Instagram story viewer> @edward_hopperkl> Posts
Piotr(@edward_hopperkl)'s profile avatar HD Profile

Piotr

@edward_hopperkl

272
followers
861
following
jazz, literatura, boks
@jazzpress.pl
POSTS STORIES REELS
Throwback Kopenhaga by @edward_hopperkl
Moje "Oświecenie" z tomu "Pod tą samą gwiazdą". #poezja #poezjapolska #wiersz #kultura by @edward_hopperkl
Hej, właśnie ukazała się moja debiutancka książka poetycka pt. „Pod tą samą gwiazdą”. Zainteresowanych wydaniem papierowym zapraszam do kontaktu ze mną, natomiast e-booka można nabyć w sieci. Serdecznie zachęcam wszystkich do czytania i dzielenia się refleksjami. Dziękuję bardzo @matnowac za robotę redaktorską oraz @moniushkaaa za wspaniałą oprawę graficzną. #poezjapolska #poezja #poezjawspółczesna #literatura #literaturawspółczesna #literaturapolska #ridero by @edward_hopperkl
Hej, Po kolejnym powrocie do Dostojewskiego postanowiłem spisać kilka przemyśleń, do których skłoniła mnie jego twórczość. Jeśli ktoś ma ochotę zapoznać się z moimi refleksjami, serdecznie zapraszam do lektury krótkiego eseju na moim blogu. https://kulturaliteralna.com/2026/10/26/przemyslenia-po-dostojewskim/ by @edward_hopperkl
Rejestracją jednej z najpiękniejszych i najbardziej oszałamiających improwizacji zbiorowych ostatnich lat jest Hammer, Roll and Leaf tria w składzie: saksofonistka Sakina Abdou, pianistka Marta Warelis i perkusista Toma Gouband. Odkryłem ten album dopiero niedawno, raptem kilka miesięcy temu, przeglądając bogaty katalog nagrań Marty, choć jego premiera miała miejsce w 2024 roku. Ta międzynarodowa współpraca to zgrabna mieszanka stylów, zrealizowana w kameralnej konwencji tradycyjnej dla free improv, a jednocześnie futurystyczna w swoim charakterze — zwłaszcza dzięki połączeniu bardziej jazzowych wpływów z sonicznymi eksploracjami charakterystycznymi dla noise’u i ambientu. Utwór otwierający, „Roll”, jest doskonałym przykładem. Dadaistyczne eksperymenty przeradzają się tu w iluminacyjne kaskady, którym towarzyszą brzęczący ambient talerzy oraz arpeggiowane motywy fortepianu i saksofonu. Naprawdę podoba mi się, jak dronowe tekstury regularnie powracają na albumie, a do tego są realizowane przez wszystkich troje muzyków — nawet Martę i Tomę, którzy potrafią uzyskać je na swoich instrumentach w sposób innowacyjny, a jednocześnie zaskakująco swojski. W istocie, choć źródeł i inspiracji dla tej estetyki można szukać w nagraniach Evana Parkera, Boraha Bergmana i ich muzycznych pobratymców, sama interakcja muzyków jest spektakularna i — jak to często bywa w przypadku Marty — bardzo przystępna. Nie sposób nie docenić pomysłowych, sonorystycznych eksperymentów perkusyjnych, w tym wykorzystania liści, słyszalnych na płycie — na przykład w utworze Hammer the Leaf. Tam też usłyszymy unikatowe frazowanie Warelis. Sakina Abdou potwierdza swoją pozycję jednej z najbardziej kreatywnych europejskich instrumentalistek, płynnie przechodząc od fraz granych legato do gwałtownych, przenikliwych wysokich rejestrów, wypełniających przestrzeń szaleńczą energią. W innych momentach irytujące saksofonowe skrzeki w nieoczekiwany sposób wzbogacają muzyczną narrację, skłaniając do refleksji nad potencjałem rozmaitych środków wyrazu w różnych kontekstach, a także nad tym, jak nawet najbardziej dziwaczny hałas może służyć muzyce. Wystarczy tylko mieć uszy otwarte i dać się porwać. by @edward_hopperkl
Spontanicznie dołączam do trendu. Choć wybór był ciężki, każdego dnia byłby inny, to na szczycie mogła być tylko jedna płyta. by @edward_hopperkl
Japonia z żoną, czyli świątynie, zwiedzanie, digging płytowy, koncerty, ogrody cesarskie itd. @moniushkaaa by @edward_hopperkl
A jednak świat kończy się i hukiem, i skomleniem. Oczywiście kolejna genialna książka, ale nie będę się powtarzał, bo o Krasznahorkaiu pisałem już parę razy. Dodam tylko, co następuje: Następna odsłona powracających u Krasznahorkaia motywów apokaliptycznych ma miejsce w opusie Baron Wenckheim’s Homecoming. Choć farsa chciwej, prowincjonalnej mierzwy ludzkiej jest tu niezwykle komiczna, powoli przeradza się w makabrę, która jest absolutnym, aż do bólu satanistycznym rozdarciem przyczynowości — zabiciem idei Boga. Kolejny fałszywy mesjasz staje się tym razem męczennikiem i prorokiem radykalnego spełnienia biblijnych plag. W połączeniu z bluzgiem autora-demiurga na swoich rodaków ożywiona zostaje też, jakby z ukrycia, postać Antychrysta. Wreszcie tak wyraźna, choć w tej książce jedynie epizodyczna. Niech zostanie tak enigmatycznie. Kto ma oczy, niechaj czyta. #laszlokrasznahorkai #literatura #literaturawęgierska #bookstagrampl by @edward_hopperkl
Hej! W najnowszym @jazzpress.pl znajdziecie segment poświęcony Johnowi Coltrane’owi w setną rocznicę jego urodzin. W otwierającym numer tekstcie mojego autorstwa, „Zaginiony kwartet”, piszę o jego pierwszych próbach w roli lidera koncertującego kwartetu ze Stevem Kuhnem, Stevem Davisem i Pete’em La Rocą. Oprócz tego recenzuję płyty — tym razem wyłącznie dobre lub wręcz wybitne: Vamze / Patrycja Wybrańczyk– Akvæn, @jamesbrandonlewis Quartet – Omni (absolutna miazga!), Patricia Brennan & Sylvie Courvoisier – Talamanti, a także Paul Bley & Arild Andersen – Oslo 1973 (moja niedawna obsesja). Na finał „Trzy oblicza Marty Warelis” — mój wybór trzech albumów tej genialnej pianistki, o której powinno stać się głośno jak najszybciej. Znajdziecie w numerze również wywiad z Marta Warelis przeprowadzony przez Mateusza Sroczyńskiego. Zachęcam do lektury numeru w wersji PDF dostępnej na stronie: www.jazzpress.pl by @edward_hopperkl
Chcąc zapoznać się trochę z kulturą i historią naszych wschodnich sąsiadów, sięgnąłem po lansowaną szeroko w wąskich kręgach jako arcydzieło powieść Oksany Zabużko Muzeum porzuconych sekretów. Jej zapowiadana monumentalność jest po części prawdziwa, chociaż osnową fabuły jest paralela między powstańcami z UPA a prodemokratycznymi elitami postsowieckimi, a reszta wątków, takich jak Hołodomor, zostaje jedynie wspominana. Autorka próbuje mistycznie połączyć, poprzez sny protagonistów, szkatułkowo zorganizowane życiorysy dwóch pokoleń. Chwyta się też strumienia świadomości w stylu ostatniego rozdziału Ulissesa. Całość to wydłużony monolog Molly przeniesiony na ukraińską historię najnowszą, ale — co trzeba zaznaczyć — historię wyłącznie elit. A zatem naiwnie sądziłem, że dowiem się z tej powieści czegoś o Ukrainie, ukraińskim duchu, kulturze czy mentalności. Początkowo wciągająca fabuła z czasem coraz bardziej przynudza i zaczyna męczyć prostackimi psychologizmami oraz tendencyjnym rozgrzebywaniem traum rodem z ideowego podręcznika współczesnego inteligenta. Skojarzenia z Olgą Tokarczuk nasuwają się z każdą stroną. Nie ma w tej powieści tak naprawdę niczego, co mogłoby w jakikolwiek sposób ukazać duszę ludu. Wszyscy właściwie główni bohaterowie (poza wojennymi retrospekcjami, ale o tym za chwilę) reprezentują jedynie wariacje na temat zachodniego imaginarium liberalnego. Pani Zabużko pokazała nam więc obrazek współczesnych elit, a jej Daryna Hoszczyńska, Adrian Watamaniuk czy Włada Matusewicz — czyli kolejno dziennikarka śledcza, fizyk z wykształcenia i antykwariusz oraz awangardowa artystka — mogliby równie dobrze funkcjonować w Paryżu, Londynie czy Berlinie, a nie w Kijowie; nikt nie zauważyłby większej różnicy. Oprócz „szkoły resentymentu” zachodnich libków musi się tu oczywiście pojawić także nachalnie lansowany feminizm i toksyczna męskość, wymieszane iście dialektycznie z uprzedmiatawiającymi, naturalistycznymi i coraz bardziej żenującymi scenami seksu — z udawaną ironią oraz mnożącymi się opisami członków, wibratorów i spermy, zwieńczonymi błyskotliwymi przemyśleniami w rodzaju: „czy ojcowie dostają erekcji na widok dorastających córek” (sic!). Dalej w kom by @edward_hopperkl
W setną rocznicę urodzin Milesa Davisa chciałbym przypomnieć mój esej „Miles wobec narodzin free”, który ukazał się również w papierowym wydaniu JazzPRESS-u. Na łamach pisma zajmuję się głównie nowościami, dlatego napisanie tekstu o Davisie i jego kapitalnych nagraniach z Plugged Nickel, których reedycja w tym roku ujrzała światło dzienne, było dla mnie miłą odmianą. Nadal nie mogę się nadziwić, jak genialna i świeża jest ta muzyka — mimo że od jej premiery minęło już tyle lat. W letnim wydaniu znajdziecie także całkiem sporo moich recenzji płyt. #milesdavis #jazz #pluggednickel #freejazz #jazzpress by @edward_hopperkl
Początek i zakończenie najbardziej zapamiętam z „Obłomowa”. Ta powieść jest głęboko zanurzona w mądrości swoich czasów, więc klasowy, czyli szlachecki, punkt widzenia Gonczarowa ustanawia odwieczny, niepodlegający krytyce porządek świata — może to nieco razić. Oto główny bohater, Ilia Obłomow, człowiek całkowicie niezdolny do samodzielnego życia: nie potrafi dostosować się do nowych wyzwań (ani nawet samodzielnie się ubrać) — jest przedstawicielem leniwej, niedouczonej, tchórzliwej i spoczywającej w fizyczno-intelektualnych pieleszach klasy próżniaczej. A zarazem Obłomow jest marzycielem i człowiekiem dobrego serca, którego od środka zżera jakaś chorobliwa inercja, tu zwana „obłomowszczyzną”. Z jej powodu wyjście na prostą jest niemożliwe, los bohatera jest zdeterminowany. Nie jest go w stanie postawić na nogi ani fantastyczna niemal miłość pięknej Olgi (dostępna jedynie dzięki położeniu klasowemu), ani pomoc przyjaciela, ucieleśniającego protestancki etos samorealizacji Niemca Sztolca. Wydaje się, że powinniśmy mu współczuć, ale jest też w tym lenistwie coś odrzucającego. Powieść została wydana na dwa lata przed reformą uwłaszczeniową cara Aleksandra II, ale próżno doszukiwać się u Gonczarowa śladu ideologii emancypacyjnych, jak chociażby u Turgieniewa. I choć zestawienie Ilji z jego przodkami wobec nadchodzącej coraz szybciej nowoczesności jest jakimś echem „ojców i dzieci”, czyli toposu powracającego w literaturze rosyjskiej XIX wieku, to powieść jest zgoła wyłącznie szlachecka w swej istocie, a zatem oceniająca ludzi według pochodzenia, a nie zasług. Z tego też powodu wspominałem o początku i zakończeniu, ponieważ przez pierwsze pięćdziesiąt stron powieści Obłomow nie wstaje z łóżka, potem przenosi się na krzesło, a ewentualne podrygi i fantomy działania zostają szybko gaszone jego hamletyzowaniem i wrodzonym lenistwem. Dalej w komentarzu. by @edward_hopperkl

Download All

Save the photos and videos currently loaded on this page.

0Photos
0Videos
Ready to download 0 / 0

Keep this tab open until your download is ready.
back to up