Instagram story viewer> @arvinarte> Posts

Arvin Yousefi

@arvinarte

84

followers

101

following

▫️دنیای این روزای من▫️
| از چشم لنز و دست قلمم |

POSTS STORIES REELS

که بعد از روزگارِ ما
بسی گردش کُند گردون،
بسی لیل و نهار آرَد...
‌
#حافظ #شیرشاه #the_lion_king by @arvinarte

‌↓↓↓
زمانی اگر سر بر سقف پیروزی ساییدم، نه از جنگیدن، که از پذیرفتن بوده است. هر دم که در کنجی آسودم و کجی خطوط خداوند را نگاه کردم، دریافتم جهان جز درآمدی خلاقانه از میان خط‌خطی‌های یک کودک نیست. کودکی که شاید قلم را به جای سر انگشتانش، در مشت می‌گیرد و با هر چه توان که در بازوی کوچکش اندوخته است، آن را بر کاغذ می‌رقصاند.
می‌گویند زندگی میدان جنگ است، ولی کدامین جنگ تاریخْ پیروز داشته است؟
من زندگی را درشت سنگی صاف بر کرانه دریا می‌بینم. سنگی برای نشستن و نگریستن به دور دست‌ها، گوش سپردن به صدای آمد و رفت موج‌ها و ولوله‌ی سرخوشانهٔ پرندگان. نور آکنده برفراز جزیره‌ای نچندان دور و تصویر پرشورش ماه بر این زلال بی‌انتها.
هر صدف تو خالی گواه بر جنگی نافرجام است و هر ماهی پخته، پیروزمردیست در نبرد بوسه بر لب قلاب ماهیگیر؛ کدام پیروزی؟
شاید اگر خسرو بار دیگر به انتخاب می‌آمد، فتح روم را بر تاب گیسوی شیرین وا می‌نهاد. که هزار روم، یک بوسهٔ شیرین را نمی‌ارزد.
جنگ خوب، جنگ ناکرده‌ست و رسیدن همیشه پیروزی نیست. آنگاه که کجی‌ها را در آغوش می‌کشی، درمی‌یابی که تو نیز یکی از همان‌هایی؛ خطوط کج خدا.
و به راستی کدامین جنگِ تاریخْ پیروز داشته است؟

| مرغ دریایی |
بهار بیست‌و‌چهار

از قلم افتاده:
«مگر زندگی جز این است: سنگی و آبی و شیرینی.» by @arvinarte

| تصویر رویا❤️
‌
واژگانی پاک، صدایی برآمده از خواب‌های کودکی و خدایی به‌وسعت یک آغوش؛ این تصویر رویاست...

#tasvireroya #roozbehbemani #dariush #arvinyousefi by @arvinarte

‌
و این بود آغاز یک پایان.
قرار بود عنوان نخستین نوشته‌ام در این صفحه "وَ" باشد، اما نمی‌دانم به کدامین دلیل نشد. یکی پس از دیگری تراوشات ذهنم بر این صفحه نقش بست و این "وَ" آواره، هر بار خود را میان آن‌ها قرار داد.
دوست دارم نوشته‌ی قدیمی‌ام برای "وَ" را در اینجا بیاورم. آخر آدمی که‌ روزی این خط‌ها را نوشته، من بودم.
‌
و اینطور نوشته بودم:
«"وَ" شاید تنها یک حرف باشد، اما حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. درست همان‌جایی که جمله به مرز سقوط می‌رسد، همان‌جا که بار واژگان از توان خط سر می‌رود، "وَ "خود را به میان می‌آورد. همچون یک‌ ابرقهرمان، قطار در حال سقوط از روی پلِ سطر را بالای سرش می‌گیرد و روی ریل‌های آن سمت رودخانه می‌گذارد. حالا اوضاع آرام است و حرکت از نو آغاز می‌شود تا به‌ آنجا که باز پلی باشد و رودی و سقوطی.
و من همیشه با "وَ" آغاز می‌کنم؛
و "وَ" نشانه‌ایست به آن که ما هیچگاه آغاز را نمی‌بینیم.»
‌
عجیب است که آدم‌ از خودش نقل قول بیاورد. عجیب است که با کسی که بودی به غربت برسی. حالا بار واژگان کمتر روی دوشم سنگینی می‌کند. می‌دانم که بیش از نوشتن، تشنه‌‌ی زیستنم. مدام قلمم را گم‌ می‌کنم. گویی جمله‌بندی‌هایم از آن خودم نیست. برای نوشتن همین چند خط، پس از هر واژه، چند دقیقه‌ای محو می‌شوم در دل سپید دیوار. شبیه به از اغما برگشته‌ای چند ساله، مبهوت به دنیا می‌نگرم. به اینکه دارم چه می‌کنم! مرا چه به این واژه‌گزینی‌ها.
همیشه بر این باورم که هر چه می‌شود، آن چیزیست که باید می‌شد. این تبدیل آغاز به پایان را هم نیک‌ می‌گیرم چون یقین دارم زمانش حالا بوده و بس.
می‌دانم «چنین نیز هم نخواهد ماند»، اما ترجیح می‌دهم این‌بار نقطه‌ای بر آخر این صفحه بگذارم. شاید اگر این دفتر را ورق بزنم، بتوانم بر لوح تمام سفید مقابلم، نقش و حرفی تازه ببندم.
و این پایان برگی دیگر از تقویم من است اما اگر جوهر دوباره در رگ‌های قلمم جاری شود و سخن دیگری در کار باشد، باز هم آن را با "وَ" آغاز می‌کنم؛ آخر ما هیچگاه آغاز را نمی‌بینیم.

| من و من |
شهریور و اسفند بیست‌و‌سه

-------------------------------------
پی‌نوشت اول: تصویر اول، امروز و تصویر دوم، شهریور ماه طراحی شده‌اند.
پی‌نوشت دوم: آغاز بهار مبارک. by @arvinarte

‌
دیگر خریداری ندارد. خاک می‌خورد پشت حائلی از شیشه. شیشه‌ای کدر از آثار انگشتانی که هیچ گاه از دل بلورینش گذر نکردند. خریداری ندارد اما هنوز پشت ویترین مانده است. نه برای دیده شدن، نه برای یافتن صاحبی جدید. دل او به همین دکان‌دار کهنه گرم‌ است و هدف از این پشت شیشه‌نشینی، جز تماشای جهان بیرون نبوده است. آخر هر چه نباشد، کارش دیدن است؛ دیدن و خاطره ساختن.
دیروز که پس از عمری، چند قدمی با کهنه رفیقش بیرون رفت، وقتی چشمش رو به دو سه منظره گشوده شد، فهمید این جهان، پشت شیشه‌نشینی را نمی‌ارزد. از همان‌جا بود که عزم کرد دیگر پشت آن شیشه ننشیند. که قید یک تماشای دیرین را بزند، تا شاید این بار چیزی بیش از یک تماشاگر صرف باشد. که مگر از دل خاک گرفته‌اش، تکه کاغذ سفیدی بیرون بیاید و پس‌ از لحظاتی هوا خوردن، نقشی به خود بگیرد و برود در قاب و میخ‌ شود به سینه دیوار و بماند به یادگار تا آن روز که نیامده‌ست.
بس است تماشای گربه‌های حیران بین سطل‌ها. بس است دیدن کبوتران بر زمین مانده و انسان‌های رونده. وقت تماشای گربه‌های بر روی دیوار است، کبوتران در پرواز و انسان‌هایی که بالاخره جایی مانده‌اند. شاید پشت میز چوبی یک کافه دنج، نشسته بر یک صندلی لهستانی قهوه‌ای و غرق در صدا و عطر و طعم. و یا دو عاشق لمیده بر سبزه‌ها، پریده از حصار‌ها، آمده از دورها.
شاید وقت آن باشد که دیگر زنده‌ماندن را رها کند تا بلکه در این چند صباح‌، زندگی کند. که وقتی کهنه رفیقش به آن دو عاشق ژست گرفتن یاد داد و زاویه‌اش را تنظیم کرد، زمانی که بلند گفت «بگو ســـــیــــــب»، «چلــــــیــــــک» آخر را او بنوازد.
عکس که هوا بخورد، آرام آرام‌ ظاهر می‌شود. عکسی که ظاهر شد، بعید است به این سادگی محو شود.

| آروین یوسفی |
نوشته‌ای از میان دو ابروی زمستان بیست‌و‌سه by @arvinarte

‌
خواندن فلسفه آسان نیست. واژه‌ها را یکی پس از دیگری می‌خوانی و در ذهنت کنار هم می‌چینی، اما مفهوم دریافت نمی‌شود. دوباره می‌خوانی و این بار روی هر واژه مکثی کوتاه می‌کنی به امید آن که "فهم" حاصل شود. یک سادهٔ بعید؛ چیزی شببه به کلام سهل ممتنع سعدی، اما با اندکی تفاوت. اینجا به مانند ظاهر، مفهوم هم چندان دشوار نیست، بلکه مسیر رسیدن به آن ناهموار است. واژه‌های پست و بلند با کنار هم قرار گرفتنشان مسیری سنگلاخ می‌سازند و در پایان این جادهٔ پر غبار، شبحی از آنچه آن را فهم می‌گویند به چشم می‌خورد. این که به آن برسیم یا نه، بستگی به ماده‌ای دارد که در آن می‌دویم؛ سرعت یا ماراتن.
به گمانم، هر آدمی یک مجلد فلسفیست. می‌توان آن را ورق زد، بویید و یا برای تماشای زیبایی جلدش در شاهنشین کتابخانه گذاشت. اما پای خواندن که می‌رسد، صحبت از فهم که به میان می‌آید، عاجز می‌شویم. فهمیدن آدم‌ها، راه پر مصیبتی دارد. چاله‌های بسیاری که از هر یک بگذری، دیگری را مقابل می‌بینی. به هر واژه‌ که نگاه می‌کنی ساده‌ می‌نماید، اما زنجیر واژگانشان هوش از سرت می‌برد. از تناقضات حیرت می‌کنی. که چطور می‌توان عشق و نفرت را یک کوله حمل کرد. سنگ و شیشه چه صنمی با هم دارند. اگر این است، پس آن چه بود؟ و تحیراتی از این دست.
کاش آرایه آدم‌ها مراعات‌النظیر بود؛ کلماتی هم قطار که واگن به واگن به هم چفت شده و به مقصدی مشخص می‌شتافتند. اما آنچه واقعیت بشر است، آرایهٔ تضاد است. این همان چیزیست که کتاب آدمی را از شعر به فلسفه تغییر می‌دهد.
اگر سودای فلسفه خواندن دارید، ابتدا باید فلسفیدن را فرابگیرید و ایستگاه اول این فلسفیدن، خود است. اگر اهل این تبار نیستید، کتاب آدم‌ها را ورق نزنید؛ چرا که هم خودتان سردرگم و مأیوس می‌شوید، هم آن کتاب هوا می‌گیرد‌.

| آروین یوسفی |
بیست‌و‌سه، آخرین برگ فصل دهم by @arvinarte

‌
و رو به آینه کرد و پرسید:
«آنقدر بزرگ شده‌ای که دیگر بچگی کنی؟»
‌
| آروین یوسفی |
زمستان مجازی by @arvinarte

‌
درست زمانی که فکر می‌کنم چیزی برای نوشتن ندارم، تلنباری از نوشته‌های منتشر نشده در مقابلم قد علم می‌کنند. ویژگی مشترک تمام آنها این است: ناتمامی.
پرونده‌های باز یعنی اشغال مداوم بخشی از ذهن و استفاده مخفیانه از منابع فکر و جسم. من اگر سه ویژگی شاخص داشته باشم، یکی‌ از آنها اهمال کاریست. استاد بلامنازع پشت گوش انداختن همه چیزم‌‌. از پاسخ دادن به یک پیام ساده گرفته تا انجام یک پروژه حیاتی. انگار نیرویی همیشه در من به کار است تا مانع از حصول اطمینان نسبت به انجام هر امری شود.

برای آدمی چون من، نگاه به گذشته سخت‌تر از دیگران است. وقتی همین صفحه را مرور و به نوشته‌های منتشر شده‌ام نگاه می‌کنم، در بُهت فرو می‌روم. نه برای کیفیت یا کمیتشان؛ بلکه برای انجام شده و به پایان رسیده بودنشان. هیچ باور نمی‌کنم که من روزی توانسته‌ام یک متن را تا پایان بنویسم، برایش تصویری بسازم و در صفحه‌ام نشر دهم. بیشتر شبیه به یک خواب است.

حالْ این منِ قورمه‌سبزی‌صفت که همواره در انتظار "جا افتادن" چیزهاست، به حالی رسیده که دیگر جایی برای جا افتادن ندارد. یک حافظهٔ تا خرتلاق پُر که دیگر برای یک موسیقی جدید هم فضا ندارد. مغزم مدام اعلان لبریز بودن می‌دهد و درخواست پاکسازی دارد.
دو راه می‌ماند: زمانی بگذارم و پوشه به پوشه‌ی این حافظهٔ "بَد-سِکتور¹" را بجورم که مگر بخشی پاک شدنی باشد و با حذفش اندک جایی باز شود. و یا وارد تنظیمات شده، به پایین رفته و بدون لحظه‌ای مکث، "ریست-فکتوری" را بزنم.

حیف که الآن شارژ کافی ندارم. صبر می‌کنم تا شارژ شوم، بعد انجامش می‌دهم. بعد؛ احتمالا از همان "بعد"های همیشگی!

| ضمیر سرخود |
زمستان گرم بیست‌و‌سه‌
‌
‌
---------------------------------------
۱. بدسکتور (Bad Sector): خراب شدن یک یا چند بخش از بخش‌های چهار کیلوبایتی تشکیل دهنده حافظه هارددیسک. by @arvinarte

‌
ای معجزهٔ من
شفای زندگی زیر دستان مرگ
سخنی پیچیده در قنداق
برخاسته از گور تنهایی
ازل نوشتهٔ بی‌ابد
آب دهانم با تو شراب شد
و راه رفتم بر دریای چشمانت
صید تو بود آن ماهی که در سطل فتاد
و با هم قطارانش برای نور مهر رقصید
و تو تصلیب من بودی
بر دار مجازات عشق
و میخ به میخ
تو را بیرون ریختم
که تو در رگ‌هایم بودی
و دار، آغوش تو بود
استوار و پهناور
به عرض دستانم
به وسعت بال‌هایت.
و تثلیث
من و تو بودیم و او.
من، مسیح؛
صلیب یکی بود.

| ماه |
پاییز گرم آغوشت🍂 by @arvinarte

‌
و من از این دنیا سه چیز خواستم: «باران، دریا و تو»🌧️🌊🤍
‌
صدا: #آروین_یوسفی
شعر: #محمدعلی_بهمنی
‌
🎧صدای باران این ویدئو را با هدفون گوش دهید
‌
‌
----------------------
#باران #شعر #بندرعباس #دریا #ساحل #نوشته #دکلمه #پاییز #پائیز by @arvinarte

‌
پریدن از روی جوی آب کنار خیابان، برای کودکی سه ساله بزرگترین ریسک ممکن است. مادامی که بر لبه جوی ایستاده و با خود می‌گوید «بپرم یا نپرم؟», جنبه‌ای از وجودش طالب تجربه این هیجان تازه‌ است و جنبه دیگرش عواقب احتمالی این اقدام را به او یادآور می‌شود.

بیست سال بعد، زمانی که صد سانتی‌متر دیگر به قامتش افزوده شد، دیگر گذشتن از روی جوی آب برایش هیچ لطفی ندارد. یا بدون لحظه‌ای اندیشیدن از آن می‌گذرد و یا حتی شاید چند قدم بیشتر بردارد تا پلی پیدا کند و بدون خرج ذره‌ای خطرپذیری، از آن عبور کند.

ابعاد ریسک برای او تغییر کرده است. این جوان حالا خود را در معرض خطرات مهیب‌تری قرار می‌دهد. به شغلی وارد و از آن خارج می‌شود، سفر می‌کند، برای مخارجش تصمیم می‌گیرد و یا رابطه‌ای را آغاز می‌کند.
بی‌راه نیست اگر بگوییم ماهیت "ریسک" هرگز تغییر نمی‌کند، تنها صورت و ابعاد آن است که دگرگون می‌شود؛ درست مثل ماهیت فرد.

همچنان می‌توان به وقت تمام این خطرپذیری‌ها، صدایی را در درون فرد شنید که با خود می‌گوید «بپرم، نپرم؟»

| آروین یوسفی |
پیش و پس از باران
پاییز؛ صد و هشتاد و پنج
‌
--------------------------
‌
‌
#آروین_یوسفی #ریسک #روانشناسی #نوشته #متن by @arvinarte

‌
انتخاب، عذاب آدمیست. انگار تاوان گناه نخستینِ نیاکانمان است. انتخاب، همان چیزیست که جنگ به پا می‌کند؛ در بیرون شاید، اما در درون قطعاً.

لباس‌های فرم زشت و بدقواره‌ی دوران مدرسه، یک موهبت بودند. چون دیگر مجبور نبودیم هر روز صبح بین لباس‌های رنگارنگ یکی را با دیگری ست کنیم. رشته‌های تحصیلیِ تحمیلی لطف بزرگی بودند، چرا که لازم نبود هر شب با فکر «تجربی یا ریاضی» بخوابیم.

و ما همواره در صدد رهایی بودیم. اسمش را گذاشتیم آزادی و فکر کردیم در آزادی عیش و نوشی برپاست؛ خیال باطلی بود. این آزادیست: شکنجه‌ی دانستن و کاری نکردن. تحمل شلاق‌های قبراق تصویر آینده و شوک مداوم صندلی الکتریکی‌ِ حال. آزادی و زاییده‌ی آن، مسئولیت، عاقبت ما رو از پا می‌اندازند. شاید «مرگ بر اثر کهولت سن» را بشود جور دیگری هم بیان کرد: «مرگ بر اثر آخرین انتخاب».

| آروین یوسفی |
بحبوحهٔ پاییز بیست‌و‌سوم

-------------------------------
طراحی تصویر کاور سه پست اخیر، با کمک هوش مصنوعی انجام شده و به حق تونسته تصویری که در ذهنم داشتم رو به خوبی نقش‌بندی کنه. by @arvinarte