Azer Garib

İnsan yaşa dolduğca kövrək olur. Amma kövrəkliyində sən demə növləri var imiş.

Nəvəm dünyaya gələndə gözlərim yaşarmışdı, onu birinci sinifə yola salanda yaşarmışdı, uşaqlıq şəkillərimdə məni tərk etmiş Anam və Atamı xatırlayanda yaşarır gözlərim.

O gün isə hisslər tam başqa idi, xalqımızın namusunu, qeyrətini qoruyanların əfsanəsini görəndə yaşarmışdı gözlərim.

Həmin gün yazmaq istədim, lakin yazmadım, iki daş arası tələsik etmək istəmədim bunu, bu gün yazıram.

Elə filmlər olur ki, onları sadəcə izləmirsən, onların içində yaşayırsan.

“44” filmi mənim üçün məhz belə bir film oldu. Ümumiyətlə müharibə haqqında film çəkmək, sadəcə hadisələri ard-arda göstərmək deyil.

Bu, bir xalqın taleyini, ağrısını, qürurunu və sarsılmaz iradəsini lentə köçürməkdir.

Filmin təqdimatı zamanı zaldakı o sükut, ekranda görünən hər kadr hamıda eyni anda eyni hissi oyadırdı.

Filmin təqdimatı sanki bir filmin nümayişi yox, xalqımızın tarixinə, qəhrəmanlarına ehtiramı idi.

Tam əminliklə deyə bilərəm ki, “44” filmi Azərbaycan kinosunun tarixində xüsusi yeri olan, miqyası və təsir qüvvəsi ilə seçilən bir filmdir.

Bu filmi ərsəyə gətirənlərə dərin təşəkkür edirəm. Onlar sadəcə bir film yaratmayıblar, xalqımızın yaşadığı tarixi, qəhrəmanlarımızın fədakarlığını və qələbəmizin arxasında dayanan mənəvi gücü ekran vasitəsilə gələcək nəsillərə çatdırıblar.

Və bəlkə də bu filmin ən böyük uğuru elə budur: ona baxarkən gözlərimizin dolması, ürəyimizin qürurla döyünməsi və bir daha anlamamız ki, vətən tarixini təkcə qəhrəmanlar yox, onu yaşayan, unutmayan və gələcək nəsillərə ötürən hər kəs yazır.

Təqdimatın ən təsirli anları isə sonda oldu, şəhid anaların səhnəyə çıxması ilə.

Allah Vətən uğrunda övladlarını itirən bütün Analara səbr versin...

#44film