Instagram story viewer> @paths_of_aphrodite> Posts

Ścieżki Afrodyty, Cypr

@paths_of_aphrodite

1.4K

followers

1039

following

Daydreamer living in Cyprus - the Island of Aphrodite

POSTS STORIES REELS

Καλησπέρα 🧿 Last moments of winter.

Nie wiem jak Wy, ale ja mam ogromny apetyt na wiosnę, choć gwałtowne zmiany pogody i deszcz nie powstrzymały naszego weekendowego rytuału.

Każdego tygodnia szukamy wytchnienia z dala od miasta. Wyżej położone wioski wydają się jeszcze śnić zimowy sen, bo tylko nieliczni turyści opuszczają nadmorskie rejony, za to na drzewach pojawiają się już pierwsze listki, a kwiaty pięknie kontrastują z kamiennymi ścianami domów...Światło nadal jest tu miękkie, jakby przefiltrowane przez firankę, tworząc przytulną atmosferę...Mam wrażenie, że ten spokój wypełniony zwykłymi rzeczami ma niezwykłą moc.
Można tu sobie tak po prostu doświadczać i chłonąć codzienność, nie mieć oczekiwań....

Jakże zamierzam wykorzystać ten czas, delektować się tym, co oferuje cisza i obrazy złożone z kolorowych okruchów tego, co oczy widzą. Zadowolę się dziś powiewem wiatru i kroplą deszczu na policzku...

Jeszcze nie odłożyłam na półkę ,,Sztuki zimowania" Erin Niimi Longhurst. Nie ma w niej jakichś wielkich prawd, ale lubię przewracać jej kartki, oglądać zimowe zdjęcia, wyszukiwać cytaty i podtrzymywać zimową atmosferę.

,,IN THE DEPTH OF WINTER, I FINALLY LEARNED THAT THERE WAS IN ME AN INVINCIBLE SUMMER" pisał Albert Camus.

Po wielu, wielu latach przeczytałam też ponownie ,,Wichrowe Wzgórza", po raz kolejny nie rozumiejąc w jaki sposób TA książka weszła do kanonu literatury. Nie będę się zagłębiała w obszerne analizy, bo czytałam ją po raz ostatni.

Za to ,,Dyrdy Marki" polecam gorąco wszystkim miłośnikom dawnej Trójki i Listy Przebojów. To idealna książka na ostatnie zimowe wieczory dla wszystkich Wtajemniczonych. Nie mogłam się oprzeć również audiobookowi, czytanemu przez Marka Niedźwieckiego. Ach, wszystkie wspomnienia, wywiady, anegdoty i historie wróciły, jakby się wydarzyły wczoraj i przywołały same dobre wspomnienia. I nawet się ucieszyłam, że dopiero teraz wyciągnęłam tę książkę z półki, bo nabrała zupełnie innego smaku.

Piszcie, co u Was. Trzymajcie się ciepło i wyglądajcie wiosny...

#cypruslife #cyprus #march #village #books by @paths_of_aphrodite

Kalispera🧿 The winter sea is so emotional.
Morze najpiękniejsze jest zimą. Traci swą letnią delikatność i transparentną szmaragdowość, codziennie oferując inny spektakl.
Powietrze robi się ciężkie od słonych kropli, które wydają się nie zdążyć opaść przed kolejnym uderzeniem fali. Zazwyczaj jest wietrznie. Kiedy świeci słońce, powietrze jest przenikliwe, kiedy jest pochmurno, robi się cieplej, bo zimą wraz z deszczem przychodzą cieplejsze fronty.....W takiej scenerii lubię przychodzić nad morze z notatnikiem, szukam sobie miejsca wśród skał i wsłuchując się w rozbijające fale, snuję plany na ten rok. Noworoczne postanowienia zawsze wydawały mi się nieco wymuszone. Przecież to czas, kiedy wiele spraw trzeba podomykać, człowiek jeszcze żyje świętami i niejednokrotnie dojada pieczołowicie przygotowane smakołyki. Często jest to też okres, kiedy wyjeżdżamy rodzinnie i cała nasza uwaga skupia się na jak najlepszym przeżyciu tego czasu. Ale luty, to zupełnie inna historia. Większość spraw jest podomykanych, ekscytacja i emocje także wracają do równowagi, miasto zdaje się pogrążone w zimowym letargu i można sobie wtedy usiąść w towarzystwie morza i niespiesznie snuć plany na nadchodzące miesiące. W tym okresie widzę wszystko bardziej przejrzyście i potrafię ocenić co będzie łatwe, a z czym trzeba będzie się pomęczyć. Nie brakuje też miejsca na planowanie rzeczy przyjemnych, które pozytywnie wpłyną na mój dobrostan, zwłaszcza w tych trudniejszych momentach. Ba, ja dopiero w lutym tak naprawdę odpakowuję prezenty, oglądam je z uwagą i nostalgią i zaczynam naprawdę się nimi cieszyć. Dlatego luty zawsze kojarzy mi się z przyjemnościami, a biorąc pod uwagę, że w styczniu byłam już na pierwszych wakacjach, mam już dwa przyjemne miesiące za sobą. Napiszcie jakim miesiącem jest luty dla Was. Trzymajcie się cieplutko i...niech się dzieje 🧿

# cyprus #cypruslife #islandlife #mediterranean #sea #sealife by @paths_of_aphrodite

Kalispera🧿 If you get bored of Athens, you get bored of life...Kiedy przyjeżdżam w nowe miejsce moje zmysły koncentrują się na dźwiękach, zapachach, smakach i nieustannie zmieniających się obrazach. Od momentu zarzucenia torby na ramię wiem, że czeka mnie nowe olśnienie i że potrzebuję znaleźć się w tym mieście....Tęsknota za Atenami jest bardzo organiczna, niczym tęsknota za dawno niewidzianą przyjaciółką. Pojawia się nagle, nawet nie wiem, czy wywołuje ją jakiś impuls, czy może upłynęło wystarczająco dużo czasu od ostatniego spotkania....Mieszkamy zawsze pod tym samym adresem na 17-tym piętrze, od pierwszego razu, kiedy przyjechaliśmy tu razem. Odwiedzamy stare miejsca, zachwycają nas marmurowe chodniki, koty, miejski hałas, drzewa pomarańczy i schody, które ZNAJĄ NAS, szukamy też nowych miejsc... Wszystko tu jest proste: poranna czarna kawa w staromodnej kafejce na Place, baklavá, uśmiechy przechodniów, których nie trzeba obserwować zza szyby, bo wszystko odbywa się na ulicy, Akropol czuwający nad miastem od niepamiętnych czasów i barwne Monastiraki. Czy można chcieć więcej?... I zupełnie nie interesuje mnie, co myślą sobie przyjezdni, czy są usatysfakcjonowani antycznym mitem i wszystkim, co pomiędzy: chaosem 5 milionowej metropolii, graffiti i małymi kioskami, w których ludzie nadal kupują gazety....Dla niektórych Ateny mogą być trudnym miastem, dla innych źródłem. Dla mnie, są za każdym razem innym olśnieniem, sprawy niewygodne tylko dodają smaku, nie lubię wygładzonych miejsc, lubię czuć tę chropowatość i widzieć rysy. Kiedy tu jestem tylko z Π. nie korzystamy z przewodnika (nigdzie tego nie robimy), ale tym razem chcieliśmy pokazać Miasto naszej Rodzince i zrobiła się z tego całkiem zgrabna trasa ( koniecznie zajrzyjcie do Wyróżnionych)...A my? Wiemy, że za jakiś czas znowu tu wrócimy, bo jak napisał grecki poeta Seferis: ,,Dlaczego tu przybyłeś? Czego tu szukałeś?" i nie ma złej odpowiedzi... by @paths_of_aphrodite

Odszedł Silver Spark. Miał 28 lat. W końskim świecie był sędziwym staruszkiem. Potrzebowałam czasu, aby o tym napisać, bo chciałabym, aby ślad po nim pozostał na zawsze w moich zapiskach...Miał piękne życie... Był championem i nawet po wielu latach, kiedy Sophie jeździła z Nim na własne zawody, jego legenda nadal była żywa i wzbudzał entuzjazm na trybunach...Uwielbiał skakać przez przeszkody i pędzić przed siebie. Były czasy, kiedy nie było szybszego od niego...I jak na gwiazdę przystało, miał swoje humory. Na stadninie nazywano go pieszczotliwie T-rexem, gdyż uwielbiał dotkliwie gryźć i kochał tylko dwie osoby: moją Sophie i Sandy. A one odwzajemniały tę miłość bezgranicznie...
Dziękuję Ci Silverze Sparku, że podarowałeś jej tyle wspaniałych chwil i przeżyć. Była drobniutką 13-latką, która nieświadoma zagrożenia weszła do Twojego padoku, umyła Cię i nakarmiła. Od tamtego czasu byliście nierozłączni. To była miłość od pierwszego wejrzenia i mało było dni, kiedy się nie widzieliście...
To był niezwykły zaszczyt, towarzyszyć Ci w ostatnich momentach Twojej ziemskiej podróży i patrzeć jak nadal drobniutka Sophie, podtrzymuje Cię, abyś nie upadł przed Czasem i abyś nie cierpiał. Chwiejąc się na nogach nadal byłeś piekny i nadal gryzłeś Darię. A kiedy przyszedł Czas, upadłeś wielki i dumny jak Achilles, kiedy powaliła go strzała Parysa, chwytając wzrokiem ostatnie refleksy popołudniowego słońca. Twój przyjaciel Che pożegnał Cię przejmującym rżeniem, przekazując smutną wiadomość pozostałym kolegom, którzy odpowiedzieli tym samym przejmującym głosem, zrywając się do biegu w swoich padokach. Ale Ty już tego nie mogłeś zobaczyć...
Galopuj beztrosko po łąkach Wszechświata Koniku. Będziemy Cię tu zawsze wspominać z radością i jednocześnie łezką w oku. by @paths_of_aphrodite

Καλησπέρα. In the mood for making stuffed vine leaves #koupepia .
Już żyję rytmem sezonu, czyli bardzo, ale to bardzo szybko. Ale właśnie pojawiły się pierwsze świeże liście winogron i przepadłam w kuchni. Koupepia, czyli liście winogron wypełnione pysznym farszem z ryżu, wołowiny, pomidorów i aromatycznych przypraw. Mimo, że nie było to opisane w żadnym przewodniku Michelina, ale uwierzcie mi na słowo, że najlepsze na Wyspie robiła moja teściowa. Dziś już nie może ich robić, ale przez wiele lat zasiadaliśmy CODZIENNIE CAŁĄ RODZINKĄ ( jakieś 20 osób, w porywach do 25 kiedy przyjeżdżali do mnie znajomi z Polski lub moi Rodzice) PRZY STOLE POD WINOGRONAMI i koupepia były jednym z bardzo wielu potraw przygotowywanych przez moją wspaniałą teściową, do której wszyscy zwracaliśmy się po prostu Kyriakoú. Ach, co to były za czasy. Ileż rozmów odbywało się przy tym stole, gdzie wszyscy bez wyjątku zaczynali się schodzić między 13 a 13:30. Ileż razy przejeżdżał ktoś znajomy i dosiadał do tego stołu radośnie przywoływany przez wszystkich, bo Kyriakoú zawsze przygotowywała ,,trochę więcej" jedzenia, tak na wszelki wypadek. Często dołączali też pracownicy z budowy Braci Othonos, a wcześniej, kiedy Bracia chodzili do szkoły, tesciowa żywiła pół klasy , bo część mieszkała poza miastem i szkoda, żeby chłopaki tułały się głodne, bo to nie były czasy wszechobecnych barów ani fast foodów. Teściowa uwielbiała ten codzienny przemarsz wojsk, bo przecież zawsze była sąsiadka, która to pomogła fasolę oczyścić, a to ziemniaki obrać i pokroić, a to liście winogron farszem nadziać, bo wszyscy w Paphos wiedzieli, że to dom niezwykle gościnny i zawsze otwarty. Dziś w takiej dużej grupie dajemy się skrzyknąć od święta. Wtedy święto było codziennie i naprawdę rzadko ktoś się przy stole nie pojawiał, a jeśli już się nie pojawił wszyscy bardzo się martwili. Jakie ja miałam szczęście, że przez wiele lat mogłam uczestniczyć w tych codziennych biesiadach. Nauczyła mnie Kyriakoú wielu przepisów i sekretów a Π. chwali, że nieźle załapałam system, więc skoro chwalą, to robię. I Kyriakoú też chwali i nie każe nic zmieniać, więc z uśmiechem Wam tu pokazuję moje Koupepia, abyście się też uśmiechnęli. by @paths_of_aphrodite

Καλημέρα 🧿 Sunshine kisses, gentle breeze, singing birds, seafood on the table, and good cypriot coffee at the end of slow mediterranean day.
Jeśli zapytacie, co najbardziej lubię w moim śródziemnomorskim świecie, to będą to promienie wiosennego słońca na mojej twarzy, łagodny szum fal, śpiew ptaków, dobra książka na leżaku, wielki talerz owoców morza, dobra cypryjska kawa i lody. W tej kolejności 🧿. Na wyspie zaczynają się już leniwe, słoneczne dni. Woda z ciemno-turkusowej robi się przejrzyście szmaragdowa. Widać niemal każdy kamień i skałkę. To czas, kiedy morze jest dość spokojne. Pory roku są nie tylko widoczne w naturze na wzgórzach. Morze ma także swój rytm i każdego miesiąca wygląda inaczej opowiadając inne historie. Nauczyłam się go słuchać przez wiele lat jeszcze na Plaży, kiedy każdy dzień był inny, ale tylko dla wtajemniczonych. Dla większości było to po prostu piękne, albo wzburzone morze. A to nieprawda. Morze to nie tylko woda, to ,,obraz, który nigdy się nie zmienia, ale też nigdy nie powtarza". Jest ,, otwarte dla wszystkich i nie dochowuje wierności nikomu" mówił Joseph Conrad...🌊 Mogę wpatrywać się w nie godzinami. Poddaję się hipnotyzującemu ruchowi tafli wodnej, fascynują mnie pływacy wypływający tak daleko, że niemal znikają za horyzontem. Są dla mnie symbolem nieograniczonej wolności...Najlepiej mi się marzy patrząc na morze. Myślę sobie wtedy, że moje marzenia płyną sobie gdzieś na statku i wkrótce zawiną do portu. Jest w tym coś kojącego, bo tak sobie myślę, że nawet gdyby taki statek zatonął, to jakiś nurek znajdzie te marzenia w podwodnych głębinach i wyłowi je na powierzchnię, i może nawet bardziej się z tego skarbu ucieszy niż ja 🌊
Pozdrawiam Was cieplutko. Spodziewajcie się więcej morskich opowieści i porównajcie kolory z poprzednich postów. Może i Was urzeknie ta subtelna zmienność. 🌊 by @paths_of_aphrodite

Kalimera🌸 ,,Do remember they can't cancel the spring" powiedział kiedyś David Hockney.
Wiosna jest zbyt krótka. Chciałoby się zatrzymać ją na dłużej, a tu już kwitną mandarynki, pomarańcze i cytryny.
Kiedy przyjdę tu następnym razem, kwiaty opadną już z drzew, a w ich miejscu pojawią się zielone listki, niczym metafora słodyczy i krótkotrwałości życia.
W mieście też czuć wyraźnie jak wszystko przyspiesza. To czas porządków, nowych pomysłów i organizacji........
A mnie się zamarzyło posiedzieć sobie na ciepłej ziemi, posłuchać jak brzęczą pszczoły i wystawić twarz do słońca by jak najdłużej zachować tę ulotną świeżość, ten niepowtarzalny czas....Zaraz wrócę do domu, przygotuję pyszny obiad i wycisnę sok z pomarańczy. Potem sprawdzę, co w pracy, odpowiem na kilka listów, porozmawiam z gośćmi......
Ale póki co zatrzymam czas i posiedzę tu jeszcze chwilę, uwolnię nieco serotoniny i pomarzę o największej retrospektywnej wystawie Davida Hockneya w Paryżu, w słynnym budynku fundacji Louis Vuitton, zaprojektowanym przez mojego ukochanego architekta Franka Gehry'ego ( czy ja Wam kiedyś mówiłam, że uczestniczyłam kiedyś w jego wykładach o architekturze i designie?). Nieśmiało wysyłam moją intencję w przestrzeń i niech się dzieje....

#springvibes #mediterranean #mediterraneanlife
#slowliving #springincyprus #springfashion #cypruslovers by @paths_of_aphrodite

Kalimera🧿. Rooted in a land of Greek myths, this place invites reflection and serenity.
Odczuwam dobrostan, odpoczywając w miejscu głęboko zakorzenionym w starożytnych legendach.
Schodząc po schodkach prowadzących do maleńkiej plaży mijam kępki cyklamenów, których fioletowo-różowe główki zwracają się ciekawie w kierunku ciągle zmieniających się szmaragdowych odcieni morza. Nieco wyżej, rozciągają się skalne tarasy porośnięte kolczastymi agawami, rozmarynem i nadmorskimi trawami schodzącymi aż do kamienistego wybrzeża, kryjąc zazdrośnie krętą ścieżkę, którą tysiące lat temu zwykła wybiegać Afrodyta na spotkanie ukochanego Adonisa...Najwyżej pną się majestatyczne eukaliptusy i cyprysy. Niczym bohaterowie greckich tragedii materializują swój sen o nieśmiertelności i odbijają echa mitologii, snując opowieści o miłościach i rozterkach starożytnych ludzi i bogów, znacznie ciekawiej niż jakakolwiek książka historyczna. Mogłabym się założyć, że każde zioło, każde drzewo i krzaczek, mają tu swój język...Jest mi tu dobrze i niespiesznie, kiedy wsłuchuję się w pierwsze krople deszczu uderzające w bambusowy dach parasola, chociaż jeszcze przed chwilą świeciło słońce. Co za cudowne powitanie kwietnia.Odpocznijcie wraz ze mną, może i Wam się tutaj spodoba.

#cyprusfromawindow #slowlife #seaviews #slow mediterranean #mediterraneansea #mediterraneancoast #mediterranean #mediterraneanlife #discovercyprus #cypruslandscapes #cypruslovers by @paths_of_aphrodite

Kalispera. Ścieżki Afrodyty wiodą mnie dziś śladami niezwykłej historii. Co wspólnego mają Leonardo da Vinci, katedra w Milanie i przepiękna cypryjska Lefkara? Wydawałoby się, że niewiele, a jednak gdybyśmy rozłożyli na stole ręcznie wyszywany lefkaryjski obrus, okazałoby się, że połączyliśmy wszystkie kropki tej zagadki, bowiem Lefkara znana jest na całym świecie ze swoich ręcznie haftowanych obrusów a ślady jej historii sięgają czasów bizantyjskich...Tradycyjny przekaz głosi, że w 1481r. Leonardo da Vinci odwiedził Lefkarę i zakupił obrus na główny ołtarz katedry Duomo di Milano. Od tamtych czasów haft ποταμός nazywany jest także haftem da Vinci. Zainspirował się nim podobno sam mistrz malując obrus w ,,Ostatniej Wieczerzy". W roku 1986 Watykan zamówił nowy obrus, gdyż tamten uległ zniszczeniu na przestrzeni wieków i jest podarunkiem od lefkaryjskich hafciarek....Każdy obrus jest unikalny nie tylko dlatego, że niewiele jest już hafciarek potrafiących wiernie podążać za kilkusetletnią tradycją, ale każda z nich oddaje w tym hafcie odrobinę siebie....Autentyczny obrus wykonany jest z lnu sprowadzanego wyłącznie z Irlandii, natomiast bawełniane nici (biała, beżowa i brązowa) pochodzą wyłącznie z Francji....Wzór nie był modyfikowany i jest przekazywany z pokolenia na pokolenie. Co ciekawe, nie istnieje jego wersja rysunkowa. Opiera się na ścisłych wyliczeniach, które hafciarka zapisuje w pamięci. Niestety, być może udało mi się spotkać jedną z ostatnich hafciarek, gdyż nie ma kolejnych, które potrafiłyby kompletnie odtworzyć tradycyjny wzór....Z wielką radością przybliżam Wam zatem dziedzictwo Cypru o niezaprzeczalnym uroku i zachęcam gorąco do odwiedzenia Lefkary i dotknięcia tej unikatowej materii zanim stanie się wyłącznie obiektem muzealnym. Historię, którą opowiedziała mi jedna z ostatnich lefkaryjskich hafciarek, dzielę się tu z Wami,a jeśli ktoś włada greckim, to zachęcam do obejrzenia relacji na storkach i przejścia się ze mną kilkoma uliczkami...Dobrego tygodnia, Kochani🧿

#cyprus #mediterranean #lefkara #slowliving #travel by @paths_of_aphrodite

Kalispera🧿Almond trees blossom....Tylko oddech dzieli nas od kalendarzowej wiosny, ale Wyspa Afrodyty tak naprawdę budzi się do życia już od stycznia, kiedy ziemia nasiąknięta grudniowymi deszczami pokrywa wzgórza i doliny zielonymi kobiercami traw, ziół i polnych kwiatów. Szczęśliwi są Ci, którzy w tym okresie mogą porzucić zabiegane miejskie życie i zanurzyć się w PRAWDZIWYM ŚWIECIE, który zbliża nas do naszej prawdziwej natury i wnętrza. Slow Living, te dwa tak niepozorne słowa, powodują szybsze bicie mojego serca i stały się jednym z filarów moich ŚWIATÓW RÓWNOLEGŁYCH. Stoję jedną nogą w świecie marzeń, którego stworzenie zajmie mi może nawet kilka lat, ale już teraz wymykam się do niego, aby odetchnąć głębiej i znaleźć utraconą równowagę. JUŻ CZAS WRÓCIĆ DO KORZENI. Zapraszam Was w tę wielowymiarową podróż pełną dźwięków, kolorów, zapachów i smaków życia....Chciałabym abyście mogli poczuć jak pięknie pachną drzewa migdałowe o tej porze roku, zobaczyć jak różnorodne są odcienie ich delikatnych kwiatów i jak cudownie gra orkiestra uwijających się w nich pszczół. Dobrego weekendu 💙

#cyprus #slowliving #blossom #almondtrees by @paths_of_aphrodite

KALIMERA. To get moving, we have to let go.
ŚWIATY RÓWNOLEGŁE CZ.1 PROMYK
Wszyscy mamy momenty, kiedy pada na nas Promyk i widzimy jak bardzo naciągamy nasze limity dążąc do doskonałości. I jak się tak człowiek rozejrzy, to może się okazać, że życie, mimo że w nieustannym ruchu, przypomina kołowrotek dla chomika. I można się zapętlić. I utknąć. I wtedy ten Promyk jest wskazówką co dalej. A co dalej? No właśnie. Żeby ruszyć dalej, trzeba odpuścić. Odpuścić tam, gdzie trzyma najmocniej. A najmocniej często trzyma tam, gdzie wymagają naszej obecności, opinii, decyzyjności. Tam, gdzie sobie myślimy, że przecież bez nas nic się nie uda, i rzucamy się w te wody ze zdumieniem stwierdzając, że wody zamiast ubywać, ciągle przybywa, a my coraz bardziej ćwiczymy się w doskonałości utrzymania się na powierzchni. I nagle ten Promyk oświeca nas, że doskonałości nie ma. A jak nie ma, to można odpuścić i to wcale nie oznacza, że trzeba zrezygnować z tego, co się ma. I dobrze jest wtedy wejść na latarnię, popatrzeć na wszystko z dystansu i zobaczyć, że jak się położymy na plecach to można spokojnie płynąć dalej z prądem o czym, jeśli pozwolicie już niebawem.
Dobrego weekendu. A jeśli jesteście na Cyprze, trzymajcie okna zamknięte, bo spowija nas pył Sahary.

#lighthouse #mediterranean #cyprus #coastal by @paths_of_aphrodite

Kalispera. Τσικνοπέμπτη. Tłusty Czwartek. Na Cyprze w ubiegłym tygodniu, ale my możemy przecież obchodzić dwa razy.🍩🙉🍩...Ciasto na pączki przygotowuję wieczorem poprzedniego dnia i wkładam na noc do lodówki, bo kiedy robię tego samego dnia, jest to bardzo czasochłonne, a lubię kiedy ciasto jest dobrze wyrobione.
Udało mi się znaleźć polski smalec do smażenia oraz mąkę luksusową. Świeżych drożdży niestety nie dowieźli, więc musiałam zadowolić się suchymi. Pączki jak to pączki ,niektóre wyszły mi z obwódką, a inne bez🙂 Żałuję, że wykorzystałam wcześniej całą konfiturę z róży, ale jakoś wyleciało mi z głowy, że może się przydać. Za to zostało mi kilka kandyzowanych plastrów pomarańczy i niezwykle podkręciły smak....Tłusty Czwartek na Cyprze to z kolei dzień pachnący grillem. Wszyscy bez wyjątku robią souvlę lub souvlaki i w całym mieście rozchodzi się smakowity aromat, a nad dachami unosi się dym z grilla. Pieczyste robi się nie tylko w domach, ale i w szkołach, przed sklepami i w restauracjach. Myślę, że z przyjemnością powitam zaczynający się w przyszłym tygodniu okres postu i zamierzam przeprowadzić solidny detoks, bo po włoskich delicjach i tłustoczwartkowych przysmakach, czuję, że trzeba będzie części tej dobroci się pozbyć 😅...Jestem bardzo ciekawa jak Wam mija ten dzień i chciałabym także zapytać jakiej mąki używacie do pieczenia pączków. Ściskam Was serdecznie... by @paths_of_aphrodite