عقیل | قصه گو

لیلا با همه ی آدم ها جنگید تا ...
تا یه پنجره روی دیوار خونش رو به دریا باز کنه ، هر روز کنار پنجره می نشست تا بتونه همیشه و هر روز چشمش به دریا باشه شاید که اومدن احمد رو ببینه این پنجره براش خیلی مهم بود و راحت نساختش
مینشست کنار پنجره و با عشق کاری رو انجام میداد که همیشه ازش متنفر بود (( خیاطی)) صبح تا شب خیاطی میکرد تا بتونه پول بیشتری دربیاره و بره سراغ یه راهی برای پیدا کردن احمد ، با آدما حرف بزنه عکسشو بیشتر چاپ کنه آگهی بده و ... لیلا تمام شهر رو پر کرده بود از عکس احمد و از هر قایق و لنج و کشتی سراغ احمد رو میگرفت ، هر پنج شنبه با عکسی که از احمد تو دستش بود سوار یه قایق دریا رو میگشت ، جاشو ها بهش میگفتن آبجی لیلا و هیچکس نه بهش غر میزد و نه سوالی میپرسید
لیلا حتی تو تلوزیون هم رفت تا بتونه عکس احمد رو به آدم های بیشتری نشون بده ، بیست سال بی وقفه بدون فکر کردن به کس دیگه و ازدواج کردن فقط و فقط دنبال احمد گشت و فقط تنها چیزی که میدونست این بود که احمد به خوابش اومده و گفته لیلا من گم شدم پیدام کن ...
احمد دیونه وار لیلا رو دوست داشت و لیلا خلاصه ی تمام زیبایی های جهان بود در شمایل یک دختر ایرانی ، صورتی بی نهایت ساده و چشمانی سیاه و موهای بافته شده ی بلند اما احمد لیلا رو جوری می پرستید انگار که تنها زن زیبای جهانه و هیچ شکی در این موضوع نبود و با اینکه لیلا و احمد آدم های معمولی بودن اما عشقشون اصیل ترین و جذاب ترین اتفاق زمان بود طوری که همه بهشون حسادت میکردن .....
لیلا بیست سال از زندگیش رو دنبال احمد گشت تا که یه روز صبح
کنار پنجره
چشم به راه احمد
چشماش تا ابد به افق بی نهایت دریا خُشک شد و
خاموشی وجودش رو فرا گرفت
تمام شهر توی مراسم لیلا شرکت کردن
و کسی که بیشتر از همه ناراحت بود محسن رفیق احمد بود
محسن سال ها بعد برای یه نفر تعریف میکنه که
احمد توی دریا گم نشد
و من .....
.