Instagram story viewer> @rienmertens> Posts

Rien Mertens

@rienmertens

1K

followers

1203

following

❤️ Moeder van Mon, Sus & Dot
✏️ Schrijver, journalist, columnist, copywriter
🌿 Bezieler van @bladgoud.woorden
👉 Tekst nodig: [email protected]

POSTS STORIES REELS TAGGED

Een overvloed aan ‘moekeeeeuh’ - ‘mag ik een boterham’, als de broodzak voor hun neus staat.

Een overvloed aan achtergelaten sporen en rommel - blad, snippers, schaar … ze hebben geknutseld.

Een overvloed aan schoenen middenin de gang, of boekentassen. Aan verstrengelde boxershorts in binnenstebuitengedraaide broeken. Aan gatenkousen.

Een overvloed aan vingers op kastdeuren. Aan t-shirts vol afgewreven vuile handjes. Aan tandpasta op de lavabo.

Een overvloed aan choco op de boterham. Aan gedroogde ajuintjes op de hamburger. Aan chips in die grabbelgrage handjes.

Maar vooral ook …
een overvloed aan liefde.

Voor de drie stukjes van mijn hart die buiten mijn lijf rondlopen. by @rienmertens

45

0

6 days ago

Altijd leuk als er weer een boekje met een dagboek van Dot in de bus valt. En om een paar maanden terug te keren in de tijd.

In dit geval, naar toen ze 13-14 maanden was. En ik dit schreef voor @gezinsbond:

Eten is een avontuur. Naar alles wijzen om te proeven. Met die kleine vingertjes in alles knijpen. Zelf proberen opscheppen en, onderweg naar haar mond, de helft te verliezen omdat ze haar lepel draait. Dingen uitspuwen die ze niet lekker vindt. En, eens ze genoeg heeft, elk overgebleven stukje met haar handjes van tafel schieten alsof het balletjes zijn in een flipperkast – om die stukjes even later van de grond te plukken en toch nog op te smikkelen.

Ze smikkelde ook voor het eerst van onze ijsjes. Ze kreeg er zelf geen, maar wees om beurten naar dat van haar vader, haar moeder en haar twee broers – wij smolten uiteraard. Lekker, vond ze. Maar ook wat koud en raar, vertelde haar grappige gezicht mét witte roomringbaard. Er waren nog warme herinneringen aan eerste keren: in het zwembad ploeteren, haar eigen loopfiets duwen, in de zetel en de buggy klauteren, op de glijbaan klimmen en eraf glijden op haar buik. Vaak gevolgd door een vrolijk opgetrokken neus met twee trotse pretoogjes erboven.

De eerste stapjes worden ook voorzichtig gezet. Ze kan al even haar evenwicht bewaren en squatten like a pro om speelgoed van de grond te tillen – graag een bal: ‘ba’ zegt ze dan. Spijtig genoeg ontdekte ze ook dat ze op haar eetstoel recht kan staan. Nog voor ik ‘op uw poep’ kan zeggen, staat ze daar trots haar zes tandjes bloot te lachen. Gevaarlijk schattig – zeker met dat spleetje tussen haar voortanden.

De ster van ons gezin is ze, die kleine Dot. Iedereen ziet haar graag bezig. Ook op de school van haar broers. Zot hoe vriendjes van de klas, of zelfs onbekende kindjes, plots een kring van high five-vragende handen vormen rond haar opengestrekte polletje. Daar zwaait ze ook super cute mee. Of ze doet er een knijpende krab mee na, uit de prentenboekjes waar ze graag in kijkt. Om op te vreten.

(vervolg in comments) by @rienmertens

15

1

8 days ago

Hoe je gouden krullen dansen als je dartel rondhuppelt in huis.

Hoe je glinsterblauwe ogen oplaaien als je het vuur voelt in je lijf.

Hoe je zo verlegen bent dat je soms zelfs niet durft te vragen om naar het toilet te gaan.

Hoe je tegelijk ongeremd rondvliegt, als een te hard opgeblazen ballon die je loslaat zonder knoop.

Hoe je zo stil en schaars antwoordt als we graven naar gevoelens in de bodem van jouw buik - ‘ik weet het niet’.

Hoe je tegelijk zo luid en zo veel praat als jij (werkelijk élke gedachtenkronkel) vertelt. Of als je vragen hebt - die vooral opduiken in bed, zoals ‘waarom heet de Eiffeltoren eigenlijk zo?’

Hoe je in datzelfde bed zoveel wildigheid voelt dat je, om rustiger te worden, eerst een resem moet afwerken van duizend dekencocons draaien, koprollen en kopstanden doen.

Hoe je tegelijk zoveel bangigheid voelt, van oorlog en inbrekers, wanneer de zon en je gedachten zakken.

Hoe je verlangt naar zoet. Met ‘kattenkauwgom’, snoepkettingen en suikerspin als favoriet. Maar ook marshmallows, macarons en ijsjes. Zure tongen en matten, inclusief alle suiker op de bodem van de snoeppot.

Hoe je tegelijk jouw snoepje met zoveel geduld langzaam kan laten smelten in je mond - spijtig genoeg ook vaak uit je mond.

Hoe je speelvechtninjaspringt op de trampoline, liefst met een waardige tegenstander die, net als jou, tegen een stootje kan - ‘mijn talent is wild zijn, moeke.’

Hoe je de laatste tijd ook gezellig in je giga koningsblauwe zitzak ploft om er rustig te lezen in stripjes als Boes of Game Over.

Hoe je alles onderwerpt aan tests en experimentjes. Van ‘wat gebeurt er als ik met mijn mes in de tafel kerf’ tot ‘hoe sterk ruikt een geurstift als ik hem echt ín mijn neus stop’.

Hoe je ook experimenteert met de poes - van welke hoogte komt ze nog op haar pootjes terecht. Of met je zus - hoe dicht kan ik met mijn lekstok bij haar mond zonder dat ze die kan pakken.

Hoe je tegelijk voor je kleine zus zorgt, door je zoete boterhammen en liefde met haar te delen.

Hoe je voor je grote broer zorgt, door je gevoel voor onrechtvaardigheid met ons te delen - ‘dat is ook niet leuk voor Mon hè, dat hij van jullie niet mag …’

(lees verder👇) by @rienmertens

55

20

24 days ago

De schuivertjes op de kermis.

Heerlijk. En tegelijk frustrerend.

Je zoekt de beste gleufjes. De beste timing. En wacht gespannen af wat er gebeurt als je loslaat. Of nog even langer vasthoudt.

De ene bedenkt een strategie: dat gleufje leidt naar die buit.

De andere doet wat in het wilde weg: hoe sneller na elkaar, hoe sneller resultaat.

Valt er een frank, dan vliegen je hartslag en mondhoeken de lucht in. Of net niet, als je het hoort rinkelen bij een ander.

De rode en gele rondjes branden op je netvlies - 20 punten. De zwarte trekken minder aandacht - nochtans 50 punten. De gadgets lijken pas echt een grote buit - nochtans ook maar 20 punten.

Na een tijdje centen steken, hoopt er zich een soort van lawine op aan de rand. En dan wordt het interessant, als je veel ‘onzichtbaar schuifwerk’ deed onder het oppervlak. Dat weten ook de mensen van het lunapark, wanneer je je bak verlaat. Dan komen die alles snel weer gladwrijven in een oppervlakkig dun laagje - met rode en gele lokpuntjes.

Het is een proces.
Van schuiven en vallen.
Met geluk.
Psychologie.
Grenzen.
En strategie.

De kermis van het leven zegt.

Soit, ze waren blij met de bij elkaar geschoven buit - ook al hadden ze veel meer kunnen kopen voor dat budget in de winkel. En we hebben ons samen geamuseerd - vooral dat is geld waard. by @rienmertens

7

1

a month ago

We wonen al jaren op een paar honderd meter van elkaar. We houden allebei van schrijven. En van campertrips. Dus spraken we af om eens samen op wandel te gaan .

Met echt oogcontact.
Met echte wandelschoenen - zij toch, ik had mijn witte sneakers aan.
Met echt gepraat - geen whatsapp.
Met een echte dode eekhoorn langs de straat - en schaduwhartjes op het voetpad.

Dat deed deugd. Eens uitwisselen over zelfstandig zijn - en hoe heerlijk het is om je vuur te mogen volgen. Over jezelf tonen - of daar moeite mee hebben, zoals ik. Over klanten zoeken - of daar moeite mee hebben, opnieuw zoals ik. Over schrijven, en daarbij echt naar mensen luisteren - en hoe schoon wij dat werk toch vinden.

Een mininetwerkwandeling door Westrem met @myriambeeckman. Voor herhaling vatbaar.

Wil je ook graag eens samen wandelen - met of zonder wandelschoenen en dode eekhoorn. Laat maar weten hé 👇. taken in Westrem, Oost-Vlaanderen, Belgium by @rienmertens

11

1

a month ago

🐈

De een leest er een boek over. Om zo goed mogelijk te weten wat en hoe.

De ander probeert er allerlei -soms rare- dingen mee uit. Om zo goed mogelijk te weten wat en hoe.

Nog een ander kijkt vooral wat de rest doet. Om zo goed mogelijk te weten wat en hoe.

Eén poes.
Drie kinderen.

Drie manieren.
Niet één waarheid.

Billie the Kitten.
Onze criminele nieuwe huisgenoot.
Legt zacht de diversiteit van onze kinderen bloot.

We hopen dat de poes hier wat helpt reguleren. Knuffelen. Spelen.

Al is er voorlopig eerder ruzie om haar ‘juist’ te behandelen en ‘eerlijk’ te delen. by @rienmertens

28

3

2 months ago

*Flirten met grenzen*

Ik kan er kwaad van worden. Hoe mijn kinderen flirten met grenzen. Machteloos. ‘Tot daar en niet verder’, roep ik dan iets te luid, om mijn onmacht te overstemmen. Dan zetten ze er toch nog één denkbeeldige voet over. Of een teen, of een heel lichaam. Alsof ze willen testen wat ik dan ga doen.

Die kinderantennes voelen haarfijn aan wanneer ik niet krachtig sta. Zet ik een muur zonder stevige basis? Dan spotten ze waar die instabiel voelt. Er wordt gepeuterd in de kleinste kiertjes. Ze schoppen tegen gammele poortjes. Ze gooien er balletjes over om te zien of er iets terugkomt.

Ik zal je iets zeggen: ik ben geen goede metser. Mijn muren zijn vaak gebouwd met los zand. Vanuit een automatische reflex om een kwetsbaar stukje van mezelf te beschermen. Dat het allemaal even te veel voelt bijvoorbeeld – het luide spelen, de banale ruzies, de rommel overal. Dat ik het niet goed genoeg doe als moeder. Of niet goed genoeg ben als mens. Die overtuiging zit gebetonneerd in mijn fundament.

Ik zal je nog iets zeggen: ik kan er ook zacht van worden. Hoe mijn kinderen flirten met grenzen. Liefdevol. Niet in het heetst van de strijd. Wel als de rust is teruggekeerd. De stilte in huis, en vooral in mezelf. Wat een zalige karaktertjes, denk ik dan. Hoe heerlijk dat ze testen hoe stevig iemand staat. Dat ze nadenken voor zichzelf. Dat ze zich niet zomaar laten inbetonneren door gammele metsers.

Ja, ik zou het soms anders willen. Op korte termijn. En tegelijk ben ik trots. Op lange termijn. Want dat is wat veel mensen als volwassene opnieuw moeten leren – count me in. Waar ligt mijn grens? Hoe kan ik die leren voelen? En durven uitspreken?

(vervolg in comments) by @rienmertens

22

1

2 months ago

Cava?

Mensen vragen vaak automatisch ‘cava?’ Vroeger echode ik, met aangepaste intonatie, ‘cava’. Nu niet meer. Ik zeg vaak lachend ‘eerlijk: niet fantastisch’. Dat is de korte versie. De lange klinkt genuanceerder, al deel ik die niet met iedereen. Daar zitten ‘speelplaatsouders’ niet op te wachten, denk ik, als we in het passeren snel polsen ‘cava?’.

Hoe het echt gaat? Dat vat ik niet in vier letters. Het antwoord is gelaagd, als een regenboogtaart die sommige ouders op magische wijze slagen te maken voor de verjaardag van hun (enige?) kind.

Er is een stevige bodem van liefde. Ik vind mijn kinderen héérlijk! Eén voor één. En ook samen: hoe de oudste boterhammetjes smeert voor de jongste, hoe de middelste een boekje leest met de jongste, hoe de broers schaterlachend ‘kung fu training’ doen op de trampoline. Als ik hen observeer, gloeit de zon in mijn buik en straalt de warmte uit mijn ogen.

En tegelijk zijn er smurrie laagjes die blijven plakken. Elke dag opnieuw hetzelfde doen, opruimen, herhalen. Opgedroogde tandpasta losweken van de lavabo – of van de hele badkamer, na een ‘tandpastagevecht’. Verstrengelde boxershorts uit binnenstebuiten broekspijpen peuteren. Zeggen dat ze hun vette vingers niet aan hun broek afkuisen, of aan de onderkant van tafel, of aan mijn kleren. Scheidsen bij ruzies. Elke dag al blij zijn dat de basics lukken: vaatwas, eten, opruimen, was, school, crèche. Het voelt soms als de grootste zaag zijn. Als dweilen met de kraan open, en ook nog uitglijden in de plassen. Dat is heftig.

Ik ben beyond moe en bots tegen mijn grenzen – als ervaren pleaser, kan ik die nochtans best ver rekken. Dan word ik een versie van mezelf die ik liever niet ben. Ook dat vind ik heftig. Naast mijn kinderen ‘opvoeden’, voelt dit vooral als mezelf ‘opvoeden’. Bewust kiezen in plaats van automatisch reageren. Vertragen in plaats van zagen.

(vervolg in opmerkingen) by @rienmertens

6

1

4 months ago

‘Waar ben je een grote fan van?’
Vroeg het vriendenboek van een klasgenootje.

‘Dot’, schreef hij.

❤️

En ‘komfoepanda’.
Bij ‘favoriete film’.

😂 by @rienmertens

36

2

4 months ago

Vers in de bus. Maar al even geleden geschreven. Intussen stapt ze, op haar 14 maanden, vrolijk rond. En doet ze het al beter in de crèche 🙏.

*Dagboek Dot - 9 tot 10 maanden*

Als ze kon, stuurde ze mij de wereld rond met haar wijsvingertje. ‘Da’ klinkt het, terwijl haar kont op mijn arm mij in de juiste richting duwt. Ze wijst fanatiek naar lichtjes: van gloeilampen tot zon op de muur. En is dierenfan: van de echte poes bij oma tot de vaaspoes op onze kast.

Die schattige kont schudt niet alleen om mij te besturen. Ze gaat ook vrolijk op en neer als er muziek klinkt – dé kontwiptopper is ‘apateu, apateu’ van Bruno Mars, wat we vaak zingen zodat ze schaterlachend zou swingen.

Een zittend gat heeft ze niet. Er is dan ook veel te ontdekken. Ze staat recht aan de salontafel: zwiert er dingen op en af, en ‘turnt’ vaak met één been in de lucht. Ze ontdekt de wasmand: haalt er kleren uit en ‘wast’ ze opnieuw in haar mond. Ze trekt zich op aan mijn broek: wankel, tot ik haar optil. Ze kruipt onze twee livingtrappen op en af. En test de parcourtjes die haar broers maken: met stapelstenen, wobbels, matjes en klimrekjes – dat vinden ze alledrie gewéldig.

Ze speelt ook echt mooi met de spullen en prullen uit haar speelgoedbak. Heerlijk hoe die kleine vingertjes ontdekken, als voelsprieten. Elk gaatje wordt onderzocht, net als elk hobbeltje en naadje. Elk pluisje verdwijnt ook vakkundig van de grond in haar mond – ik heb zelden zo vaak gestofzuigd, tot vreugde van mijn man die dat meestal doet.

Ook eten blijft een ontdekking. Ze oefent met stukjes: plat knijpen en slaan; maar ook zelf in de mond stoppen, kauwen en slikken – of weer uitspuwen. Spijtig genoeg onderwerpt ze ook mijn tepels aan experimenten: ze bijt, om dan ondeugend te kijken als ik zeg ‘aaw, dat doet pijn’.

Ongelofelijk, hoeveel je baby leert op 9 à 10 maanden. Ze is intussen even lang uit de buik als erin – ik kijk dan nu al nostalgisch terug naar haar geboorte hé. ‘Ben je blij dat Dot er is?’, vraagt haar oudste broer soms – hij weet dat ze als verrassing kwam. ‘Ik wel!’, antwoordt hij zelf enthousiast. ‘Ze wordt al zo groot’, voegt hij dan al even nostalgisch toe.

(vervolg in opmerkingen) by @rienmertens

14

1

4 months ago

Wat is zijn leukste herinnering aan mij? Aan ons samen?

Dat vraag ik mij soms af. Ik zou het natuurlijk aan hem kunnen vragen. Maar dat kan ik niet. Het is te zeggen, ik kan het wel maar ik doe het niet. Ik hou mijn vragen verborgen, als tranen achter glazen ogen.

Als ik terugdenk aan ons, aan hem, koester ik hoe zijn sterke vingers en pezige handen over mijn rug wreven. Hoe hij de sfeer verzachte als hij achter zijn piano ging zitten. Hoe ik Carmina Burana en Pink Floyd proefde door zijn oren. Hoe ik aan zijn lippen hing als hij een verhaal vertelde. Hoe ik hem miste als hij weg was voor zijn werk. Hoe we genoten van een geheime Happy Meal bij McDonald’s met ons twee.

We waren gelukkig samen. Hij betekende de wereld voor mij. Pure liefde, waar zelfs mijn moeder met een jaloerse blik naar keek omdat ze die aandacht miste.

Maar de liefde volgt haar eigen pad.
Intussen is er een andere man in mijn leven. Een andere vrouw in zijn leven.

En toch wil ik het nog steeds weten. Wat is zijn leukste herinnering aan mij? Aan ons?

Vader en dochter. Dat voelde als kind al speciaal, zeker met drie broers aan mijn zij. Alleen kreeg onze stamboom er met de jaren wat zijtakken bij. Ik kreeg zelf kinderen, drie stuks. Een eigen gezin om te voeden, te koesteren, te verzorgen. Drie takken die aan je eigen lijf lijken te groeien. Waardoor er weinig ruimte overblijft voor het bos dat je omringt.

Gelukkig gaan wortels diep. Bloed schept een band voor het leven. Ik blijf nieuwsgierig naar wat er leeft onder zijn ruwer wordende schors. Lijnen van jaren. Tijdlijnen van verhalen. Ik roetsj voorbij de vragen die ongesteld in mijn kruin blijven hangen. Binnenkort stel ik ze. Ooit. Binnenkort. Of toch zeker ooit.

Wie ben je? Wat wens je jezelf nog toe? Heb je ergens spijt van? Wat blijft je voor altijd bij? Hoe kijk je terug op je leven? En wat zijn jouw herinneringen aan mij?

Ja, ik wil het graag weten. Voor het leven ons scheidt. En het gesprek in hemelmist opgaat. Ik wil de drempel over. Woorden ophalen die liggen te wachten in stille waters.

(vervolg in opmerkingen) by @rienmertens

21

1

4 months ago

Moeders

Veel zorgen die onzichtbaar bleven
Grenzen die werden overschreden

Onkunde
Onwil
Onder druk

Je schoot vaak uit je vel
Je schoot vaak in tranen
Je schoot soms tekort

En tegelijk nam je mij op schoot
Schoot je op
Schoof je jezelf opzij

Uit diepe liefde
Diepe angst
Diep verdriet
Een diepe band

Complex
Beladen
Met hoekjes af
En veel kanten

Jouw moederschap voelt als een ruwe diamant

De binnenkant is mooi
En straalt licht
Alleen zit die soms dicht
Verscholen onder een donkere laag
En dat zacht oppoetsen gaat traag

Maar ik zie het
Ik zie je

Ik zie veel zorg die onzichtbaar is gebleven
En onthoud dat voor heel mijn leven

Bedankt

Ik zie je graag ❤️ by @rienmertens

21

0

5 months ago