Kleine Mike

“Jij wilde toch helemaal geen kinderen”

Nee dat klopt, het zou hypocriet zijn om dat te vergeten. Ik wilde geen kinderen, tenminste… dat dacht ik. Tot ik de afgelopen jaren na mijn 30e mezelf steeds vaker ging visualiseren in “papa” situaties. Hoe zou ik het zelf doen als vader? Ik ging mezelf ineens bedenken hoe ik een kind zou opvoeden. Wat ik iemand zou willen meegeven. Wat voor voorbeeld ik zou willen zijn voor iets van eigen bloed. Daarnaast keek ik stiekem steeds vaker naar Evie hoe zij met kinderen is. Hoe leuk kinderen haar altijd vinden. Hoeveel zij van baby’s weet(de fase waar ik uit onwetendheid het meest tegenop zie).

Afgelopen winter op wintersport stapte we een skilift in. Naast me stond een klein meisje op ski’s. Wat zal ze geweest zijn, ik gok 3. Papa stond er naast. Trots vertellend hoe goed ze al kon skiën. Ineens voelde ik ook die trots, de trots van die vader. Het meisje heeft de hele weg onophoudelijk gepraat in de lift. Pa knipoogde af en toe naar me met een lach om hoe wijs het meisje aan het vertellen was. Omdat ze direct naast mij zat hielp ik haar boven op de berg met uitstappen. Ze vervolgden hun weg. Het heeft mij de rest van de trip bezig gehouden.

De maanden daarna kwamen er vaker van dit soort momenten. Tot ik het een maand na mijn verjaardag zeker wist. Ik wil proberen of Evie zwanger kan worden. Evie kent haar vrouwelijke cyclus alsof ze er cum laude in afgestudeerd is, dus dit was geen moeilijke opgaaf. Na twee weken wist ik het, wij worden papa en mama❤️