Instagram story viewer> @enas_theatis> Posts

Ένας Θεατής

@enas_theatis

527

followers

1301

following

«Δεν είμαι τίποτα με την έννοια του κενού, αλλά είμαι το δημιουργικό τίποτα.»

POSTS STORIES REELS TAGGED

Oracle.
I still can’t get my head around what happened last night.
I truly cannot understand how something like this exists. How such beauty is even possible.

What Lukas has made is a whole living organism. Extravagant, maximal, total. Screens, bodies, light, and underneath all of it an electronic matrix shaped so precisely that it stops being music and becomes structure. I was smiling at every drop. I was counting the bars so I could enjoy the drop even more, because I could feel it coming, and the waiting was half the pleasure.

Oracle is an alternative reality. A gospel of futuristically manufactured pasts.

Some say opera is the ultimate form of theatre. Fine.
ORACLE is my opera.
This is the highest form of theatre that can ever be.

Lukas has ruined theatre for me. Yes. Lukas has ruined everything. I go to many shows every month, and from now on every single one of them will be compared to this and will fall short. That is not the fault of the other shows, that is simply what happens when you see the ceiling.

I am still in awe. I truly cannot believe what I experienced. And it saddens me, deeply, that this is not a film, because I would watch it every single morning. To remind myself that there is beauty in this world. That there are a few things worth living for and that being in a room while this happens is one of them.
10/10. For everyone involved.

*Oracle / @onassis.stegi taken in Onassis Stegi by @enas_theatis

3

0

13 hours ago

Επιτέλους τα αγαπημένα μου Σπίτια κατάφερα να δω,
πέρυσι δεν τα κατάφερα, λυπόμουν πολύ γι’ αυτό.

Τα αγαπημένα μου Σπίτια αξίζουν ποίημα νυχτερινό,
της γριάς δεν σταματούσε να βαράει το κινητό.

Άψογη παράσταση, πριν λίγο γύρισα απ’ το Βοξ,
κριτική κατά της εξουσίας χωρίς γάντια του μποξ.

Τρομερή σκηνοθεσία, άψογη χορογραφία,
θα ορκιζόμουν ότι κάπου έχει εμπλακεί και η Λουκία.

Πώς μπορεί η νεοφιλελέ ιδεολογία
να καταστρέψει συθέμελα ολόκληρη την κοινωνία;

Έντονα πολιτική παράσταση, με ξεκάθαρο προσανατολισμό.
Όσοι έχετε βρεθεί σε στέκια θα ταυτιστείτε, θαρρώ.

Στο χέρι μας είναι ξεκάθαρα να επέλθει η αλλαγή,
με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο να βελτιώσουμε τη Γη.

Ο Θεός μπορεί να μην υπάρχει, υπάρχει όμως ο χρόνος,
επιλογή σου είναι, στην τελική, να μην παλεύεις μόνος.

Μπορούμε να επικρατήσουμε της επιδρομής των ληστών;
Φυσικά, η λύση είναι μια Ένωση Εγωιστών.

Σχέσεις ισότητας, σχέσεις ροής
μπας και συνειδητοποιήσουμε το θαύμα της ζωής.

Υπάρχει φως στον ορίζοντα; Ίσως και ναι.
Το μυστικό βρίσκεται στην ήττα των Μπλε.

Η αλληλεγγύη είναι η ορθή επιλογή.
Μαρία, πολλά σπίτια θα ήθελα να ανακαινίσουμε μαζί.

* Τα σπίτια αλλάζουν θέση τη νύχτα / @horostheatrecompany taken in Χωρος Θεατρο by @enas_theatis

3

0

13 days ago

Η θεατρική μου σεζόν ξεκίνησε πολύ δυνατά, με την πρεμιέρα του Bacon. Λιτό σκηνικό, λιτή μουσική υπόκρουση και δύο άνθρωποι που γυρεύουν επαφή και καταλήγουν να ανοίγουν πληγές. Ο Γιώργος Μπένος και ο Αλέξανδρος Πιεχόβιακ έχουν πολύ καλή χημεία. Η συνεργασία τους δίνει στην ωμότητα των εκφράσεων και των συναισθημάτων μια ένταση σχεδόν ηλεκτρική. Ένα πολύ καλό θρίλερ. Αλλά υπό της επιφάνειας συμβαίνει κάτι περισσότερο.

Δεν θα ήθελα να εξαντλήσω τις σκέψεις μου σε προφανείς αναλύσεις περί τοξικής αρρενωπότητας και ανέκφραστων συναισθημάτων. Πιο βαθιά βλέπω την αργή εκκένωση του εαυτού. Να αποστρέφεσαι αυτό που είσαι, να λογοκρίνεις αυτό που ποθείς, να παραδίδεις μικρά κομμάτια σου μέχρι να απομείνει ένας άνθρωπος κατάλληλος για τους άλλους. Ακατάλληλος για τον εαυτό του.

Οι προσδοκίες των άλλων εγκαθίστανται μέσα σου σαν κακοί ένοικοι. Αποφασίζουν πώς θα αγαπάς, πώς θα εργάζεσαι, τι θα δείχνεις και τι θα κρύβεις. Σε ΟΛΟΥΣ τους τομείς. Οικογενειακούς, σεξουαλικούς, κοινωνικούς. Κι εσύ συντηρείς την κατασκευή, ακόμη κι όταν δεν μπορείς να αναπνεύσεις μέσα της. Το χειρότερο; Κάποια στιγμή υπερασπίζεσαι μόνος σου τους τοίχους.

Η ανεξαρτησία δεν θα έρθει τυλιγμένη σε συγχαρητήρια από όσους σε προτιμούσαν υπάκουο.

Το Bacon με κράτησε ακριβώς σε αυτή τη δυσάρεστη συνάντηση. Με τον άνθρωπο που επιθυμεί και τον άνθρωπο που έχει εκπαιδευτεί να ντρέπεται για την επιθυμία του. Με όσα καταπίνει για να αγαπηθεί και όσα, αχώνευτα πια, ξεσπούν πάνω στον άλλον.

Τίποτα δεν μας χαρίζεται. Ούτε ο εαυτός μας.
Και δεν χρειάζεται να περάσουμε ολόκληρη τη ζωή μας ζητώντας άδεια να υπάρξουμε.

«Γιατί λοιπόν δεν βρίσκετε το θάρρος να κάνετε πραγματικά τον εαυτό σας το επίκεντρο και το κυριότερο ζήτημα; Γιατί κυνηγάτε την ελευθερία, το όνειρό σας; Είστε εσείς το όνειρό σας; Μη ρωτάτε πρώτα τα όνειρά σας, τις παραστάσεις σας, τις σκέψεις σας, γιατί όλα αυτά είναι “κούφια θεωρία”. Ρωτήστε τον εαυτό σας και αναζητήστε τον εαυτό σας.
[…] Στραφείτε λοιπόν καλύτερα στον εαυτό σας παρά στους θεούς ή στα είδωλά σας. Βγάλτε από μέσα σας ό,τι βρίσκεται μέσα σας, φέρτε το στο φως, αποκαλύψτε τον εαυτό σας.»
-Μαξ Στίρνερ, Ο μοναδικός και η ιδιοκτησία του-

* Bacon / @anesis.theatre taken in Θέατρο Άνεσις by @enas_theatis

3

0

18 days ago

Τρομερή παράσταση σε ένα καλοοργανωμένο και απαστράπτον Ηρώδειο, μια μέρα πριν κλείσει τις πόρτες του για τα επόμενα χρόνια λόγω εργασιών. Η «Εκάβη» του Στάθη Λιβαθινού ήταν ένας εξαιρετικός τρόπος να το αποχαιρετήσω. Αν και, ομολογώ, θα προτιμούσα να μη χρειαζόταν να το αποχαιρετήσω καθόλου.

Άψογα κοστούμια και μάσκες, τρομερές χορογραφίες, μια σκηνική σύνθεση επεξεργασμένη με ακρίβεια και συνοχή. Το βλέμμα περιπλανιόταν ανάμεσα στις μορφές και στις κινήσεις, ανακαλύπτοντας διαρκώς λόγους να παραμείνει προσηλωμένο. Η φροντίδα φαινόταν στις λεπτομέρειες, στον τρόπο που όλα συνδέονταν χωρίς να χάνουν την ιδιαίτερη παρουσία τους.

Στην Εκάβη με απασχολεί κυρίως η μεταμόρφωση της οδύνης σε επιθυμία ανταπόδοσης. Μια ύπαρξη λεηλατημένη αναζητά στην εκδίκηση ό,τι της αρνήθηκε η δικαιοσύνη. Την οργή της μπορώ να την καταλάβω. Δυσκολεύομαι περισσότερο να δεχτώ ότι ο πόνος μπορεί να λειτουργήσει ως άφεση για την επόμενη ωμότητα. Πόσο εύκολα μιλάς για μέτρο όταν δεν είσαι εσύ αυτός που έχει χάσει τα πάντα;

Χάρηκα ιδιαίτερα που ο ενθουσιασμός δεν περιορίστηκε στη γοητεία του χώρου. Το Ηρώδειο προσφέρει μια μεγαλοπρέπεια σχεδόν προκαταβολική. Η παράσταση, όμως, πρέπει να δώσει ρέστα. Εδώ το έκανε. Δεν αρκέστηκε στην επιβλητικότητα που την περιέβαλλε· είχε τη δική της.

Υπήρχε, βέβαια, και η επίγνωση ότι αυτή η συνάντηση θα αργούσε να επαναληφθεί. Ίσως γι’ αυτό κοιτούσα λίγο πιο επίμονα, προσπαθώντας να συγκρατήσω όσα η μνήμη αργότερα θα επέστρεφε αποσπασματικά. Μια μάσκα, μια κίνηση, το χειροκρότημα που απλωνόταν γύρω μου.

Αποθέωση από το κοινό. Δικαίως. Όλα πήγαν άψογα και το απόλαυσα χωρίς επιφυλάξεις.

Τα λέμε σύντομα, αγαπημένο μου Ηρώδειο.

*Εκάβη - Στη σκιά της Πολιτείας / Ηρώδειο taken in Ηρωδειο by @enas_theatis

3

0

18 days ago

Μια παράσταση όπου η γλυπτική δεν λειτουργεί ως διακόσμηση, αλλά ως τρόπος αντίστασης στο χάος. Ο πηλός αποκτά σχεδόν οργανική παρουσία, τα σώματα μοιάζουν να γεννιούνται από την ύλη και η τέχνη παρουσιάζεται ως αυτό που είναι στις πιο ακραίες στιγμές της: μια έλλογη οργάνωση μέσα σε έναν άλογο κόσμο.

Όλα είναι προσεγμένα. Ο διαπεραστικός ήχος, ο άριστος φωτισμός και τα εξωπραγματικά σκηνικά συνθέτουν ένα περιβάλλον σκοτεινό και ταυτόχρονα απειλητικό. Η δημιουργία εδώ δεν είναι ευχάριστη απασχόληση. Είναι ανάγκη, καταναγκασμός και κίνδυνος. Ο καλλιτέχνης δεν πλάθει απλώς το έργο του. Φθείρεται μαζί του.

Η Στεφανία Γουλιώτη είναι ανεπανάληπτη. Κινείται μέσα σε έναν εντελώς αλλοπρόσαλλο ρόλο με ακρίβεια, ένταση και απάνθρωπη σωματική αντοχή. Η σωματική δυσκολία θυμίζει το Όνειρο ενός γελοίου με τον Άρη Σερβετάλη, ίσως και το ξεπερνά σε ορισμένα σημεία. Πραγματικά δυσκολεύομαι να καταλάβω πώς μπόρεσε να παίζει τόσες συνεχόμενες ημέρες σε μια τόσο απαιτητική παράσταση.

Πολύ καλός και ο Φώτης. Τον προτιμώ σε τέτοιες σκηνικές συνθήκες. Του ταιριάζουν περισσότερο από έργα όπως η Ευρυδίκη του Ζαν Ανούιγ, εδώ η παρουσία του αποκτά μεγαλύτερη πυκνότητα και σκοτεινότερη υφή.

Μια τρομερή παράσταση. Ύμνος στην αρμονία της μοναχικότητας και ομοβροντία κατά των κοινωνικών συμβάσεων που στραγγαλίζουν τη δημιουργικότητα.

Για να υπάρχουμε εμείς, οι απλοί παρατηρητές, και να απολαμβάνουμε την τέχνη οποιασδήποτε μορφής, κάποιοι καλλιτέχνες θυσιάζουν μεγάλο μέρος του εαυτού τους για να την παράγουν. Εμείς βλέπουμε το ολοκληρωμένο έργο. Εκείνοι γνωρίζουν τι χρειάστηκε να αφαιρεθεί από μέσα τους για να πάρει μορφή.

Συγχαρητήρια σε όλη την ομάδα. Ελπίζω πραγματικά να ξαναδούμε αυτό το αριστούργημα σε κάποιο μεγάλο θέατρο της Αθήνας.

* Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ /. @athensepidaurusfestival taken in Athens Festival Peiraios 260 by @enas_theatis

3

0

3 months ago

Η Επιστροφή στην Κόλαση μοιάζει με υπαρξιακό παραλήρημα μεταμφιεσμένο σε καμένη σχολική χωροεσπερίδα λίγο πριν από την αποκάλυψη. Μύγες μύγες μύγες παντού. Βρισίδι χωρίς φραγμούς. Σώματα που σπαρταρούν μέσα σε αλλόκοτες χορογραφίες. Μουσικές που πότε θυμίζουν τελετουργία παρακμής και πότε μεταμεσονύκτιο panic attack ενός πολιτισμού που έχει πάψει να πιστεύει στον εαυτό του.

Κάτω όμως από το χάος, υπάρχει κάτι βαθύτερο. Ένα υπόγειο φιλοσοφικό ρεύμα που διαπερνά την παράσταση σαν δηλητήριο αργής δράσης. Όποιος έχει την τάση να ψάχνει τα δεύτερα και τρίτα επίπεδα θα το νιώσει αμέσως. Οι υπόλοιποι ίσως δουν απλώς μια καμένη performance. Πίσω από τους δαίμονες, τους βρικόλακες και τις σουρεαλιστικές εικόνες, κρύβεται μια παλιά & δυσάρεστη αλήθεια: η κόλαση δεν βρίσκεται κάτω από τη γη. Η κόλαση είναι η ίδια η ανθρώπινη συνθήκη.

Οι χαρακτήρες μοιάζουν σαν έκπτωτοι θεοί που κάνουν διάλειμμα από τη Δευτέρα Παρουσία για να καπνίσουν ένα τελευταίο μπάφο. Ανάμεσα στο γκροτέσκ χιούμορ και στην αποσύνθεση, αναδύεται το πραγματικό θέμα της παράστασης: ο άνθρωπος ως φορέας του Κακού που υποκρίνεται πως το πολεμά. Από παιδιά μαθαίνουμε να εξοστρακίζουμε τον διάβολο κάπου έξω από εμάς. Σε θρησκείες, ιδεολογίες, τέρατα, “άλλους”. Η παράσταση έρχεται να ψιθυρίσει οτι δεν υπάρχει έξοδος κινδύνου από αυτό, γιατί εμείς είμαστε το ίδιο το πρόβλημα.

Φορείς καθωσπρεπισμού, εσωτερικά σάπιοι , χωρίς πραγματικό παρόν και χωρίς μέλλον. Άνθρωποι που συνεχίζουν να λειτουργούν μηχανικά ενώ μέσα τους έχει ήδη επέλθει κατάρρευση. Αυτό βλέπουμε. Αυτό είμαστε.

Προσεγμένες και έντονες ερμηνείες. Ωραίες μουσικές. Τα ζεστά μάτια της Ειρήνης & το καθησυχαστικό χαμόγελο του Βασίλη μας κρατούν συντροφιά σε αυτό το χαοτικό ταξίδι.

Μια παράσταση καμένη, μακάβρια, βλάσφημη, υπαρξιακή. Όπως πρέπει δηλαδή. Ένα αλλόκοτο κάλεσμα αυτογνωσίας μέσα από την αποσύνθεση & την κραιπάλη.

Μπορούμε να ξεφύγουμε από την κόλαση επί γης;
Ίσως ναι.
Αλλά κανείς δεν πρόκειται να μας σώσει.
Ο παράδεισος, αν υπάρξει ποτέ, θα είναι χειροποίητος.

Επίθεση, Τσάριζαρντ, με φωτιά.
Πίκατσου. Σε γαμάω.

* Επιστροφή στην Κόλαση / Ρεκτιφιέ taken in Ρεκτιφιέ - Κέντρο Έρευνας Μεικτών Παραστατικών Τεχνών by @enas_theatis

3

0

5 months ago

Η Δόξα(sin) δεν προσπαθεί να σοκάρει με φτηνό τρόπο. Δεν χρειάζεται. Το ίδιο το θέμα είναι ήδη αρκετά σκοτεινό.
Η κακοποίηση πίσω από ράσα, η εξουσία που ντύνεται “πίστη”, η σιωπή που γίνεται συνενοχή. Πράγματα γνωστά. Τόσο γνωστά που σχεδόν έχουμε εκπαιδευτεί να κάνουμε πως δεν υπάρχουν, μόνο και μόνο για να μπορούμε να συνεχίσουμε τη μέρα μας χωρίς να φρικάρουμε.

Τίμια παράσταση. Λιτή. Χωρίς μεγάλες εξάρσεις ή εντυπωσιοθηρία. Οι ερμηνείες κινούνται σε αρκετά καλό επίπεδο, με μια υπόγεια ένταση που δεν εκρήγνυται ποτέ ολοκληρωτικά αλλά παραμένει εκεί, σαν χαμηλός πυρετός. Το έργο βασίζεται περισσότερο στην ατμόσφαιρα και στην αμηχανία παρά στην κορύφωση.

Οι τρεις γυναικείες παρουσίες έχουν μια πολύ έντονη σκηνική γοητεία. Όχι με τον τηλεοπτικό τρόπο. Με κάτι πιο σκοτεινό, πιο εύθραυστο. Η σκηνοθεσία παίζει συνεχώς με τη γραμμή ανάμεσα στο παιχνίδι ρόλων και στην πραγματικότητα, και σε ορισμένες στιγμές νιώθεις πως οι χαρακτήρες δεν “υποδύονται” πλέον τίποτα. Απλώς απογυμνώνονται.

Αυτό που μένει τελικά δεν είναι τόσο οι διάλογοι αλλά η δυσάρεστη συνειδητοποίηση πως η κοινωνία έχει μάθει να συνυπάρχει με την φρίκη αρκεί να βρίσκεται λίγο πιο μακριά από το σπίτι της. Παιδιά κακοποιούνται κάθε χρόνο, από παπάδες και μη, κι εμείς παραμένουμε θεατές. Παρατηρητές του πόνου. Με επιφανειακή ηθική στα social media και σχεδόν μηδενική δράση.

Η παράσταση δεν προσφέρει λύτρωση. Και μάλλον καλά κάνει.
Μερικά πράγματα δεν λύνονται με ένα χειροκρότημα στο τέλος.

Από εμένα είναι ναι.

* Δόξα(sin) / Θέατρο Δρόμος by @enas_theatis

3

0

5 months ago

Δεν νομίζω πως υπάρχουν πολλά να πει κανείς πέρα από το προφανές: πρόκειται για μια άριστη παράσταση. Τεχνικά άρτια σε βαθμό εμμονής. Απίστευτα δουλεμένες ταυτοφωνίες και κίνηση, συγχρονισμοί σχεδόν υπνωτικοί, μοναδικά κοστούμια και σκηνικό που μοιάζουν να έχουν ξεπηδήσει από κάποια ξεχασμένη λαϊκή μνήμη. Τίποτα δεν φαίνεται τυχαίο πάνω στη σκηνή. Όλα έχουν ρυθμό, αναπνοή και εσωτερική πειθαρχία.

Κι όμως, η παράσταση δεν γίνεται ποτέ ψυχρή ή επιδεικτική. Αντιθέτως. Παίρνει ένα βαρύ θέμα, τον αόρατο πόνο, τη σιωπηλή καταπίεση, τη λανθάνουσα δύναμη των γυναικών της επαρχίας του κοντινού παρελθόντος (και ίσως και του εφιαλτικού παρόντος), και το περνά στο κοινό με μια παράξενη γλύκα. Μια γλύκα που κουβαλάει μέσα της και πίκρα ταυτόχρονα. Σαν ιστορία που ακούς από γιαγιά δίπλα σε ξυλόσομπα ενώ έξω χειμωνιάζει.

Η παράσταση δεν αντιμετωπίζει τη “μαγεία” σαν φολκλόρ διακόσμηση. Τη χρησιμοποιεί σαν υπόγεια γλώσσα επιβίωσης. Σαν έναν μυστικό κώδικα ανθρώπων που δεν είχαν ποτέ πραγματική εξουσία αλλά έπρεπε κάπως να συνεχίσουν να υπάρχουν μέσα σε έναν κόσμο που τους είχε ήδη αποφασίσει περιττούς.

Οι τρεις ηθοποιοί λειτουργούν σαν μια πονεμένη γεμάτη πίκρα και παράπονο φωνή. Μελωδοί, φορείς μνήμης, σχεδόν σκιές προηγούμενων γενεών. Σε κάποιες στιγμές ξεχνάς ότι βλέπεις θέατρο και έχεις την αίσθηση πως παρακολουθείς κάποια παλιά τελετή που διασώθηκε κατά λάθος μέχρι σήμερα.

Μια αξέχαστη παράσταση.
Μπράβο στους τρεις ηθοποιούς/μελωδούς αλλά και σε όλους τους συντελεστές.

* Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα / @theatro_stathmos taken in Θέατρο Σταθμός by @enas_theatis

3

0

5 months ago

Ο Σωσμένος δεν είναι απλή παράσταση. Εδώ το πράγμα χοντραίνει.

Θα παρακαλούσα όποιον σκοπεύει να τη δει να κάνει πρώτα μια μικρή έρευνα. Δεν είναι έργο για όλους. Και αυτό δεν γράφεται ελιτίστικα ούτε προκλητικά. Μετά το διάλειμμα υπήρχαν παρέες που δεν επέστρεψαν καν για το δεύτερο μέρος, κάτι που είναι απόλυτα κατανοητό.

Μιλάμε για μια ασφυκτικά δύσκολη μηδενιστική εμπειρία. Ένα έργο όπου άνθρωποι διαλυμένοι, παραμορφωμένοι εσωτερικά, προσπαθούν να αισθανθούν κάτι. Οτιδήποτε. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει βία, εξευτελισμό ή πλήρη ψυχική αποσύνθεση.

Ο Μποντ δεν ενδιαφέρεται να εξηγήσει τους χαρακτήρες του. Τους πετάει μπροστά σου σαν κοινωνικά απομεινάρια. Παρανοϊκές προσωπικότητες, Οικονομιδικά vibes, εκκωφαντικά δυσλειτουργικά “νοικοκυριά” (αν μπορεί κανείς να τα αποκαλέσει έτσι) έλλειψη αγάπης, ικεσία για λίγη προσοχή, για μια στοιχειώδη αναγνώριση ύπαρξης. Και μέσα σε όλα αυτά, γνώριμες φιγούρες. Ο “ψεκ”, ο βίαιος μικροήρωας της γειτονιάς και οι άνθρωποι που έχουν παραδοθεί τόσο ολοκληρωτικά στη ματαίωση ώστε η ασχήμια γίνεται η μόνη τους μορφή επικοινωνίας.

Το πιο τρομακτικό είναι ότι τίποτα εδώ δεν μοιάζει ξένο. Η παράσταση μεταφέρει άψογα το έργο στη σύγχρονη Αθήνα γιατί αυτή η Αθήνα υπάρχει ήδη. Είναι έξω από το θέατρο. Είναι στις πολυκατοικίες, στις καφετέριες, στα οικογενειακά τραπέζια όπου όλοι μισούν ο ένας τον άλλον αλλά συνεχίζουν να συνυπάρχουν επειδή “έτσι πρέπει”.

Ο Μπισμπίκης σκηνοθετεί χωρίς καμία διάθεση ωραιοποίησης. Ωμός ρεαλισμός, νεύρο, βία που δεν λειτουργεί σαν σοκ αλλά σαν φυσική συνέχεια μιας κοινωνίας κουρασμένης και ηττημένης. Οι χαρακτήρες μοιάζουν ήδη νεκροί πριν συμβεί οτιδήποτε πραγματικά ακραίο.

Είναι παράσταση αρκετά επίπεδα πάνω από το Άνθρωποι & ποντίκια. Εδώ υπάρχει κάτι πραγματικά μοναδικό. Κάτι σάπιο, ανθρώπινο και σχεδόν ανεξήγητα αληθινό. Κάτι που δεν προσπαθεί να σε συγκινήσει αλλά να σε αφήσει ψυχικά εκτεθειμένο.

Μια παράσταση γροθιά στο στομάχι. Από τις πιο δύσκολες που έχω δει όλα αυτά τα χρόνια. Από αυτές που δεν ξεχνιούνται με την ίδια λογική που δεν ξεχνιούνται ταινίες όπως Requiem for a Dream ή The Golden Glove.

Και μην ξεχνάτε: Δεν έχει πια σωσμό για το μ@υνί σου εδώ.

* Σωσμένος / @cartel_technohoros taken in Cartel Τεχνοχώρος by @enas_theatis

3

0

5 months ago

Θα μπορούσαμε να πούμε πως η παράσταση αυτή
μια ωδή είναι στην αγάπη την παντοτινή.

Ανεξαρτήτως φύλου και προσανατολισμού,
διαχωρισμός ξεκάθαρος καλού και κακού.

Ο βοσκός εμαγεύτηκε, τρελάθηκε εντελώς,
ο Μύρτος εκλήθηκε σαν άλλος γιατρός.

Ο Δάφνης αλλοπρόσαλλα χορεύει μες στη ζάλη,
σαν να ’χει πιει ελεσντι κι όχι κρασί στο χάλι.

Τη μάνα του είδα και μαγεύτηκα κι εγώ,
λες και βγήκε από παραμύθι κλασικό.

Ο πατέρας του Μύρτου ήρθε , ω! μπέρδεμα κατάστασης.
Το πι τελικά δεν ήταν μέρος της παράστασης!!!😱

Διαπραγμάτευση και επιχειρήματα εκατέρωθεν ακούμε,
τον έρωτα τον γνήσιο δεν μπορούμε παρά να χαρούμε.

Το ζεύγος τελικά νικά. Κι αυτό πολύ μου αρκεί.
Anya, αφού δεν σε παίρνει ο Τάσος, θα σε πάρω εγώ μια Κυριακή.

* Ο μαγεμένος βοσκός / @nktgr
@bijouxdekant taken in Θέατρο του Νέου Κόσμου / Neos Kosmos Theatre by @enas_theatis

3

0

5 months ago

Ο Εξαρχέας προσεγγίζει τον Μάκβεθ όχι σαν βασιλικό δράμα αλλά σαν αρρωστημένο τελετουργικό ανδρικής επιβολής. Δεν υπάρχει μεγαλείο εδώ. Δεν υπάρχει η “δόξα” της τραγωδίας όπως συνήθως παρουσιάζεται. Υπάρχει ιδρώτας, εξάντληση, σώματα που συγκρούονται ασταμάτητα και μια αίσθηση ότι η βία προϋπήρχε όλων και απλώς έψαχνε αφορμή να εμφανιστεί.

Η σκηνή μοιάζει με πεδίο δοκιμασίας. Σχεδόν με κλειστό δωμάτιο ανάκρισης όπου η αρρενωπότητα εξετάζει τον ίδιο της τον εαυτό μέχρι αυτοκαταστροφής. Οι τέσσερις ηθοποιοί κουβαλούν τεράστιο σωματικό βάρος πάνω τους. Η παράσταση είναι πραγματικά δύσκολη σωματικά και αυτό περνάει αυτούσιο στον θεατή.

Υπάρχει κάτι σχεδόν ζωώδες στον τρόπο που κινούνται. Κάτι ανάμεσα σε αγέλη και στρατιωτική άσκηση. Και μέσα σε αυτή τη διαρκή νύχτα, η γλώσσα του Χειμωνά λειτουργεί σαν πυρετικός εσωτερικός μονόλογος. Άλλες φορές κοφτερή, άλλες σχεδόν παραληρηματική.

Οι ερμηνείες είναι δυνατές και σε κρατούν σε συνεχή εγρήγορση. Δεν υπάρχει στιγμή χαλάρωσης. Η παράσταση σε πιέζει διαρκώς, σχεδόν εχθρικά. Ο Μάκβεθ εδώ δεν είναι ένας άνθρωπος που διαφθείρεται από την εξουσία. Είναι ένας άνθρωπος που ανακαλύπτει ότι η εξουσία ήταν ήδη μέσα του, σαν λανθάνουσα ασθένεια.

Ένας ποιητικός άθλος από τέσσερις ηθοποιούς που αφήνουν το σώμα τους πάνω στη σκηνή.

* Μάκβεθ / @amtheater.gr taken in Από Μηχανής Θέατρο by @enas_theatis

3

0

5 months ago

Άλλη μία παράσταση για την αντίσταση. Για την ανυπακοή. Για τη νεότητα που αρνείται να συμβιβαστεί με τον κόσμο των ενηλίκων. Θα μπορούσε εύκολα να καταλήξει σε κάτι κουραστικό, σχεδόν “διδακτικό”. Δεν συμβαίνει.

Ο Κουτλής στήνει μια παράσταση ψυχρή, νευρική και πειθαρχημένη. Έναν σκηνικό μηχανισμό όπου το σύνολο λειτουργεί σχεδόν στρατιωτικά. Οι κινήσεις είναι καλοκουρδισμένες, ο ρυθμός σταθερός, οι φωνές μπαίνουν και βγαίνουν σαν συλλογική αναπνοή μιας γενιάς που έχει ήδη κουραστεί πριν καν ξεκινήσει να ζει πραγματικά.

Η πολιτική διάσταση υπάρχει παντού, αλλά ευτυχώς δεν κραυγάζει συνεχώς για να αποδείξει την ύπαρξή της. Η παράσταση μοιάζει περισσότερο με μια παρατήρηση πάνω στη φθορά των ιδανικών παρά με επαναστατικό μανιφέστο. Ο κυνισμός εδώ δεν παρουσιάζεται σαν κάτι “κακό”. Παρουσιάζεται σαν η φυσική κατάληξη της κόπωσης. Σαν κάτι διοικητικό. Σαν τη λογική εξέλιξη ενός κόσμου που έμαθε να θεωρεί την παραίτηση μορφή ωριμότητας.

Και μέσα σε αυτό το τοπίο, η Αντιγόνη μοιάζει λιγότερο με ηρωίδα και περισσότερο με ανθρώπινο σφάλμα του συστήματος. Ένα σώμα που επιμένει να αισθάνεται όταν όλοι οι υπόλοιποι έχουν εκπαιδευτεί να λειτουργούν.

Ο μεγάλος θίασος λειτουργεί πολύ καλά. Πολύ καλή δουλειά, συγχρονισμός, συνοχή. Δεν βλέπεις μεμονωμένες “φιγούρες” να ζητούν προσοχή. Βλέπεις ομάδα. Και αυτό σήμερα είναι μάλλον πιο σπάνιο απ’ όσο θα έπρεπε.

Τα παιδιά αυτά έχουν μέλλον μπροστά τους.

* Αντιγόνη / @kivotostheater taken in Theatro Kivotos by @enas_theatis

3

1

5 months ago