Mojtaba Najafi/مجتبی نجفی

.
و باز هم یکی از نمادین ترین تصویرهای مای ملی ایرانی ثبت شد. شاید کمتر تصویری تا این اندازه راوی رنج عظیم ما باشد. عجب رنجی که هر بار با جوشش بیشتری فوران می‌کند و ما که از نزدیک کوی هفتادوهشت، خرداد هشتادوهشت، دی نودوشش و آبان نود و هشت، سرکوب اصفهان، خوزستان و جنبش سراسری زن زندگی آزادی را دیده ایم، زخم را بر زخم باید تحمل کنیم و خشم سابق مهار نشده، خشم جدید متولد می‌شود و خدا می‌داند از دل این رنج های انباشته و زخمهای تکرار شونده، چه آینده ای خلق شود‌.

ما جانهای زخمی اما امیدوار، با دلهای خونین همچنان جستجوگر ردی از نور در تاریکی هستیم. وطن باید جایی می‌ بود، که این خواهر اینچنین در کنار خواهرش سوگوار نخوابد‌. اما چه کنیم، این وطن خود زخمی ترین است و آینده اش شاید خونبارتر.

اینها همه به یادگار ثبت شوند که ما چه رنج‌ها کشیدیم، چه رنجها دیدیم و چه قلب هایی از ما شرحه شرحه شد از بس تصویرهایمان خونین شد.
این خواهر کوچک، خواهر من هم است، خواهر شما هم است. این سوگ، سوگ ماست. ما سوگوار و خشمگینیم.