Instagram story viewer> @marismon> Posts

Maris | Travel Storyteller

@marismon

3K

followers

1576

following

•
🎒Home is where my backpack unpacks.
📍Iran, for now.
• Inshallah-ing my way through life:))
@marismon.art •@marismonstudio
🎬Full journey on YouTube↓

POSTS STORIES REELS TAGGED

⁨ تنهایی خیلی کِیف میده،
معاشرت با آدمی که روحِت رو جلا میده
هم یه کِیف دیگه ست✨⁩ taken in Iran (Persia) by @marismon

7k

150

7 days ago

Everytime…🥲 taken in Iran (Persia) by @marismon

3

56

a month ago

I went back to Iran thinking I wanted to document the truth.

Then I realized something:

Maybe none of us can see the whole truth from where we stand.

There are places I cannot reach, stories I cannot enter, and realities I may only ever know through someone else’s eyes.

Even my own story can become one-sided.

I see people I love being pulled apart by war, politics, pain and the stories we are told.

And somewhere along the way, I understood:

I don’t want to choose a side if choosing means I have to stop listening to the other.

I am not neutral about pain and not blind to injustice.

I just believe humanity must come before flags, politics, and sides.

Maybe that’s why I admire the ones who keep moving.
The travelers.
The curious ones.
The ones who cross borders, sit with strangers, listen before they speak, and come home carrying more questions than answers.

There are places my passport cannot take me yet.

So until I can see them with my own eyes,
I’ll listen to those who have.

And I’ll keep telling the world only as I see it
never pretending I can see it all. 🌊🌞

تو برای وصل کردن آمدی
نی برای فصل کردن آمدی

You came to connect, not to divide.🌱 taken in Iran (Persia) by @marismon

268

37

3 months ago

من ترسیدم،
خیلی هم ترسیدم،
از چهار سال پیش و شاید تمام عمرم ته وجودم پر از ترس بود،
هیچکس نمیدونه چیشد که از هجده سالگی شروع کردم با کوله سفر کردن؛
چیزی رو دیدم که هرگز نتونستم به زبون بیارم چون باور کردنی نبود.

اتاق بغلی من استادی زندگی میکرد که شجاع بود و غیر قابل پیش بینی،
بعد از فوتش،
دچار فروپاشی شدم .

بعد هم به خاطر اخبار های دروغی که انقدر باور کردنی بود که حتی برای منی که دوش به دوش تمام عمرم کنارش بودم ، پر از سوال هایی شدم که جوابی با مدرک نداشتم، فقط قلبم و خاطراتم بهم یادآوری میکرد.
ته وجودم به شدت دچار بحران هویت شد و هیچ کسی نبود که بتونم بپرسم و قانعم کنه؛
چراییِ من خیلی عمیقتر بود.

تا اینکه قاب عکسی پیدا کردم مربوط به بالای صد و پنجاه سال پیش،
عکس واقعی ، با امضا ی “استودیو لاله زار”.

و بعد راجع به نیاکانم تحقیق کردم،
و اشک ریختم و صد متر خونه رو کیلومتر ها بالا پایین کردم،
تازه فهمیدم فقط پدرم نبود که حق طلب بود،
پدر بزرگ و جدم و پدر جدم و همگی تو مسیر بودن،
یکی سرلشکر شاه بود پاپوش درست کردن برکنارش کردن،
یکی تو صنعت ایران بود ،صادرات و واردات میکرد و چاپخونه داشت و بهش انگ زدن و چاپخونه شو بستن و فرستادن زندان،
یکی خطاط بود و شاعر و اولین انجمن خطاطی عصر خودشو راه انداخت در اوج استبداد و با اینکه ۹۵٪ مردم بی سواد بودن، کد میداد و از تو دل ظلمات ، قلمش نور شد .
و خیلی های دیگه…

چهار سال پیش یه بار همین جا نوشتم دیگه شمشیرمو تیز نمیکنم، همه چیو گذاشتم زمین و به طبیعت و نیایش پناه بردم.

تا یک سال پیش که بیشتر خارج از ایران بودم،
تاریخ دنیا رو تا جاییکه میتونستم دست اول از
آدم های آگاه و اهل تفکر یاد گرفتم،
وقتی م برگشتم ،
روزیم این بود بخوام عمیقتر تاریخ ایران رو
با خانوادم یاد بگیرم.

آماده نبودم که بگم
متاسفم که دنیا جوری چرخید که تاریکی تمام خیابون و کوچه ها و خونه ها و قلبمون‌رو گرفت، که این مدتی که برگشتم سر هر سفره ای نشستم یکی از فرط غم بلند میشد میگفت “من می کشمشون!”
مهم نبود طرفدار شیش سیلندر کیا بودن ، یا بی دین و مست و خوشحال بودن یا دیندار و چی ، حرف های همگی یکی بود.
و من حس کردم رسانه های مختلف ، هر کدوم چه پیامی رو میرسونن، و چقدر وحشتناکه اگه نتونی “شَک” کنی.

چشم تو چشم از هم وطنام از خاکم دفاع کردم،
نذاشتم هیچ ننه قمری جرئت کنه لاقل جلوی من بیراهه بگه،
رفاقت های من این مدت محکمتر شد و فهمیدم همه دردشون مشترکه ولی رسانه هایی که‌دنبال میکنن متفاوت.
امیدوارم “همسایه ها،رفیق ها،خانواده ها آگاه شن دشمنِ هم نیستیم” by @marismon

294

101

4 months ago

I looked at this photo and wondered how a person is capable of change in a year.

I was an insecure child that allowed anyone to treat however they wanted , because I believed being kind is accepting everything.
I thought I have to be respectful no matter what.

Over time I became depressed and felt like a mashed potato.

Then I returned in to iran and witnessed the tension between people and the government.
Then israel and united state of America attacked my country and I heard the sound of bombs again.
But this time, when the bombs fell, I slept like a baby.
Not because I wasn’t afraid but because I finally accepted that there are things beyond my control, I am only human. So I stopped fighting against reality and started learning how to live in it.

I left Iran once more, and met people , dofferent lifestyles and stories .

I learnt that boundaries doesn’t mean that you are rude. I learnt to be honest with my feelings and transparent with people with my needs.

Before leaving Iran, I took our family album with me cause I thought my house will be bombed so I need my family pictures to remember my roots and memories.

Strangely , those pictures became bridges.
I showed them to other travelers , shared stories about my family ,my culture , and where I came.
And I realized that even though our lives looked different, we understood each other more than I expected.

And I came back iran for a while to visit my family and friends and learn new skills.

Perhaps home is every person , every story , every piece of kindness I carry with myself wherever I go.

I miss every person I met on the way. Each of them marked me with a lesson I couldn’t learn on my own. Some lessons were wrapped in pain, others with flowers in my hair and sunlight on my face. But all of them shaped me into who I am today. For that, I am endlessly grateful. 🤍✨

Can’t wait to be on the road again:) taken in Iran by @marismon

273

62

4 months ago

🌱✨ taken in Iran (Persia) by @marismon

3

34

9 days ago

🌏Sometimes I feel like we’re no longer
searching for the truth;
We’re just trying to prove that we’re right.

⚖️ And somehow , no matter who wins the argument, millions of innocent people end up paying the price.

Even when we don’t fully believe the stories we defend, we’re still pulled into a world shaped by manipulation, one that pushes us to choose sides instead of choosing humanity. 💔

After everything I’ve seen, I feel incredibly small…

Small in the face of so much suffering.

Sometimes I wonder if anything I do could ever be enough.

And yet…

My hope belongs to the next generation. 🌱

To every child, in every country, who still carries even the smallest light inside their soul.🤍

If I can help protect even a small part of that light, then that’s where my life finds its meaning🌅 taken in Iraq , Najaf by @marismon

3

24

2 months ago

هر روزی که میگذره بیشتر از خود، بیخود میشم.

بیشتر سیاهی دنیا رو میبینم و به نور ایمان میارم،
و ترس یه وقتا جوری گریبانم رو میگیره که فقط
میتونم به خدا پناه ببرم.

صد ها دوست دارم و تنها رفیقم ، خودمم.
و انگار که از اول فقط از خودم فرار میکردم که
آدما پناهم بشن، و الان از همه فرار میکنم با خودم تنها باشم.

به لحظه های نابی که قلم توی دستام در اوجِ نابلدی،
نقاشی میکنه، می نویسه
به لحظه هایی که انگشت هام روی کیبردِ سی ساله،
میرقصه و صدام که باهاش همخوانی میکنه،پناه میبرم.

چه صدایی…
تنها زمانی میتونم آواز بخونم که تو طبیعتم و
با پرنده ها که هر کدوم به زبونِ خودمون چهچه میزنیم،
مهم هم نیست صدای کی قشنگتره،
از قلب و دل هامون میخونیم.

دلم تنگه شده…

میدونی چی میگم؟
کاش بدونی… by @marismon

3

47

4 months ago

How the war led me to @worldpackers 🌏

When the war started, my home was exactly where the bombs hit. So I left .

I had known about Worldpackers for a while but never had the courage to try it solo.
But when I was forced to leave, I finally went for the premium plan and that’s how I found @kalavan_retreat_center 💗 especial thanks to the host who gave me the chance to find my place in the middle of chaos. 🏡🪁

Yes, it was hard at times but I found myself doing all the things I was good at: organizing, redecorating… and eventually learning woodworking with an insanely skilled and patient German MEISTER @homesickhonda 🤜🏻🥊 Ous Wanja ! ✨

Now I can say I’ve literally built furniture with my own hands 🪵💪

This lifestyle is unpredictable, full of growth, and honestly, something everyone should try at least once in life.🌀✨

#worldpackers taken in Armenia by @marismon

3

40

a year ago

City born, village soul :) 🧡 Village car machine green mountain foggy taken in Yerevan, Armenia by @marismon

3

13

a year ago

انقدر زندگیم ساده ست که وقتی آدما ازم میپرسن چه خبر چیکار میکنی؟ فقط میتونم از اردک ها و جنگل اطرافم یکم حرف بزنم، به عنوان چاشنیِ جذاب غیبت بگم یکی اینجا هست که باهام حرف نمیزنه ، و بخوام درام اضافه کنم از دو قلوم میگم که چقدر شبیهیم در عین اینکه نیستیم.

اوجِ هیجانِ من اینه لیز بخورم بیفتم زمین، هر روز یه همسایه میاد اینجا بنایی میکنه با هم یک مکالمه تکراری به زبون ارمنی داریم : barev,vont ses Maryam Jan?
منم بگم Lavem Samvel Jan ,chai?

هوا خوب باشه موتور سواری یاد بگیرم وسط تپه ها بعد جوگیر شم با وانیا پهن شیم کف زمین ، گربه که یه گربه دیگه گازش گرفته رو الکل مالی کنم ، تراریوم درست کنم ، میوه خشک کنم ، میله های زنگ زده رو بتراشم و از نو رنگ بزنم ، غذا های ایرانی رو با کمترین امکانات تو گوگل سرچ‌کنم و سریع بپزم و هر سری یاد تمام آدم هایی بیفتم که بهم سعی میکردن غذا پختن یاد بدن ، ولی من ایستاده بودم که غذا بخورم فقط 🥹! :))

یه زندگی خیلی کوچولوی ساده دارم ، که انقدر مشغولم که بیست و چهار ساعت به طرز عجیبی هر روز زود میگذره ! با اینکه تو روستام و سرگرمی ای نیست کلا مثل کافه یا حتی به دکه مغازه(هیچی!) ، با اینکه هیچکسیو ندارم که بهش سر بزنم، حتی به زور تماس تلفنی بر قرار میشه با عزیزام ، ولی خیلی عجیبه زندگی …
با تمامِ محدودیت مکانی و آدمی ای که دارم نه حوصلم سر میره ، نه دلم میخواد آدم ببینم.
همین که هیچ پولی رد و بدل نمیشه و خبری ازش نیست، خودش خیلی حالمو خوب میکنه .

بعضی وقتا شک‌ میکنم به راهم ،
ولی هیچ حس جدا افتاده ای از وجودم نمیاد سراغم.

پ.ن: این ویدیو ، وصله ی آخر یه ویدیو دیگست ، که بعده ها ادیت میکنم:)) فراخی قفسه سینه همچنان بیداد میکنه:))

همچنان تنها مقصدی که وول وولم میکنه چین ه .
ولی همه اشارات به سمت اروپاست ، پیل نارم:))

#سفر #روستا #سفرنامه #ارمنستان taken in The Kalavan Retreat Center by @marismon

3

37

a year ago

⁨ Sparks don’t scare me anymore, I start them.🎇

Funny how I once thought “feminine energy” meant makeup and nails :))
They box you up,
and make you believe that’s who you’re supposed to be.

I used to think working with these kinds of tools was tough and “manly,”
but it’s actually so simple and so fun.
Might film a little video to show how they work girls 🫠✨🙂‍↔️

این روزا به این فکر میکنم انرژی زنانه چه حکایت ابلهانه ای بود که فکر میکردم با آرایش و ناخن درست کردن ، میتونم داشته باشمش:)) قشنگ به هر طریقی آدمو تو یه جعبه یک در یک میکنن و یه لیبل ترند میزنن روش ، فکر میکنیم باید اون شکلی باشیم!

من فکر میکردم کار با ابزار های این شکلی خیلی باید سخت و مردونه باشه ، اما خیلی ساده ست ! شاید یه ویدیو درست کنم از نحوه ی کار با این ابزار ها ، خیلی باحالن 🫠✨🙂‍↔️
#اوس_ماریس
#Ousmaris taken in Armenia by @marismon

3

53

a year ago