Matin

ماه می‌تابد، بی‌آنکه دلیلی بخواهد. ستاره‌ها می‌چرخند، بی‌هدف، بی‌پاداش. کیهان، بی‌تفاوت، در سکوتِ سردش ادامه می‌دهد. و ما، ایستاده در دل این بی‌نظمیِ باشکوه، با چشمانی پر از پرسش به بالا خیره‌ایم: «برای چه؟ برای که؟»
اما جوابی نمی‌آید. نه صدایی، نه نشانه‌ای. جهان نه دشمن ماست، نه دوست ما. او صرفاً هست، و همین است دردِ اگزیستانسیال، اینکه در جهانی بی‌معنا، ما محکوم به معنا آفریدن‌ هستیم. ما در خلأیی پرتاب شده‌ایم که هیچ وعده‌ای ندارد، و حالا باید خود، خالق باشیم و نه خالق جهان، که خالق خویش.
ستاره‌ها مسیر خود را می‌روند، ماه شب به شب بازمی‌گردد، و ما در این بی‌پناهیِ باشکوه تصمیم می‌گیریم که برخیزیم، معنا بتراشیم، دوست بداریم، بیافرینیم، و رنج بکشیم. زیرا اگر قرار است هیچ چیز جوابی ندهد، ما خود باید پاسخ شویم.
و چه آزادی سنگینی‌ست، وقتی بدانی همه‌چیز بی‌معناست، مگر آن معنایی که تو خود، در دل تاریکی خلق می‌کنی.
همین
.
۴۰۴/۰۵/۰۳
.
آثار ایشان:

@rana.heidarzade
@ogallerytehran
.
#اگزیستانسیالیسم #ماه #معنا #گالری #گالری_اُ #فلسفه_پوچی #ادبیات #کهکشان

#جهان #خبر