Instagram story viewer> @bedewed_sparrow> Posts
🏴!گُنجِشکِ‌نَم‌زَدِه(@bedewed_sparrow)'s profile avatar HD Profile

🏴!گُنجِشکِ‌نَم‌زَدِه

@bedewed_sparrow

2K
followers
1004
following
...وای اگر قصه‌ی ما عبرتِ تاریخ شود
Art | Literature | Illustration | Fashion design
《Interested in journalism》𓅫
❥𝓟𝓪𝔂𝓪𝓶
POSTS STORIES REELS
. به تمامیِ آنان که در زادروزشان مرده‌اند حسادت می‌کنم. به تمامی‌شان! در خیالاتم آن‌ها با خدا و ملائک و باقیِ بالادستی‌ها قراردادی نانوشته دارند که چُنین باشکوه و به‌موقع، دنیا و آدم‌ها را ترک می‌کنند. بهرام بیضایی در شب تولد خود جهان را ترک کرد. حالا ما مانده‌ایم با نگارها، داروغه‌ها، دیوها، سلطان‌مارها، سندبادها، آقای اسراری‌ها، پهلوان‌ها، بُندارها و هرآن‌که او روزی به زندگی احضارش کرده بود. امروز، مژده شمسایی، همسر زیبایش در فیسبوک برای او نوشته است: «زمین زیر پایم سست است وقتی او بر آن راه نمی‌رود هوا برایم تنگ است وقتی او در کنارم نفس نمی‌کشد آسمانم رنگی ندارد وقتی چشمان آسمانی‌اش به آن نمی‌نگرد کوه‌ها مظاهر هیچ‌اند وقتی ایستادگی‌اش جایی ندارد جهانم خالی‌ست وقتی صدایم نمی‌کند عشق تنها واژه‌ای‌ست وقتی نیست که نثارش کنم وطنم نامی‌ست وقتی او از آن نمی‌نویسد راه‌ها به بیراهه می‌روند وقتی به او نمی‌رسند زندگی‌ام باری‌ست بر دوش وقتی با او نمی‌گذرد...» و من این مرثیه را می‌خوانم و اشک می‌ریزم. می‌خوانم و مایوس‌تر می‌شوم. می‌خوانم و برای تمام مردگانِ جهان دلتنگ می‌شوم؛ برای تو... برای تو که حالا زیر خروار خروار خاکِ دل نهفته‌ای و تک‌درختِ کوچکِ امید را هم با ابرهای تنت دفن کرده‌ای. این مرثیه را می‌خوانم و به آن فکر می‌کنم که« بازماندن»، چه سهمِ ناعادلانه‌‌ایست در این زندگی... که عزیزت می‌رود و تو بی‌آن‌که بخواهی به زیستنِ فرداهای بدونِ او محکوم می‌شوی... نمی‌دانم، اما برای من با مرگِ کسی که جهانی دیگر را برایت ساخته، تنها یک انسان از دست نمی‌رود، بلکه بخشی از توانِ تو برای دیدن، فهمیدن، لمس کردن و حتی گفتن نیز به زیر خاک می‌رود... بخشی از ساختارِ تجربه‌ی تو از زندگی‌... روزهای بعد از آن‌ آدم‌ها خیلی عجیب‌اند. همه‌چیز شبیه به قبل ادامه پیدا می‌کند. خورشید می‌رود‌. ماه می‌آید. خیابان‌ها همان‌قدر شلوغ‌اند. آسمان همان‌قدر آبی‌ست. روزها همان‌قدر پشت هم می‌آیند و شب‌ها همان‌قدر مسکوت و زیبایند، اما همه‌چیز به‌طور بنیادین برای تو کثافت است. حافظه‌ات مدام به عقب بازمی‌گردد. مرگ را انکار می‌کند‌. فقدان را نمی‌پذیرد و تو را میان روزهای زیسته و نازیسته معلق نگه‌می‌دارد... خیلی چیزها دلم می‌خواهد بنویسم. اما دل و دماغش را ندارم. تنها می‌دانم که تو رفته‌ای آقای بیضایی، و جهان ناقص‌تر از همیشه ادامه پیدا می‌کند. "گُنجِشکِ‌نَم‌زَدِه" . . #بهرام_بیضایی by @bedewed_sparrow
. نمی‌دانم چرا آدم‌ها مُدام سوگواری‌های سرکوب‌شده و خشم و کینه‌شان را روی دیگری تف می‌کنند. نمی‌دانم چرا یک‌عده اصرار دارند تمام دنیا در هرموقعیت شبیه به آن‌ها رفتار کنند و عده‌ای دیگر می‌خواهند آدم‌ها را "همیشه" با غم‌ها یا شادی‌هایشان ببینند... ما این‌روزها راه می‌رویم و از عالم و آدم حرف می‌شنویم. یک‌نفر به ما می‌گوید «تو اگر پایت را قطع می‌کردند محکم‌تر از این‌روزهایت بودی»، نفری دیگر می‌گوید «زیاد از حدت سوگواری کرده‌ای و با ابراز غم‌هایت "ترحم" خریده‌ای» دیگری هم می‌گوید «چه ‌کم‌رفیقی بوده‌ای برای آنان که رفته‌اند، ما اگر جای تو بودیم حداقل چند ماه نمی‌توانستیم از خانه بیرون برویم!» هرکس به سعی خود تاجایی که توانسته است، قلاده‌اش را بر گردنِ دیگری انداخته و هرکه را از امرِ او نافرمانی جست، به زباله‌دان انداخته. در ابعادِ گسترده‌تری از اجتماع، از روابط که بگذریم، این مسئله کمی بالغانه‌تر مضحکه شده است! یک‌نفر یقه‌ی فروشگاه‌ها و کسب‌وکارهای آنلاین را می‌گیرد، یک‌نفر به فیلمِ پخش‌شده‌ از "روزمره"‌ی فردی مشهور فحش می‌دهد و دیگری به هرگونه محتوای "عادی" در فضای مجازی می‌تازد. ما در بحران‌ها یک‌اصل بزرگ را فراموش می‌کنیم؛ اصلِ بقا! یادمان می‌رود که در ایام همان جنگ هشت‌ساله، سربازها در جبهه‌شان ساعتی شوخی می‌کردند، می‌خندیدند، می‌رقصیدند و ساعتی دیگر با لباس رزم به پیکر دشمن می‌زدند. یادمان می‌رود که انسان، ربات نیست که سوگ و شعفش را در دو سوی مخالف بگذارد و درِ یکی را قفل کند تا دیگری مشروع باقی بماند! یادمان می‌رود که آدمی‌زاد، هرزمان که مرگِ هزار تن را ببیند به همان اندازه محتاج لرزیدنِ شادی‌ می‌شود که محتاج فروریختنِ اشک و ازخودبیگانگی! ما مُدام به‌دنبال "یک‌نواختی" هستیم. یک‌نواختی احساسی، یک‌نواختی اقتصادی، یک‌نواختی سیاسی... انگار فضیلت را در آن می‌دانیم که همگی در جبهه‌ی غالب بمانیم؛ همان است که با خنده‌ای، انحصارِ رنج را شکسته می‌بینیم و پرخاش می‌کنیم. همان است که ترازو را روبه‌روی آدم‌ها می‌گذاریم تا بدانیم کدام‌شان کِی و چه‌قدر گریسته است. نمی‌دانیم چه می‌خواهیم. فریادِ "آزادی" سر می‌دهیم و در راهِ آن هم با دیکتاتوریِ شخصی مواجه می‌شویم. نمی‌دانم عزیزان... تنها می‌دانم که مرحوم عباس معروفی، در «تماما مخصوص»، کلِ این‌روزها را به‌درستی خلاصه کرده بود: « ما نسل بدبختی هستیم. دست‌مان به مقصرِ اصلی نمی‌رسد، از همدیگر انتقام می‌گیریم..» "گُنجِشکِ‌نَم‌زَدِه" . . . . #ایران #جنگ #جبهه #سوگ #عباس_معروفی #جاویدنامان_راه_آزادی by @bedewed_sparrow
. تو هنوز آن‌جایی ماه هنوز کامل است و حریری سپید، بر شاخ و برگ‌های خسته‌ات می‌رقصد شب، خاطرات را محفظه‌ای مغموم می‌شود و باد، نمِ خاک را به تمنّای مشام‌های گرفته می‌رساند روزها رفته‌اند؛ نورها رفته‌اند؛ تو هنوز آن‌جایی و در پناه باران ایستاده‌ای. بی‌اختیار به تو نزدیک می‌شوم؛ قطرات از شاخه‌هایت بر موهایم می‌چکند. بر زمین می‌نشینم. به تو تکیه می‌دهم و می‌گذارم برگ‌های خیس و سردت یکی یکی به صورت و گردنم بچسبند. چانه‌ام را لمس می‌کنی. چشم‌هایم را می‌بندم. برایم داستان می‌خوانی و از درختی می‌گویی که سال‌هاست تابِ قرمزِ خاک‌خورده‌اش را خالی گذاشته. غرق می‌شوم. غرق می‌شوم. چشم‌هایم را باز می‌کنم نور تنیده با صدای گنجشکان اتاق را پوشانده و باد هنوز بوی خاک را به ریه‌هایم می‌کشاند پنجره را می‌بندم و پیش از کشیدنِ پرده‌ها، به انتهای حیاط خیره می‌شوم. به بیدِ مجنون. با خود می‌گویم حالا احتمالاً وقتش رسیده که بیایم و از تو بپرسم: اگر روزی دوباره شاخه‌ات به گیسوانم پیچید اگر باد بارِ دیگر ما را به یک‌دیگر رساند اگر دوباره تمنّای چشم‌ها و دست‌هایمان را دیدی تو ای درختِ بید ای تنها آغوشِ زمستان ای حضورِ مسکوت نورِ سپید، که بر ترقوه‌‌ام خانه داری ای غمِ دلخواه ای زیباترین پذیرشِ دوری به من بگو بگو که اگر دوباره یک‌دیگر را دیدیم، باز هم مرا خواهی بوسید..؟ "گُنجِشکِ‌نَم‌زَدِه" . . . . . پ.ن: متن بازنشری از خردادماه است. #پاییز #تهران by @bedewed_sparrow
. چهاردهم آذر ۰۴ امروز یک ویدیوی غمگین دیدم از کشتی یونانی کیش که تکه‌تکه شده بود و دیگر خبری از آن نمای سال‌ها قبل که با عشق از آن عکاسی می‌کردم نبود. آن جزیره‌ی زیبا یادآورِ روزهای دور و خوب و شیرین من است که حالا شبیه همان کشتی یونانی تکه‌تکه شده... بعد از آن یک ویدیو دیدم از قدیمی‌ترین ماشین فرودگاه مهرآباد. یک بیوک اسکای‌لارک خاک‌خورده که گویی سال‌هاست کسی آن را برنداشته. به این فکر می‌کنم که تمام این اشیاء چه خاطرات عجیبی را با خود حمل می‌کنند. آن ماشین خاک‌خورده چه آدم‌هایی را برای اولین و آخرین‌بار دیده، چه انتظارها برای صاحبش کشیده و چه غصه‌ها برای خودش خورده... یا آن کشتی، چگونه سال به‌سال فرسوده‌تر شدن خود را دیده و تنها به پس‌زمینه‌ای باشکوه برای عکس آدم‌ها بودن قناعت کرده؟ مسخره است اما برای من اشیاء بیشتر از آدم‌ها جان دارند. بیشتر از آن‌ها خاطرات را نگه می‌دارند و بیشتر از آن‌ها به دیگری فکر می‌کنند. حالا دلم می‌خواهد همان کشتی یونانی می‌بودم. یا آن بیوک اسکای‌لارک کهنه، یا آن دوربین کنون f1 که محمدعلی جدیدالاسلام در سال ۱۳۴۹ خریده بود و امروز در کنار باقی دوربین‌های فوق‌العاده‌اش در موزه برج آزادی تهران نشسته است. دلم می‌خواهد دوباره به آن موزه بروم و این‌بار با تمام آن دوربین‌ها حرف بزنم و از آن‌ها بپرسم آیا تابه‌حال به انتظار کسی نشسته‌اند.‌.؟ یا آیا تابه‌حال کسی را دیده‌اند که دل‌شان بخواهد با او به خانه بروند و در جای خاصی از آن خانه بنشینند..؟ نمی‌دانم. معین دهاز جایی نوشته است:« کاش در را باز می‌کردی وقتی از جهان، به تو پناه آورده بودم...» آیا کسی تا قبل از این موزه‌، دری را برای آن‌ها باز کرده است..؟ یا آیا تا به‌حال به کسی این‌گونه پناه آورده‌اند..؟ نمی‌دانم. می‌بینی عزیزم؟ افکارم همین‌قدر درهم و نامعلوم و نامربوط‌ اند. همین‌قدر ذهن آشفته‌ای دارم و همین‌قدر در زندگی‌ام سرگردانم. اما میان تمام این آشفتگی‌ها تنها به تو فکر می‌کنم. به آن‌که می‌شد کشتیِ بین‌مان را تکه‌تکه نکرد.. ماشینِ خسته‌مان را ترک نکرد و لنزهای کوچک و بزرگ‌مان را به گوشه‌ی موزه‌ای برای بازدید آدم‌ها نسپرد... کاش می‌توانستم مدتی به هیچ‌چیز فکر نکنم و برای خودم در ساحلی به گل بنشینم و فرسودگی‌ام را در عکس‌های دیگران قاب کنم و خمی هم به ابرو نیاورم. اما نمی‌توانم. تو هم نمی‌توانی‌. هیچ‌کس نمی‌تواند. "گُنجِشکِ‌نَم‌زَدِه" . . . . اسلاید یک از ویکی‌پدیا . #کشتی_یونانی #کشتی_یونانی_کیش #ایران #موزه_برج_آزادى #دوربین #محمدعلی_جدیدالاسلام #بیوک_اسکایلارک #تهران #آزادی by @bedewed_sparrow
. نمی‌دانست چرا همه قبل از این‌که او را ترک کنند از زیبایی‌هایش می‌گفتند. لابد گمان می‌کردند این‌حرف‌ها لیدوکائینی بر دردِ لایموت تنهایی‌اش خواهد شد. بدبختانه تنهایی‌اش هم شبیه به فروغ بود. شبیه به همان فروغی که در نامه‌اش به پرویز گفته بود:"...من زیبایی را برای چه می‌خواهم؟" یا همان فروغی که به مادرش گفته بود "کاش نه زیبا بودم و نه هنری داشتم. کاش تنها خوشبخت بودم". همان فروغی که حتی مادرش پس از پوسیده شدنِ استخوان‌هایش هم نفهمیده بود خوشبختیِ او در چیست، فروغی که پس از مرگ هم کسی او را نفهمید. نمی‌دانست. نمی‌دانست چرا آدم‌ها او را در قاب‌های تحسین‌های بی‌ثمر، بیهوده عکس می‌کنند و شیشه‌ی وداع را بررویش می‌کشند و زندانی‌اش می‌کنند. نمی‌دانست چرا باید تنهایی‌اش در انعکاسِ این‌همه زیبایی-اگر بود- گم می‌شد. نمی‌دانست چرا باید دچار چشم‌هایی می‌شد که در ستایشِ او غرق می‌شدند اما پیش از رفتن، هیچ دلیلی برای "ماندن" نمی‌آوردند. انگار تمام این زیبایی‌ها، تنها برای دیدن بودند و نه برای نگه‌داشتن... شبیه به کهنه‌ بومی در موزه؛ زیبا، دور و غبارزده، تکه‌ای از گذشته، که تنها در نگاه‌هایی گذرا به چشم می‌آید و هیچ رهگذری برای فهمیدن‌اش نمی‌ایستد. "گُنجِشکِ‌نَم‌زَدِه" . پ.ن: متن بازنشر شده از فروردین‌ماه است. by @bedewed_sparrow
. می‌خواستم پیدایت کنم عزیزم. می‌خواستم زنی باشم که در فرارت به قله‌های سیاه، ناجیِ کوچکِ تو باشد و تو را با چشم‌هایش به دامنه‌ی خاکستریِ روزگار برگرداند‌‌؛ می‌خواستم زنی باشم که از تمامِ جنگ‌ها به او بازمی‌گردی؛ از خیابان‌ها، از آدم‌ها... می‌خواستم زنی باشم که نامت را در گوش بادها فریاد می‌زند، درست در بعدازظهری که خودت را به فراموشی سپرده‌ای... می‌خواستم تو را به رخِ خدا بکشم... زخم‌هایت را ببوسم، رنج‌هایت را به جان بیاویزم و خس‌خسِ سینه‌ات را مُهری کنم در نمازهای شبانه‌ام... می‌خواستم نیمه‌شب‌های تب‌دارت را قبله کنم، با زمزمه‌هایت اذان صبح بگویم، با اشک‌های گرمت دائم الوضو شوم و نامت را در قنوت‌هایم تکرار کنم و شهادت دهم که معبودی جز تو نیست... و بشارت دهم جنّت، تاریکیِ اتاقِ توست و تمامِ تخت‌ها بدون تو جهنم‌‌هایی روشن‌اند... می‌خواستم مسلمان شوم، تو ایمانم شوی، خدایم شوی و هرگاه لبانم به «یا ربّ» باز می‌شود تو دستانم را بگیری... می‌خواستم در سخت‌ترین روزهایم فریاد بزنم «اهدِنی» و ردِ قدم‌هایت چراغم شوند... می‌خواستم رکوع‌هایم تکریمی دربرابر عظمتت باشند و سجده‌هایم مدحی بر محرابِ تنت؛ و روزه‌ام دیداری باشد که با صبر به افطار می‌رسانمش... می‌خواستم عزیزم. خیلی چیزها می‌خواستم. اما دنیا حرامزاده‌تر از این حرف‌هاست و به سازِ خواسته‌ی هیج‌کدام‌مان نمی‌رقصد‌‌‌. "گُنجِشکِ‌نَم‌زَدِه" by @bedewed_sparrow
. این‌طور است موگلی، همدمِ رنجورم؛ عشق، از تبارِ "محال‌‌"ها می‌آید... زاده می‌شود آن‌جا که همه‌چیز ناممکن است، دور است، پرت است، و چنان ناهماهنگ، که هیچ‌چیزش با هیچ‌چیزش نمی‌خواند. . . . . هایلایت "برای موگلی" by @bedewed_sparrow
. داروغه: در سال یاس از قرن یائسه آنچه فراموش گشته بود به یادمان آمد ما خوب دانستیم که انسان بودن، هیچ آسان نیست! #بهرام_بیضایی #سلطان_مار . . . #نمایشنامه #طراحی_صحنه #طراحی_لباس #تصویرسازی #illustration #illustrator #fashion #fashion_design #story_teller by @bedewed_sparrow
. گنجشکی‌ام که روی شانه‌های تو نشسته‌ام بی هیچ خیالی از پرواز بی هیچ دلیلی از ماندن... درختی هستی که شاخه‌هایت را ماه بوسیده و باد، نامم را لابه‌لای برگ‌هایت نجوا می‌کند نه پناه می‌خواهم نه پرواز و نه سنگی برای فرود... می‌خواهم بنشینم به بوی تنه‌ات فکر کنم ماه را از شاخه‌هایت ببینم نور را به بال‌های خود بیاورم و آرام آرام پرهایم را در سایه‌ات به خاک بسپارم... "گُنجِشکِ‌نَم‌زَدِه" by @bedewed_sparrow
. هفدهم فروردین ۰۴ امروز ۲۲ ساله می‌شوم. و این یک جشن نیست. مرثیه‌ای طولانی، گرم و دلخواه از زنی‌ست که فکر می‌کند کمی یاد گرفته چطور سال‌های کوتاهِ باقی‌مانده‌اش را بهتر بگذراند. بیست و دوسالگی، سنِ درکِ نیمه‌راه است. سنی که در آن به‌خوبی پذیرفته‌ای خودت را در تاریکی‌ها تنها ببینی و کم‌تر بترسی، رفتن‌ها را درک کنی، فاصله‌ها را بشناسی و گاهی سکوت را به حرف‌های بیهوده ترجیح بدهی و زمان را به موقع‌اش لعن و به موقع‌اش ستایش کنی.. سنِ عجیبی است. نه خامیِ کودکی را داری و نه به آنچنان پختگیِ بزرگسالی رسیده‌ای؛ نیمه‌پز و بلاتکلیف نشسته‌ای اما لااقل بوی خودت را می‌دهی.. بله، امروز ۲۲ ساله می‌شوم و این یک جشن نیست. در پناهگاهِ خیالم نه شمعی برایم روشن است و نه کسی برایم آواز می‌خواند. چون به این‌کارها هیچ علاقه‌ای ندارم و هرآنچه را دیگران جشن می‌دانند، من نمی‌خواهم. امروز فقط یک بازه‌ی زمانیِ دیگر برای غم‌هایم تعریف می‌شود و احتمالاً قرار است یک‌سال بیشتر به این فکر کنم که تا کِی دوام خواهم آورد. بله، امروز ۲۲ ساله می‌شوم و حالا با تمامِ این رنج‌ها و کثافت‌ها، هنوز هم با دیدنِ ماه و ابرهای آسمان غرق در لذت می‌شوم و برای سکوت و تاریکیِ شب جان می‌دهم و چون کودکِ سه‌ساله‌ای با دیدنِ برف ذوق می‌کنم. بله، با تمامِ این‌ها، دور تا دورم دیوارهایی از جنسِ دوست‌داشتن ساخته‌ام. با آدم‌هایی که شبیه به خانه‌اند. آدم‌هایی که در وجودِ من به دنبال کمال نیستند و مرا –با وجود تمام نقدهایی که بر من دارند،– می‌خواهند و در کنارم مانده‌اند‌. با دوستانی که مرا به خوبی بلدند و برای ارتباط‌مان، با میله‌ی قوانینِ بیهوده زندان نمی‌سازند و به خوبی یاد گرفته‌ و به من نیز یاد داده‌اند، که چیزی ارزشمندتر از محبت و فرصتِ رشد دادن به آدم‌ها در این جهان نیست. و خوشحال‌ام که سنِ مورد علاقه‌ام، ۲۱، با وجودِ این آدم‌ها تمام شد... و من خوشبختم. همین. "گُنجِشکِ‌نَم‌زَدِه" by @bedewed_sparrow
. کاش می‌توانستم پناهی برای تو باشم. پناهی برای شب‌های سخت سحر شده‌ات؛ پناهِ شبانه‌ای برای روی برگرداندن از بی‌رحمیِ روزها و بی‌توجهی‌ِ تمامِ ساعت‌های دیواری... کاش می‌توانستم پناهی برای تو باشم؛ پناهی که در آن تمام رنج‌هایت در آغوشِ بی‌انتهایش محو شود. پناهی که از تو هیچ نفسی نگیرد، هیچ لحظه‌ای را از حضورِ خودت نرباید و چشمی شود برای تاابد دیدنِ لبخندهای احمقانه‌ات... پناهی که در لحظه لحظه‌ی تنهایی‌ات سایه‌اش را بر دست‌های خوش‌نقشِ همیشه گرم‌ات حس کنی... ای‌کاش... ای کاش می‌توانستم پناهی برای تو باشم... مرا ببخش عزیزم. مرا ببخش اگر نتوانستم بیش‌از کورسوی نوری برای تو بمانم... مرا ببخش اگر کنار من فردایی نداشتی... مرا ببخش اگر در هر قدمی که برداشتیم، ترس از فردا، سایه‌ی تلخی بر تمامِ آرزوهای مشترک‌مان انداخت... مرا ببخش که غرق در تاریکیِ خود، نتوانستم برای تو خورشیدی چنان که لایقِ توست باشم... مرا ببخش عزیزم.. مرا برای سردیِ همیشگیِ دست‌هایم ببخش... مرا ببخش که انگشتانِ گرمی برای نوازشِ جزیره‌های تنت ندارم... مرا ببخش که از حرارتِ نابِ محبت‌ات، یخ‌های تنِ نحیفم آب نمی‌شوند... مرا ببخش که در چشم‌هایم ستاره‌ای برای نشان دادنِ راه‌ نمی‌بینم... مرا ببخش عزیزم... مرا ببخش که غمگینم. مرا ببخش که هرلحظه‌ام دارد با خیالِ خاطراتِ کوتاهِ تکرار نشدنی‌مان می‌گذرد... مرا ببخش که در آغوشم دیاری برای ماندنت نساخته‌ام... مرا ببخش که تنها آرزویم داشتنت در دنیای دیگری‌ست... مرا ببخش که تو را دوست دارم و در مقابلِ این بی‌رحمیِ زمان، برایت چیزی فراتر از کلماتِ بی‌فایده‌ام ندارم... مرا ببخش که نمی‌توانم نَمی بر خستگیِ شاخه‌های رنجورِ تنت باشم‌... مرا ببخش عزیزم. مرا ببخش... مرا ببخش که حتی تمام کردنِ زندگی‌ام هم غمی از شانه‌هایت نمی‌کاهد... "گُنجِشکِ‌نَم‌زَدِه" . عکس از جواد آتشباری عزیزم: @javadatashbari ❤️✨️ by @bedewed_sparrow
. تاریخ، یگانه جراحتی‌ست که هیچ جرّاحی نمی‌تواند بررویش بخیه بزند. زخمی‌ست که همیشه از آن خون می‌چکد و هیچ دستمالِ چربِ دروغینی آن را پاک نمی‌کند. تاریخ این است‌ و رسالت‌اش زنده کردنِ نامِ مُردگانی که سالیانِ سال، زیرِ فرش‌های تزویر جارو شده‌اند؛ و حقیقت، آن خجسته نوری که از درزِ دیوارهای پوسیده‌ راه می‌گشاید و دیر یا زود، نامِ تمامی کسانی که در "حافظه‌‌ها" پاک شده‌اند را فریاد می‌زند... "گُنجِشکِ‌نَم‌زَدِه" ● طرح امروز، روزنامه اینترنتی فراز ● ●عسل رستگارمقدم● #رفیق_دوست #ترور #فریدون_فرخزاد #شاپور_بختیار #غلامعلی_اویسی #شهریار_شفیق by @bedewed_sparrow

Download All

Save the photos and videos currently loaded on this page.

0Photos
0Videos
Ready to download 0 / 0

Keep this tab open until your download is ready.
back to up