Instagram story viewer> @kittygeertman> Tagged
POSTS STORIES REELS TAGGED
Ik ging een weekend offline en offgrid in een boshuisje in Brabant. Met 8 andere lieve vrouwen, een hottub, boswandelingen, kampvuur, (schets)boeken en lekker eten. En vooral: nieuwe mooie herinneringen in m’n hart én in m’n schetsboek 🥰
16
Een berichtje vandaag. Van een fotograaf van 5 jaar geleden 🫶🏻 Ze begreep dat we niet meer compleet waren en ging op zoek naar onze foto’s. Maakte er een nieuwe variant van. Zomaar. Uit liefde, voor onze herinneringen. Zo blij met deze oude, nieuwe beelden. M’n kleinste liefde en m’n grootste liefde. Dezelfde passie en vastberadenheid. Onze Jussie 🫶🏻✨ 

Op deze momenten geloof ik #delievemensenzijnmetmeer 🥰

Dankjewel lieve @melbuter voor toen én nu 📸🤍
18
In het begin werd ik soms ‘een k*th*er’ genoemd, ‘een vreselijk mens’ en ‘geestesziek’. ‘Ze zouden die kinderen van haar moeten afpakken.’ Dat las ik dan, 
’s ochtends bij mijn eerste kop koffie.

Later kwamen we op tv, en al tijdens de uitzending stroomden de negatieve reacties binnen. Iemand zei zelfs dat Maarten ‘chemisch gecastreerd moest worden’.En ‘Die k*nkerh*er moest dood!!!’

Er werd ongegeneerd gesproken over mijn uiterlijk, mijn taalfouten, mijn manier van doen. Onze kinderen bleven niet buiten schot. Mijn naam en adres werden op haatsites gedeeld en doorgespeeld aan energiebedrijven, zodat ik aan de lopende band benaderd werd. Persoonlijke informatie ging als warme broodjes over de toonbank. Er werd opgeroepen mij te bespieden als ik in de buurt was, en als dat was gebeurd, verscheen er een uitgebreid verslag op zo’n pagina.

Ik heb in mijn boek geschreven hoe het mij kapotmaakte. Hoe het letterlijk ons gezin binnendrong. Hoe deze ervaring diepe sporen heeft achtergelaten: aan mijn vertrouwen, mijn gevoel van veiligheid, mijn zelfbeeld. Hoe ik ben uitgekotst door een groot deel van Nederland, omdat iemand vond dat mensen zoals ik – mensen die hun gezin laten zien – uitschot waren.

Ik had dagen dat ik alleen maar dacht: Waarom doe ik dit nog? Voor wie?

Maar toen… toen kwam dat ene berichtje. Van haar. Ze vertelde mij haar blik op mijn werk, mijn leven, mijn verhalen. En alles kantelde. Opeens herinnerde ik me weer waarom ik ooit begonnen was. Niet voor de volgers. Niet voor de likes. Maar voor het delen. Voor de verbinding. Voor mensen zoals zij.

Die avond kwam het plezier terug. Zomaar. Alsof ze op een knop had gedrukt.

Wat er online gebeurde, was heftig, maar eigenlijk is het een uitvergroting van wat iedereen in het dagelijks leven kan meemaken. Iedereen kent het gevoel dat één gemene opmerking zwaarder kan wegen dan tien lieve woorden. Toch is de waarheid dat er altijd meer licht is dan duisternis, meer warmte dan kilte.

En daarom draag ik mijn boek op aan háár: de ene persoon die op dat moment het verschil maakte. 

Het gedicht van @kittygeertman staat ernaast, als herinnering voor iedereen. Lieve mensen zijn met meer. Altijd!
468
back to up