatura piękna, trauma międzypokoleniowa, Bałkanach, recenzja książki by @lookforbookss

Z ogromną radością chciałbym ogłosić oficjalne grono patronek drugiego tomu „Domu z czerwonej cegły”.
Te wspaniałe dziewczyny na co dzień tworzą niesamowite miejsca w sieci, w których dzielą się swoją miłością do literatury i pasją do książek. Jestem niezwykle dumny, że to właśnie ONE objęły patronatem moją nową książkę:
@kasia_i_ksiazki
@fanka_mrocznych_historii
@lookforbookss
DZIĘKUJĘ ❤️
@waspos

#domzczerwonejcegły by @lookforbookss