Sasha Lara

Wat een hoopvolle dag had moeten zijn, veranderde voor ons abrupt.

Half september kregen we te horen dat mijn vader twee tumoren heeft. Na veel onderzoeken en weken wachten leken uitzaaiingen uitgesloten en kwam er een behandelplan. Dat gaf ons kracht en iets om ons aan vast te houden.

Ondertussen belandde papa twee keer op de spoedeisende hulp vanwege zijn klachten. Vorige week maandag werd hij opgenomen. Hoe moeilijk dat ook was, er zat ook iets positiefs aan: hij kon eerder geholpen worden. De operatie om een deel van de tumor weg te halen, werd voor afgelopen vrijdag ingepland.

Vrijdagochtend kreeg mijn moeder een telefoontje van het ziekenhuis. Of we zo snel mogelijk konden komen voor een familiegesprek. Ik was op dat moment bij mama en samen reden we naar het ziekenhuis.

Daar kregen we het verschrikkelijke nieuws dat de tumor zo agressief is dat er in korte tijd toch uitzaaiingen zijn ontstaan in het hersenvlies en hersenvocht. De operatie werd geannuleerd. Papa is uitbehandeld.

De dag waarop we hoopten dat we nog meer tijd samen zouden krijgen, werd de dag waarop we hoorden dat we afscheid moeten nemen.

Papa is nu thuis, bij ons. Het is nauwelijks te bevatten dat de tijd die we nog samen hebben ineens zo kort is.

Hoe neem je afscheid van iemand die je nog zo lang niet wilt missen? Voor nu zijn we bij je, papa. We houden je vast, zeggen wat we willen zeggen en omringen je met alle liefde die we je kunnen geven. 🤍