Instagram story viewer> @psy.peyvand> Tagged

پیوند | روانشناسی | خودشناسی و روابط🪴

@psy.peyvand

937

followers

592

following

🪴پیوند
🌱جایی که علم ذهن به تجربه ى زيسته گره می خورد
🧠دانشجوی روانشناسی | مسیر خودآگاهی

POSTS STORIES REELS TAGGED

جمعه‌ای از جنس دوستی و صحبت؛
بهانه‌ای برای یک جمع گرم و دوستانه، پر از خنده و ساخت حظه‌های خوب. ✨اینجا دور هم جمع می‌شیم، حرف می‌زنیم، یاد می‌گیریم و از کنار هم بودن لذت می‌بریم. 🤍
جمعه‌ها رو از دست ندید؛ منتظرتونیم. 💗🫶🏻
ممنون از کنارک و دوستان عزیزی که جمعه ها رو برای ما دلنشین تر میکنن:
@konarak_bookstore 🩷
همکاري:
@psy.peyvand
@houra.drawing

168

23

گاهی مغز ما اطلاعاتی را دریافت می‌کند، اما آن را وارد آگاهی نمی‌کند.

این اتفاق می‌تواند نمونه‌ای از بی‌توجهی ادراکی (Inattentional Blindness) باشد؛ پدیده‌ای در روان‌شناسی شناختی که در آن، فرد به دلیل متمرکز بودن توجه روی یک محرک یا هدف، ممکن است محرک دیگری را که در میدان دید او قرار دارد، آگاهانه تشخیص ندهد.

در این ویدئو، توجه فرد روی «پیدا کردن گوشی» متمرکز شده است. بنابراین با وجود اینکه گوشی در دست اوست، این اطلاعات برای مدتی در مرکز توجه قرار نمی‌گیرد.

نکته مهم این است که ادراک فقط به اطلاعات حسی وابسته نیست؛ توجه نقش مهمی در تعیین این دارد که کدام اطلاعات بیشتر پردازش شوند.

به همین دلیل، وقتی تحت فشار، عجله یا تمرکز شدید روی یک مسئله هستیم، احتمال نادیده گرفتن برخی اطلاعات محیطی بیشتر می‌شود.

یک راهکار ساده:
اگر چیزی را پیدا نمی‌کنی، چند ثانیه مکث کن، از جست‌وجوی تکراری فاصله بگیر و دوباره محیط را بدون پیش‌فرض قبلی بررسی کن. تغییر نقطه تمرکز می‌تواند به پردازش اطلاعاتی کمک کند که قبلاً نادیده گرفته شده‌اند.

دیدن یک محرک، الزاماً به معنای توجه کردن و آگاه شدن از آن نیست.

اگر این اتفاق برایت آشناست، آخرین چیزی که فکر می‌کردی گم شده اما در واقع جلوی چشمت بود را بنویس. 👀

#روانشناسی #روانشناسی_شناختی #توجه

292

191

⁨ اگر بعد از چندین بار چک‌کردن هنوز ذهنت می‌گوید «مطمئن نیستم»، احتمالاً مشکل کمبود اطمینان نیست؛ چرخه‌ی وسواس است.

در وسواس فکری-عملی (OCD)، یک فکر یا شک مزاحم می‌تواند اضطراب ایجاد کند؛ مثلاً:

«نکند اتو را از برق نکشیده باشم؟»

برای کاهش این اضطراب، فرد ممکن است دوباره و دوباره چک کند.

نکته اینجاست که چک‌کردن واقعاً اضطراب را برای مدت کوتاهی پایین می‌آورد.
اما همین کاهش اضطراب، رفتار چک‌کردن را تقویت می‌کند؛ مفهومی که در روان‌شناسی تقویت منفی نامیده می‌شود.

به همین دلیل، فرد ممکن است بارها چک کند اما به اطمینان پایدار نرسد؛ چون هدف رفتار اجباری، اغلب حذف کامل احساس شک و اضطراب است.

در رویکردهای درمانی مبتنی بر شواهد، از جمله مواجهه و جلوگیری از پاسخ (ERP)، فرد به‌تدریج یاد می‌گیرد با وجود عدم‌قطعیت و اضطراب، بدون انجام رفتار اجباری بماند.

تو ضعیف نیستی؛ مغزت یک چرخه‌ی یادگرفته‌شده را تکرار می‌کند. و چرخه‌های یادگرفته‌شده، قابل تغییرند. 🤍

اگر این تجربه برایت آشناست، پست را ذخیره کن و برای کسی بفرست که ممکن است درگیر همین چرخه باشد.

#وسواس_فکری #OCD #روانشناسی⁩

554

223

حمله پانیک فقط «ترس شدید» نیست؛ واکنش ناگهانی و شدید سیستم هشدار بدن است.

در حمله پانیک، سیستم عصبی سمپاتیک فعال می‌شود و بدن وارد حالت «مبارزه یا گریز» می‌شود؛ حتی زمانی که خطر واقعی وجود ندارد.

به همین دلیل ممکن است فرد دچار تپش قلب، تنگی نفس، لرزش، تعریق، سرگیجه، احساس خفگی یا ترس شدید از دست دادن کنترل شود.

یکی از عوامل مهم در شدت گرفتن پانیک، تفسیر فاجعه‌آمیز علائم بدنی است؛ مثلاً فرد تپش قلب را نشانه یک اتفاق خطرناک می‌داند و همین برداشت، اضطراب را بیشتر می‌کند.

این لحظه، رایج‌ترین واکنش ما اغلب اشتباه‌ترین است: گفتن «آروم باش».

این جمله، در ظاهر آرام‌بخش، در عمل پیامی متناقض به مغز می‌فرستد؛ پیامی که می‌گوید “چیزی این‌جا خطرناک است و باید کنترلش کنیم” و همین تلاش برای کنترل، چرخه‌ی برانگیختگی را تشدید می‌کند.

اگر این تجربه را از سر گذرانده‌اید، بدانید: حمله پنیک وحشتناک، اما بی‌خطر است.

«تا حالا حمله پنیک رو تجربه کردید؟ تو کامنت‌ها برام بنویسید»

#حمله_پانیک #روانشناسی#اضطراب

658

208

⁨ ⁨ اضطراب از جایی مشکل‌ساز می‌شود که مغز، «احتمال خطر» را با «خطرِ واقعی» اشتباه می‌گیرد.
اضطراب یک پاسخ طبیعی به تهدید است که با فعال‌سازی سیستم هشدار بدن، ما را برای مقابله یا اجتناب از خطر آماده می‌کند. این واکنش در حالت طبیعی، سازگارانه و محافظتی است.

اما در اضطراب شدید یا مزمن، سیستم هشدار ممکن است حتی در نبودِ تهدید فوری نیز فعال بماند.

در این وضعیت، ذهن به سمت تهدیدیابی، پیش‌بینی پیامدهای منفی و برآورد بیش از حد خطر می‌رود. فرد ممکن است برای کاهش این احساس ناامنی، به کنترل‌گری و اطمینان‌خواهی بیشتری روی بیاورد؛ اما این رفتارها گاهی در بلندمدت چرخه اضطراب را حفظ می‌کنند.
از طرف دیگر، فعال‌شدن سیستم عصبی خودمختار می‌تواند علائمی مانند افزایش ضربان قلب، تنگی نفس، لرزش، تعریق و احساس تنش ایجاد کند.

اگر این برانگیختگی به‌صورت ناگهانی و شدید افزایش پیدا کند، ممکن است فرد حمله پانیک را تجربه کند؛ دوره‌ای از ترس یا ناراحتی شدید که معمولاً به‌سرعت افزایش می‌یابد و با علائم جسمانی و شناختی همراه است.

یکی از نکات مهم در مدیریت اضطراب، یادگیری تنظیم هیجان و تحمل عدم‌قطعیت است؛ یعنی به‌جای تلاش مداوم برای پیش‌بینی و کنترل تمام احتمالات آینده، توانایی ماندن با بخشی از ندانستن را افزایش دهیم.

در لحظه‌های اضطراب می‌توانیم:
• توجه را به نشانه‌های واقعی محیط برگردانیم.
• بین «فکرِ تهدید» و «واقعیتِ تهدید» تمایز بگذاریم.
• تنفس را آهسته و منظم کنیم.
• از رفتارهای اطمینان‌خواهانه و تلاش برای کنترل همه‌چیز فاصله بگیریم.

هدف، حذف اضطراب نیست؛ هدف، تنظیم پاسخ اضطرابی و بازگرداندن انعطاف‌پذیری به ذهن و بدن است.

#روانشناسی#اضطراب#پانیک⁩

434

216

همه‌ی نگرانی‌ها طبیعی نیستند؛ گاهی اضطراب، به یک اختلال تبدیل می‌شود.

اختلال اضطراب فراگیر (Generalized Anxiety Disorder یا GAD) با نگرانی مداوم، افراطی و کنترل‌ناپذیر درباره‌ی موضوعات مختلف زندگی شناخته می‌شود. این نگرانی معمولاً با احتمال واقعی خطر تناسب ندارد و حتی زمانی که مشکل مشخصی وجود ندارد نیز ادامه پیدا می‌کند.

از دیدگاه علوم اعصاب، در این اختلال، سیستم تشخیص تهدید مغز بیش‌فعال می‌شود. در نتیجه، مغز به‌طور مداوم محیط را برای یافتن خطر احتمالی بررسی می‌کند؛ گویی زنگ هشدار خاموش نمی‌شود. این وضعیت می‌تواند بدن را برای مدت طولانی در حالت تنش نگه دارد.

به همین دلیل، اضطراب فراگیر فقط یک احساس ذهنی نیست. علائمی مانند:
• بی‌قراری و احساس «روی لبه بودن»
• تنش و دردهای عضلانی
• خستگی مداوم
• اختلال در تمرکز
• تحریک‌پذیری
• و مشکلات خواب، از نشانه‌های شایع آن هستند.

نکته‌ی مهم این است که اختلال اضطراب فراگیر نشانه‌ی ضعف شخصیت یا کم‌تحمل بودن نیست. این یک اختلال روان‌شناختی شناخته‌شده است که با تشخیص و درمان مناسب، قابل مدیریت و درمان است.

پژوهش‌ها نشان می‌دهند که درمان شناختی-رفتاری (CBT)، آموزش مهارت‌های تنظیم هیجان و در برخی افراد، درمان دارویی، می‌توانند به کاهش علائم و بهبود کیفیت زندگی کمک کنند.

اگر نگرانی، بیشتر روزهای زندگی‌ات را درگیر کرده، کنترل آن برایت دشوار شده و ماه‌هاست آرامشت �

3

0

اختلال اضطراب فراگیر (Generalized Anxiety Disorder) فقط «زیاد نگران بودن» نیست.

در این اختلال، مغز تمایل دارد حتی در نبودِ یک تهدید واقعی، محیط را خطرناک ارزیابی کند. به همین دلیل، سیستم هشدار بدن برای مدت طولانی فعال می‌ماند و فرد احساس می‌کند باید همیشه منتظر اتفاقی ناخوشایند باشد.

این نگرانی مزمن معمولاً با علائمی مانند:
• تنش عضلانی
• بی‌قراری
• خستگی مداوم
• اختلال در تمرکز
• تحریک‌پذیری
• و مشکلات خواب همراه است.

برخلاف تصور رایج، افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر «بیش از حد حساس» یا «ضعیف» نیستند؛ آن‌ها درگیر الگویی از پردازش شناختی هستند که باعث می‌شود احتمال وقوع تهدید را بیش از واقعیت برآورد کنند و تحمل ابهام برایشان دشوار باشد.

اختلال اضطراب فراگیر قابل درمان است. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که درمان شناختی–رفتاری (CBT)، آموزش مهارت‌های تنظیم هیجان و در برخی موارد درمان دارویی، می‌توانند شدت علائم را به‌طور چشمگیری کاهش دهند و کیفیت زندگی را بهبود ببخشند.

#روانشناسی
#خودشناسی
#اختلال_اضطراب_فراگیر

373

191