Instagram story viewer> @braniesz> Posts
Braniesz(@braniesz)'s profile avatar HD Profile

Braniesz

@braniesz

383
followers
467
following
©️ Braniesz: Stories in eigen woorden, zonder filter.
POSTS STORIES REELS
🎸 Column Tyar Zitter (bekend van The Voice Kids) over bewijsdrang: Wanneer ben je Indo? ‘Ik heb het me vaak afgevraagd… Al vanaf dat ik jong was, stonden de schijnwerpers op me. Meedoen met The Voice Kids zorgt ervoor dat je veel vragen op je afgevuurd krijgt. “Ben je Indo?” kwam vaak voorbij. Zeker toen ik veel op pasar malams ging spelen. Ja, ik ben Indo en ja, ik heb blond haar en blauwe ogen. Ik vond het altijd een beetje gek om steeds die vraag te krijgen. Thuis is er namelijk geen twijfel over mogelijk. Als jonge muzikant én Indo had ik altijd het idee dat ik me dubbel moest bewijzen. Bewijzen dat ik wel degelijk Indisch ben én dat ik goed ben in muziek maken. Want ook als je net komt kijken in de muziek, moet je jezelf bewijzen. Ik had het gevoel dat ik ze beide moest “verdienen”. Nu ik wat ouder ben, vind ik dat het helemaal niet uit hoeft te maken hoe je eruitziet. Het gaat erom wat je van binnen voelt en weet. Ik ben uitgegroeid tot een jonge man die heel goed weet wat hij kan en dat ik me daarvoor niet hoef te bewijzen. Ik ken mijn geschiedenis als vierde generatie blonde Indo heel goed. Misschien soms wel beter dan een gemiddelde derde generatie Indo. Ik ben opgegroeid met de Indische cultuur, normen en waarden en met heel veel muziek. Vanaf jonge leeftijd wilde ik al graag muzikant worden. Gelukkig kreeg ik mooie kansen om op te treden, met name op pasars. Ik was toen nog maar 10 jaar, hè, en ik keek enorm op tegen de oudere generatie muzikanten. Omdat ik nog zo jong en onzeker was, was dat best weleens lastig. Hoor ik er wel bij? Ik leek niet Indisch en ik kwam nog maar net kijken.' [...] Volledig verhaal via link in bio! @tyar.zitter by @braniesz
🤌🏻Short Story Sunday met Gert Boeijen en Natalie Boeijen van der Burg | Founders IndoZijn Wie is IndoZijn? ‘Het is 10 jaar geleden dat we vanuit het gemis aan ‘kleur’ in het kaartenschap begonnen met een stationery lijn over een Indisch meisje en haar vrienden Puck & Poppies gevolgd door een volwassen lijn Poppy Orange. In 2017 zetten we het label IndoZijn op. Het gaat hierbij om het zichtbaar maken van de Indische cultuur. Dit gebeurt met een knipoog maar ook met een verdiepingslaag. Zo hebben we grappige, herkenbare (beeld)taal, maar ook serieuze projecten zoals Golden Stage. Hierbij bevragen we bestaande beeldvorming en verschuiven we wat als vanzelfsprekend wordt gezien.’ Daar hebben jullie een expositie gemaakt, wat is het verhaal erachter? ‘Hoewel de Indo behoort tot een hechte en bekende community, begon de gedachte dat de Indo een zwevend begrip lijkt. Een groep die historisch en cultureel maar niet juridisch erkend is. Wat als dat wel zo was geweest? In de gouden eeuw werd de Indo ‘geboren’. Maar wat als het nu anders was? Met Golden Stage opent zich een symbolische ruimte. Door iconische kunstwerken te recreëren en te verschuiven naar een Indische context krijgt de Indo een podium in een visuele geschiedenis waarin deze niet vanzelfsprekend zichtbaar werd.’ Hoe reageert de Indische community erop? ‘We krijgen veel positieve reacties zowel via de Moesson waar onze producten verkocht worden en waar de eerste expositie was. En ook via Museum Sophiahof waar de werken nu tot en met september te bezichtigen zijn. Wat we aan reacties terugkrijgen is herkenning, bewondering en een lach. Dat is vaak op basis van de eerste indruk. Met het verhaal erbij komen gesprekken en verhalen op gang.’ Zijn er ook minder leuke reacties? ‘Het valt mee, maar enkele mensen, vallen over het feit dat AI is gebruikt. Ze reageren vooral op de gebruikte techniek soms zonder het verhaal erachter mee te hebben genomen… [Lees het hele verhaal via link in bio!] by @braniesz
🤌🏻 Short Story Sunday met Ais Lawalata (81) | Zanger Wat maakt u gelukkig? ‘Mijn moeder. Zelfs nu nog word ik gelukkig als ik aan haar denk. Dankzij haar besta ik, nietwaar? Mijn ouders hebben zoveel meegemaakt, maar vooral mijn moeder heeft er alles aan gedaan om mij gelukkig te laten worden. In 1951 kwamen we met de Fairsea aan in de haven van Rotterdam. Er werd ons verteld dat we binnen een half jaar weer terug zouden gaan naar Ambon. Zoals we allemaal weten, is dat nooit gebeurd. De eerste vijf jaar woonden we in kamp Vught, samen met andere families in kleine ruimtes. Daarna verhuisden we naar kamp De Biezen in Barneveld. Daar begon ook mijn muzikale avontuur. Ik had als jonge jongen al een schare fans die me kwamen opzoeken, haha. Mijn moeder steunde me in alles wat ik deed. Mijn eerste liedje, Mama, ging dan ook over haar.’ Wat maakt u boos? ‘Dat zoveel Molukkers nooit zijn teruggekeerd naar hun vaderland. Veel mensen van de eerste generatie zijn overleden voordat ze de Molukken ooit terugzagen. Dat raakt me nog steeds. Onze ouders moesten hier eerst een bestaan opbouwen. Ze moesten werken, kinderen opvoeden en zich aanpassen. Geld om terug te gaan was er vaak niet. Gelukkig kunnen veel mensen van de huidige generatie die reis wel maken. Maar we mogen nooit vergeten dat de eerste generatie zich heeft opgeofferd zodat wij een beter leven konden hebben. Wat ik mooi vind, is dat jongeren die geschiedenis levend houden. Via podcasts, films en boeken vertellen ze de verhalen verder. Zo gaan we nooit verloren.’ Er komt een boek over uw muzikale leven. Wat was voor u het mooiste moment? ‘Meerdere mensen hebben gevraagd of ze een biografie over mijn leven mochten schrijven, maar dat heb ik altijd afgehouden. Over mijn muzikale leven wil ik wél vertellen. Het is ontzettend veel werk, kan ik je vertellen want ik heb zoveel gedaan! Een van de hoogtepunten uit mijn carrière was een groot Bevrijdingsfeest in 1985 in Ahoy Rotterdam. Koningin Beatrix was aanwezig en ik mocht samen met Wieteke optreden tijdens die bijzondere viering. Ik had nooit kunnen bedenken dat ik ooit op zo'n podium zou staan. Dat blijft een herinnering die ik koester.’ by @braniesz
🤌🏻 Short Story Sunday: Taboesz met Stanly Rutten Je bent ziek, veel mensen weten dat niet, hoe ga je daarmee om? ‘Ik ben mijn hele leven al chronisch ziek. Een aangeboren darmafwijking en meer afwijkingen waar ik liever niet over uitwijk. In vroegere tijden gingen doctoren anders met patiënten om dan nu. Ik moest luisteren naar de arts, en als jongetje van drie kreeg ik slaag als ik niet meewerkte. Mijn omgeving ging er niet fijn mee om, tot aan de Mavo werd ik ermee gepest, daarna begon ik van me af te bijten. Naar de dokter gaan was voor mijn ouders bijna een taboe. Ik moest niet aanstellen en doorgaan. Hierdoor ben ik een schild gaan opbouwen. Op latere leeftijd heb ik hulp gezocht om dat schild af te bouwen en daardoor ben ik nu wie ik ben. Ik moest mij meer openen en kwetsbaar opstellen. Een van de dingen die ik moest doen was een brief schrijven naar mijn ouders, vrienden en collega’s en aangeven wat er van binnen speelde. Veel mensen in mijn omgeving vonden me namelijk gesloten. Dat heb ik gedaan, maar ik kreeg niet de reactie die ik hoopte of die mij beloofd was. Vrienden gaven me een boks “ah joh komt wel goed” en schonken nog een biertje in. Mijn vader liep te ijsberen door de kamer en zei niks, en mijn moeder zat te huilen. Mijn toenmalige vriendin huilde mee en troostte mijn moeder. Ik stond alleen. Ik ben nog eerlijker geworden naar mezelf en naar anderen. Sommige noemen hard of bot. Maar ik ben gewoon duidelijk. Mijn slechte gezondheid hou ik grotendeels verborgen voor mijn moeder, omdat ze zich dan zorgen gaat maken. En dan ga ik me weer zorgen maken om haar, terwijl ik nu even aan mezelf moet denken. Naar de rest van mijn omgeving ben ik eerlijk over mijn gezondheid als ze er specifiek naar vragen. Maar vaak blijft het daarbij en weet ik dat ze niet volledig rekening met me kunnen houden. Zolang ik dat weet, kan ik ook niet teleurgesteld worden... Lees verder via link in bio! by @braniesz
🤌🏻Short Story Sunday Met Patricia Jacob | Journalist Wat is de fijnste niet-Indische smaakherinnering van Patricia Jacob? ‘Voor een trip naar een exotisch eiland en gegrilde happen ben ik altijd in. Het liefst combineer ik die twee. Zo’n tien jaar geleden ging ik met mijn Hollander naar het Zuid-Cambodjaanse eilandje Koh Tonsay (Rabbit Island). Er was weinig tot niets te beleven, dus gingen we op strooptocht. Bij een strandhutje bestelden we de specialiteit van de streek: verse krab van de grill, besprenkeld met een zoete, iets pittige saus. Bakje rijst erbij en aanvallen. Geen bestek, lekker met de handen. Blote voeten in het warme zand. Puur genot. En na het eten ook nog eens een duik in glashelder water waar verder geen mens was. Snorkel op en speuren maar!’ Wat eet je nu het liefst? ‘Khao soi met kip van Thai Thai Poppetje in Amsterdam. In dit sublieme Thaise restaurant waan ik me in Bangkok, mijn favoriete Aziatische stad. Want: luid, kleurrijk en spannend. De zaak wordt gerund door een adorable couple, Kora en Mario. Ze koken er volgens de recepten van Kora’s Thaise moeder en zijn de kip met cashewnoten voorbij. Ze serveren gerechten die de Thai zelf eten, zoals khao soi, een romige soep met krokante noedels bovenop. Elke hap is een smaakexplosie: zoet, zuur, pittig. Culinair vuurwerk op z’n Thais. Geloof me: dit wil je. Nu en alle dagen erna.’ Wat maakt jou gelukkig? ‘Mijn vrienden zijn mijn familie. Ik ben gelukkig als ik ben omringd door vrienden en we ein-de-loos zitten te praten. Het ene moment keihard lachen, het andere moment (bijna) in tranen. Het voelt goed om bij mensen te zijn die met een open blik naar de wereld kijken en bij ik mezelf kan zijn – en zij bij mij, natuurlijk.’ Waar kan je enorm van balen? ‘Als mijn drang om te pleasen weer eens leidt tot een miskoop. Zo kocht ik vorige week een te dure spijkerbroek omdat ik de verkoper – een soort Lenny Kravitz junior – niet wilde teleurstellen. Ik heb dat ding vandaag nog eens gepast. Wijde pijpen (tof), van boven een dwangbuis (hels). Die broek gaat ‘m niet worden. En ruilen kan niet meer.’ by @braniesz
🤌🏻 Short Story Sunday met Peter van Dongen | Striptekenaar Wat waardeer je aan de Indische gemeenschap? ‘Vanaf mijn 23ste heb ik me helemaal verdiept in mijn Indische achtergrond, vanwege het nieuwe project waar ik toen aan begonnen was, dat uiteindelijk het boek Rampokan zou worden. Pas toen het 7 jaar later werd gepubliceerd, werd ik in de community opgenomen als een nieuwe stem in het discours. Met gemengde reacties op mijn werk en persoon, want er waren ook lieden die vonden dat ik me als striptekenaar niet op dat terrein had moeten begeven: low-art, iets voor kinderen, beledigend en mensen waren zelfs soms kwaad, want ik kwam aan hun herinneringen. Toch kan ik niet anders zeggen dat ik me in deze gemeenschap thuis voel. Ook op zo’n pasar malam, hoe kunstmatig en druk ook, toch voel ik me er op mijn plek. Ik zie voornamelijk mensen op wie ik lijk. Sterker nog, privé ga ik bijna alleen met Indo’s en Indonesiërs om, hoef ik niet zoveel uit te leggen.’ En aan wat irriteer je je? ‘Als eerste lijkt me de Indische gemeenschap niet veel anders dan al die anderen in ons kleine landje. Naast veel overeenkomsten, ook uiteenlopende meningen, ruzies en gedoe. De een weet het beter dan de ander of de een is niet Indisch genoeg. Daar kijk ik meer met verbazing naar. Wat me wél de laatste paar jaar irriteert – bij monde van de huidige jongere generatie die hun stem laat horen in de media – is dat het lijkt alsof wij allemaal slachtoffer zijn. Veel verhalen over pijn, trauma, heling. Een jargon dat lijkt te zijn gekopieerd van de zwarte gemeenschap en meer specifiek vanuit de Black Lives Matter beweging. Heel goed natuurlijk dat een jonge Indische generatie is wakker geschud door deze wereldwijde beweging en bewust geworden is van ons koloniaal verleden, maar spiegel je niet aan het leed en de ongelijkheid dat de zwarte gemeenschap nog regelmatig ondervindt. Neem podcast Radio Pedis: op een paar gasten na leek het wel alsof iedereen het zo zwaar te verduren had, allen hier geboren in grote welvaart na 1970. Het is allemaal zo zoutloos en weeïg, kom op, even wat meer pit! Maar goed, blijkbaar krijg je er aandacht mee en verkoopt het. Sorry, niet aan mij besteed!' by @braniesz
🤌🏻 Short Story Sunday met Martha Stobbe Wattimena (89) Wat maakt u gelukkig? ‘Hele alledaagse dingen, mijn gezondheid vooral. En ik zeg altijd, wil je gelukkig zijn, dan moet je het zelf doen. Ik geloof in liefde. Liefde is een medicijn voor al je kwalen.’ Wat is uw mooiste herinnering? ‘Mijn kinderjaren op de Molukken in Saparua. Ik kon daar vrij spelen en zijn. Ik kon alles doen wat ik wilde. Ik heb er tot mijn dertiende gewoond en ben daarna naar Nieuw Guinea gegaan.’ Wat zou u tegen een jonge versie van Martha zeggen? ‘Eigenlijk niets, we leefden gewoon zoals we leefden in die tijd. Ik speelde graag met mijn vriendinnen en we leefden van dag tot dag. Op die leeftijd had ik helemaal geen zorgen.’ U woont al heel lang in een Indisch verzorgingshuis, bevalt het nog? ‘Voor mij wel, maar dat is voor iedereen persoonlijk. Ik heb besloten om me hier nooit eenzaam te voelen. Dat vind ik flauwekul, dat is toch dom? De truc om hier fijn te leven is: je moet het zelf leuk maken, ongeacht de omstandigheden.’ Nog een boodschap voor de wereld? ‘Mensen, jullie moeten niet te veel vragen of verwachten, ontvang de dingen zoals ze komen en maak er iets moois van.’ #braniestories #braniesz #shortstories #shortstorysunday #goals by @braniesz
🤌🏻 Short Story Sunday met Amber Nefkens | Artiest & Tired mom Welke les zal je altijd bijblijven? ‘Dat je altijd mag dromen en in jezelf mag geloven en dat je je wortels niet hoeft los te laten om te groeien. Mijn oma leerde me, soms zonder woorden, dat kracht zit in opstaan en doorgaan, zelfs als het leven je dwingt opnieuw te beginnen. En misschien wel de belangrijkste les, die ik van mijn oma heb geleerd: je hebt maar één moeder. Eer haar, zie haar, en koester haar zolang het kan. Mijn gezin van herkomst is mijn fundament. Daar ligt mijn geschiedenis, identiteit en eerste verhalen. Dat betekent niet dat het altijd makkelijk is. Soms botst het, soms begrijp je elkaar even niet, soms is er afstand. Maar zelfs dan blijft die band bestaan. Ze blijft je moeder. En juist in die gelaagdheid van liefde, frictie en verbondenheid, zit iets wat je vormt en wat je de rest van je leven met je meedraagt.’ Wat is je grootste overwinning? ‘Hoe ik aan mezelf heb gewerkt de afgelopen jaren. Dat ik na het overlijden van mijn oma de draad heb opgepakt en nog meer mijn eigen leven heb opgebouwd. Dat ik durf te voelen én doorgaan. In het omarmen van rouw zonder mezelf te verliezen. In plaats van stil te blijven staan, ben ik juist dichter bij mijn verhaal gekomen. Het land van toen is daar misschien wel het mooiste bewijs van: dat ik dit levensverhaal niet alleen draag, maar het ook een plek geef in de wereld. Dat ik van iets kwetsbaars iets verbindends heb kunnen maken.’ Wat maakt je gelukkig? ‘Wellicht een beetje cliché, maar met stip op nummer één: Mijn gezin: mijn man Samuel en onze twee zoontjes Lenn (De kleine lemper, 4 jaar) en Lowie (Kue Mangkok, 2 jaar). Zij zijn mijn thuis in het nu. Ik kan ze wel opvreten, zoveel houd ik van ze! Maar ik kan ze ook echt wel eens achter het behang plakken hoor. Samen dingen met het gezin doen, maar juist ook genieten van de kleine dingen als een knuffel, de slappe lach hebben, grappige uitspraken van de jongens [lees verder in de comments] #braniestories #braniesz #shortstorysunday #shortstories #hetlandvantoen by @braniesz
🤌🏻 Short Story Sunday met Edu Schalk | Entertainer Welke les zal je altijd bijblijven? ‘Ondanks dat ik een jeugd heb gehad die helemaal niet te beschrijven is als een goede jeugd, blijf ik optimistisch en ben ik dankbaar dat ik er geen trauma aan overgehouden heb. Mijn levensvreugde telt voor mij heel zwaar. Die vreugde heb ik geërfd van mijn moeder en oma, althans, dat zeggen mensen. Ik kan het ook wel goed verbloemen. Al heb ik nog zoveel verdriet, je zult het niet gauw aan me zien. Ik ben ook nooit chagrijnig en heb zelden een ochtendhumeur.’ Wat maakt je gelukkig? ‘Evelien, mijn vrouw. Zij is mijn steun en toeverlaat. Zonder haar zou ik niet zo sterk zijn als ik nu ben. Ik ben al bijna 86. Ze zeggen weleens dat als je iets doet in je leven, zoals sport of in mijn geval muziek, je een vrouw moet hebben die heel sterk achter je staat. Volgende maand zijn we al 29 jaar bij elkaar. Ik ben trots op haar dat ze dat allemaal kan dragen. Maar ze let wel goed op mij hoor, ze is erg zorgzaam en zegt het ook als ze denkt dat iets niet verstandig is. Ze is alles voor mij. Elke ochtend zeg ik ook tegen haar: “I love you!” Dan zegt ze: “Lig je weer te zeiken?”’ Wat is je grootste overwinning? ‘Dat ik, ondanks de hele slechte ervaringen die ik heb gehad in het leven, het gevoel heb dat ik er geen blijvende schade aan heb overgehouden. Als 14-jarige jongen kwam ik helemaal alleen als wees naar Nederland. Ik zag mijn tante en oma zwaaien vanaf de kade en ik wist dat ik ze nooit meer terug zou zien. Dat deed pijn. Hier in Nederland werd ik opgenomen in een pleeggezin: ik had in mijn leven nog nooit zulke witte mensen gezien! Ik schrok ervan! Maar ik had de allerliefste pleegmoeder. Ik werd ook helemaal op z’n Hollands opgevoed. Daar is nu niks meer van over trouwens, haha!’ #braniestories #braniesz #shortstorysunday #shortstories #eduschalk by @braniesz
🤌🏻 Short Story Sunday met Hed Weber | Soet n Sout Welke les zal je altijd bij blijven? ‘Wat of wie dan ook de reden is dat je verdrietig bent, boos, gefrustreerd of teleurgesteld dat gevoel mag van mezelf max 1 dag duren. Omarmen die shit, ga er in hangen, laat het toe, los het op, leer de les, parkeer het, whatever en dan klaar. Maximaal een dag. Dan is het slapen en hopelijk gezond weer opstaan, dankbaar zijn voor weer een nieuwe dag, positief en GO.’ Wat is je grootste overwinning? ‘Ruim 30 jaar geleden werd ik alleenstaande moeder. Geen geheim, maar heb het nooit van de daken geschreeuwd. Just one of those things. Life. Ik was erg jong (21) en had simpelweg niets. Wonend bij mijn ouders totdat André daar ineens was na 2,5 jaar. Mijn grootste overwinning is dit leven dat ik - dat wij- hebben opgebouwd. Doorzetten, hard werken, uitdagingen aangaan en soms keihard vallen, maar ook weer opstaan. Bagage moeten dragen die soms te groot leek voor ons beiden, maar dan toch weer ruimte vinden door die rugzak beetje bij beetje te hebben kunnen legen en door. Twee zoons een leven hebben kunnen bieden waarin ze mochten opgroeien tot deze 2 prachtige volwassen mannen die inmiddels een leven voor zichzelf hebben kunnen creëren met hun eigen gezinnen. Ze zijn respectvol en hebben een groot hart. Zij zijn mijn hart. Ik herinner me als de dag van vandaag wat ik dacht en voelde 30 jaar geleden met m’n pasgeboren baby in mijn armen zittend op mijn bed in mijn kamertje bij mijn ouders thuis: ok en nu? Ja dit, mijn leven, hier en nu, wij samen en met ons gezin, dit is mijn grootste overwinning. Dankbaar en trots.’ Wat maakt je gelukkig? ‘Als mijn gezin ok is. De kinderen, kleinkinderen, wij. Als alles lekker loopt. Als ik iemand kan helpen. Maar ik kan ook erg gelukkig worden van... [lees verder in de comments, of via link in bio] #braniestories #braniesz #shortstorysunday #shortstories #soetnsout by @braniesz
🤌🏻 Short story Sunday met Patrick Wouters Welke les zal je altijd bijblijven❔ 'Meer dan vijftig jaar geleden vertelde een inspirerende en begeesterde tekenleraar mij, dat zijn lessen alleen maar bedoeld waren om ons te helpen tot de kern van jezelf te komen. "Wees authentiek en volg je eigen gevoelens en principes, in plaats van je aan te passen aan de buitenwereld." Jaren nadat ik bij hem in de klas zat, kwam dat ook terug in de correspondentie die we een tijdje onderhielden. Ken u zelf is voor mij dan ook nog steeds de belangrijkste levensles: ben nog lang niet uitgeleerd. Wil je gezien worden? Zorg dan eerst dat jij jezelf ziet. We vergeten nog weleens de relatie met ons zelf te onderhouden. In relaties, op het werk etc. Zeker de laatste jaren steek ik veel meer tijd om aspecten van mezelf te onderzoeken, te ontleden, te ontrafelen. Soms loop ik ervoor weg en soms kijk ik het recht in de ogen aan. Het voedt mijn creativiteit enorm.' Wat is je grootste overwinning❔ 'Ik heb ontzettend de neiging om voortdurend in control te zijn. In gevoelens en gedachten. Fight, flight, freeze: vasthouden en niet kunnen loslaten. Met hulp van onder meer een haptonoom/hapotherapeut heb ik hoofd en hart meer in balans gebracht en kan ik veel beter dan vroeger, mijn gedachten en gevoelens onder woorden brengen.' Wat maakt je gelukkig❔ 'Ik geloof sterk dat je zonder dankbaarheid, niet gelukkig kunt zijn. Er is veel om dankbaar voor te zijn. Maar het sterkste gelukzalige gevoel is voor mij: ik ga steeds meer op mezelf lijken.' #shortstories #shortstorysunday #braniestories #braniesz #senangproductions by @braniesz
🤌🏻 Short Storiesz... met Titi Waber Welke les zal je altijd bijblijven❔ 'Ik moest leren om nee te zeggen. Een klein woord, maar ontzettend moeilijk om uit te spreken. Ik ben opgegroeid met de gedachte dat wij mensen niet mogen kwetsen, altijd ja zeggen. Totdat ik in een nare situatie belandde, in mijn eerste huwelijk, waarin ik me diep ongelukkig voelde. Ik was in strijd tussen de wil van mijn partner, mijn opvoeding en wat mijn onderbuik me vertelde. Ik was bang dat ik hem zou kwetsen. Bang dat mijn zoon zonder vader aan zijn zijde zou opgroeien, net als ik. Ik was mezelf niet. Ik was ongelukkig. En ik wilde dit niet meer. Op een ochtend zei ik rustig tegen mijn partner dat ik wilde scheiden. Ik zei “nee” tegen hem. Het werd een nare scheiding, maar voor het eerst voelde ik me vrij. Nee zeggen is niet altijd kwetsend. Nee zeggen betekent dat ik er ook mag zijn. Nee zeggen is ook een keuze.' Wat is je grootste overwinning❔ 'Dat ik mijn zoon in mijn eentje heb verzorgd en opgevoed. Hij was zes jaar oud toen ik van zijn vader scheidde. Sindsdien woont hij bij mij, met een om-de-weekendregeling bij zijn vader. Ik heb hem overal mee naartoe genomen. Soms naar mijn werk, als ik geen oppas had, maar ook de wereld in. We hebben samen veel gezien. Van Surabaya tot Sint-Petersburg. We zijn overal geweest, met z’n tweeën. Hij is opgegroeid tot een fijne, sportieve jongen en ik ben trots op hem.' Wat maakt je gelukkig❔ 'Ik word gelukkig van veel dingen, vooral van de kleine. Onder andere: een mooie zonsopgang, de frisse geur na de regen, kleurrijke wilde zomerbloemen langs de weg, de geur van gestoomde rijst wanneer je de deksel optilt, de geur van vers gebakken pinda’s in de vijzel. En ik ben gelukkig wanneer Ishmael mij een kus geeft voordat hij naar bed gaat.' #shortstories #shortstorysunday #braniestories #braniesz #waber by @braniesz

Download All

Save the photos and videos currently loaded on this page.

0Photos
0Videos
Ready to download 0 / 0

Keep this tab open until your download is ready.
back to up