Instagram story viewer> @masalanne10> Posts

Ayşe Kayacan

@masalanne10

599

followers

558

following

Kelimelerle dans et,hikayelerin büyülü dünyasında kaybol! 📚✨Yazarın sihirli kaleminden ilham dolu sayfa.
@yazar_anneden_inciler sayfasının yedeğidir.

POSTS STORIES REELS TAGGED

Çocuklarım en büyük ilham kaynağım🥰
Onlar için başarmak istiyorum desteğinizi bekliyorum 🫶

#reelsinstagram #reels #kesfet #newreels #keşfetedüş #kendihikayeninyazarısensin #mavikuşmedyaödülleri🏆 #destekol #oyver by @masalanne10

55

2

a year ago

Çok yakında sizlerle 🥰

#çocukedebiyatı #masalkitabı #yazaranneninkaleminden #kitap #hayallerinötesinde by @masalanne10

50

4

3 years ago

Çocuklar çok zeki varlıklar.
Çok küçükler ama aslında çok büyükler...

#ilkmasalım
#izleyicigözünden
#mutlulukormanıcesaretsuyu by @masalanne10

44

6

3 years ago

Yarın senin doğum günün baba… 🕊️🤍

Sen bu dünyada kurduğun sofralarda herkesi ağırladın. Bir lokma ekmeği bile bölüşmeden yemezdin. Kapından geleni boş çevirmez, gönlünden geçeni sofrandan eksik etmezdin.

Şimdi o güzel yüreğinle kazandığın dualar, ardında bıraktığın iyilikler eşlik etsin sana. Ruhuna değsin babacığım… Her paylaştığın lokma, her dokunduğun hayat, her gönülde bıraktığın güzel hatıra sana ışık olsun.

Cennet bahçelerinde sofraların olsun babam. 🤲 Dilerim orada da sevdiklerinle, huzurla, neşeyle kurarsın o güzel sofralarını. Bu dünyada kimseyi aç ve mahzun bırakmayan yüreğin, cennetin en güzel nimetleriyle buluşsun.

Yarın doğum günün… İlk kez sensiz kutlayacağımız, pastasını kesemeyeceğimiz, ellerinden öpemeyeceğimiz bir gün. Belki sesini duyamayacağız ama adını her andığımızda içimizde yine sen olacaksın.

İyi ki bu dünyadan geçtin baba. İyi ki yollarımız seninle kesişti. İyi ki senin evlatların olduk. Bize yalnızca bir hayat değil; paylaşmayı, merhameti, insan olmayı ve ardında güzel bir iz bırakmayı öğrettin.

Şimdi sen yoksun ama sofrana oturanların duasında, kapından geçenlerin hatırasında, bizi görenlerin gözlerinde yaşamaya devam ediyorsun.

İyi ki doğdun babam… Bu dünyadaki ömrün bitti belki ama bizde bıraktığın sevginin ömrü yok.

Doğum günün cennet bahçelerinde kutlu olsun. Seni çok özlüyoruz babacığım. 🤍🕊️

— Ayşe Kayacan

#umutvarderneği #yazarannedeninciler #keşfet #iyilikiyidir by @masalanne10

111

16

21 hours ago

Sen gidince bağıra bağıra ağlayamadım, baba…
İçime akıttım gözyaşlarımı. Herkes kendi hayatına dönerken ben, senin yokluğunda nasıl yaşayacağımı bilemediğim bir dünyanın ortasında kaldım. Herkes için hayat devam etti de benim içimde bir şeyler hep o günün karanlığında kaldı.
Ben sana isyan etmiyorum ki baba… Ben sensizliğe alışamıyorum.
Ben senin gidişine kızmıyorum ki… Bir daha sesini duyamayacak olmama, elini tutamayacak olmama, sana sarılıp da çocuk olamayacak olmama yanıyorum.
İnsan babasını kaybedince sadece birini uğurlamıyormuş meğer. Bir yanını, çocukluğunu, sırtını yasladığı o görünmez dağı da toprağa veriyormuş.
Herkes gibi benim yasımın da kendine ait bir sesi var, baba. Bazen yarım kalmış bir cümlede, bazen kirpiklerimde ağırlaşan bir damlada, bazen de kimsenin içine giremediği o uzun sessizlikte duyuluyor.
Bırakın, acım kendi yolunu bulsun. Bırakın, özlemim içimde nasıl büyüyorsa öyle büyüsün. Ben babamı kaybettim; bunu anlatmak, sevgimi kanıtlamak, yasımı başkalarının ölçüsüne sığdırmak zorunda değilim.
Çünkü bazı gözyaşları yanaktan akmaz… İnsanın içine düşer; orada sessizce kök salar, geceleri yeniden kanar.
Kimse görmez.
Kimse anlamaz.
Kimse duymaz.
Benim gözyaşlarımı da görmediler, baba. Ama sen bilirsin…
Çünkü beni sen yetiştirsin.
İşte bu yüzden bilirsin en çokta.
Seni ne çok özlediğimi...
— Ayşe Kayacan

#babama #güncem #yazarannedeninciler #yas taken in Balıkesir Province by @masalanne10

36

4

a day ago

Babamın ardından kimse kötü bilirdik diyemedi… Çünkü kötü bilenlerin bile kursağında babamın bir lokması, kapısında bir hatırası vardı. 🪽
Cennet sana çok yakışacak babam...

#yazarannedeninciler #babama taken in Balıkesir Province by @masalanne10

33

3

2 days ago

Zaman geçiyor ama ben, sensiz kaldığım tam da o andayım hâlâ…
Düşle gerçek arasında, bir araftayım. Söylenen sözleri duyduğum ama bir türlü anlamlandıramadığım o çıkmazdayım. Sanki herkes hayatına devam ediyor da ben, senin gidişinle birlikte zamanın durduğu o yerde kalıyorum.
Yüzlerce insan yarama dokunuyor, teselli etmeye, acımı hafifletmeye çalışıyor. Ama ben öyle eksildim ki baba, içimdeki o kara delik bir türlü dolmuyor. Ne söylenen sözler yetiyor ne de uzanan eller… Çünkü bazı boşlukların adı yok, bazı eksikliklerin telafisi…
Sızlıyor her yanım. En çok da kalbim…
Susuyorum. Çünkü anlatmaya kalksam kelimeler yetmeyecek, konuşsam sesim içimde parçalanacak. Herkes sustuğumu sanıyor ama bir ben biliyorum içimde kopan fırtınaları. Bir ben duyuyorum, kimsenin işitemediği o çığlığı.
Zaman geçiyor baba… Günler birbirini kovalıyor, hayat kaldığı yerden akıyor.
Ama ben hâlâ senin gittiğin o andayım.
Ve içimde bir yer, hâlâ senin döneceğine inanmak istiyor...
* Ayşe Kayacan* taken in Hotaslar Koyu by @masalanne10

27

2

3 days ago

taken in Balıkesir by @masalanne10

119

32

5 days ago

Kazdağları’ndan esen rüzgârı, Ege’den gelen maviliği, zeytinin kadim kokusunu taşıyorum içimde. Ben Balıkesirliyim; doğduğum toprak, ömrümün en güzel şiiri. 🌿
*Ayşe kayacan* taken in Bandırma by @masalanne10

14

0

7 days ago

Bazen insan hayatının nereye varacağını bilmeden bir adım atıyor.
Ben de attığım o ilk adımın beni bugünlere getireceğini bilmiyordum.
Her şey Mutluluk Ormanı ile başladı.
Önce çocuklara korkularımızın üzerine gitmeyi anlattım. Daha cesur adımlar attık. Korkularımızdan kaçmak yerine onlarla yüzleşmeyi, bazen bir dostun elini tutarak korkularımızı yenebileceğimizi öğrendik.
Sonra “Mutluluk Ormanı: Beklenmeyen Yarış” geldi.
Bir yarış düzenledik ama bu kez kimseyi geçmeye çalışmadık.
Çocuklara, hayattaki en önemli yarışın başkalarıyla değil, kendimizle olduğunu anlattım.
Çünkü başkalarıyla yarıştığımızda hep bir kıyasın içinde kalıyoruz. Hata yapmaktan, geride kalmaktan korkuyoruz. Oysa insanın asıl rakibi dünkü hâlidir.
Bir adım daha attım…
Ve hayatıma Masal Perisi girdi.
Ama bu kez masal perisi, uzak bir masal ülkesinden gelmedi. Gerçek hayattan biriydi. Bir anneydi.
Sonra düşündüm:
Hepimizin hayatında bir masal kahramanı yok mudur zaten?
Annemiz…
Bize iyiliği öğreten, düştüğümüzde kaldıran, hayatımız boyunca yolumuzu aydınlatan o kadın…
Ben de masallarımda iyiliği anlatmaya devam ettim.
Ardından masal atölyeleri başladı.
Şiir geceleri yaptık. Yüreklerimizi şiire döktük. Söyleşiler gerçekleştirdik, okullara gittik, çocuklarla buluştuk.
Her buluşmada başka bir hikâyeye dokundum.
Ve bütün bu hikâyelerin ortak bir cümlesi vardı:
İyilikten vazgeçme.
Sonra edebiyatın yalnızca kitapların arasında kalmaması gerektiğini düşündüm.
Sivil toplum çalışmalarına katıldım. Projeler geliştirdim. Birlikte üretmenin, topluma dokunmanın ne kadar kıymetli olduğunu gördüm.
Topluma hizmetin, vatana hizmet olduğuna inandım.
Her yeni projede biraz daha büyüdüm.
Her çocuğun gözünde yeni bir umut gördüm.
Her hikâyede kendimden başka bir parça buldum.
Ve bugün geriye dönüp baktığımda şunu görüyorum:
Ben aslında yalnızca bir cesur adım atmışım.
Nereye varacağını bilmeden…
Ama o adımın peşinden gitmekten hiç vazgeçmemişim.
Bugün geldiğim noktaya baktığımda gurur duyuyorum.
Çünkü baz taken in Bandırma by @masalanne10

46

1

9 days ago

Bir adım yetermiş eşiği geçmek için…
Bir de “Başarabiliriz.” samimiyetiyle uzanan eller.
Hepimizin dünyaya gelişinin bir amacı olduğuna inananlardanım. Belki de bu yüzden hayatıma giren herkesten bir şeyler öğreniyor, karşıma çıkan her hikâyeden kendime bir ders çıkarıyorum.
Yazmaya ve yazının iyileştirici gücüne olan inancım, yıllar önce küçük bir kapıyı araladı. Sonrası mı?
Sonrası tam anlamıyla bir kelebek etkisi…
Tırtılken kelebeğe dönüşmenin hikâyesi gibi; önce kendimde başlayan küçük bir değişim, zamanla başkalarının hayatına dokunma arzusuna dönüştü.
Üstelik aynı gökyüzünü paylaştığım, yazmaya tutkun dostlarımdan alıyorum renklerimi. Her birimizin rengi başka… Dilimiz, ifademiz, kalemimiz, hikâyemiz başka. Ama bizi birbirimize bağlayan, dünyalara bedel tek bir ortak yanımız var:
İyiliğe inanmak.
Her birimiz toplumu aydınlatmak için yanan birer fener gibiyiz. Kimi bir şiirle, kimi bir masalla, kimi bir kitapla, kimi yalnızca uzattığı bir elle karanlığa biraz ışık bırakıyor.
Birken biz olmanın gücüne inanıyorum. Çünkü tek bir kalemin yazdığı bir cümle bir kalbe dokunabilir; ama yan yana gelen kalemler bir topluma umut olabilir.
Şimdi dönüp, yola ilk çıktığım o küçük adıma ve geldiğimiz noktaya bakıyorum da…
Meğer mesele yalnızca yazmak değilmiş.
Birbirimizin cesaretine dokunmak, birbirimizin hikâyesine renk olmak ve birlikte iyiliğin izini bırakmakmış.
Belki de başlangıç sandığımız o küçücük adım, aslında daha büyük bir hikâyenin ilk cümlesiydi.
Ve ben hâlâ inanıyorum:
Bir kişi başlatır, bir kişi el uzatır, bir kişi inanır… Sonra kelebek etkisi başlar.
Çünkü bazı hikâyeler yalnızca anlatılmak için değil,
birlikte yazılmak için vardır.
— Ayşe Kayacan

#bandırmabayşad #toplumahizmetvatanahizmettir #yazarlık #yenibaşlangıçlara #dostsohbeti taken in Bandırma by @masalanne10

97

9

10 days ago

Yine bir okul, yine bir saldırı, yine canı yanan, korkuyla sindirilen masum öğrenciler...
Bitmiyor, bitecek gibi de durmuyor. Küçücük çocuklarımızın bile hayal dünyasında artık sadece masal kahramanları değil; okul saldırıları, katiller ve dipsiz bir şiddet sarmalı var. Hatta işin en acı, en yaralayıcı kısmı da burada saklı. Eskiden çocuklarımız masallardaki devlerden, ejderhalardan, cadılardan korkardı; biz ise onlara o devleri sevgiyle, akılla ve masumiyetle nasıl yenebileceklerini öğretirdik. Şimdi ise gördükleri, duydukları ve maruz kaldıkları o sert gerçeklik yüzünden, masallardaki kötüleri yenebileceğine inanan değil, gerçek dünyanın kötülüğünden sığınacak güvenli bir liman arayan çocuklar büyütmeye çalışıyoruz.
Bunca çürümüşlüğün, vicdansızlığın ve sevgisizliğin ortasında çocuklarımıza çiçek açtırmaya çalışıyoruz. Ve üzgünüm ki bu çağda ebeveyn olmak, bir çocuğu insanca yaşatabilmek her geçen gün daha da içinden çıkılamayan bir hal alıyor. İçinde bulunduğumuz bu karanlık, günden güne daha da boğuculaşıyor.
Peki, neden böyle oluyor? Nerede, hangi virajda kaybettik bu yolu? Şefkati seyreltip öfkeyi mıknatıs gibi çeken bu düzeni kim kurdu?
Ve en önemlisi; şapkamızı gerçekten önümüze koyup düşünüyor muyuz bunu? Yoksa her felakette biraz daha yorulup, biraz daha kanıksayıp kendi kabuğumuza mı çekiliyoruz?
Çocuklarımıza sadece yaşayabilecekleri değil; insan kalabilecekleri bir dünya borçluyuz. Oysa biz, onlara gül bahçesi vadederken dikenli tarlaların ortasında bırakıyoruz. Ve en çok da bundan, bu sessiz suç ortaklığımızdan utanç duyuyoruz.
Çok değil yalnız çocukların korkmayı değil, güvenmeyi öğrendiği bir dünya istiyoruz.
— Ayşe Kayacan

#okuldaşiddetehayır #çocuklarımızıkoruyalım #birliktedeğiştireceğiz #çocukhakları #güncel by @masalanne10

16

0

11 days ago