Instagram story viewer> @nick_dks> Posts

Nikos Diakos

@nick_dks

3.9K

followers

2505

following

@we_hike_crete
@dks_artworks
@explor.gr
I count my age in miles not years
🇨🇿🇦🇹🇮🇹🇸🇰🇸🇮🇭🇺🇲🇪🇳🇱🇳🇴🇭🇷🇹🇷🇧🇦🇷🇸🇩🇪🇱🇰🇬🇪🇷🇴
Mountain Guide

POSTS STORIES REELS

Συνεχίζοντας το πρότζεκτ καταγραφής των παλιών μιτάτων και μαντρών της Δίκτης, πραγματοποιήσαμε μια ακόμη εξόρμηση σε μια σειρά από τοποθεσίες και κορυφές που αποκαλύπτουν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα αυτού του ορεινού τόπου.

Αφετηρία η Σκλαβομύτη, μια τοποθεσία συνδεδεμένη με την παρουσία νερού, στοιχείο καθοριστικό για την ανθρώπινη και κτηνοτροφική δραστηριότητα στα βουνά. Συνεχίσαμε προς τις Γούλες, μια από τις κορυφές της διαδρομής, και έπειτα προς τα Λιβαδάκια, μια ονομασία που παραπέμπει στις μικρές χορτολιβαδικές εκτάσεις , όπως και συναντήσαμε.

Η πορεία μας πέρασε στη συνέχεια από τις Κοπροκεφάλες, δύο ακόμη κορυφές της περιοχής, με ένα όνομα που θυμίζει την ιδιαίτερη και συχνά περιγραφική λαϊκή τοπωνυμία της Κρήτης. Τέτοια ονόματα αποτελούν κομμάτι της προφορικής γεωγραφίας του τόπου, ακόμη κι όταν η ακριβής προέλευσή τους δεν είναι γνωστή.

Ακολουθήσαμε την πορεία προς το οροπέδιο της Μάρης, μία από τις μικρότερες ορεινές λεκάνες της ευρύτερης περιοχής της Δίκτης. Όπως και τα υπόλοιπα μικρά οροπέδια του ορεινού συγκροτήματος, αποτελεί ένα διαφορετικό τοπίο μέσα στο τραχύ ανάγλυφο των βουνών, με χώρους που προσφέρονταν για εποχική κτηνοτροφική δραστηριότητα.

Επόμενος σταθμός ο Λάκκος Γαιδάρας. Οι λάκκοι αποτελούν χαρακτηριστικές γεωμορφές της κρητικής ορεινής γης, φυσικά κοιλώματα ανάμεσα στις πλαγιές, αρκετές φορές συνδεδεμένα με βοσκοτόπια και παλιές κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις.

Η διαδρομή μας ολοκληρώθηκε στο Λιμνάκαρο, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ορεινά οροπέδια της Δίκτης, σε υψόμετρο περίπου 1.120 μέτρων.

Σε όλη τη διαδρομή συναντήσαμε πολλά ακόμη μιτάτα και μάντρες. Τα περισσότερα εγκαταλελειμμένα, αρκετά ήδη βουλισμένα, με τις πέτρινες κατασκευές τους να υποχωρούν σιγά σιγά στον χρόνο. Κάποτε αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας των ανθρώπων της Δίκτης, χώρους εργασίας, διαμονής και παραγωγής. Σήμερα παραμένουν διάσπαρτα στο βουνό, σιωπηλοί μάρτυρες μιας κτηνοτροφικής παράδοσης που αφήνει όλο και λιγότερα ίχνη. by @nick_dks

Λίγα μόλις χιλιόμετρα έξω από το Ηράκλειο, το Φαράγγι του Αλμυρού, η Καστροκεφάλα και το δάσος της Κέρης συνθέτουν ένα σύνολο με ξεχωριστό φυσικό και ιστορικό ενδιαφέρον.

Αυτή τη φορά κατεβήκαμε το φαράγγι του Αλμυρού και στην συνέχεια, ανεβήκαμε στην Καστροκεφάλα μέσα από την κοίτη του φαραγγιού ακολουθώντας μια απαιτητική, ελεύθερη διαδρομή που σε αρκετά σημεία χρειάζεται αρκετό scrambling. Μια ανάβαση που απαιτεί προσοχή, και εξοικείωση με τέτοιου είδους διαδρομές, αλλά σε ανταμείβει με την άγρια ομορφιά του τοπίου και τη θέα από ψηλά.

Μέσα στο φαράγγι, η πυκνή βλάστηση, τα πλατάνια, οι αγριελιές και τα μικρά εκκλησάκια δημιουργούν ένα περιβάλλον που δύσκολα φαντάζεσαι ότι βρίσκεται τόσο κοντά στην πόλη. Φτάνοντας στην Καστροκεφάλα, ανάμεσα στα πέτρινα κατάλοιπα του παλιού οικισμού και των οχυρώσεων, η ματιά απλώνεται προς τον κόλπο του Ηρακλείου και τις γύρω πλαγιές, ενώ η ιστορία του τόπου δίνει μια άλλη διάσταση στην πεζοπορία.

Απέναντι, το δάσος της Κέρης συμπληρώνει αυτή την όμορφη εικόνα, με την ιδιαίτερη βλάστηση και τον φυσικό του χαρακτήρα. Κι ίσως ένα από τα πιο θετικά στοιχεία όλων αυτών των περιοχών να είναι ακριβώς ότι δεν έχουν αλλοιωθεί τόσο από την έντονη ανθρώπινη παρέμβαση και την υπερβολική τουριστική αξιοποίηση. Διατηρούν ακόμη την αγριάδα, την ησυχία και την αυθεντικότητά τους, αφήνοντας χώρο σε όποιον τις περπατά να βιώσει τη φύση χωρίς πολλά φίλτρα και τεχνητές παρεμβάσεις. Παρόλα αυτά, το φαράγγι με σωστή ανάδειξη και ήπιες παρεμβάσεις, θα μπορούσε να προσελκύσει και να φιλοξενήσει με ασφάλεια τον κόσμο της πόλης του Ηρακλείου και των πέριξ.

Αυτό που αξίζει είναι να προστατευτούν και να παραμείνουν έτσι, με σεβασμό στη φύση και στην ιστορία τους, χωρίς να χρειαστεί να μετατραπούν σε ακόμη έναν οργανωμένο τουριστικό προορισμό. Γιατί κάποιες φορές, η μεγαλύτερη αξία ενός τόπου βρίσκεται ακριβώς σε όσα δεν έχουν αλλάξει.. by @nick_dks

When the sea won’t have you, the river welcomes you! by @nick_dks

Διασχίζοντας τα Ταλαία Όρη

Ξεκίνησα απο τις Αλόιδες, ένα μικρό χωριό του Μυλοποτάμου, στις βόρειες πλαγιές των Ταλαίων Ορέων. Από εκεί κατευθύνθηκα προς τη Σοφιανή Κορφή, συνεχίζοντας έπειτα προς την Κορφή Κουτρούλη και Μεσοκόφινα, μέσα από το ιδιαίτερο ορεινό τοπίο του Κουλούκωνα.

Τα Ταλαία Όρη χαρακτηρίζονται από ασβεστολιθικούς σχηματισμούς, γυμνές πλαγιές και βραχώδεις εξάρσεις, που δίνουν στην περιοχή έναν ξεχωριστό χαρακτήρα. Η χαμηλή βλάστηση αφήνει μεγάλο μέρος του πετρώματος εκτεθειμένο, ενώ το ανάγλυφο εναλλάσσεται ανάμεσα σε κορυφογραμμές και μικρά οροπέδια. Πρόκειται για ένα ορεινό συγκρότημα που συνδέεται στενά με την κτηνοτροφική παράδοση της περιοχής και διατηρεί τον αυθεντικό χαρακτήρα της κρητικής ενδοχώρας.

Ακολουθώντας την πορεία μου ανάμεσα στις κορυφές, έφτασα στην περιοχή της Μονής Βωσάκου, η οποία βρίσκεται σε ένα μικρό οροπέδιο. Η θέση της, μέσα στο ορεινό τοπίο, συνδέει φυσικά την πεζοπορική διαδρομή με ένα από τα σημαντικότερα ιστορικά μνημεία του Μυλοποτάμου.

Η διάσχιση αυτού του τοπίου δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το πετρώδες και ανώμαλο έδαφος, οι απότομες κλίσεις και τα δύσβατα περάσματα απαιτούν σταθερό πάτημα, καλή φυσική κατάσταση και εξοικείωση με την κίνηση σε ορεινό πεδίο. Δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη πεζοπορία σε σηματοδοτημένο μονοπάτι, ούτε για μια διαδρομή κατάλληλη για όλους. Χρειάζεται εμπειρία, προσεκτική επιλογή της πορείας και σωστή εκτίμηση των συνθηκών.

Η Μονή Τιμίου Σταυρού Βωσάκου έχει μακρά ιστορία, με σημαντικά σωζόμενα στοιχεία τη μνημειακή πύλη του 1669 και την περίτεχνη πέτρινη κρήνη του 1673. Το καθολικό που σώζεται σήμερα χρονολογείται από το 1885. Η μονή υπέστη καταστροφές κατά την Επανάσταση του 1821, εγκαταλείφθηκε τον 20ό αιώνα και η αναστήλωσή της ξεκίνησε το 1997.

Ολοκληρώνοντας την πορεία μου, είχα διασχίσει ένα κομμάτι των Ταλαίων Ορέων όπου το βραχώδες ανάγλυφο και η ιστορική κληρονομιά συνυπάρχουν σε ένα τοπίο που αξίζει να εξερευνήσει κανείς. Από τις Αλόιδες μέχρι τη Μονή Βωσάκου, τα Ταλαία Όρη αποκαλύπτουν μια λιγότερο προβεβλημένη πλευρά της Κρήτης, με τις κορυφές, τα παλιά περάσματα και τα μνημεία του να αποτελούν κομμάτια μιας ενιαίας ορεινής ιστορίας. by @nick_dks

Ο φάρος των Χανίων από ψηλά!

📌 Λιβαδερό - Θυμόλακκος - Ψαρή (1660μ) - Δημητρόπουλο - Μαλέμου (1760μ) - Ψηλή Κορυφή (1885μ) - Κριαρικό (1866μ) - Λιβαδερό
🥾11χλμ
🔺1089μ

Από το Λιβαδερό ξεκινήσαμε για μια κυκλική διαδρομή σε ένα από τα πιο άγρια και λιγότερο γνωστά κομμάτια των Λευκών Ορέων. Μπροστά μας είχαμε 11 χιλιόμετρα και περίπου 1.089μ υψομετρικής, με διαδοχικές κορυφές, ράχες και έντονα καρστικά τοπία.

Αφήνοντας πίσω μας το Λιβαδερό, κινηθήκαμε προς τον Θυμόλακκο, ένα μικρό οροπέδιο σε υψόμετρο περίπου 1.330μ. Από εδώ άρχισε ουσιαστικά η πιο ορεινή πλευρά της διαδρομής, με την ανηφόρα να μας οδηγεί προς την Ψαρή.

Η Ψαρή, στα περίπου 1.660 μέτρα, είναι ένα από τα χαρακτηριστικά βουνά της περιοχής. Το ασβεστολιθικό υπόβαθρο δημιουργεί ένα έντονα καρστικό ανάγλυφο, με πολλές κοιλότητες και σπηλαιοβάραθρα. Είναι ένα τοπίο τραχύ και ιδιαίτερο, χαρακτηριστικό των ψηλών Λευκών Ορέων.

Συνεχίζοντας την πορεία μας, περάσαμε από την περιοχή του Δημητρόπουλου, όπου συναντώνται οι γνωστοί κούμοι της περιοχής, πέτρινες κατασκευές που συνδέονται με την παλιότερη ποιμενική ζωή των Μαδάρων. Μέσα στο γυμνό και επιβλητικό τοπίο, αποτελούν ένα διακριτικό αποτύπωμα της ανθρώπινης παρουσίας στο βουνό.

Από εκεί συνεχίσαμε προς την κορυφή Μαλέμου. Οι ψηλές ράχες ανοίγουν τη θέα προς τα Κεραμειά, ενώ γύρω μας απλώνεται το χαρακτηριστικό ανάγλυφο των Λευκών Ορέων.

Η πορεία μας συνεχίστηκε προς την Ψηλή Κορυφή, στα 1.885μ, το υψηλότερο σημείο της διαδρομής. Εδώ το τοπίο γίνεται εξωκοσμικό: γυμνές ασβεστολιθικές πλαγιές, πέτρα, βαθιές κοιλότητες και κορυφογραμμές που χάνονται προς κάθε κατεύθυνση.

Από την Ψηλή Κορυφή κατευθυνθήκαμε προς το Κριαρικό, στα περίπου 1.866μ. Η κορυφή βρίσκεται στην ίδια άγρια ορεινή ζώνη με την Ψαρή, με χαρακτηριστικά λούκια και περάσματα να διαμορφώνουν το ανάγλυφο ανάμεσά τους.

Από εκεί αρχίσαμε σταδιακά να χάνουμε υψόμετρο, αφήνοντας πίσω μας τις ψηλές κορυφές και παίρνοντας τον δρόμο της επιστροφής προς το Λιβαδερό. Μια διαδρομή που συνδυάζει όλα εκείνα που κάνουν ξεχωριστές τις Μαδάρες: άγριο ασβεστολιθικό τοπίο, ψηλές και μοναχικές κορυφές, παλιά ίχνη ανθρώπινης παρουσίας και, πάνω απ’ όλα, την αίσθηση της απόλυτης επαφής με το βουνό. by @nick_dks

Αν για να φτάσεις στην παραλία χρειάζεσαι 4 λίτρα νερό και οι μόνες που σε περιμένουν είναι κατσίκες, μάλλον είσαι στο σωστό μέρος! by @nick_dks

📌 Φαράγγι Χοχλακιών - Καρούμες - Σκοινιάς - Αγκινάρα - Σκοπέλι - Χοχλακιές
🥾20χλμ
🔺940μ

Υπάρχουν μέρη στην Κρήτη που, όσο κι αν τα επισκεφθείς, πάντα καταφέρνουν να σου αφήσουν την αίσθηση πως πάντα κάτι νέο έχουν να δώσουν. Η ανατολική Σητεία είναι ένα από αυτά.

Αφού διασχίσαμε τα άγρια τοπία της Σητείας ερχόμενοι από νότια, φτάσαμε στις Χοχλακιές. Αφήσαμε εκεί το αυτοκίνητο και πήραμε για ακόμη μια φορά τον δρόμο μέσα από το φαράγγι, ένα από τα πιο όμορφα περάσματα της περιοχής, που κατηφορίζει ανάμεσα σε βράχια και πλούσια βλάστηση μέχρι να συναντήσει τη θάλασσα. Στην έξοδό του μας περίμεναν οι Καρούμες, ένας απομονωμένος κόλπος χωρίς υποδομές, που η πρόσβαση με τα πόδια είναι και ένα μεγάλο μέρος της γοητείας του.

Χαρήκαμε τη μοναξιά μας, βουτήξαμε στα νερά και, όταν ο ήλιος άρχισε να χαμηλώνει, απλωσαμε τα Sleeping bags μας δίπλα στη θάλασσα. Με τα χρώματα του δειλινού, ετοιμάσαμε το φαγητό μας και απολαύσαμε εκείνη την απλή χαρά που έχει το να βρίσκεσαι μακριά από δρόμους, φώτα και θόρυβο.

Το επόμενο πρωί αφήσαμε πίσω μας τις Καρούμες και κινηθήκαμε παραλιακά, ακολουθώντας μια διαδρομή γεμάτη μικρούς κόλπους και κρυφές γωνιές της ακτής. Όπου μας άρεσε, σταματούσαμε για μια βουτιά. Η θάλασσα ήταν συνεχώς δίπλα μας και κάθε μικρός όρμος έμοιαζε με μια ακόμη αφορμή για να αφήσουμε για λίγο το σακίδιο και να μπούμε στο νερό.

Ύστερα ήρθε η ώρα να αφήσουμε τη θάλασσα και να πάρουμε ύψος.

Μέσα στον καυτό μεσημεριανό ήλιο, αλλάξαμε πορεία και ανεβήκαμε σχεδόν μονομιάς περίπου 500 μέτρα. Φτάσαμε στις κορφές Αγκινάρα και Σκοπέλι και, για λίγο, ξεχάσαμε την κούραση κοιτάζοντας από ψηλά όλη εκείνη την ακτογραμμή που είχαμε περπατήσει το πρωί.

Και επειδή η ζέστη είχε πλέον κάνει τη δουλειά της, δεν υπήρχε καλύτερο τέλος από το να κατηφορίσουμε ξανά προς τη θάλασσα. Βουτήξαμε στα καταγάλανα νερά για να σβήσουμε την κάψα της ημέρας και συνεχίσαμε την πορεία μας πίσω προς τις Χοχλακιές.

Σητεία μου αγαπημένη, μην αλλάξεις ποτέ για να αρέσεις στα πλήθη. Κράτα για πάντα τα μυστικά σου καλά φυλαγμένα για τους εξερευνητές και τους ανήσυχους. Μείνε για πάντα αυθεντική, πεισματικά κόντρα στον καιρό.

Till next time ❤️ by @nick_dks

📌 Γεράκι - Γεροπρίνος - Πάτημα Κατσουρίδας - Βιργιωμένος - Αγία Άννα - Γεράκι
🥾20χλμ
🔺1060

20 χιλιόμετρα στη Μικρή Δίκτη, σε μια πορεία που σχεδιάστηκε από πριν στον χάρτη, αλλά στην πράξη χρειάστηκε αρκετή προσαρμογή.

Ο στόχος ήταν να κινηθώ στην περιοχή γύρω από Γεράκι, Γεροπρίνο, Κατσουρίδα και Βιργιωμένο, ψάχνοντας παλιά εγκαταλελειμμένα μιτάτα και μάντρες. Δεν υπήρχε συγκεκριμένο μονοπάτι για να ακολουθήσω. Η πορεία ήταν κυρίως εκτός μονοπατιού, με συνεχή έλεγχο στον χάρτη για να κρατήσω τη χάραξη που είχα σχεδιάσει και παράλληλα να μπορώ να ψάχνω την περιοχή.

Και τελικά αυτό ήταν το πιο ενδιαφέρον κομμάτι. Πολλές φορές η πορεία σταματούσε για λίγα λεπτά επειδή μέσα στη βλάστηση φαινόταν ένας παλιός πέτρινος τοίχος ή κάποια κατασκευή. Άλλοτε ήταν ένα μιτάτο που είχε κρατήσει αρκετά καλά και άλλοτε μόνο τα υπολείμματα μιας παλιάς μάντρας. Φωτογραφίες, σημειώσεις και ξανά πίσω στην πορεία.

Ανεβαίνοντας προς την κορυφογραμμή του Βιργιωμένου, το τοπίο αλλάζει και η θέα ανοίγει εντυπωσιακά προς τα γύρω βουνά και το Οροπέδιο Λασιθίου. Το μόνο που πραγματικά χαλάει την εικόνα στην κορυφή είναι η μεγάλη κεραία, που ξεχωρίζει από μακριά.

Στην πορεία είχα και αρκετές συναντήσεις με την άγρια ζωή της περιοχής. Αρκετοί γύπες πετούσαν πάνω από τις πλαγιές και ήμουν αρκετά τυχερός ώστε να δω και έναν γυπαετό. Μια εικόνα που δεν είναι εύκολο να πετύχεις και σίγουρα ήταν από τις καλύτερες στιγμές της ημέρας.

Από το Βιργιωμένο συνέχισα προς την Αγία Άννα. Εκεί βρίσκεται το μικρό εκκλησάκι της Αγίας Άννας, πάνω στον παλιό κτηνοτροφικό δρόμο που συνδέει το Γεράκι με το Οροπέδιο Λασιθίου. Είναι ένα από τα σημεία της περιοχής που θυμίζουν ότι αυτά τα βουνά είχαν πολύ πιο έντονη κτηνοτροφική ζωή στο παρελθόν.

Από την Αγία Άννα πήρα τον δρόμο της επιστροφής προς το Γεράκι, κλείνοντας έναν κύκλο περίπου 20 χιλιομέτρων.

Ήταν περισσότερο μια εξερεύνηση, με τον χάρτη στο χέρι και συνεχείς αποκλίσεις για να ψάξω όσα περισσότερα παλιά μιτάτα και μάντρες μπορούσα.
Και τελικά, εκτός από τις φωτογραφίες, γύρισα με αρκετά ακόμη σημεία σημειωμένα στον χάρτη για την επόμενη φορά. by @nick_dks

🇷🇴 Romania

Bucharest - Transfăgărășan - Sibiu - Bertian - Sighișoara - Brasov

Not every adventure needs a summit. Sometimes, it has four paws. Carpathian encounters! 🐻 by @nick_dks

📌Bâlea Lake - Părul de Fier (2316m) - Arpașul Mare (2468m) - Viștea Mare(2524m) - Moldoveanu (2544m) - Cabana Podragu - Bâlea Lake-
🥾30χλμ
🔺3267μ

Δύο μέρες στα Καρπάθια Όρη της Ρουμανίας, σε μια διαδρομή που από την αρχή μέχρι το τέλος είχε κάτι να μας δώσει.

Ξεκινήσαμε από τη λίμνη Bâlea και πήραμε τον δρόμο προς τις ψηλές κορυφές των Fagàras. Μπροστά μας απλώνονταν αλπικά λιβάδια, λίμνες και μεγάλες κορυφογραμμές, ενώ όσο ανεβαίναμε το τοπίο γινόταν όλο και πιο άγριο. Περάσαμε από το Părul de Fier στα 2.316 μέτρα, το Arpașul Mare στα 2.468 και το Viștea Mare στα 2.524, μέχρι που φτάσαμε στην Moldoveanu, στα 2.544 μέτρα, την υψηλότερη κορυφή της Ρουμανίας.

Και ο δρόμος δεν ήταν πάντα εύκολος. Οι στενές κορυφογραμμές, οι απότομες κόψεις και τα τεχνικά περάσματα απαιτούσαν συγκέντρωση, αλλά ταυτόχρονα ήταν και από τα σημεία που απολαύσαμε περισσότερο. Ίσως γιατί εκεί νιώθαμε ότι βρισκόμασταν σε εκείνη την πλευρά του βουνού, η οποία δεν είναι πάντα φιλόξενη. Και αυτό μας εξιτάρει περισσότερο!

Όταν φτάσαμε στο καταφύγιο Cabana Podragu, η αίσθηση ήταν διαφορετική. Η κούραση ήταν έντονη, αλλά μαζί της ήρθε και μια μεγάλη ανακούφιση. Αφήσαμε τα πράγματά μας, καθίσαμε στο καταφύγιο και για λίγο δεν μας ένοιαζε τίποτα άλλο. Ένα ζεστό παραδοσιακό φαγητό και μερικές τοπικές μπύρες ήταν ό,τι ακριβώς χρειαζόμασταν μετά από μια τέτοια μέρα.

Το επόμενο πρωί ξεκινήσαμε ξανά, αυτή τη φορά με κατεύθυνση προς τη Bâlea Lake. Ήμασταν ήδη κουρασμένοι, αλλά η διάθεση ήταν διαφορετική. Ξέραμε ότι το μεγαλύτερο κομμάτι είχε πλέον τελειώσει και μπορούσαμε να κοιτάμε πίσω σε όσα είχαμε βιώσει.

Ένα διήμερο που τελείωσε με κουρασμένα πόδια, γεμάτες φωτογραφικές μηχανές και την αίσθηση ότι άξιζε κάθε βήμα. Συνολικά 30 χιλιόμετρα και 3.267 μέτρα υψομετρικής ανάβασης. by @nick_dks

Ξεκίνησα από το Γεράκι, με προορισμό τον Μικρό Αφέντη Χριστό στη Μικρή Δίκτη. Στόχος μου για σήμερα ήταν να καταγράψω και να φωτογραφίσω παλιά μιτάτα και μάντρες που στέκουν ακόμη διάσπαρτα στις πλαγιές του βουνού, σημάδια μιας άλλης εποχής και της ζωής των ανθρώπων της περιοχής.

Μόλις δέκα λεπτά μετά την αναχώρησή μου, ανοίγοντας την πρώτη συρμάτινη πόρτα, είχα την τύχη να συναντήσω τον Ανάστο. Έναν γνήσιο αορίτη, μόλις 14 ετών. Με ένα τσουβάλι καλαμπόκι στον ώμο, πήγαινε να ταΐσει τα ζώα της οικογένειάς του και, χωρίς δεύτερη σκέψη, με συνόδευσε στο πρώτο κομμάτι της διαδρομής.

Μου έδειξε τον τόπο του, τις παλιές μάντρες της οικογένειάς του, που κάποτε στέκονταν περήφανες πάνω στο βουνό, αλλά και τη θέα προς το χωριό του, την Αρμάχα. Στην πορεία μου μίλησε για τα τοπωνύμια της περιοχής και μου έδωσε πληροφορίες που δύσκολα θα έβρισκα. Ύστερα από αυτή την απρόσμενη συνάντηση, συνεχίσαμε για λίγο μαζί και στη συνέχεια πήρα ξανά μόνος μου τον δρόμο του βουνού.

Πρώτος σταθμός η κορυφή Μπενεδετό. Από εκεί συνέχισα προς τα Καμπιά, όπου συνάντησα αρκετά βουλισμένα μιτάτα, απομεινάρια μιας εποχής που το βουνό ήταν γεμάτο ζωή και κτηνοτροφική δραστηριότητα. Συνέχισα προς τον Μικρό Αφέντη Χριστό και από εκεί πήρα τον δρόμο της επιστροφής, κατηφορίζοντας προς τη Μαθιά καβαλώντας ένα αρμί, όπου δέσποζαν ακόμη αρκετές παλιές μάντρες, πριν επιστρέψω τελικά στο Γεράκι.

Φτάνοντας στη Μαθιά, βρέθηκα μάρτυρας σε ένα ακόμη όμορφο στιγμιότυπο, σε μια ήδη γεμάτη όμορφες εικόνες ημέρα. Ένας κύριος, με τη βοήθεια της κατσούνας του, μάζευε σύκα «για τα κορίτσια», όπως μου είπε. Καθώς περνούσα, μου έδωσε μερικά και, αφού ανταλλάξαμε δυο βιαστικές κουβέντες για την ανυπόφορη ζέστη και για το καφενείο του χωριού, συνέχισα τον δρόμο μου. Λίγα μέτρα πιο κάτω, γύρισα το κεφάλι μου πίσω και τότε αντίκρισα τα «κορίτσια», δύο όμορφες κατσίκες που περίμεναν υπομονετικά το μερίδιο τους.

Και τελικά, ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της διαδρομής να μην ήταν κάποιο από τα μιτάτα που έψαχνα, αλλά η τυχαία συνάντηση με έναν 14χρονο αορίτη που γνώριζε τον τόπο του καλύτερα από οποιονδήποτε χάρτη.

🥾 15 χλμ.
🔺 1.036 μ. by @nick_dks

Part 2. by @nick_dks