Instagram story viewer> @tabiat.415> Posts

جاذبه های طبیعت|ماجراجویی درجهان|حیوانات|اماکن دیدنی

@tabiat.415

60.7K

followers

34

following

بفرمائیدتودمٍ در بٍده😂🤭
کلکسیونی اززیبایی بی پایان🥰
گلچینی ازبهترین آهنگهاوزیباترین طبیعت جهان🌍

POSTS STORIES REELS TAGGED

«می‌دانستی؟ گاهی کلمه “دوستت دارم” در دهانم سنگین می‌شود. نه از سر بی‌علاقگی، بلکه از ترسِ تمام شدنِ معنای آن. می‌ترسم اگر بگویم، تمامِ آنچه هست و نیستِ من در کلام خلاصه شود، یا شاید می‌ترسم با گفتنش، تمامِ این سکوتِ امن را به هم بزنم و تو را از دست بدهم. اما حقیقت این است که من هر روز، هزار بار در سکوتِ خودم، این جمله را با تو تکرار می‌کنم؛ تنها در میانِ فکرهایم، جایی که هیچ‌کس نمی‌شنود… حتی خودت.»
❤️tabiat.415❤️
#دوستت ـ دارم by @tabiat.415

47

49

5 days ago

شکوهِ آبشار در سقوطِ بی‌رحمانه‌اش نهفته است؛
جایی که آب، میانِ برخورد با سختیِ صخره‌ها،
زیباترین آوازِ هستی را می‌نوازد.
کاش ما هم مثل آبشار،
با تمامِ وجود، جاری باشیم.»
🍂tabiat.415🍂
#آبشار by @tabiat.415

77

68

7 days ago

دل بریدن، یک اتفاق ناگهانی نیست؛ یک فرآیندِ فرسایشی است. مثل ترک خوردنِ یک دیوارِ قدیمی که آرام‌آرام پیش می‌رود تا یک روز، با تلنگری کوچک، فرو می‌ریزد.
گاهی اوقات، «رفتَن» قشنگ‌ترین کاری است که می‌توانی برای خودت انجام دهی. دل بریدن به معنایِ فراموش کردن نیست؛ به معنایِ پذیرفتنِ این حقیقت است که بعضی آدم‌ها، بعضی حس‌ها، یا بعضی فصل‌های زندگی، دیگر برای «ماندن» طراحی نشده‌اند.
گاهی باید به نقطه‌ای برسی که خستگی‌ات از «امید داشتن» بیشتر از ترسِ «از دست دادن» باشد. آنجاست که می‌فهمی ماندن، فقط درد را طولانی‌تر می‌کند؛ ماندن در جایی که دیگر متعلق به تو نیست، یعنی تماشایِ مرگِ تدریجیِ رویاهایت.
وقتی تصمیم به رفتن می‌گیری، انگار یک بارِ سنگین را از رویِ شانه‌هایت برمی‌داری. شاید روزهای اول، جایِ خالی‌اش مثل یک حفره در سینه‌ات تیر بکشد، شاید شب‌ها خواب‌هایِ نیمه‌تمام ببینی، اما یادت باشد که دردِ رفتن، بسیار کوتاه تر از دردِ بلاتکلیفی و ماندن در یک هوایِ مه‌آلود است.رفتنی‌ها باید بروند، تا فضایی برای آمدنی‌ها باز شود. گاهی باید درِ قلبت را روی کسی ببندی، نه به این خاطر که از او متنفری؛ بلکه به این خاطر که بالاخره فهمیده‌ای او نه می‌تواند، و نه می‌خواهد که تو را آن‌طور که شایسته‌اش هستی، دوست داشته باشد.
شجاعت یعنی همین؛ اینکه بدانی کجا باید بایستی و بجنگی، و کجا باید «دل بکنی» و آرام، بی‌صدا و با وقار، از در خارج شوی. رفتن همیشه به معنایِ شکست نیست؛ گاهی رفتن، تنها راهِ نجاتِ «منِ واقعیِ» توست.
✋tabiat.415✋
#طبیعت#جدایی#فراق#هجران by @tabiat.415

135

74

12 days ago

در میانِ این همه شلوغی، تو همان گلِ سرخی هستی که عطرش تمامِ خیالم را پر می‌کند.» 🌹
«گل‌ها زبانِ بی‌صدایِ زمین هستند که برایِ ما از عشق می‌گویند…»
«کاش زندگی مثلِ گلستان بود؛ پر از رنگ، پر از عطر و پر از بهانه‌هایی برای شکفتن.» ✨
#گل#گلدان# by @tabiat.415

141

124

15 days ago

«تو همان اتفاقِ خوبی هستی که دلم می‌خواست همیشه ادامه داشته باشد.»
«شبیه یک شعرِ ناتمام، در ذهنِ من جاری هستی.»
«بودنِ تو، درست‌ترین تصمیمِ روزگارِ من بود.»
«حتی در شلوغیِ جهان، تنها صدای توست که آرامم می‌کند.»
«تو تعبیرِ تمامِ رویاهایِ منی؛ قشنگ‌ترینِ من.»
❤️tabiat.415❤️ by @tabiat.415

200

104

24 days ago

«پاییز، فقط فصلِ زردِ برگ‌ها نیست؛ فصلِ دوباره عاشق شدن است. میانِ همین خش‌خشِ برگ‌ها، دلم برایت بیشتر تنگ می‌شود.»
«تو همان فصلِ دل‌انگیزی هستی که تمامِ سال منتظرِ آمدنش بودم. پاییز با تو، زیباترین اتفاقِ تقویمِ من است.»
«پاییز، قصه‌ی کوتاهی‌ست از آمدنِ تو… و من هنوز هم به هوایِ تو، برگ‌ریزان را تماشا می‌کنم.»
🌺tabiat.415🌺
#پائیز#برگـ ـریزان by @tabiat.415

88

60

25 days ago

«به‌گمانم زمین، دفترِ مشقِ خداست. هر بار که دلمان از هیاهویِ بتن و آهن و قضاوت‌هایِ آدمیان می‌گیرد، خدا دعوتمان می‌کند به جایی که هیچ‌چیز در آن تصنعی نیست.
طبیعت، تنها جایی است که “بودن” در آن، نیاز به هیچ‌گونه توجیهی ندارد. درخت‌ها برایِ قد کشیدن از کسی اجازه نمی‌گیرند، رودخانه‌ها برای جاری بودن به تاییدِ کسی نیاز ندارند، و کوه‌ها در سکوتِ سنگین و باوقارشان، درسِ ایستادگی را بی‌آنکه حرفی بزنند، فریاد می‌زنند.
آیا تا به حال به صدایِ وزشِ باد در میانِ شاخه‌هایِ پاییزی گوش سپرده‌ای؟ انگار باد دارد قصه‌هایی را که دنیا فراموش کرده، برای برگ‌ها تعریف می‌کند. طبیعت، آرامشِ عجیبی دارد؛ همان آرامشی که در آن فهمیدم اگر همه‌چیز را رها کنی، اگر آنقدر رها باشی که بگذاری فصل‌ها بیایند و بروند، آن‌وقت است که تازه معنایِ زندگی را می‌فهمی.
آدم وقتی در دلِ طبیعت قرار می‌گیرد، کوچک می‌شود؛ اما این کوچک شدن، تحقیر نیست؛ بلکه رهایی است. در برابرِ عظمتِ یک جنگل، یا بی‌کرانگیِ یک دشت، تمامِ نگرانی‌هایِ بزرگِ ما، تمامِ غصه‌هایی که شب تا صبح بیدار نگهمان می‌دارند، چه حقیر و ناچیز می‌شوند.
کاش یاد بگیریم مثلِ گل‌ها باشیم؛ که حتی اگر بدانند فردا عمرشان به پایان می‌رسد، باز هم امروز تمامِ توانشان را برایِ شکوفا شدن می‌گذارند. طبیعت، معلمِ صبوری است که بی‌هیچ کلامی، به ما می‌آموزد که رنج، بخشی از رشد است و by @tabiat.415

170

60

a month ago

هر بار که به دامان طبیعت پناه می‌بریم، انگار دوباره متولد می‌شویم. کوه‌ها به ما استواری می‌آموزند، جنگل‌ها راز همزیستی را، و دریا بی‌کرانگی را. طبیعت همیشه آنجا منتظر ماست تا با او حرف بزنیم، از او بیاموزیم و در آغوشش آرام بگیریم.هر بار که به دامان طبیعت پناه می‌بریم، انگار دوباره متولد می‌شویم. کوه‌ها به ما استواری می‌آموزند، جنگل‌ها راز همزیستی را، و دریا بی‌کرانگی را. طبیعت همیشه آنجا منتظر ماست تا با او حرف بزنیم، از او بیاموزیم و در آغوشش آرام بگیریم.
🌺tabiat.415🌺 by @tabiat.415

101

48

a month ago

شب یکی از زیباترین و اسرارآمیزترین زمان است؛ وقتی خورشید غروب می‌کنه و آسمان تیره می‌شه، دنیا آروم‌تر و خلوت‌تر به نظر می‌رسه. نور ماه و ستاره‌ها، سکوت خیابان‌ها و خنکی هوا، حس آرامش و گاهی تنهایی رو با خودش میاره.
شب فرصت خوبیه برای استراحت، فکر کردن، مطالعه یا حتی قدم زدن در سکوت. ، شب زمان بازسازی بدن و مغز ماست
🌘tabiat.415🌒
#طبیعت_شب#طبیعت_زیبا#آهنگ taken in Explore اکسپلور by @tabiat.415

115

60

a month ago

گاهی دلم می‌خواهد خودم را در آغوش طبیعت رها کنم؛ جایی که باد زمزمه‌هایش را در گوشم می‌خواند و درخت‌ها با برگ‌های لرزانشان، قصهٔ سکوت را برایم بازگو می‌کنند. هر نسیم، بوی خاطره‌ای دور را با خود می‌آورد؛ بوی خاکی که سال‌ها پیش قدم بر آن گذاشته‌ام، بوی بارانی که هنوز در رگ‌های زمین جاری است. طبیعت مثل یک دوست قدیمی، بدون هیچ قضاوت و انتظاری، مرا در خود می‌گیرد و آرامم می‌کند.
در میان این همه سبزی و نور، قلبم تپش دیگری پیدا می‌کند. انگار هر پرنده‌ای که از فراز سرم می‌گذرد، تکه‌ای از دردهایم را با خود می‌برد و هر گل وحشی که در گوشه‌ای شکفته، به من لبخند امید می‌زند. اینجا زمان متوقف می‌شود و من، فقط منِ واقعی‌ام؛ بی‌نقاب، بی‌هیاهو، فقط بخشی از این جهان بزرگ و مهربان.
طبیعت به من یاد می‌دهد که زیبایی در سادگی‌ست، در همان لحظه‌ای که نور طلایی غروب بر پوست آب می‌افتد و باد موهایم را نوازش می‌کند. و من عاشق این لحظه‌ام... عاشق این که هنوز می‌توانم با تمام وجودم، زنده باشم و در این جهان، نفس بکشم
🌹tabiat.415🌹
طبیعت#گل#جاده_سبز#رود#جنگل# taken in Explore اکسپلور by @tabiat.415

136

102

a month ago

اگه محمدی(ص) هستی یه صلوات👇 کا.منت کن🙏🌹🌺💥 by @tabiat.415

334

66

2 months ago

بفرست واسه سنگین سواری که دوستش داری❤️❤️🌹🌹🙏🙏 by @tabiat.415

133

88

2 months ago