Instagram story viewer> @vaibhavrwrites> Posts

VaibhavrWagh

@vaibhavrwrites

442

followers

593

following

👁️ Fear starts with me
🌑 मी अंधार घडवतो… ही माझी दुनिया
🔢 Numbers guide my fate
🛡️ Strength: हनुमान 💪
⚡ Vanraj lives within
✍️ I don’t write… मी

POSTS STORIES REELS

by @vaibhavrwrites

अती लघु कथा.....अलक... by @vaibhavrwrites

वर्तुळ युनिवर्स:
प्रकरण – ६ : नियतीचा प्रवासी (भाग – १)
दिवाळीचा दिवस उगवला होता.
संपूर्ण तृष्णापूर गाव आनंदाने आज उजळून निघालं होतं. प्रत्येक घरासमोर रंगीबेरंगी रांगोळ्या उमटल्या होत्या. दारांना आंब्याच्या पानांची तोरणं लटकली होती. अंगणात मातीचे दिवे रांगेत ठेवले होते. मंदिरातून घंटानाद ऐकू येत होता, तर लहान मुलं फटाके फोडत गावभर धावत होती.
पण...?"मृणालिनीला सकाळपासूनच एक विचित्र अस्वस्थता जाणवत होती. आज नियती तिच्यासाठी एक चांगली आणि एक वाईट बातमी घेऊन येणार आहे, अशी अनामिक जाणीव तिच्या मनाला सतावत होती."
गावाच्या पश्चिमेला असलेल्या शेतांकडे जाणाऱ्या रस्त्यावर मात्र वेगळंच दृश्य होतं.
रात्रभर पडलेल्या मुसळधार पावसामुळे रस्ता पूर्ण चिखलमय झाला होता.
जमीनदार विश्वनाथरावांची बैलगाडी शेताकडे निघाली होती. गाडीत काही मजूर बसले होते. आज दिवाळी असली तरी कापणी पूर्वीची शेवटची कामं पूर्ण करणं गरजेचं होतं.
दोन्ही बैल शांतपणे पुढे चालत होते.
अचानक...
एका खोल चिखलात बैलगाडीचं चाक रुतलं.
खर्रर्र...!
गाडी जोरात हलली आणि जागच्या जागी थांबली.
"अरे... खाली उतरा!"
विश्वनाथराव म्हणाले.
सगळे मजूर खाली उतरले.
बैलांना हळूच पुढे हाकलं गेलं.
"एकदा अजून जोर लावा!"
सगळ्यांनी मिळून बैलगाडी ढकलायला सुरुवात केली.
चाक थोडंसं हललं...
पण पुन्हा चिखलात खोलवर रुतलं.
विश्वनाथराव पुढे गेले.
"थांबा... मी तिकडच चाक पाहतो."
ते सावकाश चिखलातून चालू लागले.
आजूबाजूला शांतता होती.
फक्त वाऱ्याने हलणाऱ्या झाडांचा आवाज...
आणि दूरवरून येणाऱ्या पाण्याच्या लाटांचा मंद गडगडाट...
तेवढ्यात...
झुडपांमध्ये हलकीशी सळसळ झाली.
कोणाचंच लक्ष गेलं नाही.
विश्वनाथराव अजून एक पाऊल पुढे टाकणार...
इतक्यात...
स्स्स्स्स्स... र... र...!!
एक प्रचंड काळा नाग विजेच्या वेगाने झुडपातून बाहेर झेपावला.
क्षणाचाही विलंब न करता त्याने विश्वनाथरावांच्या पायावर दंश केला.
"आह्ह्ह...!"
विश्वनाथराव वेदनेने ओरडले आणि जमिनीवर कोसळले.
"अरे देवा...!"
"साप...!"
"साप चावला...!"
मजुरांमध्ये एकच गोंधळ उडाला.
कोणी धावत मागे सरकलं.
कोणी दगड उचलला.
पण नाग फणा काढून फुत्कारत उभा राहिला.
कोणीही त्याच्या जवळ जाण्याची हिंमत करत नव्हतं.
विश्वनाथरावांचा श्वास वेगाने चालू होता.
त्यांच्या चेहऱ्यावर वेदना स्पष्ट दिसत होत्या.
त्याच वेळी...
तलावाच्या दिशेने थंड वाऱ्याची झुळूक आली.
जणू वेळच एका क्षणासाठी थांबली होती.
सगळ्यांचं लक्ष नकळत त्या दिशेला वळलं.
दूर...धुक्यातून...एक तरुण शांतपणे चालत येताना दिसला.
त्याच्या चालण्यात घाई नव्हती...आणि
भीतीही नव्ह by @vaibhavrwrites

प्रकरण – 5 दिवाळीची अमावस्या
सुधीर, वसू आणि संजू लगबगीने स्मशानात पोहोचले. मांत्रिकासमोर उभे राहताच सुधीर थरथरत्या आवाजात म्हणाला,
"महाराज... तुम्हाला पाहिजे ती कन्या घ्या, पण एक सोडून..."
मांत्रिकाच्या ओठांवर भेसूर हास्य उमटलं.
"मला जी हवी आहे... तीच मी घेईन. येणाऱ्या दिवाळीच्या अमावस्येला... तिला माझ्यापासून कोणीही वाचवू शकणार नाही."
स्मशानात पुन्हा भयाण शांतता पसरली...
दिवाळीच्या आदल्या दिवशी...
पहाटेच्या मंद प्रकाशात कृष्ण मंदिरातून मधुर भजनाचे स्वर घुमत होते.
मृणालिनी डोळे मिटून भक्तिभावाने गात होती.
तिच्या स्वरांनी मंदिराचा परिसर भारावून गेला. झाडांवरील पक्षी शांत बसले होते. अंगणातील वासरंही तिच्याकडे एकटक पाहत होती. जणू निसर्गही त्या भक्तीत सामील झाला होता.
भजन संपलं. गावकरी तिच्या चरणांना नमस्कार करून आपापल्या घरी निघून गेले.
विश्वनाथराव, तिची आई आणि आजी तिच्यासोबत घरी आले.
दारात पोहोचताच आजीने प्रेमाने तिची दृष्ट काढली.
पण अचानक आजीचा हात थबकला...
तिच्या चेहऱ्यावर काळजी उमटली.
घरासमोरच्या जुन्या वडाच्या झाडावर एक कावळा लालभडक डोळ्यांनी मृणालिनीकडे टक लावून पाहत बसला होता.
क्षणभर मृणालिनीने त्याच्याकडे नजर रोखली.
तिच्या डोळ्यांतून तेजस्वी प्रकाश झळकला...
आणि पुढच्याच क्षणी
"फुस्स!"
तो कावळा फांदीवर बसल्या बसल्या राखेच्या ढिगाऱ्यात बदलला.
वारा सुटला... राख हवेत उडाली...
आजीच्या ओठांतून नकळत शब्द बाहेर पडले,
"हे साधं संकट नाही..."
आणि दूर कुठेतरी अंधारात... कोणीतरी मंद हसत होतं.
क्रमशः

Writer:Vaibhav R.wagh© by @vaibhavrwrites

तृष्णापूरच रहस्य:
प्रकरण :4
धगधगत्या मशालींच्या उजेडात एक मांत्रिक ध्यानस्थ बसला होता.
अचानक त्याचे डोळे उघडले.
ते पूर्ण लाल झाले होते.
डोक्यावरचा टिळा अंगारासारखा जळत होता.
तो संतापाने गरजला
“मुर्खा! तुझी एवढी हिंमत…
की तू माझ्या कमंडलूला हात लावतोस?!”
त्याचा आवाज संपूर्ण गुहेत घुमला.
तो काहीतरी मंत्र पुटपुटला.
क्षणात काळ्या धुरातून एक भेसूर पाखरू प्रकट झालं.
त्याची चोच धारदार होती.
डोळे रक्तासारखे लाल होते.
क्षणात ते संजूवर तुटून पडलं!
“आऽऽऽऽ!”
संजू वेदनेने किंचाळला.
त्या पाखराने त्याच्या हाताची बोटं चावून फाडली.
रक्त जोरात वाहू लागलं.
संजू जमिनीवर लोळू लागला.
सुधीर घाबरत थेट मांत्रिकाच्या पायात पडला.
“महाराज! कृपा करा!
असं क्रोधित नका होऊ!”
“तुम्हाला हवी असेल तर माझी पूर्ण संपत्ती घ्या!”
मांत्रिक शांतपणे त्याच्याकडे पाहत राहिला.
सुधीर थरथरत पुढे बोलला
“आम्ही कित्येक वर्षांपासून तप करतोय…
आम्हाला एका कन्येचा बळी पाहिजे…”
“आणि तोही विशेष तिथीला…”जन्मलेल्या कन्येचा...!
गुहेत थंड वारा फिरला.
मशालींची ज्योत हलू लागली.
“तो योग आता जवळ आला आहे…”
“आम्ही एका गावात त्या नक्षत्रात जन्मलेली मुलगी शोधतोय…
पण त्या गावात आमच्या शक्ती काम करत नाहीत…”
मांत्रिकाचे डोळे निमुळते झाले.
“का…?”
सुधीर कुजबुजला
“तिथं… कोणीतरी दैवी शक्ती आहे…”
क्षणभर संपूर्ण गुहा शांत झाली.
मग मांत्रिक हळूहळू हसू लागला.
“हाऽऽऽ… हाऽऽऽ…!”
त्याचं ते अमानवी हसू ऐकून गुहेतील मशाली जोरात फडफडू लागल्या.
सुधीर घाबरत म्हणाला
“महाराज… आम्ही तुम्हाला त्या गावात घेऊन जाऊ शकतो…”
“पण जोपर्यंत त्या गावातील मंदिरं सुरू आहेत…
तोपर्यंत आम्ही तिथं प्रवेश करू शकत नाही…”
मांत्रिक गुरगुरला
“मग ती मंदिरं बंद करा…”
सुधीर लगेच मान खाली घालत म्हणाला.
“तुम्ही चिंता करू नका महाराज…
त्याची व्यवस्था आम्ही करू…”
“तोपर्यंत तुम्ही माझ्या शेतात राहा…”
क्षणात मांत्रिकाचा चेहरा अधिक भयानक झाला.
त्याच्या लाल डोळ्यांत विचित्र चमक उमटली.
तो हळू आवाजात म्हणाला
“नाही…”
गुहेत अचानक थंड शांतता पसरली.
“आम्ही… गावातील स्मशानात राहू…”

क्रमशः पुढील भाग लवकरच....

Vaibhav R. Wagh ©✍️ by @vaibhavrwrites

इथ वाचा👇:
प्रकरण :4
रात्र भयाण झाली होती.
आकाशात काळे ढग दाटून आले होते आणि अधूनमधून चमकणारी वीज तृष्णापूरच्या त्या जुनाट वाड्याला आणखी भेसूर बनवत होती.
वाड्याचं मोठं लाकडी दार करकरत उघडलं…
आणि समीक्षा सावधपणे आत शिरली.
तिच्या बुटांचा आवाज त्या शांत अंधारात घुमत होता.
भिंतींवर कोळ्याची जाळी पसरली होती.
जमिनीवर धुळीचा जाड थर साचला होता.
हवेत कुजलेल्या लाकडाचा आणि ओलसर मृत वासाचा विचित्र मिश्र गंध भरला होता.
समीक्षाने हातातील बॅटरी चालू केली.
पिवळसर प्रकाश वाड्याच्या अंधाऱ्या कोपऱ्यांत फिरू लागला.
अचानक…
“हूँऽऽ… हूँऽऽ…”
एका लहान बाळाच्या रडण्याचा आवाज संपूर्ण वाड्यात घुमला.
समीक्षा क्षणात थांबली.
तिने बॅटरीचा प्रकाश इकडे-तिकडे फिरवला…
पण तिथं कुणीच नव्हतं.
क्षणभर शांतता पसरली.
मग पुन्हा तोच आवाज…
यावेळी अगदी जवळून.
समीक्षाचे डोळे निमुळते झाले.
तिने शांतपणे बॅटरीचा विशिष्ट मोड ऑन केला.
क्षणात संपूर्ण वाड्यात निळसर प्रकाश पसरला.
तो साधा प्रकाश नव्हता.
त्या उजेडात अदृश्य आत्मेसुद्धा स्पष्ट दिसू शकत होत्या.
थंड वाऱ्याची झुळूक तिच्या चेहऱ्यावरून गेली.
समीक्षाने हळूहळू वर पाहिलं…
आणि तिचे डोळे मोठे झाले.
छताला उलटं चिकटलेलं एक लहान बाळ तिच्याकडे रेंगाळत येत होतं.
त्याचे हातपाय विचित्रपणे वाकलेले होते.
डोळ्यांच्या जागी काळाकुट्ट अंधार होता.
तोंडातून काळसर द्रव टपकत होता.
“हूँऽऽऽऽ!”
क्षणात ते बाळ कोळ्यासारखं झेपावत समीक्षाच्या अंगावर आलं!
पण समीक्षा घाबरली नाही.
तिने क्षणात बॅटरीचा तिसरा मोड ऑन केला.
लाल प्रकाशाचा तीव्र झोत त्या भेसूर बाळावर आदळला.
“चर...ऽऽऽऽऽ!”
हवेत भयानक किंचाळी घुमली.
क्षणात ते बाळ धुरासारखं विरघळून गेलं.
संपूर्ण वाडा पुन्हा शांत झाला.
फक्त लाकडाच्या किरकिरण्याचा आवाज आणि बाहेर कोसळणाऱ्या पावसाचा गडगडाट ऐकू येत होता.
समीक्षाने बॅटरी कमरेला अडकवली.
तिने कोटातून एक लोखंडी दांडकं बाहेर काढलं.
क्षणात त्या दांडक्याने त्रिशूळाचं रूप घेतलं.
“टण्णऽऽ!”
त्रिशूळातून निळसर दिव्य प्रकाश पसरला.
वाड्याच्या भिंतींवरील सावल्या थरथरू लागल्या.
तेवढ्यात…
वाड्याच्या बाहेर उभा असलेला म्हातारा चौकीदार थरथरत्या आवाजात बोलू लागला
“सन… १९४५…”
त्याच्या डोळ्यांत भीती स्पष्ट दिसत होती.
“त्या काळी या गावात एक भयंकर घटना घडली होती…”
समीक्षा वाड्याच्या अंधारात पुढे जात होती…
आणि चौकीदार भूतकाळाचं दडलेलं रहस्य उघडत होता.
१९४५
गावापासून दूर असलेल्या दाट जंगलातील एका अंधाऱ्या गुहेत…
धगधगत्या मशालींच्या उजेडात एक मांत्रिक ध्यानस्थ बसला होता.
अचानक त्याचे डोळे उघडले.
ते पूर्ण लाल by @vaibhavrwrites

इथ वाचा👇पुष्य नक्षत्राच्या दुर्मिळ योगात…मृणालिनीचा जन्म झाला…
जन्मताच तिच्या कपाळावर चंद्रासारखं तेज उमटलं…
आणि वाड्याच्या वर आकाशात पाण्याचं विशाल वर्तुळ चमकून गेलं…
त्या रात्री गावातील वृद्ध पुजारी थरथरत्या आवाजात फक्त एवढंच म्हणाला…
“ही साधी मुलगी नाही…
ही दैवी शक्तीचं संकेत आहे…”
जेव्हा ती म्हणायची, “उद्या पाऊस येईल…”
आणि दुसऱ्याच दिवशी आकाश फाटल्यासारखा पाऊस कोसळायचा.
ती म्हणायची, “संकट येणार आहे…”
आणि काही दिवसांत गावात कुणाचा तरी मृत्यू व्हायचा.
गावातील स्त्रिया तिच्यासमोर हात जोडायच्या.
लहान मुलं गुरं- वासर तिच्या जवळ आली की शांत व्हायची.
पण गावातील काही लोकांना तिच्याबद्दल वेगळंच आकर्षण होतं.
दुसऱ्या जमीनदाराचा मुलगा…
“सुधीर…”
सुधीर अत्यंत बिघडलेला आणि गर्विष्ठ होता.
दारू… जुगार… मारामाऱ्या…
संपूर्ण गाव त्याला घाबरायचं.
पण सुधीरची नजर मात्र मृणालिनीवर होती.
त्याने अनेकदा तिच्यासमोर लग्नाचा प्रस्ताव ठेवला.
पण मृणालिनी नेहमी शांतपणे एकच उत्तर द्यायची!
“मी कधीच लग्न करणार नाही…”
हे ऐकून सुधीरचा अहंकार दुखावला जायचा.
त्याचे दोन मित्र होते! वासू आणि संजू,
तिघेही गावभर दारू पिऊन हिंडत असायचे.
एक रात्री…
तिघे गावाबाहेरच्या टेकडीवर दारू पित बसले होते.
आकाशात काळे ढग जमले होते.
थंड वारा सुटला होता.
सुधीर पूर्ण नशेत जमिनीवर पडला होता.
त्याला कसलीच शुद्ध नव्हती.
तेवढ्यात…
संजूची नजर टेकडीच्या टोकावर गेली.
थोड्या अंतरावर…
एक मांत्रिक समाधीत बसला होता.
त्याच्या आजूबाजूला राखेची विचित्र वर्तुळं काढलेली होती.
चारही बाजूंना मशाली पेटलेल्या होत्या.
हवेत जळक्या मांसासारखा विचित्र वास पसरला होता.
मांत्रिक डोळे मिटून मंत्र म्हणत होता.
संजू हळूच हसला.
“अरे… हा बघ…” तो "वासूला "म्हणाला.
त्याच्या बाजूला ठेवलेला कमंडलू उचलत तो सुधीरजवळ गेला.
आणि अचानक त्याने ते पाणी सुधीरच्या तोंडावर फेकलं.
क्षणात…जोराचा वारा सुटला.
मशाली एकदम भडकल्या.
आणि त्या मांत्रिकाचे डोळे हळूहळू उघडले… ते पूर्ण लाल झाले होते,डोक्यावरचा टिळा अंगारासारखा जळत होता.
क्रमशः
लेखक:vaibhav R.wagh©✍️ by @vaibhavrwrites

[वर्तुळ युनिवर्स]पाणी ,प्रकरण 3
"मृणालिनी"
पाऊस प्रचंड कोसळत होता!विजांच्या कडकडाटाने संपूर्ण तृष्णापूर हादरत होतं.
त्या शापित वाड्याबाहेर पोलिसांची गाडी उभी होती.
वाड्याच्या आत समीक्षा गेली होती… आणि बाहेर उभे असलेले पोलिस अस्वस्थपणे तिची वाट बघत होते तेवढ्यात…
वाड्याच्या बाजूला असलेल्या एका मोडकळीस आलेल्या छोट्याशा खोलीत एक म्हातारा शांत बसलेला दिसला.
डोक्यावर जुनी टोपी… अंगावर पांघरलेली ओलसर शाल…त्याने भिजलेला चौकीदारीचा ड्रेस काढून ठेवला होता!सुरकुतलेला चेहरा… आणि थरथरणारे हात…आणि तो शांतपणे बीडी ओढत वाड्याकडे पाहत होता.
एक पोलिस त्याच्याजवळ गेला.
“ए बाबा...!"
काय आहे या वाड्यात…?
लोक इतके का घाबरतात याला?”
म्हातारा काही क्षण शांत राहिला.
त्याने हळूहळू मान वर केली.
तेवढ्यात आकाशात वीज चमकली… खोलीतील एक फोटो चमकला कदाचित त्याचा बाप असेल आणि क्षणभर त्याचाही चेहरा उजळला! पोलिसाला त्याच्या डोळ्यांत स्पष्ट भीती दिसली.
म्हाताऱ्याने थरथरत्या हाताने खोलीतील फोटोकडे पाहत बीडीचा झुरका घेतला.
“ही कथा आजची नाही साहेब…” तो हळू आवाजात म्हणाला,
“खूप जुनी आहे… सन १९४५ ची…”
पोलिस गप्प झाला.
म्हाताऱ्याची नजर पुन्हा त्या वाड्यावर गेली…
आणि तो सांगू लागला.
ही कथा माझ्या वडिलांनी सांगितली....!तेव्हा मी खूप लहान होतो.
सन १९४५
देश अजून इंग्रजांच्या अधिपत्याखाली होता.
तृष्णापूर गाव मात्र जगापासून तुटलेलं होतं.
दाट जंगल… चिखलाने भरलेले रस्ते… रात्री लवकर पसरून जाणारा अंधार… आणि गावाच्या टोकाला उभा तो विशाल वाडा.
त्या वाड्यात राहत होता जमीनदार विश्वनाथराव.
गावात त्याचा खूप दरारा होता.
पण गावात त्याच्या नावापेक्षा एका दुसऱ्याच नावाची जास्त चर्चा व्हायची
“मृणालिनी…”
विश्वनाथरावांची एकुलती एक मुलगी.
मृणालिनी दिसायला अत्यंत सुंदर होती.
मोठे काळे डोळे… लांबसडक केस… चेहऱ्यावर विचित्र शांतता… लोक तिच्या सौंदर्यामुळे तिचा आदर करत नव्हते तर लोक तिला देवीसारखं मानायचे.
कारण ती सांगायची त्या गोष्टी नेहमी खऱ्या व्हायच्या.
तिची आजी तिला नेहमी सांगायची...तुझा जन्म ईश्वराच्या मर्जीने झालाय !त्या रात्री
आकाश काळ्या ढगांनी भरलं होतं…
पाऊस जणू पृथ्वीवर कोसळत नव्हता… तर एखादा इशारा देत होता…
तो श्रावण महिन्याचा काळ होता…
आणि त्या रात्री आकाशात चंद्रग्रहण सुरू होतं…
गावातील जुन्या शिवमंदिराची घंटा अचानक स्वतःहून वाजू लागली…
नंदीच्या मूर्तीच्या डोळ्यांतून पाण्याचे थेंब वाहू लागले…
त्याच क्षणी…
पुष्य नक्षत्राच्या दुर्मिळ योगात…
मृणालिनीचा जन्म झाला…
जन्मताच तिच्या कपाळावर चंद्रासारखं तेज उमटलं…
क्र: by @vaibhavrwrites

दूर… धुक्यातून दोन निळसर प्रकाश पुढे आले.
हळूहळू…
एक "ब्लॅक महिंद्रा स्कॉर्पिओ क्लासिक" वाड्यासमोर येऊन थांबली.
विचित्र गोष्ट म्हणजे इतक्या मुसळधार पावसातही, तिच्या काचांवर पाण्याचा एकही थेंब नव्हता.
इंजिन बंद झालं.
पूर्ण शांतता.
दार हळूहळू उघडलं.
एक काळा बूट चिखलात टेकला.
मग ती खाली उतरली.
समीक्षा देशमुख.
ब्लॅक जॅकेट… डार्क जीन्स… केस घट्ट बांधलेले… एका हातात टॉर्च.
तिची नजर सरळ त्या वाड्याकडे.
गावकरी कुजबुजले
“ती आली…”
“आत्मामुक्त करणारी…”
घाबरलेला पोलिस तिच्याकडे धावत आला.
“मॅडम… आत…”
तो वाक्य पूर्णही करू शकला नाही.
समीक्षा शांतपणे म्हणाली!
“म्हणूनच मला बोलावलंय.”
तिने जॅकेटमध्ये हात घातला.
एक छोटंसं दांडकं बाहेर काढलं.
क्षणात त्याचं निळसर त्रिशूळात रूपांतर झालं.
त्याच वेळी आकाशात वीज कडाडली.
निळा प्रकाश पावसात पसरला.
समीक्षा मंद आवाजात म्हणाली!
“चला… आत!.”
वाड्याचं दार हळूहळू स्वतःहून उघडलं.
आतून पुन्हा तीच कुजबुज आली!
“पाणीऽऽ…”
समीक्षा पुढे चालू लागली.
आणि अंधाराने तिला पूर्ण गिळून टाकलं.
क्रमशः…
Vaibhav R. Wagh
पुढचा भाग लवकरच... by @vaibhavrwrites

पूर्ण कथा इथ वाचा👇
प्रकरण : २ तृष्णापूर
रात्र…
आकाशाला पूर्ण काळ्या ढगांनी गिळलं होतं.
पाऊस अविरत कोसळत होता.
विजांचा कडकडाट जणू आज आकाश फाडत होता.
तृष्णापूरच्या टोकाला उभा असलेला तो जुना वाडा… अंधारात पूर्ण बुडालेला. पण तरीही, जिवंत वाटणारा भासत होता.
वाड्यासमोर गावकरी जमले होते. कुणी देवाचं नाव घेत होतं… कुणी भीतीने कुजबुजत होतं.
“कालची ती मुलगी अजूनही शुद्धीवर आली नाही…!”
कोणीतरी हळू आवाजात म्हणालं.
चौकीदार थरथरत उभा होता! त्याच्या डोळ्यांत स्पष्ट भीती दिसत होती.
“मी सांगितलं होतं… आत जाऊ नका…”
तेवढ्यात ,पीऽऽऽपऽऽऽ…
पोलिस व्हॅन वाड्यासमोर येऊन थांबली.
इन्स्पेक्टर जगताप खाली उतरला. त्याच्या मागे आणखी तीन पोलिस.
त्याने वाड्याकडे पाहिलं!सगळीकडे क्षणभर शांतता पसरली.
“पुरे झालं हे सगळं,” तो कठोर आवाजात म्हणाला. “आता आत जाऊन पाहूया.”
चौकीदार घाबरत पुढे आला.“साहेब… आत जाऊ नका…”
जगतापने हातानेच त्याला थांबवलं.
“भीती पसरवणं बंद करा.”
पोलिसांनी गेट ढकललं.
कररर र्कssss…
गंजलेलं लोखंडी गेट स्वतःहून उघडलं.
ते सर्व आत गेले.
वाड्याच्या आत… सुरुवातीला सगळं शांत होतं.
स्वच्छ भिंती जमिनीवर धुळसुद्धा नव्हती!
जणू कोणी अजूनही तिथं राहत होतं.
एक पोलिस हलक्या आवाजात म्हणाला,
“हेच का ते भूतांचं घर…?”
अचानक,लाईट हलकासा लुकलुकला.
टक… टक… टक…
कोणीतरी चालत असल्याचा आवाज.
“कोण आहे तिथं?”जगताप जोरात ओरडला.
उत्तर नाही.
आवाज पुन्हा आला…
यावेळी वरच्या मजल्यावरून.
एक पोलिस सावधपणे जिन्याकडे गेला.
तेवढ्यात
धप्प!
सगळे लाईट बंद झाले.
पूर्ण अंधार.
फक्त पावसाचा आवाज… आणि वायरलेसचा तुटक आवाज.
चssss… चssss…
मग अचानक…
एक कुजबुज.
“पाणीऽऽऽ…”
एक पोलिस घाबरून मागे सरकला.
“कोणी मजाक करतंय का…?”
त्याच क्षणी वरून काहीतरी जोरात खाली पडलं.
धडाम!
सगळ्यांनी खाली पाहिलं…
आणि त्यांच्या काळजाचा ठोका चुकला.
एका पोलिसाचं तुटलेलं शिर… जमिनीवर पडलेलं.
त्यातून भडाभडा रक्त वाहत होतं.
“साहेबऽऽ!”
एकजण किंचाळला.
आणि अचानक…भिंतीतील झाडांच्या मुळांनी काही पोलिसांना आत खेचून घेतले.
सगळे आवाज थांबले.
भयाण शांतता.
फक्त इन्स्पेक्टर जगताप आतमध्ये एकटाच जिवंत अडकला.
घाबरलेला एक पोलिस धावत बाहेर पळाला. दार उघडून तो पावसात आला.
त्याचा श्वास जोरात चालू होता. डोळे भीतीने फाटलेले.
गावकरी घाबरले.
“काय झालं?”
तो काही बोलू शकत नव्हता.
फक्त थरथरत म्हणाला
“आत… काहीतरी आहे…”
तेवढ्यात पावसाचा आवाज जड झाला.
जणू वेळच थांबली होती.
दूर… धुक्यातून दोन निळसर प्रकाश पुढे आले.
हळूहळू…
एक "ब्लॅक महिंद्रा स्कॉर्पिओ क्लासिक" वाड्यासमोर येऊन थांबली.
विच by @vaibhavrwrites

पाणी💦तृष्णापूर

पावसात ती निश्चल पडलेली असते
म्हातारा चौकीदार धावत येतो…
आता पुढे💦
तिला उचलतो त्याच्या डोळ्यांत वेदना असतात.
तो हळूच म्हणतो मी आधीच सांगितलं होतं की,
“हा वाडा जिवंत आहे…
आणि तो तहानलेला आहे…”
दुसरा दिवस
पावसाचा आवाज खिडकीवर आपटत होता.
समीक्षा टेबलावर फाईल्स चाळत बसली होती…
घरात शांतता…अचानक फोन वाजतो.
ती स्क्रीनकडे बघते…
अनोळखी नंबर,ती कॉल उचलते
“हॅलो… समीक्षा स्पीकिंग.”
तिकडून घाईचा, घाबरलेला आवाज
“मॅम… मी सिटी हॉस्पिटलमधून बोलतोय…”
समीक्षा थोडी सरळ बसते
“हो… बोला.”
“इथं एक केस आली आहे… थोडी विचित्र आहे…”
“काय झालं आहे?” ती शांतपणे विचारते.
आवाज थोडा थरथरतो
“एक मुलगी आहे… गावाबाहेरच्या जुन्या वाड्यातून आणली आहे…”
समीक्षा नोटबुक उघडते…
“ठीक आहे… पुढे सांगा.”
“मॅम… ती जेव्हापासून आली आहे ना…”
“तिचे डोळे… पूर्ण पांढरे झालेत…”
समीक्षा थांबते…!
“डॉक्टर काय म्हणतायत?”
तिकडून लगेच उत्तर
“मॅम… तेच तर… काही समजत नाहीये…”
“ती काहीतरी सतत बरळतेय…”
समीक्षा थोड्या गंभीर आवाजात
“काय बरळतेय?”
तिकडून काही सेकंद शांतता…!
मग हळू आवाज
“शब्द स्पष्ट नाहीत… पण… खूप घाबरवणारे आहेत…”
तेवढ्यात फोनवर हलका गोंधळ ऐकू येतो…!
लोकांची धावपळ…कोणी तरी म्हणतं
“तिला पकडा…!”समीक्षा दचकते
“काय चाललंय तिथं?”
तिकडून आवाज घाईत
“मॅम… ती उठली आहे…”
आणि मग
पहिल्यांदाच स्पष्ट ऐकू येतो
त्या मुलीचा आवाज…कमकुवत… कोरडा…
“ पाणीऽऽऽ…”
काही सेकंद शांतता…पुन्हा
थोडा जोरात…“मला… पाणी द्या…”
हॉस्पिटल स्टाफचा आवाज
“पाणी आणा लवकर!”
ग्लासचा आवाज…!पाणी ओतल्याचा आवाज…,
मुलगी काही सेकंद शांत…!जणू पाणी घेत आहे…
समीक्षा फोनवर सगळं ऐकत असते.
तिच्या चेहऱ्यावर आता चिंता दिसते…
आणि अचानक
तिकडून तोच कर्मचारी घाबरून ओरडतो
“मॅम… थांबा…!”
“काय झालं?” समीक्षा जोरात विचारते.
त्याचा आवाज आता थरथरतो
“ती… ती पाणी पित नाहीये…”
एक सेकंद शांतता…
“ती… पाण्याकडे बघतेय…”
समीक्षा थिजते…
तिकडून कुजबुज
“आणि… हसतेय…”
त्या क्षणी फोनवरून हलकंसं… विचित्र हसू ऐकू येतं…कॉल अचानक कट.समीक्षा काही क्षण तशीच बसून राहते…फोनकडे बघत…बाहेर वीज चमकते आणि तिच्या टेबलावर ठेवलेल्या फाईलच्या कोपऱ्यात पाण्याचा एक थेंब पडतो…
समीक्षा हळूहळू वर बघते…खिडकी बंद आहे…
पाऊस आत येऊ शकत नाही…ती पुन्हा त्या थेंबाकडे बघते…तो थेंब…
हळूहळू पसरतो…आणि काहीतरी आकार घेतो…
पाण्यात थेंबांनी लिहिलेलं एक नाव बनतं "तृष्णापूर"
समीक्षा शांतपणे उठते फोन उचलते…हळू आवाजात पुटपुटते. “हे काहीतरी वेगळं आहे…”
तेवढ्यात मांजर ओरडत म्याँवऽऽ...
क्रमशः
V.R.Wagh©® by @vaibhavrwrites

पाणी...ss💦तृष्णापूर
प्रकरण १
आज आकाश फाटल्यासारखा पाऊस कोसळत होता…
तेवढ्यात रस्त्यावर एक कार धडपडत येते आणि अचानक बंद पडते…
“बस! आता काही होणार नाही…”एकजण वैतागून बाहेर उतरतो…
बाकी चौघेही पावसात भिजत उतरतात…दूर… धुक्यातून एक वाडा दिसतो…
“चला… तिथं जाऊ. थोडा वेळ थांबूया…”
दोन मुलं आणि तीन मुली ते चौघंही वाड्याकडे निघतात…
गेटजवळ एक म्हातारा चौकीदार उभा असतो.
डोळ्यांत भीती… चेहऱ्यावर सावल्या…तो हात पुढे करून थांबवतो!थांबा.
“आत जाऊ नका…
जो आत गेला… तो जिवंत परत कधीही आला नाही…”
ते हसतात…
“काहीही सांगतात बाबा…”
आणि त्याला बाजूला सारून आत शिरतात…
दार उघडताच ते थबकतात…
आत सगळं उजळलेलं…
स्वच्छ… सुंदर… जणू एखाद्या राजवाड्यासारखं…
क्षणभर ते सगळं विसरतात…
समोर भिंतीवर एक मोठा फोटो त्यांमध्ये एक सुंदर स्त्री…!
तिच्या काखेत एक छोटंसं गोंडस बाळ…!
त्या बाळाचे डोळे…शांत… पण अजूनही जिवंत…
जणू ते थेट त्यांच्या आत्म्याकडे पाहतायत…
मुलगी खूप घाबरते…!
“मला इथं काहीतरी बरोबर वाटत नाही…”
ती सोफ्यावर बसते…
बाकी चौघे हसत वरच्या मजल्यावर दारू शोधण्यासाठी जातात.
वर पोहोचल्यावर…!अचानक… सगळं शांत…!
इतकं शांत… की त्यांना स्वतःचा श्वासही ऐकू येतो…
खाली बसलेली मुलगी बॉटल मध्ये पाणी बघते अचानक वर पाहते.
तिच्या हातावर काहीतरी उबदार पडतं.
ती हात उचलते लालसर थेंब…एक… दोन… तीन…
तिच्या चेहऱ्यावर भीती पसरते…
वरून एक किंकाळी उठते पण ती क्षणातच थांबते…
जणू कुणीतरी तो आवाजच गिळून टाकतो,
अचानक…!
वरून काहीतरी खाली येतं…गोल फिरत… घसरत थांबतं…!
मुलगी स्तब्ध…!
तिचे डोळे मोठे होतात…श्वास अडकतो…ती मागे सरकते…
आता वाडा बदलायला लागतो…!सुंदर भिंतींवर काळी सावली पसरते…!
झाडांच्या मुळ्या सगळीकडे पसरतात ,प्रकाश मंद होते ,हवा जड होते…!
वरून… अदृश्य काहीतरी हलतंय…असं वाटतं!
फाडण्याचे… तुटण्याचे आवाज…येतात.
आणि मग अचानक एकामागून एक…
तुटलेले हात… पाय… खाली पडतात
जमिनीवर घासत… तिच्याकडे येतात.
ती किंचाळते… पण तिचा आवाज बाहेर येत नाही.
तिच्या आजूबाजूला आता फक्त
हसू…रडणं…आणि कुजबुज
“पाणी…s पाणी…s”ती उठते… दाराकडे धावते…
दार हळूहळू बंद होत असतं…ती जोर लावते…
पण तिचा पाय मुरगळतो…ती पडते…शूज काढते…
रांगत…
दार जवळजवळ बंद होतं…
आतून एकाच वेळी असंख्य आवाज ओरडतात
“थांब!!!”
ती कसाबसा बाहेर पडते…आणि अचानक
तिचं शरीर ताठ होतं…डोळे पांढरे फिरतात…
जणू कुणीतरी तिला आतून ढकलतं.ती वाड्याबाहेर फेकली जाते!म्हातारा चौकीदार धावत येतो…
पूर्ण कथा वाचण्यासाठी pratilipi Link Open karahttps://pratilipi.app.link/dAz5Ns3LT2b by @vaibhavrwrites