Ένας Θεατής

Μια παράσταση όπου η γλυπτική δεν λειτουργεί ως διακόσμηση, αλλά ως τρόπος αντίστασης στο χάος. Ο πηλός αποκτά σχεδόν οργανική παρουσία, τα σώματα μοιάζουν να γεννιούνται από την ύλη και η τέχνη παρουσιάζεται ως αυτό που είναι στις πιο ακραίες στιγμές της: μια έλλογη οργάνωση μέσα σε έναν άλογο κόσμο.

Όλα είναι προσεγμένα. Ο διαπεραστικός ήχος, ο άριστος φωτισμός και τα εξωπραγματικά σκηνικά συνθέτουν ένα περιβάλλον σκοτεινό και ταυτόχρονα απειλητικό. Η δημιουργία εδώ δεν είναι ευχάριστη απασχόληση. Είναι ανάγκη, καταναγκασμός και κίνδυνος. Ο καλλιτέχνης δεν πλάθει απλώς το έργο του. Φθείρεται μαζί του.

Η Στεφανία Γουλιώτη είναι ανεπανάληπτη. Κινείται μέσα σε έναν εντελώς αλλοπρόσαλλο ρόλο με ακρίβεια, ένταση και απάνθρωπη σωματική αντοχή. Η σωματική δυσκολία θυμίζει το Όνειρο ενός γελοίου με τον Άρη Σερβετάλη, ίσως και το ξεπερνά σε ορισμένα σημεία. Πραγματικά δυσκολεύομαι να καταλάβω πώς μπόρεσε να παίζει τόσες συνεχόμενες ημέρες σε μια τόσο απαιτητική παράσταση.

Πολύ καλός και ο Φώτης. Τον προτιμώ σε τέτοιες σκηνικές συνθήκες. Του ταιριάζουν περισσότερο από έργα όπως η Ευρυδίκη του Ζαν Ανούιγ, εδώ η παρουσία του αποκτά μεγαλύτερη πυκνότητα και σκοτεινότερη υφή.

Μια τρομερή παράσταση. Ύμνος στην αρμονία της μοναχικότητας και ομοβροντία κατά των κοινωνικών συμβάσεων που στραγγαλίζουν τη δημιουργικότητα.

Για να υπάρχουμε εμείς, οι απλοί παρατηρητές, και να απολαμβάνουμε την τέχνη οποιασδήποτε μορφής, κάποιοι καλλιτέχνες θυσιάζουν μεγάλο μέρος του εαυτού τους για να την παράγουν. Εμείς βλέπουμε το ολοκληρωμένο έργο. Εκείνοι γνωρίζουν τι χρειάστηκε να αφαιρεθεί από μέσα τους για να πάρει μορφή.

Συγχαρητήρια σε όλη την ομάδα. Ελπίζω πραγματικά να ξαναδούμε αυτό το αριστούργημα σε κάποιο μεγάλο θέατρο της Αθήνας.

* Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ /. @athensepidaurusfestival