Instagram story viewer> @theatregulars> Posts

theatregulars

@theatregulars

74

followers

0

following

Ένα ζευγάρι πάει θέατρο στην Αθήνα.
Και γράφει γι’ αυτό.
@amafqua @yannispolivotis

POSTS STORIES REELS TAGGED

★★★ ½ ☆☆
Τρωάδες, του Ευριπίδη (415 π.Χ.) | διασκευή‒σκηνοθεσία Ε. Ευθυμίου | μετάφραση Γ. Τσαρούχης

ΓΠ | Ζούμε σε σώματα που δεν είναι ποτέ ουδέτερα ‒ που διαφέρουν, μετασχηματίζονται και αφηγούνται. Σώματα που φέρουν μνήμες, εγγράφουν εμπειρίες, συχνά αποκλείονται και συναντούν εμπόδια. Η καλλιτεχνική προσέγγιση της Ε. Ευθυμίου, με αφορμή ένα βαρύ και συναισθηματικά φορτισμένο κείμενο, επιδιώκει μια επίκαιρη διεύρυνση της θεατρικής πράξης μέσα από τη συμμετοχή σωμάτων που βιώνουν κοινωνικούς αποκλεισμούς, μια υγιής πολιτική χειρονομία της δημιουργού. Η έμφαση στη γυναικεία εμπειρία, οι ισχυρές ερμηνείες και ο καθημερινός λόγος της μετάφρασης του Γ. Τσαρούχη ενισχύουν την τολμηρή σκηνοθετική ανάγνωση και το καθαρό αντιπολεμικό μήνυμα της παράστασης. Η διασκευή βασίζεται κυρίως στη συλλογική δυναμική του υπερκινητικού Χορού και λιγότερο στις ατομικές ερμηνείες. Πρόκειται για μια επιλογή που περιορίζει τη δραματική βαρύτητα ορισμένων ρόλων, ενώ αποδυναμώνει ελαφρώς πτυχές της ποιητικής διάστασης της τραγωδίας. | 3.5/5 Γραφιστική αφίσα με τη λέξη «ΤΡΩΑΔΕΣ» σε μεγάλους επικαλυπτόμενους ασπρόμαυρους χαρακτήρες πάνω σε λαδί φόντο με αφαιρετικό μοτίβο συνδεδεμένων σημείων και γραμμών. taken in Σχολείον της Ειρήνης Παπά by @theatregulars

2

0

8 days ago

★★ ½ ☆☆☆
Η ζωή στα χέρια της, του Β. Κατσικονούρη (2007) | σκηνoθεσία Σ. Καραμεσίνης

ΓΠ | Η εργογραφία του Β. Κατσικονούρη μπλέκει όμορφα τον ψυχολογικό ρεαλισμό με την ποίηση του καθημερινού. «Η ζωή στα χέρια της» περιστρέφεται γύρω από τους ψυχισμούς τεσσάρων χαρακτήρων που νιώθουν εγκλωβισμένοι στις ίδιες τους τις ζωές‒ιδιότητες‒σχέσεις‒ρόλους. Το θεατρικό κείμενο ρέει αβίαστα στο πεδίο των εσωτερικών συγκρούσεων με καλές στιγμές αιχμηρού χιούμορ, με μια έφεση στο να μας εισάγει στο σκοτεινό ποιόν όλων εκείνων που δεν μπορούν να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους. Η παράσταση όμως δε με συγκίνησε. Οι ασύνδετες μουσικές μεταβάσεις μεταξύ των επεισοδίων δημιουργούν έντονα συναισθηματικά κενά, ενώ η έλλειψη θεατρικής χημείας μεταξύ των ικανών συντελεστών του θιάσου ‒ίσως λόγω της κατάχρησης κινηματογραφικών εφέ‒ αφήνουν ανεκδήλωτη τη δύναμη της αλλαγής, του βασικού δηλαδή μηνύματος που η παράσταση επιχειρεί να προβάλλει. | 2.5/5 Αφίσα με τίτλο «Η ΖΩΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ» και υπότιτλο «ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΤΣΙΚΟΝΟΥΡΗ». Στο κέντρο απεικονίζεται ασπρόμαυρη μορφή ανθρώπινου κεφαλιού με κλειστά μάτια και βρεγμένα μαλλιά, που φαίνεται να ακουμπά πάνω σε νερό. Η αντανάκλαση του προσώπου διακρίνεται στην επιφάνεια. Στο κάτω μέρος της εικόνας υπάρχει μια μικρή ξύλινη βάρκα που επιπλέει, σε μινιμαλιστικό φόντο με απαλές αποχρώσεις. taken in BIOS exploring urban culture by @theatregulars

4

0

2 months ago

★★★☆☆
Cleansed, της S. Kane (1998) | σκηνoθεσία Δ. Καραντζάς | μετάφραση Α. Γαλέος

ΓΠ | Το Cleansed δεν είναι ένα συμβατικό έργο. Αποτελείται από μικρές αφηγηματικές δομές και αρχετυπικές μορφές που συνθέτουν ένα θραυσματοποιημένο σύνολο, μέσα σε ένα ακαθόριστο χωρικό και χρονικό περιβάλλον. Το Cleansed δεν είναι μία ευχάριστη εμπειρία, δεν προσφέρει παρηγοριά. Ο θεατρικός χώρος αποκτάει συμβολικές διαστάσεις ‒ αυτές των μηχανισμών εξουσίας, του σαδισμού, της τρυφερότητας, της φρίκης, του πένθους, της ηδονής. Μια ακατέργαστη σκηνοθετική προσέγγιση θα μας πλήγωνε για να μας πληγώσει. Ο Δ. Καραντζάς δεν υποπίπτει, χαράσσει όμως στο δέρμα μας μια γερή τομή για να εισβάλει ποιητικο‒βάναυσα η δοκιμασία των ορίων της αγάπης. Ο ρυθμός της παράστασης είναι υποβλητικά αργός, τα σώματα των ερμηνευτών παραμορφώνονται με μυριάδες τρόπους, η σκηνογραφία υπακούει στην εξουσία των συναισθημάτων. Το Cleansed είναι μια σωματοποιημένη τελετουργία εξαγνισμού μέσω της ‒αληθοφανούς‒ βίας. Δεν ξέρω αν στο τέλος απομένει κάτι για να αναγεννηθώ. Ίσως είναι σκόπιμο να μην απομείνει τίποτα. | 3/5 Αφίσα θεατρικής παράστασης με μαύρο φόντο. Στο κέντρο αναγράφεται με μεγάλα λευκά γράμματα ο τίτλος «CLEANSED» και από πάνω το όνομα της Sarah Kane. Γύρω από τον τίτλο υπάρχουν μικρές φωτογραφίες ηθοποιών σε σκοτεινές, έντονες σκηνές. Κάτω από τον τίτλο αναφέρεται η σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά. taken in Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης - Michael Cacoyannis Foundation by @theatregulars

8

0

2 months ago

★★★ ½ ☆☆
Κουκλίτσα, βασισμένο στο Κουκλόσπιτο του H. Ibsen (1879) | σκηνοθεσία Μ. Πανουργιά | μετάφραση Γ. Δεπάστας

ΓΠ | Η Κουκλίτσα της Μ. Πανουργιά «πατάει» πάνω στη δομή του ιψενικού Κουκλόσπιτου, αλλά ‒ευτυχής έκπληξη‒ δεν αρκείται εκεί. Μεταχειρίζεται μια αυθύπαρκτη και σκοτεινή θεατρική γλώσσα όπου κυριαρχεί ένα σωματικό χρωματολόγιο, μια ονειρο‒εφιαλτική κατάδυση μέσα σε ένα σπιτικό όπου κυριαρχούν μηχανισμοί ελέγχου και έμφυλη βία. Η μεταμόρφωση της υπερκινητικής Νόρα, από καθωσπρεπικό άγγελο σε δαίμονα ελευθερίας, επιτελείται με σταθερό ‒μα βραδύ‒ βηματισμό, χωρίς περιττές παρακάμψεις ως την πολυπόθητη κορύφωση. Με κέρδισε το σκηνογραφικό εύρημα των κλειστών δωματίων‒«κουτιών» από τα οποία, μέσα από παράθυρα και μισάνοιχτες πόρτες, παρακολουθούμε την πλοκή «απ’ έξω». Αυτή η «ηδονοβλεπτική» σχέση κλειδαρότρυπας θυμίζει κοινωνικό πείραμα εντός βιτρίνας και δημιουργεί ίσως και μια ενοχή. Για όλα εκείνα τα βάναυσα «εν οίκω» των διπλανών μας για τα οποία σιωπήσαμε, σεβόμενοι με ζήλο την ιερότητα του κομφορμιστικού «εν δήμω». | 3.5/5 Αφίσα θεατρικής παράστασης με έντονο πορτοκαλί φόντο και γεωμετρικό, αφαιρετικό σχεδιασμό. Στο κέντρο δεσπόζει ο τίτλος «ΚΟΥΚΛΙΤΣΑ» με ψηλά, παραμορφωμένα μαύρα γράμματα που μοιάζουν να υψώνονται σαν κτίρια. Στο επάνω αριστερό μέρος εμφανίζεται το λογότυπο του Εθνικού Θεάτρου. Πάνω δεξιά αναγράφεται «2025/26» και το σύνθημα «Θα σου κόψω τη γλώσσα». Στα αριστερά υπάρχει κείμενο «Βασισμένο στο κουκλοθέατρο του Χένρικ Ίψεν» και στα δεξιά «Δραματουργική επεξεργασία – σκηνοθεσία Μαρία Πανουργιά». Στο κάτω μέρος φαίνεται αφαιρετικό μοτίβο κουκκίδων και γραμμών που θυμίζει δίκτυο. taken in Εθνικό Θέατρο / National Theatre of Greece by @theatregulars

3

0

2 months ago

★★★☆☆
Πέρσες, του Αισχύλου (472 π.Χ.) | σκηνoθεσία Χ. Θεοδωρίδης | μετάφραση Π. Μουλλάς

ΑΦ | Οι «Πέρσες» στην Επίδαυρο επιβεβαιώνουν για ακόμη μία φορά τη σκηνοθετική ταυτότητα του δημιουργού, ο οποίος έχει πλέον καθιερώσει ως σήμα κατατεθέν τις χορογραφικές εκρήξεις και τη διαρκή σωματικότητα. Ο Χορός έμοιαζε υπεράριθμος και, σε αρκετές στιγμές, η αριθμητική του παρουσία δεν εξυπηρετούσε ουσιαστικά τη δραματουργία, αλλά δημιουργούσε αίσθημα υπερβολής. Οι θεατές των χαμηλών διαζωμάτων στερήθηκαν σημαντικές σκηνικές εικόνες όταν ο Χορός κινούνταν πίσω από τη σκηνή, ενώ τα παιχνίδια φωτός και σκιάς, σχεδιασμένα ως βασικό εκφραστικό εργαλείο, χάνονταν από αυτές τις θέσεις. Το κείμενο περιλάμβανε παρεμβάσεις ως προς το πρωτότυπο, οι οποίες όμως έδειχναν προσεγμένες, ενταγμένες με συνέπεια. Η παράσταση είχε αρκετές άβολες σιωπές και σκηνικές υπερβολές, οι οποίες συχνά λειτουργούσαν εις βάρος της συγκίνησης. Η εμμονή στη φόρμα και στην ένταση άφησε περιορισμένο χώρο για το τραγικό βάθος, με τον θεατή να δυσκολεύεται να συνδεθεί με το δράμα και το ανθρώπινο βάρος της ήττας που αποτελεί τον πυρήνα των Περσών. | 3/5

ΓΠ | Ο Θεοδωρίδης επιλέγει για την πρώτη του «αργολική κάθοδο» ένα έργο με έντονο αντιπολεμικό μήνυμα, μια τραγωδία που μας τοποθετεί στο πλευρό των ηττημένων. Η άδεια σκηνή, ένα εύγλωττο εύρημα, καθώς «τα πλούτη στους νεκρούς δεν ωφελούν», κατακλύζεται από τον πολυάριθμο Χορό, ο οποίος καλείται να διαχειριστεί τη συλλογική αγωνία, τον ασύλληπτο πόνο, το άφατο πένθος. Η σκηνική του ανάπτυξη υπηρετεί με συνέπεια το όραμα της παράστασης, αν και κατά στιγμές δημιουργεί μια αίσθηση στατικότητας και αμηχανίας. Οι ερμηνείες των εξωχορικών προσώπων –Άτοσσα, Αγγελιαφόρος, Δαρείος, Ξέρξης– φέρουν χαμηλό συναισθηματικό φορτίο, επιλογή που λειτουργεί θετικά, καθώς αναδεικνύει τον πολιτικό χαρακτήρα της τραγωδίας. Εξαιρετική η συμβολή των φωτισμών, της μουσικής επένδυσης και της κίνησης, ενώ ιδιαίτερα εύστοχο βρήκα το «άνοιγμα» του θεατρικού χώρου πέρα από τα παραδοσιακά όρια. Ο έντονος συμβολισμός και η πρωτότυπη σκηνοθετική προσέγγιση αποκαλύπτουν έναν δημιουργό με σαφές καλλιτεχνικό στίγμα, ο οποίος φαίνεται να χτίζει μια εργογραφία με ανεξίτηλο μελάνι. | 3.5/5 Ασπρόμαυρη θεατρική αφίσα με τέσσερα άτομα σε σειρά μπροστά σε γκρι φόντο. Πάνω από κάθε μορφή υψώνονται πυκνοί μαύροι καπνοί σαν κατακόρυφες στήλες. Στο κέντρο εμφανίζεται ο τίτλος «ΠΕΡΣΕΣ» με μεγάλα λευκά γράμματα. taken in Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου by @theatregulars

3

0

3 months ago

★★☆☆☆
Σταθμός Ω, του Γ. Χριστοδούλου (2026) | σκηνoθεσία Δ. Τσικούρας (Τσικ)

ΓΠ | Η μετάπλαση των δομικών συστατικών ενός αρχαίου μύθου σε μια συγκαιρινή αφήγηση είναι μια γενναία ‒καλλιτεχνικά‒ απόφαση. Ο «σταθμός Ω» είναι μια ιστορία απώλειας και επιθυμίας για λύτρωση, είναι μια αξιομνημόνευτη θεατρική παράσταση που ενσαρκώνει τον κοινωνικό αποκλεισμό, τη συλλογική συνενοχή και την αρχέγονη ανάγκη για δικαιοσύνη και συγχώρεση. Ο πενταμελής θίασος εναλλάσσεται άψογα, με χορωδιακή πειθαρχία, μεταξύ των επώνυμων χαρακτήρων και του ανώνυμου κοινωνικού σώματος. Η σκηνοθεσία του Δ. Τσικούρα αναδεικνύει το πολυεπίπεδο κείμενο του Γ. Χριστοδούλου και κατασκευάζει έναν θεατρικό χώρο στον οποίο ισορροπούν η ρεαλιστική αφήγηση, η ποιητική ματιά, οι μυθολογικοί συνειρμοί και μια έξοχη απόδοση, σχεδόν με παγανιστική διάθεση, της επαρχιώτικης και στενοκέφαλης παράδοσης. Το έργο, όμως, στην προσπάθειά του να μας εγκιβωτίσει χωρίς να μας εκβιάσει συναισθηματικά, μεταχειρίζεται μια πληθώρα θεατρικών μέσων, η οποία μου δημιούργησε μια ελαφριά αίσθηση εικαστικής ανομοιογένειας. | 3.5/5

ΑΦ | Θα περίμενε κανείς από μια παραγωγή του Εθνικού ορθή χρήση μέσων και μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στο ίδιο το έργο. Αντ' αυτού, ο «Σταθμός Ω» επιλέγει θεατρικό βερμπαλισμό. Φωτισμοί, σκηνικά και σκηνοθετικά ευρήματα συσσωρεύονται σχεδόν ταυτόχρονα. Οι ερμηνείες άκαμπτες, με μια ρομποτική εκφορά του λόγου, ενώ η χημεία μεταξύ των ηθοποιών χωρίς τον βηματισμό της. Το πιο απογοητευτικό, όμως, είναι ότι η παράσταση δεν καταφέρνει να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον παρά τη θεματολογία της. Έπιανα τον εαυτό μου να κοιτάζει διαρκώς το ρολόι. | 1/5 Αφίσα του Εθνικού Θεάτρου για τη θεατρική περίοδο 2025/26 με τίτλο «Σταθμός Ω». Στο κέντρο δεσπόζει το μεγάλο γράμμα Ω σε μαύρο χρώμα με λευκό περίγραμμα, πάνω σε κόκκινο φόντο με σχέδιο από μαύρες συνδεδεμένες κουκκίδες που θυμίζουν δίκτυο. Πάνω από το γράμμα, η λέξη «ΣΤΑΘΜΟΣ» εμφανίζεται με έντονη τρισδιάστατη γραμματοσειρά. Στην κορυφή αριστερά βρίσκεται το λογότυπο του Εθνικού Θεάτρου, ενώ δεξιά αναγράφεται «2025/26» και «Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗΣ» σε μαύρο πλαίσιο με κίτρινα γράμματα. Στο κάτω μέρος, λευκά πλαίσια περιέχουν τα ονόματα «ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ» και «ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΙΚΟΥΡΑΣ (ΤΣΙΚ)». Η σύνθεση είναι δυναμική και μοντέρνα, με έντονη αντίθεση και γεωμετρική αισθητική. taken in Εθνικό Θέατρο / National Theatre of Greece by @theatregulars

1

0

3 months ago

★★★☆☆
Θα σε λέω Μαρία, του Γ. Παλαβού (2019) | σκηνοθεσία Γ. Σκουρλέτης

ΑΦ | Το «Θα σε λέω Μαρία» είναι μια μονογραφία της ελληνικής επαρχίας, ένας μονόλογος που δε χρειάζεται θεαματικά ευρήματα για να μεταφέρει τον θεατή σε μια εποχή όπου η ζωή ήταν άρρηκτα δεμένη με τον μόχθο της γης. Με λιτότητα αναδεικνύεται η ομορφιά της καθημερινότητας και της μνήμης. Το κείμενο αποφεύγει φτιασιδώματα και επιλέγεται μια απέριττη, αλλά βαθιά συγκινητική αφήγηση. Τα σκηνικά και οι φωτισμοί, βουκολικοί και με μια διακριτική χειμερινή αίσθηση, δημιουργούν ένα περιβάλλον που αγκαλιάζει την αφήγηση χωρίς να την επισκιάζει. Η ερμηνεία ξεχωρίζει για το βάθος και τη μεστότητά της. Η υποκριτική, εσωτερική και αληθινή, ενώ η φωνή, ήρεμη και ζεστή, ιδανικό όχημα για να μεταφέρει τη συγκίνηση και τις λεπτές αποχρώσεις του έργου. Πρόκειται για μια παράσταση που συγκινεί όχι μέσω της υπερβολή, αλλά μέσα από την απλότητα και την αυθεντικότητά της. | 3/5

ΓΠ | Η πρόζα του Γ. Παλαβού είναι βαθιά ποιητική, περικλείει θαυμάσια μια έκταση που απλώνεται από τη βαναυσότητα ως την τρυφερότητα. Ο γραπτός του λόγος συμπυκνώνει στοιχεία τόσο της ελληνικής επαρχιακής παράδοσης όσο και του σύγχρονου πολιτισμού. Ο Γ. Σκουρλέτης επιλέγει πέντε διηγήματα από δύο συλλογές του Παλαβού προκειμένου να εκφράσει στον θεατρικό χώρο τη μυσταγωγική ποιότητα των κειμένων. Η ερμηνεία του Χ. Κραγιόπουλου είναι εξαιρετική, χωρίς φλύαρες εξάρσεις, ενώ η λιτή σκηνογραφία, η υποφωτισμένη ατμόσφαιρα και η κατανυκτική μουσική επένδυση συνθέτουν ένα αισθητικό αποτέλεσμα που, αν και εξελίσσεται κάπως μονότονα και στατικά, αναδεικνύει τον τελετουργικό πυρήνα του έργου. | 3.5/5 Μαύρο φόντο με λευκό κείμενο. Στο επάνω μέρος αναγράφεται «bijoux de kant» και στο κέντρο με μεγαλύτερα γράμματα η φράση «Θα σε λέω Μαρία». taken in bijoux de kant by @theatregulars

7

0

3 months ago

★★★ ½ ☆☆
Ιφιγένεια η εν Αυλίδι, του Ευριπίδη (405 π.Χ.) | σκηνοθεσία Σ. Στρούμπος | μετάφραση Π. Μπουκάλας

ΓΠ | Είναι ευτύχημα να έρχεσαι σε επαφή με δημιουργούς που καταθέτουν με ενάργεια και φροντίδα τη δική τους οπτική πάνω σε έργα διαχρονικής αξίας. Ο Σ. Στρούμπος προτείνει μια σύγχρονη θεατρική προσέγγιση, εστιάζοντας στο συλλογικό και πολιτικό σκέλος του αρχαίου μύθου. Οι ηθοποιοί, παράλληλα με τους εκάστοτε ρόλους τους, λειτουργούν ως ένα πειθαρχημένο χορικό σύνολο, με έντονη σωματικότητα και τελετουργικό ρυθμό, στοιχείο που ενισχύει τη συνοχή του καλλιτεχνικού αποτελέσματος. Η απουσία μουσικής επένδυσης συμβάλλει σε μια συνειδητή απο‒συναισθηματοποίηση. Ωστόσο, η «κυριαρχική» σκηνοθετική γραμμή δίνει προτεραιότητα στους ιδεολογικούς συνειρμούς του έργου, στη βαριά σκηνική αισθητική και στην απαιτητική συνοδοιπορία λόγου και κίνησης, επιλογές που ίσως με κούρασαν και περιόρισαν την εμπλοκή μου ως θεατή. | 3.5/5 Αφίσα θεατρικής παράστασης σε ανοιχτόχρωμο φόντο που δείχνει ένα ελάφι σε καφέ τόνους, με μεγάλα κέρατα. Τα μάτια του ελαφιού καλύπτονται από μια σκούρα οριζόντια λωρίδα. Διαγώνια στο κέντρο της εικόνας περνά μια πλατιά πινελιά σε κόκκινο και μπλε χρώμα, με στάλες που μοιάζουν να στάζουν προς τα κάτω. Δίπλα στο ζώο εμφανίζεται κείμενο στα ελληνικά που αναφέρει: «Ευριπίδης – Ιφιγένεια η εν Αυλίδι», καθώς και στοιχεία σκηνοθεσίας και μετάφρασης. taken in Θέατρο Άττις by @theatregulars

3

0

3 months ago

★★★☆☆
Αντιγόνη, του J. Anouilh (1944) | σκηνοθεσία Γ. Κουτλής | μετάφραση Μ. Πλωρίτης

ΓΠ | Η απόδοση της κλασικής τραγωδίας από τον Ανούιγ είναι πια και αυτή κλασική. Το σοφόκλειο «σύμπαν» της Αντιγόνης αποδομείται ‒όχι με όρους καταστροφής‒ και απογυμνώνεται από την «ανώτερη» θεϊκή τάξη του αρχαίου κόσμου. Στη θέση της, η διασκευή αντιπροτείνει μια υπαρξιακή δομή μέσα στην οποία οι ανθρωπινότεροι χαρακτήρες της όχι‒και‒τόσο‒τραγικής‒τραγωδίας έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με την Αγία Λογική και τον πολιτικό ρεαλισμό. Ο Γ. Κουτλής αναδεικνύει τον πυρήνα του μοντέρνου έργου, παρατάσσει τον συνεχώς παρόντα και εναλλασσόμενο θίασο στην περίμετρο της θεατρικής σκηνής και δημιουργεί σκηνές κινηματογραφικού ρυθμού, υψηλής έντασης και ταιριαστού χιούμορ. Ωστόσο, η πληθώρα θεατρικών ευρημάτων, σε αντιδιαστολή με την απλουστευμένη σκηνική λιτότητα, καθώς και ορισμένες αδύναμες ερμηνείες, με απομάκρυναν από τη συναισθηματική φόρτιση που παράγει η κοινωνική αδικία και οι ποικιλόμορφες εκφάνσεις καταπίεσης ‒ στοιχείων καλά ριζωμένων στο θεατρικό έργο του Ανούιγ. | 3/5 Αφίσα θεατρικής παράστασης με τίτλο «ΑΝΤΙΓΟΝΗ» σε έντονα πορτοκαλί γράμματα πάνω σε μαύρο φόντο. Στο κέντρο, μια γυναίκα οδηγεί μικρό κόκκινο ποδήλατο πάνω σε σκηνή θεάτρου, φωτισμένη από προβολέα. Φορά μαύρη μπλούζα και μακριά φλοράλ φούστα, ενώ γύρω της φαίνονται θολά λουλούδια και κίνηση που δημιουργεί κινηματογραφική αίσθηση. Στην αφίσα αναγράφονται επίσης τα ονόματα «Ζαν Ανούιγ», «Γιώργος Κουτλής» και «Θέατρο Κιβωτός». taken in Θέατρο Κιβωτός by @theatregulars

3

0

3 months ago

★★★ ½ ☆☆
Γη της Επαγγελίας (2026) | σκηνοθεσία Γ. Μαυραγάνη

ΓΠ | Η «Γη της Επαγγελίας» κινείται στο μεταίχμιο θεάτρου και κινηματογραφικού ντοκιμαντέρ, μετατρέποντας ένα πλούσιο ερευνητικό υλικό σε ζωντανή σκηνική εμπειρία. Με αφετηρία τον λιγνίτη, ξετυλίγει την ιστορία ενός τόπου της Δυτικής Μακεδονίας –εν αρχή ην ο άνθρακας– που χάρισε φως –κυριολεκτικά– σε ολόκληρη τη χώρα, με βαρύ τίμημα για τους ανθρώπους του. Η έκταση της σκηνής και ο σκηνογραφικός σχεδιασμός του χώρου αποδίδουν εύστοχα την κλίμακα των ορυχείων και του άγριου βιομηχανικού τοπίου της ΔΕΗ, ενώ οι φωτισμοί και τα ηχοτοπία λειτουργούν οργανικά μέσα στη σκηνοθετική σύλληψη. Η συμμετοχή μελών της τοπικής κοινότητας προσδίδει αυθεντικότητα και ενισχύει τη δύναμη των μαρτυριών, οι οποίες αναδεικνύουν τη ζωή των βιομηχανικών εργατών και τη φθορά των σωμάτων τους. Η Γ. Μαυραγάνη δεν εκβιάζει το συναίσθημα – αντίθετα, αφήνει χώρο στο αρχειακό υλικό και στις αφηγήσεις να μιλήσουν από μόνες τους. Αν και ορισμένες σκηνικές παύσεις λειτουργούν αμήχανα και περιορίζουν τη δραματουργική ένταση, το αποτέλεσμα παραμένει μια ουσιαστική και βαθιά ανθρώπινη ματιά πάνω σε μια πραγματικότητα που σπάνια βρίσκει θέση στη θεατρική σκηνή. | 3.5/5 Ασπρόμαυρη απεικόνιση μεγάλου εκσκαφέα εξόρυξης λιγνίτη σε ουδέτερο μπεζ φόντο. Στο κάτω μέρος εμφανίζεται ο τίτλος «ΓΗ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΣ» και από κάτω
η ένδειξη «καλοκαίρι 2026». taken in Athens Festival Peiraios 260 by @theatregulars

6

0

3 months ago

★★★★☆
Τέλος του παιχνιδιού, του S. Beckett (1957) | σκηνοθεσία Μ. Παπαδημητρίου | μετάφραση Κ. Σκαλιόρας

ΓΠ | Τι κάνουμε όταν δεν υπάρχει τίποτα να αφηγηθούμε; Αξίζουμε κάτι όταν δεν έχουμε τίποτα να πούμε; To Endgame ‒σκακιστικός όρος και ο πρωτότυπος τίτλος του έργου‒ μας εγκλωβίζει ψυχολογικά σε ένα καταφύγιο εκτός χώρου και χρόνου, εκτός πολιτισμού και θεού. Το «παιχνίδι» του Μπέκετ έχει ένα ατελέσφορο ‒εν αναμονεί‒ τέλος. Μια πραγματική ωδή στο τίποτα, στη φθορά, στην πτώση. Ο Μ. Παπαδημητρίου πετυχαίνει να δημιουργήσει έναν υποβλητικό θεατρικό χώρο, σεβόμενος το μπεκετικό σύμπαν, χωρίς ευτυχοδυσάρεστες εκπλήξεις. Το γέλιο, ως μηχανισμός επιβίωσης σε αυτόν τον έκπτωτο κόσμο, πηγάζει επί σκηνής αβίαστα και πειστικά, κάτι που δε συμβαίνει όμως με τις αυταρχικές σχέσεις εξάρτησης μεταξύ των‒ | 3.5/5

ΑΦ | Οι σκηνοθετικές επιλογές υπηρέτησαν το έργο με ακρίβεια, χωρίς να βασίζονται υπερβολικά στα σκηνικά ή στον φωτισμό. Το κωμικό στοιχείο ήταν δοσμένο με διακριτικό τρόπο, λειτουργώντας ως αντίβαρο στο υπαρξιακό βάρος του κειμένου. Ωστόσο, εκείνο που ξεχώρισε ήταν η χημεία των Χρυσοστόμου και Παπαδημητρίου, η οποία με έβαλε βαθιά μέσα στον κόσμο του έργου και με έκανε να νιώσω την αγωνία του εγκλεισμό και το υπαρξιακό αδιέξοδο. Πρόκειται για ένα έργο αλληγορικό και απαιτητικό, που ίσως δε βρίσκει εύκολα απήχηση στο ευρύ κοινό, ιδιαίτερα σε μια θεατρική πραγματικότητα όπως η αθηναϊκή, όπου ο ρεαλισμός εξακολουθεί να κυριαρχεί. Παρ' όλα αυτά, η παράσταση καταφέρνει να κάνει το κείμενο του Μπέκετ προσιτό χωρίς να το απλοποιεί ή να προδίδει την πολυπλοκότητά του. Παράσταση‒αστέρι. | 4.5/5 Αφίσα θεατρικής παράστασης με κοντινό, σκοτεινό πορτρέτο δύο ανδρών με γενειάδα και έντονα βλέμματα, με γρατζουνιές και σημάδια στο πρόσωπό τους. Στο κάτω μέρος αναγράφεται «Τέλος του Παιχνιδιού» του Samuel Beckett και στοιχεία παράστασης. taken in Θέατρο Ιλίσια by @theatregulars

3

0

4 months ago

★★★ ½ ☆☆
Barrymore: ο άνθρωπος πίσω από τον θρύλο, του W. Luce (1996) | σκηνοθεσία‒μετάφραση Φ. Σαμαρτζής

ΓΠ | Ο ηθοποιός John Barrymore είναι διάσημος, εύθραυστος, νάρκισσος, αυτοκαταστροφικός, σαρκαστικός, ξεπεσμένος. Και θέλει διακαώς να αναγεννηθεί, να αποκαταστήσει την περασμένη αίγλη της καταξίωσης, να αντισταθεί στην αδυσώπητη ψυχο‒σωματική φθαρτότητα. Ο Φ. Σαμαρτζής στήνει ένα θεατρικό πορτραίτο που καλώς απομακρύνεται από τα στεγανά μιας βιογραφικής παρουσίασης. Ο ελαφροβαρύς μονόλογος‒διάλογος της αφήγησης παραμένει σφιχτοδεμένος καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης χωρίς μελοδραματικές εκτροπές, ενώ η ερμηνευτική δεινότητα του Δ. Καταλειφού ‒για ακόμα μία φορά‒ μεταμορφώνει την εσωτερική εξομολόγηση σε μία μεστή θεατρική πράξη.
ΥΓ. «Η πτώση ξεκινάει όταν αρχίζει κανείς να μετανιώνει, αντί να ονειρεύεται». | 3.5/5 Θεατρική αφίσα για το έργο «Barrymore» του William Luce, με υπότιτλο «ο άνθρωπος πίσω από το θρύλο». Στο κέντρο απεικονίζεται ο Δημήτρης Καταλειφός, με αυστηρό βλέμμα, γκρίζα μαλλιά και μουστάκι, κρατώντας ποτήρι με ποτό στο χέρι. Φορά σκούρο κοστούμι και λευκό πουκάμισο, μπροστά σε βελούδινη κουρτίνα με δραματικό φωτισμό. Στο κάτω μέρος αναγράφονται τα ονόματα των συντελεστών: Δημήτρης Καταλειφός, Δημήτρης Τσιγκριμάνης, μετάφραση και σκηνοθεσία Φοίβος Σαμαρτζής, Θέατρο Άνεσις. taken in Θεατρο Ανεσις by @theatregulars

0

0

5 months ago