Instagram story viewer> @modjtabanajafi> Posts

Mojtaba Najafi/مجتبی نجفی

@modjtabanajafi

26.8K

followers

1583

following

مجتبی نجفی
مینویسم، تدریس میکنم و پژوهش میکنم...

POSTS STORIES REELS TAGGED

.
و باز هم یکی از نمادین ترین تصویرهای مای ملی ایرانی ثبت شد. شاید کمتر تصویری تا این اندازه راوی رنج عظیم ما باشد. عجب رنجی که هر بار با جوشش بیشتری فوران می‌کند و ما که از نزدیک کوی هفتادوهشت، خرداد هشتادوهشت، دی نودوشش و آبان نود و هشت، سرکوب اصفهان، خوزستان و جنبش سراسری زن زندگی آزادی را دیده ایم، زخم را بر زخم باید تحمل کنیم و خشم سابق مهار نشده، خشم جدید متولد می‌شود و خدا می‌داند از دل این رنج های انباشته و زخمهای تکرار شونده، چه آینده ای خلق شود‌.

ما جانهای زخمی اما امیدوار، با دلهای خونین همچنان جستجوگر ردی از نور در تاریکی هستیم. وطن باید جایی می‌ بود، که این خواهر اینچنین در کنار خواهرش سوگوار نخوابد‌. اما چه کنیم، این وطن خود زخمی ترین است و آینده اش شاید خونبارتر.

اینها همه به یادگار ثبت شوند که ما چه رنج‌ها کشیدیم، چه رنجها دیدیم و چه قلب هایی از ما شرحه شرحه شد از بس تصویرهایمان خونین شد.
این خواهر کوچک، خواهر من هم است، خواهر شما هم است. این سوگ، سوگ ماست. ما سوگوار و خشمگینیم. by @modjtabanajafi

75k

629

9 months ago

.
من از "جنگ سوم" می‌ترسم. من آدمم هیچ ابایی ندارم بگویم می‌ترسم. به خصوص برای ما که به قدرت کلمه، همبستگی شهروندی، جنبش های مدنی مسالمت آمیز اعتقاد داریم، جنگ مثل زهری کشنده بر گفتمانی است که برای ترویجش تلاش می‌کنیم. برای کسانی که دل به قدرت بمب خارجی بسته اند و برای کسانی از جنگ لذت می‌برند شرایط زیبایی است اما برای ما که تغییرات ساختاری با حفظ خانه ای به نام ایران می‌خواهیم زهر مار است.
از دل ایده "جنگ رهایی بخش" نه آزادی میسر می‌شود نه ثبات‌. پشت دروازه رویافروشی، فروپاشی است. امروز نشانه های تفوق " اسلحه" بر " کلمه" نمایان شده. اگر اسلحه به میدان بیاید صاحبان کلمه منزوی خواهند شد و " جنگ داخلی" در امتداد تجاوز خارجی خواهد شد. آنجا دیگر باید ایران ویرانه را به تماشا نشست و‌ نبرد شبه نظامیان را نظاره گر شد و این بزرگترین کابوس کسانی است که وطن را با ثبات و آزادی، حق اعتراض و مدنیت تعریف کردند تا این خانه نه ویران که آباد شود.
روایتهای جبرگرایانه که نه دیگر چاره ای نیست و جنگ آمدنی است، ابتکار را می‌کشد. چرا با سیاستهای شهروند ستیز جمهوری اسلامی مخالفت می‌کنیم؟ برای اینکه خانه ای به نام ایران خانه همه ایرانیان شود و فرهنگ شهروندمداری بر فرقه مداری تفوق یابد و فردیت ما به رسمیت شناخته شود. اما اگر این خانه نباشد دعوای ما برای چیست؟
ایده "جنگ رهایی بخش"، از ابتدا تباهی بود. تفوق گفتمان " میدان" بر " دیپلماسی" ریسک وحشتناک است. تداوم سیاست شهروند آزاری سیستم مهارنشدنی در حال پیشرفت است. با تداوم اعدام، قطع سیم کارت ها، پرونده سازی برای منتقدان، آزار زنان، سیستم در حال آتش زدن به انبار باروت است. ناامنی و ناآرامی با تشدید اوضاع از مرزها پیشروی خواهد کرد و " ایران" میدان آتش بازی خواهد شد و ما هم غمگینانه اخوان ثالث خواهیم خواند و اندوه را اشک خ‌واهیم کرد:" خانه ام آتش گرفته است آتشی جانسوز".
ایران نباید خاکستر بشود، نباید به عصر حجر برگردد. دیپلماسی باید پیش از میدان کار کند، ابتکار داشته باشد، بن بست شکن باشد. با هر شیوه مطلوبی باید از جنگی که زیرساختهای کشور را نابود و ما را دهها سال عقب ببرد جلوگیری کرد.‌
باید برای پرگماتیستهای ساختار دولت آمریکا به رهبری ونس پیام فرستاد بر سر هرمز و هسته ای آماده مذاکره ایم. یک خط باید گفتگو با کشورهای عربی را فعال کند، یک خط باید از چین میانجیگری بخواهد. سیاست های شهروند آزار داخل سیستم پایان یابد. بدون واگذاری توان دفاعی، پیام ثبات منطقه ای ارسال شود. ترامپ زخمی را نباید بیش از این خشمگین و تحقیر کرد.
ادامه در کامنت نخست by @modjtabanajafi

4k

374

3 days ago

.
زمانه دشواری شده. صدای افراطیون از هر سو بلند و صدای منطق، مدارا و گفتگو در حاشیه. جنگ طلبان امروز ما را محاصره کرده اند. فرزند شاه سابق از ضرورت " جنگ مسلحانه" می‌گوید و وزیر خارجه آمریکا در کانتکست جنگ امروز، نبرد خشاریارشا۰ با یونانیان را برجسته می‌کند تا یادآوری کند امروز نه دوران گفتگو که جنگ تمدن هاست. از دیگر سو در داخل میهن، افسار افراط گرایان پاره شده. از نهاد قضا برای آزار زنان ایرانی با قانون ظالمانه حجاب اجباری له له می‌زنند و نهادهای امنیتی در تداوم شهروند آزاری سیم کارتهای منتقدان را قطع می‌کنند تا فراموش نکنیم که نه با یک حکومت مدرن که با حکومت شهروندستیز مواجهیم که حتی در دوران جنگ و تحریم های فلج کننده، از آزارگری دست بر نمی‌دارد.
در این دو گانه های وحشتناک دست آویز شدن به قدرتهای خارجی که نه بویی از آزادی دارند و نه شرمی از کشتن و کشتار، و توجیه سیاستهای حذف، اعدام، تهدید و تحقیر، " نوشتن " برای تمایزگذاری با خطراتی که کیان کشور را تهدید می‌کنند اگر چه دشوار و هزینه زا بلکه رهایی بخش است. اگر افسار جنگ طلبی بریده شده و از بوقهای اینترنشنالی حتی صدای توجیه حمله هسته ای بلند شده اما قرار نیست فراموش کنیم که " شهروند آزاری" حکومت هم سیستماتیک است و " شهروند آزاری" و " جنگ طلبی" در امتداد یک خط ایران ستیزند. یکی اولی را دست کم می‌گیرد و دیگری دومی را. اما اگر قرار باشد ایران خانه امن ایرانیان باشد هم صدای بلند علیه مروجان جنگ داخلی و بمباران زیرساختها لازم است و هم صدای اعتراض به شهروند آزاری سیستماتیک حکومت. مطمئن باشید از هر دو سو ناسزا خواهید شنید اما تنها راه رستگاری ما ایرانیان ایستادگی بر کلماتی است که برای ما صلح، رفاه، آزادی بیاورند و با صدای رسا اعلام کنند ما نه ارباب داخلی می‌خواهیم و نه خارجی.
از این منظر تا از این باتلاق وضعیت جنگی و شبه جنگی رهایی پیدا نکنیم، مروجان ایده ایران شهروندمدار در عسرت و تنگنا خواهند بود. ضروری است در میانه افسارگسیختگی افراطیون، این صدا حتی تحت حمله و هجوم حفظ و به هیچ قدرتی باج داده نشود. ایران باید خانه همه ایرانیان باشد و به دور از جنگ و استبداد و سرشار از صلح شود.
#ایران_شهروندمدار
#نه_به_جنگ
#نه_به_استبداد by @modjtabanajafi

960

62

8 days ago

.
فقط چند تا عکس رو گذاشتم از بس زیادند. به رغم همه محدودیتها و موانع علیه زنان ایرانی، یک رستاخیز مهمی در ورزش زنان در حال رخ دادنه. امیدوارم بیشتر بپرید، بالاتر برید و سرافرازتر بشید.
#هنگامه_هادیانی by @modjtabanajafi

3k

91

24 days ago

.
یکم مهر چهارصد و پنج از بچه های میناب خبری نیست. مساله فقط فقدان یک همکلاسی نیست، مساله نابودی یک مدرسه، از دست رفتن دهها جان با موشک آمریکایی است. یک زمانی می‌گفتند " به خرداد پر از حادثه عادت داریم"، بعد هیجده تیر اضافه شد. شهریور و مهر چهارصد و یک یادآور نیمکت های خالی کیان پیرفلک، سارینا و دهها کودک، نوجوان و جوان دیگر شد. دی ماه چهارصد و چهار جوی خون راه افتاد و باز هم نیمکتها خالی شدند. بعد هم نوبت میناب و لامرد تا اسفند و بهار هم به نام خون رقم بخورد. حالا فصل های ما همه خونین شده و یادآوری های ما همه از جنس رنج شده اند. تا سرت را بجنبانی یک سالگرد رسیده و آوار رنج و محنت سرازیر می‌شود.

" یاد" سیاسی ترین کنش برای مقابله با سیاست فراموشی است. قدرتها دوست دارند قربانی محو شود و "کلمه"، تیزترین سلاح علیه سیاست محو کردن است.

و امروز عجیب ترین مهرماه است. یک مدرسه و‌ دهها کودک و چندین معلم و کارمند برای همیشه بین ما نیستند.‌ و ما تنها با چند نام آشنا هستیم. تراژیک ترین ماکان بی پیکر بود، که موشک لعنتی بدنش را پودر کرد. از او لنگه کفشی به یادگار ماند. ما شاهنامه خوانی مهدیس نظری و آتنا چملی نژاد را دیده ایم، رقص آراز احمدی زاده برای پرسپولیس را. تصاویر علیرضا شهرجو را که برای او دو بار خاکسپاری صورت گرفت را گریسته ایم و چه نامهایی که در غربت مانده اند. در رخداد میناب یکی از شکوهمندترین صحنه ها را یک معلم مدرسه رقم زد: مهدیس و همکلاسی اش در آغوش او جان سپرده بود‌. شکوه فداکاری در آخرین لحظه هستی.

دیروز دیدم توییتم درباره " زهرا برزگر" کودک سه ساله، قربانی جنگ دوازده روزه در حالی که به زیبایی و بدون غلط" ای ایران" می‌خواند، وایرال شده و با خودم گفتم ما در محاصره دردها و یادهاییم. فصلهایمان همه خونین شده. یکی از درون دیگری از بیرون ما را می‌کشد. حق ما وارثان " دردهای بی‌شمار" صلح،امنیت و آزادی به جای جنگ، بمب و سرکوب است‌.
#میناب
#یکم_مهر
ویدیو از @raha_fateme_jr by @modjtabanajafi

3k

80

a month ago

.
نیکا یکی از خاص ترین تصویرهای نمادین جنبش زن، زندگی، آزادی است. ابتدا نامی بود مبهم از قتل یک دختر. بعد روایتها و تصاویرش از او یک آیکون خاص ساختند. او نه نوجوان بود، نه جوان، مابین این دو بود. گویی برای ورود به دوران جوانی آماده می‌شد. ما بعدها با تصویر کارگر در کافه هم آشنا شدیم. تصویر او به طرز عجیبی تصویر رنج است. تصویر جذاب و دردناک دختر نسبتا جوانی که از نوجوانی تازه فارغ شده اما پای در دنیای آدم بزرگهای قهرمان گذاشته.
نیکای خواننده خجالتی، نیکای رنجیده از سبعیت روزگار، گرفتار در ساختارهایی که در شکل دهی شان تقصیری نداشت، نیکای هنرمند ناتمام؛ استعدادی که کشته شد، نیکای که می‌رقصد، سیگار می‌کشد، پشت چشمهایش غم داشته، رنج داشته و...آخرین تصویری که از خود به یادگار گذاشت را خودش ساخت: ایستاده بر بلندی در حال آتش زدن نماد اجبار. و ما دیگر تصویری از او نداریم. حکومت خواست تصویر خودکشی دهد اما روایت شهروندی تصویر قتل دختری مابین نوجوانی و جوانی را داد. و سخت ترین لحظات بازنمایی همین بلایی است که بر تن او آمده، رنجی است که بر بدنش تحمیل شده و سبعیتی که در کشتن او رخ داده، بازنمایی همان تصویری که ما نداريم.

نیکا یک تصویر چندبعدی است، شجاع، غمناک، دردناک، مساله آفرین. و شاید بهترین شعار را دانشجویان دادند" نیکای ما نمرده، این دولت است که مرده". این شعار بیراه نیست: نماد نمی‌میرد، به ایده تبدیل می‌شود و عمومی می‌شود. نیکا بر فراز همه بحرانهای شخصی و اجتماعی اش ایستاد و آخرین تصویر شکوهمندش را خودش ساخت و کوله بار درد و رنج بحرانهای چندبعدی اش را بر زمین گذاشت و پرکشید.
#نیکا_شاه_کرمی
#نیکا
#زن_زندگی_آزادی by @modjtabanajafi

14k

82

a month ago

.
دوی استقامت در مکانی با نام " بوستان ولایت" برگزار شده. حجاب در این مسابقه اختیاری بوده، تنوعی از محجبه و بی حجاب، از فرمهای متفاوت در پوشش رخ داده. من وقتی چنین تصاویری می‌بینم احساسات مختلفی از شعف و غم را تجربه می‌کنم‌. هر آنچه سخت است دود می‌شود و هوا می‌رود؛ در مکانی با نام ايدئولوژيک" بوستان ولایت"، محجبه و بی حجاب در کنار هم دویدند.

اولین حسم شکوه پیروزی است. " زن، زندگی،آزادی" مثل دریا خروشان است. همه ساحتهای زندگی را تحت تاثیر قرار داد، حتی در کمپ محافظه کاران حکومتی شکاف ایجاد کرد و این یعنی پیروزی یک جنبش. این شکاف در همان سال نخست این جنبش عیان بود، سال به سال بیشتر شد چون این جنبش، پیوسته و گسترده بود، از خانه تا خیابان امتداد داشت. با سرکوب متوقف نشد، همه لایه های اجتماعی را درگیر کرده بود و امتداد حرکتهای پیوسته و ناپیوسته چند دهه تلاش شهروندان برای اعاده حق سبک زندگی متفاوت بود.

من خودم زمانی در خیابانهای ایران شعار دادم " حجاب اختیاری، حق زن ایرانی" و امروز از اینکه می‌بینم این شعار با مقاومت مدنی در سطوح عالی و متنوع رسوخ پیدا کرده مسرورم.

اما از اینکه می‌بینم هنوز لایه های از مذهبی ها نمی‌خواهند بپذیرند " آزادی" گوهر بنیادین انسانیت است و اینکه ما چه بپوشیم یا نپوشیم، به دیگران ارتباطی ندارد غمگین می‌شوم. اینها هنوز هم در لغو رسمی قانون حجاب اجباری تردید دارند و هنوز هم هستند کسانی که امیدوارند سد مجازات، در برابر خروش دریا بایستد. اما ببینید، زیبایی در تکثر است، در نبود اجبار است. محجبه باش یا بی حجاب؟ مهم این است خودت باشی، آزاد و رها از تحمیل.

وقتی این تصاویر را می‌بینم اندوه عمیق خود را از قتل دکتر زهرا بنی یعقوب در سال هشتاد و شش که قربانی تذکرات مداخله جويانه آمران معروف شد، نمی‌توانم پنهان کنم. از اینکه مهسا، نیکا، سارینا، و دهها دختر دیگر...نباید کشته می‌شدند اما شدند، افسوس می‌خورم. این تصویرها به من مجموعه ای از احساسهای متناقض می‌دهد از اینکه احساس می‌کنم کلمات ما بسیاری از شهروندان در شعار "حجاب اختیاری، حق زن ایرانی" در مسیر تحقق است، خوشحالم. اینکه حکومت ابزارانگارانه به مساله می‌نگرد جنبه فرعی ماجراست، جنبه اصلی تحمیل حق حجاب اختیاری در همه ساحتهای اجتماعی است و حتی در رخدادی در مکانی با نام ايدئولوژيک، این حق خود را تحمیل می‌کند. قانون بر کاغذ زنده است، در واقعیت مرده. زنده باد نافرمانی مدنی.
اما از اینکه برای یک حق ساده این همه هزینه؟ ناراحتم.
ادامه در کامنت نخست
#زن_زندگی_آزادی
#مقاومت_مدنی
#نافرمانی_مدنی by @modjtabanajafi

5k

241

a month ago

.
چهار سال پیش این تن رفت اما این نام برخاست و از حصارهای بیمارستان عبور کرد، ایران را در نوردید و مرزهای ملی را بین المللی کرد. " مهسا" نماد شد و الهام بخش و محرک یکی از زیباترین جنبشهای سیاسی اجتماعی ایران.
#دختر_ایران
#مهسا_امینی
#زن_زندگی_آزادی by @modjtabanajafi

13k

344

a month ago

.
من هر چقدر از " بمب، بمب" هراس دارم به همان اندازه هم از " انتقام، انتقام" می‌ترسم. برای اینکه نمی‌خواهم "ایران"، گوشت قربانی قدرت طلبی یا ایده های آخرالزمانی شود. بارها گفتم استفاده از مزیت تنگه هرمز محدودیت دارد. اگر زود به امتیاز سیاسی تبدیل نشود، کم اثر یا بی اثر خواهد شد یا حتی می‌تواند ضد خودش تبدیل شود. از طیف ادمهایی نیستم که بگویم طرف مقابل علیه السلام است. برجام را ترامپ به هم زد. اما با چارچوب سیاست خارجی جمهوری اسلامی مشکل دارم. در مورد تفاهنامه با آمریکا باز هم منتقد آن شلیکهای مشکوکی ام که بهانه دست ترامپ دادند. چه کسی دستور آن شلیکها را داد؟ چه جریانی می‌خواهد ما در تنش دایمی باشیم؟
همیشه معتقد بوده ام ایده ایران بدون بنیه دفاعی لازم از ذهنهای ساده بر می‌آید. در خاورمیانه پر از آتش و خون، سلاح مناسب نداشته باشی، بنیانت بر باد است اما گفتمان "موشک" بدون "شهروند" نظام حاکم را تنها کاریکاتوری از اتحاد جماهیر شوروی خواهد کرد، از بیرون تصویر یک ابرقدرت نظامی اما از درون فروپاشی. مهم ترین عمق استراتژیک هر کشور مردم و میهن اند. از کدام عمق استراتژیک حرف می‌زنید وقتی دلار دویست و پنجاه هزار تومان می‌شود و چهل میلیون ایرانی زیر خط فقر زندگی می‌کنند؟ عمق استراتژیک زمانی معنا دارد که مرزهای ملی مورد تجاوز قدرتهای خارجی قرار نگیرند و شهروندان ما تحت ستم ستمگران داخلی نباشند. بازارهای منطقه را فتح کرده باشیم و نام ایران با قدرت اقتصادی، فن اوری و دیپلماسی و توان دفاعی لازم گره بخورد. عمق استراتژیک ما در تحقق جامعه ای با شهروندان آزاد، در توسعه پایدار مبتنی بر حفاظت از حقوق شهروندان و زیست بوم ایران به دست می‌آید، نه با جامعه ای چند دسته و خشمگین و نا با سرزمینی در حال خشکیدن. دست بردارید از تعریفهای سخت افزاری و تک بعدی از امنیت. امنیت فقط در سلاح نیست در جامعه ای با شهروندان آزاد، منتقد، شاداب و خلاق تحقق می‌یابد.
از من بارها پرسیده اند راحلتان چیست؟ انگار نظام حاکم خواستار نقشه خروج از بحران امروز شده و ما تعلل کرده ایم. راه حل زیاد است به شرطی که در خانه کسی باشد و گوشها کر و چشمها کور نباشند. شما سه خط را به صورت همزمان پیش ببرید اگر ایران از این بحران خارج نشد، من را در میدان آزادی دار بزنید:
-اعلام تغییرات گسترده سیاسی با اولویت آزادی زندانیان سیاسی و لغو حکمهای اعدام.
- اعلام آمادگی برای مذاکره همه جانبه با دولت آمریکا با چشم انداز باز کردن سفارتها. برای ابراز حسن نیت، شعار مرگ بر آمریکا را ممنوع و از آتش زدن پرچمشان خودداری کنید.
ادامه در کامنت by @modjtabanajafi

477

38

a month ago

.
چرا جان مهسا را گرفتند اما همچنان کینه ای که به او دارند پابرجاست؟ یک روز یک نماینده مجلس گفت او به " درک واصل شد" و مجبور به عذرخواهی شد و یک روز کلیپی با هوش مصنوعی می‌سازند و او را با زبان خودش عامل آنچه که "شورش و آشوب" می‌خوانند معرفی می‌کنند. مشکل آنها با شخص مهسا امینی نیست با مهسا به مثابه نماد است. یادتان است همان جمله معروفی که خبر داده بود مهسا نام تو رمز می‌شود، صورت واقعی به خود گرفت و نام مهسا و ژینا به همه زیبایی هایی پیوند خورد که نظام حاکم ندارد: زن، زندگی و آزادی. نظام حاکم با هر سه کلمه مشکل دارد و نام مهسا با هر سه کلمه پیوند خورده

و مهسا دیگر نه فقط دختری از دیار کردستان که نماد ملی ایرانیان آزادیخواه و بین المللی تلاشگران راه آزادی در جوامع مدنی کشورهای دیگر شده و اتفاقا نام او با موفق ترین جنبش پس از انقلاب پنجاه و هفت عجین شده؛ جنبشی که قانون حجاب اجباری را میراند و آنرا تکه پاره ای بی جان کرد که به رغم تداوم تنبیه ها و مجازات های زنان، دیگر نای برخاستن ندارد و برای همین از مهسا کینه دارند.

به آن دختر جاودان ایران زمین که نماد مبارزه برای زندگی و آزادی در ایران زنانه شد، هجوم می‌برند، توهین می‌کنند و فراموش می‌کنند که مهسا نه یک نام خاص که یک نماد است، یعنی چهره ای که به قانون مبارزه با ستم و تبعیض تبدیل شده و تا تلاش برای اعاده زندگی و آزادی پابرجاست، مهسا تخریب ناشدنی و جاودانه است و کلمه و تصویرش در وجدان جمعی ایرانیانی حک شده که با گفتمان زن، زندگی و آزادی علیه مرگ و نابودی ایستاده اند و خواهند ایستاد.
#مهسا_امینی
#زن_زندگی_آزادی
@amjad_amini49 by @modjtabanajafi

24k

3k

2 months ago

.
امروز علی کریمی با همان منطقی مورد هجوم است که به دیگران حمله می‌کرد: یا با ما یا بر ما. علی کریمی تا نخستین روزهای جنبش "زن، زندگی، آزادی" حامی مدنی جنبش بود که می‌گفت، مبادا اتوبوس ها و بانک ها را آتش بزنید و مبادا بگذارید اینها در صفوف تان رخنه کنند. ناگهان ورق برگشت، و ما با یک چهره جدیدی از سلبریتی معروف فوتبال مواجه شدیم که مخالفانش را با فحش های رکیک می‌نواخت و برای ما " وکیل" معرفی کرده بود و می‌گفت یا با پهلوی یا با جمهوری اسلامی؛ خط سوم نداريم.

درس عبرت روزگار،اینجاست که علی کریمی خود اکنون به همان جایگاه رسیده، نه با جمهوری اسلامی است نه با پهلوی. و آن داش علی که شیر می‌شد " بزن که خوب میزنی" سوژه فحاشی ها و تخریب های اردوگاه پهلوی دوستان شده. ‌و همانها که می‌گفتند زبان علی آقا زبان مردم کوچه بازار است، امروز او را با همان فرهنگ توهم خود، صادراتی می‌نامند.
آن روزهای نخست که بوی انحطاط شماره هشت محبوب را استشمام کردم برایش نوشتم اگر قصد ورد به سیاست به مثابه فعال سیاسی را داری، باید لوازمش را هم فراهم کنی. مشاور رسانه بگیر، تاریخ بخوان، حمایت فکری دریافت کن. این نصیحتهای دلسوزانه همان و بلاک بی رحمانه در اینستا همان. و امروز به علی کریمی حق دارم بگویم " نگفتمت مرو آنجا که آشنات منم؟" و شاید باور نکنید نقد علی کریمی آنروزها به این سادگی ها نبود و چه هجمه هایی روانه شد. اما من ایستادم و پوپولیسم را نقد کردم و برای سلبریتی بدون توجه به موج حامیانش، خط و مرز کشیدم و گفتم جایگاه خود را بدان.

علی کریمی از یک ورزشی مدنی حامی جنبشها عدول و خود را ابزار گروه خاص سیاسی قرار داد و با استفاده از محبوبیت اش، مخالفان پهلوی را نواخت و امروز در وضعیت کاریکاتوری، هنوز انقلاب نشده، انقلاب فرزندان خود را خورده، و هنوز نه به دار است و نه بار، سیاست حذف و بایکوت سرعت گرفته و این مهم ترین درس تاریخ است که امر سیاسی بدون درک مفهوم "دیگری" به عنوان موجود متفاوت، خیلی زود به جای همبستگی، ابزار حذف می‌شود و نقطه آغاز شکست امر سیاسی همین نادیده انگاشتن تفسیرهای متفاوت و بازیگران متکثر است، فرهنگ استبدادی یا با ما یا آنها.
و امروز برای اهل خرد این اصل بنیادین بار دیگر پررنگ شده با فرهنگ هیولا نمی‌شود هیولا را شکست داد و بازدارندگی در برابر منطق استبداد، نیازمند اندیشه راهگشا، کلام آراسته، طبع مسالمت آمیز، مقاومت مدنی، پیوستگی و گستردگی برای جذب " همه با هم" "نه همه با من" است.
ادامه در کامنت نخست
#علی_کریمی by @modjtabanajafi

6k

444

2 months ago

.
این مشت مزین به سه رنگ پرچم " ایران" از " فرزانه فصیحی" است، وقتی که به عنوان نخستین زن ایرانی در دوی سرعت باز آسیا مدال نقره گرفت و این دست برافراشته، این مشت گره کرده، ناخن مزین به پرچم ایران، برای من نماد ایران زنانه شد و قدرت تصویر را ببینید که در آنی می‌تواند چه زیبا یک فرهنگ، یک ایده، یک قانون زندگی را همگانی کند.

این دست در بستر مقاومت زن ایرانی علیه فرهنگ پدرسالار و حکومت دینی قابل تفسیر است و یک مشت عادی برای شادی کسب مدال نیست بلکه تعریفی از ایستادگی زن ایرانی است که گام به گام با همه محدودیتها و ندیده شدنها، تبعیض های ساختاری و فرهنگی میدان ورزش را به میدان شناسایی خود برای دیده شدن تبدیل کرد.

دیروز دیدم '"فرزانه فصیحی" نوشته است که از مسابقات جهانی محروم شده چون به کشتار دی ماه اعتراض کرده. و شاید برای یک ورزشکار محرومیت از بزرگترین آوردگاه جهانی، عظیم ترین غم ممکن باشد. همچنانکه امثال " الناز رکابی" بین ایستادن علیه اجبار حجاب و تداوم حضور در میدان‌های جهانی رقابت، اولی را انتخاب کردند و همچنانکه بسیاری از هنرمندان زن ایرانی به خاطر اجبار روسری و سلب حق انتخاب پوشش خود، در اوج رشد حرفه ای و هنری محروم شدند. آیندگان اگر خوب تاریخ این سرزمین را نخوانند به عظمت ایستادگی و مقاومت مدنی شهروندان ایرانی علیه زور پی نخواهند برد و اگر فضای استبدادی این دوران را درک نکنند، بسیاری از همین ایستادگی ها
در نظر آنها پیش پا افتاده خواهد بود.
فرزانه فصیحی هویت خود را نه صرفا در مدالها که پیش از همه بر فرهنگ شهروندمدار تعریف کرده و بر خونهای ریخته بر خیابان سکوت نکرد. هم اعتراض در میدان مسابقه حق اوست و هم اعتراض به کشتن شهروندان. عشق به وطنی که باید خانه همه ایرانیان باشد، گاهی در این مشت گره کرده در میدان ورزش رویت پذیر می‌شود گاهی در " چرا کشتی" به حاکم.
#فرزانه_فصیحی
@farzanehfasihi1
عکس از @farshadabbasi33 by @modjtabanajafi

1k

27

2 months ago