Braniesz

🤌🏻 Short Story Sunday: Taboesz
met Stanly Rutten

Je bent ziek, veel mensen weten dat niet, hoe ga je daarmee om?

‘Ik ben mijn hele leven al chronisch ziek. Een aangeboren darmafwijking en meer afwijkingen waar ik liever niet over uitwijk. In vroegere tijden gingen doctoren anders met patiënten om dan nu. Ik moest luisteren naar de arts, en als jongetje van drie kreeg ik slaag als ik niet meewerkte.

Mijn omgeving ging er niet fijn mee om, tot aan de Mavo werd ik ermee gepest, daarna begon ik van me af te bijten.
Naar de dokter gaan was voor mijn ouders bijna een taboe. Ik moest niet aanstellen en doorgaan. Hierdoor ben ik een schild gaan opbouwen.
Op latere leeftijd heb ik hulp gezocht om dat schild af te bouwen en daardoor ben ik nu wie ik ben.
Ik moest mij meer openen en kwetsbaar opstellen. Een van de dingen die ik moest doen was een brief schrijven naar mijn ouders, vrienden en collega’s en aangeven wat er van binnen speelde. Veel mensen in mijn omgeving vonden me namelijk gesloten.
Dat heb ik gedaan, maar ik kreeg niet de reactie die ik hoopte of die mij beloofd was.
Vrienden gaven me een boks “ah joh komt wel goed” en schonken nog een biertje in. Mijn vader liep te ijsberen door de kamer en zei niks, en mijn moeder zat te huilen. Mijn toenmalige vriendin huilde mee en troostte mijn moeder. Ik stond alleen.

Ik ben nog eerlijker geworden naar mezelf en naar anderen. Sommige noemen hard of bot. Maar ik ben gewoon duidelijk.
Mijn slechte gezondheid hou ik grotendeels verborgen voor mijn moeder, omdat ze zich dan zorgen gaat maken. En dan ga ik me weer zorgen maken om haar, terwijl ik nu even aan mezelf moet denken. Naar de rest van mijn omgeving ben ik eerlijk over mijn gezondheid als ze er specifiek naar vragen. Maar vaak blijft het daarbij en weet ik dat ze niet volledig rekening met me kunnen houden. Zolang ik dat weet, kan ik ook niet teleurgesteld worden...

Lees verder via link in bio!