Instagram story viewer> @darkaczyta> Posts

darka | bookstagram

@darkaczyta

1.2K

followers

395

following

czytam wszystko (i nie zawsze jestem miła dla książek)
🇳🇴 filolożka norweska; trochę skandynawii tu przemycam
💌 [email protected]

POSTS STORIES REELS

uwielbiam wszędzie wynajdować jakieś książkowe smaczki i gdy czytałam jedną z moich ulubionych książek — „the perks of being a wallflower” i zobaczyłam, że i w niej przewija się sporo dobrych lektur, postanowiłam zrobić listę! no i kim bym była, jakbym się nią z wami nie podzieliła! także enjoy!

czytaliście któreś z tych książek? polecacie albo odradzacie? podzielcie się wrażeniami w komentarzach 🙏🏻

miłego dnia! ściskam,
darka by @darkaczyta

— literatura, którą inspirowano się przy tworzeniu filmu “saltburn”

obejrzałam ostatnio ten film i jest to moje roman empire od tamtej pory, nie potrafię przestać o nim myśleć! dlatego więc poszperałam trochę i znalazłam książkowe inspiracje, które przyczyniły się do powstania go. na grafice znajdziecie angielskie okładki, ale poniżej wypisuję i polskie tytuły, jeśli zostały one na ten język przełożone!

emerald fennel, w wywiadzie z dakotą warren, wspominając o książkach, którymi się inspirowała, wymienia sześć:
• “brideshead revisited” evelyn waugh - “powrót do brideshead”
• “jade the obscure” thomas hardy - “więzy miłości. juda nieznany”
• “the go-between” l.p. hartley
• “atonement” ian mcewan - “pokuta”
• “the line of beauty” alan hollinghurst - “linia piękna”
• “rebecca” daphne du maurier - “rebeka”
i przy okazji wpisuje film w podgatunek gotyku, a dokładnie mówi o “country house summer”, tym samym nawiązując także do ogółu książek z tego obszaru tematycznego

jacob elordi, spytany w wywiadzie dla mtv o książki, które czytał, by przygotować się do roli, wspomina:
• “brideshead revisited” evelyn waugh - “powrót do brideshead”
• “wuthering heights” emily brontë - “wichrowe wzgórza”

wcześniej wspomniana dakota warren sama zauważa w filmie referencje do literatury i wymienia także:
• “brideshead revisited” evelyn waugh - “powrót do brideshead”
oraz:
• “a midsummer night’s dream” william shakespeare - “sen nocy letniej”

natomiast w wielu wypowiedziach widzów widziałam porównanie do ekranizacji książki:
• “the talented mr. ripley” patricia highsmith
pisano, że jest to tak podobne, że uważali, że to remake! ja jeszcze tej książki osobiście nie czytałam ani nie widziałam filmu, więc potwierdzić nie mogę, jednak zaciekawiło mnie to na tyle, że na pewno książkę przeczytam!

a wy czytaliście te książki? może po tym poście lub po obejrzeniu “saltburn” macie na jakąś chęć? ja zdecydowanie chcę obczaić resztę pozycji, szczególnie jeśli mają klimat podobny do filmu! (bo chyba nigdy nie przestanę o nim myśleć😭)

pozdrawiam,
darka by @darkaczyta

czytanie z kotkiem brzmi uroczo, a w praktyce walczysz o każdą przeczytaną stronę 🫠

#bookstagram #bookstagrampl #czytambolubię #czytanie #catsofinstagram

czytanie z kotem • kot i książki • czytam książki • czytaj ze mną • życie z kotem by @darkaczyta

– przechwyceni; t.j payne, tłum. piotr królak

tajny pseudorządowy projekt z eksperymentami na ludzkim umyśle, który wymyka się spod kontroli. brzmi jak zdecydowanie zbyt często wykorzystywana fabuła i, sięgając po tę książkę, bałam się, że będzie to jedno wielkie kopiuj-wklej z podobnych historii. na szczęście wszystkiemu, co już znam z tego typu fabuł, nadano nieco nową otoczkę

joe gerhard jest kierownikiem w ośrodku, który do szpiegowania osób mogących zaszkodzić państwu wykorzystuje specjalnie wytrenowanych ludzi. potrafią oni przeprowadzać takie szpiegowanie na odległość, jedynie za pomocą swojego umysłu. niestety wszystko to odbywa się wbrew ich woli, a sam proces jest dla nich bardzo bolesny. jedna z ofiar eksperymentu z czasem zamienia swoją niedolę w broń przeciwko oprawcom. pragnie zemścić się na gerhardzie. dociera więc do jego córki i manipulując jej umysłem i zmuszając do drastycznych kroków, chce doprowadzić młodą riley do śmierci

książkę czyta się szybko, a akcja trzyma w napięciu. dodatkowo czytana wieczorem sprawiała, że sama rozglądałam się po pokoju, upewniając się, że żadne postacie nie czają się w ciemnych kątach. to dokładnie to, czego potrzebowałam na jesienny wieczór. było mrocznie, było krwawo, a te krwawe sceny były surowe, szczegółowe i nie owijały w bawełnę. lubię, kiedy książka nie oszczędza czytelnikowi takich opisów, zamiast pozostawiać wszystko w sferze domysłów

plusem jest dla mnie również sposób, w jaki książka bawi się tym, co rzeczywiste, a co może być jedynie wytworem umysłu. sam pomysł na eksperymenty nie jest może niczym nowym, ale manipulowanie ludzką psychiką i stopniowe zatracanie poczucia bezpieczeństwa w bohaterach potrafią zaintrygować. na uwagę zasługują też ci bohaterowie – każdy ma wyraźny charakter i wyróżnia się na tle pozostałych, dzięki czemu nic nie zlewa się w nijaką papkę. to ważne, bo nawet ciekawy pomysł na fabułę nie wystarczy, jeśli postacie są pozbawione wyrazu

była to dobra rozrywka, szczególnie na tę porę roku. cieszę się, że mimo dość powtarzalnego pomysłu na fabułę książka miała w sobie wystarczająco dużo świeżości, by utrzymać moje zainteresowanie

współpraca z @znakjednymslowem by @darkaczyta

— podsumowanie września

wrzesień był dość ciekawym miesiącem pod względem czytelniczym, filmowym, jak i prywatnie 🙂‍↕️

udało mi się wrócić do ukochanej dystopii z nastoletnich czasów, odkryłam kilka fajnych nowych tytułów i znalazłam książkę, która ma szansę na tytuł tego roku 🌝

filmy też w większej mierze były ciekawe, a prywatnie spędziłam dużo czasu z bliskimi osobami i ze zwierzakami (a romek niezamierzenie został głównym bohaterem posta)

jak u was wypadł wrzesień? pochwalcie się w komentarzach

pełna lista książek:
- „blizna” auður ava ólafsdóttir
- „usterka na skraju galaktyki” etgar karet
- „igrzyska śmierci” suzanne collins
- „korespondentka” virginia evans
- „81:1. opowieści z wysp owczych” marcin michalski, maciej wasielewski
- „o objętości czasu I” solvej balle
- „my, kruche kawałki mięsa” colwill brown

czytelnicze podsumowanie • literatura piękna • podsumowanie miesiąca • reportaż • literatura młodzieżowa • czytanie

#bookstagrampl #czytajzemną #podsumowanieksiążkowe #bookworm #czytambolubię by @darkaczyta

– my, kruche kawałki mięsa; colwill brown, tłum. kaja gucio

czytając opis tej książki, spodziewałam się, że może być to dobra lektura, ale powieść brown przerosła moje oczekiwania

trójka nastolatek i ich historia w rodzinnym doncaster, które jest nie tylko miejscem, z którego pochodzą, ale z czasem staje się także częścią ich tożsamości. nie da się bowiem uciec przed niektórymi stereotypami, a dziewczyny z donny nie dadzą sobie w kaszę dmuchać

rach, kel i shaz tworzą szkolną przyjaźń, która wymyka się za mury gimnazjum. odkrywają razem, jeszcze nie do końca dla nich legalne, nocne życie, przeżywają ze sobą pierwszą miesiączkę, pierwszych chłopaków, pierwsze prawdziwe miłości i zbliżenia. wspierają się wzajemnie lub kopią pod sobą dołki. czy jest dobrze, czy źle, brną razem ku dorosłości

w rytmach muzyki z lat 2000., okraszonych tanim piwem i innymi używkami, mocnym makijażem i skąpymi ubraniami, poznajemy ich szalone życie bez cenzury. jednocześnie beztroska zabawa i trudy bycia młodą dziewczyną w społeczeństwie pokazują nam codzienność dziewczyn, które po latach bez dwóch zdań mają do czego wracać wspomnieniami

po szkole ich kontakt zanika, jednak okoliczności łączą ich osobne, dorosłe ścieżki. próbują spędzić czas jak dawniej, ale zbyt wiele się zmieniło. czy tak zażyła znajomość jest jeszcze do odratowania? jest to pytanie, na które z zapałem szukałam odpowiedzi pod koniec książki, ale cała wcześniejsza historia ujęła mnie równie mocno

już dawno żadna powieść mnie tak nie zaabsorbowała. bardzo mnie przyciągała wulgarność i brudy tej książki, a realia życia tych trzech dziewczyn przypominały mi momentami serial “skins” – dla fanów myślę, że ta powieść jest obowiązkowa! kac po imprezowaniu bez umiaru, wczorajsze ubrania, seks bez zabezpieczenia, zaburzenia odżywiania, bójki, eksperymentowanie z seksualnością, odkrywanie siebie i okrutnego świata oraz bezgraniczna lojalność przyjaciółek utrzymywały mnie w zaciekawieniu do samego końca

bardzo dziękuję tłumaczce za utrzymanie klimatu książki odpowiednim stylizowaniem języka – tym bardziej dzięki temu czytanie było samą przyjemnością

za egzemplarz dziękuję @bo.wiem #współpraca

#bookstagrampl by @darkaczyta

ROZDANIE 🕰️

mam dla was jeden egzemplarz powieści solvej balle — „o objętości czasu”. to jedna z tych książek, które są spokojne, refleksyjne i czyta się je trochę wolniej. bardziej dla klimatu i przemyśleń, niż dla samej akcji

bo co by było, gdyby nagle czas przestał iść do przodu?

główna bohaterka utknęła w jednym dniu. każdy poranek wygląda tak samo, świat resetuje się od nowa, a tylko ona pamięta, co już się wydarzyło. i teraz pytanie: jak żyć, kiedy „jutro” nie nadchodzi? 👀

zasady:
• zaobserwuj mój profil
• polub post
• napisz w komentarzu: książkę, która zatrzymała dla ciebie czas (tak cię pochłonęła, że straciłaś poczucie czasu)
• dodatkowo a nieobowiązkowo: możesz udostępnić post na story — będzie mi mega miło 🫶🏻

🗓️ konkurs trwa do: 4 października włącznie
📣wyniki losowania ogłoszę: 6 października

📦 wysyłka na terenie polski
📌 instagram nie jest sponsorem ani organizatorem konkursu

powodzenia💌 i niech czas będzie po waszej stronie!
darka by @darkaczyta

– o objętości czasu cz.1; solvej balle, tłum. sylwia izabela schab

tara selter, łowczyni i handlarka zabytkowych książek, wyjeżdża w podróż służbową, podczas której odkrywa, że czas przestał płynąć. zatrzymał się na 18 listopada i każdego ranka wszystko zaczyna się od nowa. ci sami ludzie, te same wydarzenia, ta sama pogoda, nawet kształt chmur i faza księżyca pozostają niezmienne. tylko tara pamięta poprzednie dni, a każda inna osoba zamknięta w tej pętli zaczyna ten dzień od nowa, włącznie z jej mężem. każdego ranka musi więc tłumaczyć mu całą sytuację od początku, próbując znaleźć sposób na wydostanie się z tej czasowej pułapki

wraz z biegiem fabuły poznajemy kolejne osiemnaste listopady tary. niektóre wypełniają desperackie próby naprawy czasu, inne mijają natomiast bez żadnych większych starań. język jest ładny, momentami niemal poetycki, jednak powtarzalność niektórych fragmentów i zdań z czasem zaczęła mnie nużyć. chwilami traciłam zainteresowanie historią, choć na szczęście później pojawiało się coś, co ponownie przyciągało moją uwagę

powieść niemal krzyczy poczuciem samotności i bezradności. tara stopniowo oddala się od swojego dotychczasowego życia i niemal znika, choć dla pozostałych bohaterów wciąż jest to tylko jeden dzień. desperacko próbuje więc zrozumieć mechanizm pętli, odkryć, co się dzieje z przedmiotami, których używa, i znaleźć sposób, by cokolwiek wreszcie się zmieniło

jest to jedna z tych książek, w których niewiele się dzieje, a większośc historii opiera się na atmosferze, pytaniach i oczekiwaniu na odpowiedzi. pod tym względem przypominała mi “ja, która nie poznałam mężczyzn”, więc jeśli lubicie tego typu historie, myślę, że może wam się spodobać

dla mnie ratuje sytuację fakt, że to dopiero pierwsza część serii. mimo kilku momentów znużenia jestem ciekawa, dokąd autorka zaprowadzi tę historię i na pewno sięgnę po kolejne tomy, żeby dowiedzieć się więcej

za książkę dziękuję @wydawnictwo_poznanskie ! #współpraca

literatura skandynawska • proza współczesna • czytelnicze rekomendacje • recenzja literacka

#bookstagrampl #czytamksiążki #recenzjaksiążki #czytambolubię by @darkaczyta

moja ostatnia lista książek do przeczytania nie została cała odfajkowana, więc te, za które będę zabierać się jesienią nie będą do końca jesienne (i nie przeszkadza mi to!). ale gdybym takie czytała, to pewnie byłyby te, o których tu mówię!

a wy co będziecie czytać tej jesieni? 🍂

książki na jesień • literatura klasyczna • kryminał/thriller • horror • stephen king • zestawienie książkowe

#czytambolubię #czytajzemną #bookstagrampl #bookworm #książki by @darkaczyta

podsumowanie sierpnia 🌿🧑🏼‍🩰

w tym miesiącu zwolniłam trochę z czytaniem na rzecz innych zainteresowań i wyjść, z audiobooków przeszłam też na podcasty, więc książek jest mniej, ale za to zdecydowana większość była super!

a u was jak wypadł sierpień książkowo i życiowo? co ciekawego robiliście? 🌝

lista wszystkich książek tego miesiąca:
• „jej chłopak” freida mcfadden
• „harry potter i czara ognia” j.k. rowling
• „pieśń zbuntowanych serc” thrity umrigar
• „dom róży. krýsuvík” hubert klimko-dobrzaniecki
• “mokradła” maria turtschaninoff

literatura piękna • kryminał/thriller • podsumowanie czytelnicze miesiąca • bookstagram

#czytambolubię #czytajzemną #bookstagrampl #bookworm #czytaniejestsuper by @darkaczyta

– mokradła; maria turtschaninoff, tłum: agata teperek

wielopokoleniowa saga, której wspólnym mianownikiem jest jedno gospodarstwo – nevabacka na północy finlandii. poznajemy historię rodu ciągnącą się przez cztery wieki oraz wydarzenia, które rozgrywały się w domu przekazywanym z pokolenia na pokolenie. miejsce pozostaje niemal niezmienne, zmieniają się natomiast ludzie, ich życia i problemy, co świetnie pokazuje, jak różne historie mogą skrywać te same mury

przyprószona lekką magią opowieść o tradycjach i obowiązkach, o miłości i zabawie, o pragnieniach i powinności. każdy z czterech wieków ma swój charakter, a bohaterowie mierzą się z zajęciami i problemami właściwymi dla swoich czasów. autorka, a także tłumaczka, świetnie oddają to również językowo, dzięki czemu każda epoka nabiera własnego charakteru i łatwiej wczuć się w życie mieszkańców tej małej, północnej wsi

tytułowe mokradła pełnią niemal pierwszoplanową rolę, czyniąc książkę niezwykle zieloną i pełną natury. las daje bohaterom pożywienie i lekarstwa, jest domem dla niezliczonych zwierząt, ale kryje w sobie również niebezpieczeństwa. pojawiające się w nim elementy niemal baśniowe i mityczne dodają historii tajemniczości i sprawiają, że przyroda staje się pełnoprawnym bohaterem tej opowieści

powieść była dla mnie niezwykle interesująca. każde pokolenie miało w sobie coś porywającego, a odkrywanie kolejnych więzi krwi i powiązań między bohaterami było dodatkową przyjemnością. najbardziej podobało mi się jednak obserwowanie, jak zmieniają się ludzie, podczas gdy miejsce pozostaje niemal takie samo

człowiek przemija, jego problemy się zmieniają, kolejne pokolenia przychodzą i odchodzą, a natura trwa. i właśnie to poczucie ciągłości, zakorzenienia, przemijania, a także potrzeba życia w zgodzie z tą przyrodą jest dla mnie największą siłą “mokradeł”

książka przeczytana we współpracy z @seriaskandynawska @wydawnictwo_poznanskie dziękuję!

literatura skandynawska • saga rodzinna • fińska literatura • książki o naturze • skandynawski klub książki

#bookstagrampolska #czytelniczka #książkowerekomendacje #literaturaskandynawska #czytelniczyinstagram by @darkaczyta

— dom róży. krýsuvík; hubert klimko-dobrzaniecki

dwa opowiadania polskiego autora, który swoją prozą przenosi nas do zimnej, ponurej islandii. czytamy je, przewracając książkę na drugą stronę, a lekturę możemy zacząć od dowolnego z nich, ponieważ są to osobne historie, połączone jedynie drobnymi smaczkami, które można wyłapać podczas czytania

zaczęłam od „domu róży”. akcja rozgrywa się w domu starców, gdzie główny bohater podejmuje pracę. dzięki jego narracji poznajemy codzienne obowiązki, mieszkańców ośrodka oraz pracowników. muszę przyznać, że nie do końca mnie to opowiadanie zachwyciło. sama historia była interesująca i dobrze oddawała chłodny klimat północy, a także ponure ostatnie lata życia, samotną starość i bezduszną śmierć. mimo tego gdzieś rozminęłam się z humorem autora - część żartów opierała się na stereotypach i momentami ocierała się dość rasistowskie skojarzenia. przez to niektóre fragmenty zamiast bawić, pozostawiały u mnie pewien dyskomfort

„krýsuvík” natomiast zachwycił mnie dużo bardziej. napisany został, w moim odczuciu, zupełnie innym tonem i humorem, który znacznie bardziej do mnie trafił. opowiada o prostym chłopie z islandzkiej wsi, który nabywa kawałek ziemi obok kościoła i buduje tam dom dla swojej rodziny, którą w międzyczasie zakłada. historia ponownie ukazuje surowość północnego kraju i codzienne problemy, z którymi mierzy się człowiek. poznajemy bohatera na przestrzeni wielu lat jego życia. autor świetnie manewruje swoim piórem, tworząc historię z dynamiczną narracją, która naprawdę mnie wciągnęła

sięgnęłam po tę książkę przede wszystkim ze względu na nordyckie klimaty i choć nie wszystko mnie zachwyciło, ostatecznie było to całkiem ciekawe doświadczenie. klimko-dobrzaniecki pokazuje islandię z perspektywy polaka i islandczyka — surową, chłodną, momentami ponurą, ale jednocześnie pełną zwyczajnych ludzkich historii. nie była to lektura idealna, ale zdecydowanie zostawiła po sobie interesujący obraz północy

egzemplarz otrzymany od @oficyna_noir_sur_blanc, dziękuję!

literatura polska • islandia • opowiadania • czytanie • recenzja książki

#bookstagrampl #czytajzemną by @darkaczyta