Instagram story viewer> @kat.czyta> Posts

Katarzyna Olborska-Leśniak

@kat.czyta

1.4K

followers

1285

following

📚Miłośniczka książek i sztuki oraz recenzentka w @klubczulejczytelniczki
🎨Book and art lover
📧 Contact me: [email protected]

POSTS STORIES REELS

Czytasz? Lubisz sztukę? Poznajmy się! Mam na imię Kasia i zapraszam Cię do mojego książkowego świata.

Prywatnie jestem mamą dwóch synów, miłośniczką książek, języka francuskiego i historii sztuki.
Jestem recenzentką w @klubczulejczytelniczki oraz recenzuję książki w ramach współpracy z wydawnictwami. A to tylko część mojego świata;)

Usiądź więc wygodnie i rozgość się, zapraszam!📚

#bookstagrampl #bookstagram #booksbooksbooks #roses by @kat.czyta

Wystawa Meli Muter „współ-odczuwanie świata” w Villi la Fleur pełnej okazałości ukazuje talent Muter. Artystka urodziła się w Warszawie, w 1867 roku. Od najwcześniejszych lat uczyła się rysunku i malarstwa, m.in w szkole Miłosza Kotarbińskiego. W 1901 roku wyjeżdża z rodziną do Paryża i tam wynajmuje pracownię. Własną pracownia była bardzo ważna dla artystek. Miejsce samotnych zmagań z materią, ale często takze przestrzeń publicznej prezentacji dzieł. Własną pracownia kojarzy mi się to także z książką Virginii Woolf „Własny pokój”. Paryż był dla Muter wszystkim- jak pisała: „Paryż, dał mi wszystko to, co mnie ukształtowało. Odkryłam tam nawet swój „słowiański charakter, o którym w Polsce bym zapewne nie wiedziała, a który chętnie dostrzega się w moich obrazach”. Malowała wspaniałe portrety- nie tylko wielkich osobistości, takich jak Reymont, czy Sienkiewicz, ale przede wszystkim prostego ludu, m.in. w Bretanii. Region pozostawał dla niej schronieniem w trudnych czasach. Wizerunki ludzi zahartowanych przez życie są jednymi z jej najbardziej rozpoznawalnych dzieł. Ja bardzo lubię obrazy z serii „Macierzyństwo”. W Paryżu odbywa się wiele jej wystaw indywidualnych, a w 1953 r. wielka retrospektywa obrazów, gromadząca ponad 100 dzieł artystki.
W 1965 r. Artystka spisuje swoje wspomnienia i przemalowuje część swoich obrazów.
Umiera w 1967r. w Paryżu, pozostawiając po sobie niesamowitą spuściznę, którą do 28.02.2027 można oglądać w @villa_la_fleur by @kat.czyta

Yan Ge, “Gdzie indziej”, wydawnictwo Pauza, przekład: Agnieszka Walulik

Zbiór opowiadań chińskiej pisarki Yan Ge zabiera nas w barwną podróż, z której wcale nie chce się wracać. Już pierwsze opowiadanie “Chatka” zaskakuje mieszanką wybuchową- katastrofy naturalnej, kulinarnych smaków, poważnych życiowych rozkmin i zaspokajania codziennych potrzeb.

“Cztery dni temu byłam jeszcze niepaląca- oświadczyłam.
A ja pięć dni temu nie miałem pojęcia, że było trzęsienie. Co wtedy robiłaś? — Kąpałam kotkę- odparłam. - A ty? Naprawiałem laptopa-powiedział.- Jak tam kotka? -Zwiała cała mokra. Mam nadzieję, że już wyschła”.

Opowiadanie jest piękne, podoba mi się użycie polskich określeń na imiona, takich jak: Stary kamień, Pionowa, Chłodny, Szóstka.

“Jadłaś kiedyś motyle? - zapytał. - Bo ja motyli jako takich to nie, ale raz w Kunmingu trafiły mi się gąsienice. Obsmażyli je ładnie w głębokim tłuszczu, doprawili lekko papryczką w proszku i kminkiem. Smakowały jak chrupkie powietrze”.

“ Jak myślisz, jak długo jeszcze wytrzymamy bez wody? - zapytałam. - Niedługo- odparł Stary Kamień. Ale sami możemy być sobą zaskoczeni. (…)Tak więc prawdziwe pytanie, które musisz sobie zadać, brzmi raczej: czy ty właściwie chcesz żyć, czy nie? (…)

Opowiadania można sobie sączyć, filtrować przez gorące dni, delektować się realizmem magicznym, pomieszanym z bardzo aktualnymi tematami, podróżować razem z bohaterami do Chin, Londynu, czy Sztokholmu. Gdzieś zasiedzieć się dłużej, z innego miejsca czmychnąć szybko. Dlatego właśnie lubię opowiadania. Można przeczytać kilka, potem odłożyć książkę, wziąć oddech, wrócić po kilku dniach i znów się zachwycić kolejnymi . To jest idealne czytanie na długie, letnie wieczory. Książka ma w sobie tyle ukrytej mądrości, ale przy tym jest lekka w czytaniu. Czasem śmieszna, czasem poważna, ale zawsze z ciekawą puentą.
Mnie mocno wprowadziły w wakacyjny, przygodowy nastrój. Polecam gorąco i za egzemplarz bardzo dziękuję wspaniałej Anicie Musioł z @wydawnictwo_pauza , w ramach współpracy barterowej.

#wspolpracabarterowa #książka #wydawnictwopauza #yange #bookstagram #bookstagrampl by @kat.czyta

Manon Gauthier-Faure, „Duchy z jeziora. tajemnice wsi w Szampanii”, wydawnictwo Czarne, Seria Sulina, przekład: Anastazja Dwulit

Przejmujący reportaż pokazujący jak bardzo chcemy pamiętać, chcemy być wysłuchani i jak różnie przeżywamy swoją żałobę. Reporterka snuje swoją opowieść zaczynając od relacji pensjonariuszy oraz pracowników domu spokojnej starości Maison Baeausolei na północy Francji. Powtarzające się historie o dwóch dziewczynkach odwiedzających pensjonariuszy, prowadzą do historii utonięcia dwóch sióstr w latach 80-tych, w pobliskim stawie. Nikt przez lata nie rozmawiał o tej tragedii, lecz powoli reporterka zdobywa przychylność ludzi z wioski i pozwala na to, by opowiedzieli całą historię. Wielu z nich odczuwa wielką ulgę. Z antropologicznego punktu widzenia to niebywałe, żeby cała wioska wyparła tą tragedię z pamięci. Powolne śledztwo pozwala na poznanie lepiej rodziny i złożenie wszystkich wydarzeń w całość. Udaje się też zorganizować seans który symbolicznie pozwala na pożegnanie dziewczynek.
Książka ukazuje, jak wiele ludzie mogą wyprzeć z pamięci, jak ciężką przeżyć żałobę, szczególnie po tragedii, jak oczyszczające jest opowiedzenie swojej historii. Niezależnie w to, co wierzymy, każdy z nas zasługuje na godne pożegnanie i zachowaną pamięć.

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwoczarne , w ramach współpracy. by @kat.czyta

Benjamin Balint, „Bruno Schulz. O artyście, jego zabójcy i uprowadzeniu historii , wydawnictwo Agora, przekład: Michał Lipa

Zbieram Schulza ze skrawków opowieści, które oferuje mi z reporterską precyzją Benjamin Balint. Staram się zrozumieć tą skomplikowaną postać, płodną artystycznie, jednak cierpiącą na epizody depresyjne, które jak sam mówił uniemożliwiały mu pracę. Książka rozpoczyna się od niesamowitej historii odnalezienia po 60-ciu latach dzieł Brunona Schulza, namalowanych na ścianie spiżarni w jego rodzinnym mieście - Drohobyczu. Historia na tyle niezwykła, że dzieła zostały odnalezione przez Niemców, na terenie dzisiejszej Ukrainy, zaś Bruno Schulz zmarł jako Polak. Mamy w książce różne wycinki z jego historii- od dzieciństwa poprzez młodość, romanse, działalność artystyczną, aż po straszne lata wojenne, gdzie służył w domu swojego oprawcy- Landaua. Ich relacja była niczym pan i sługa - myślę że dużo w niej było zawiści Landaua za talent Schulza. Ciekawy jest też opis poznania się z Zofią Nalkowską, która go protegowała,gdy napisał świetne „sklepy cynamonowe” ale też miała z nim romans.
Schulz pozostawił po sobie wiele prac artystycznych- część sprzedał aby zabezpieczyć byt rodziny, część udało się ukryć. Autor zastanawia się jednak ile jescze wspaniałych prac mogło wyjść spod pióra Schulza, gdyby nie został zabity w 1942r, podczas łapanki Żydów, ulice od swojego domu. W wielu 32 lat osiągnął już tak dużą artystyczna głębię- kolejne lata mogły nam dać jeszcze większe dzieła.
Sam pisał, że był obywatelem „ republiki marzeń”. Okropieństwa które działy się naokoło nie powstrzymywały go od życia we własnej głowie i tworzenia. Dla mnie twórca wybitny.

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwo_agora 👏 by @kat.czyta

Barbara Kingsolver, „Partita”, wydawnictwo Filia, przekład: Kaja Gucio

Rzucam wszystko i czytam nową Kingsolver. Od jej „Demona Copperheada” zaczęła się moja przygoda z bookstagramem i obok żadnej kolejnej książki autorki nie potrafię przejść obojętnie.
Tytułowe słowo „Partita” to zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego - utwór instrumentalny, składający się z kilku kontrastujących ze sobą części o charakterze tanecznym, biesiadnym; suita. W książce cały świat głównej bokaterki Livii kręci się wokół muzyki- od wczesnego dzieciństwa i przygrywania na kościelnych organach, poprzez studia muzyczne, aż po dalsze życie. Niezwykłym smaczkiem są wyszczególnione dla niektórych opisanych historii utwory, wypisane na końcu książki. Zaczynając od str 41 i Preludium Des-dur op.28 nr 15 Chopina, a kończąc na stronie 378 i Mauricie Ravelu. Oczywiście zaradni czytelnicy stworzyli już playlistę na youtubie, w której można odsłuchać wszystkie utwory, np tu: https://youtube.com/playlist?list=PLTboXs9C509U&si=x44Kw5Ue8BJvg5U2

Pełna historia jeszcze przede mną, ale te kilkadziesiąt pierwszych stron sprawia, że nie chcę jej odłożyć. A jednocześnie nie chcę, żeby za szybko się skończyła. Znacie to uczucie?

„Pytania jakie dostaje student muzyki, są zawsze te same, wznosząca się gama w tonacji mrzonki: Instrument? Zespół? Wykonawstwo czy pedagogika? Licencjat, magisterium, doktorat? Nie zapytał o żadną z tych rzeczy. Zapytał, czy pójdę na obiad. Zgodziłam się”.

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwofilia , w ramach współpracy. by @kat.czyta

Thrity Umrigar, „Pieśń zbuntowanych serc”, wydawnictwo Znak_Jednymsłowem, przekład: Małgorzata Morel

Indie. Indyjsko-amerykańska reporterka Smita trafia w sam środek potwornego procesu, który musi opisać dla zachodnich czytelników, za swoją koleżankę Shannon. Jescze nie wie, że cała podróż będzie wielkim testem, by zmierzyć się ze swoim największym lękiem- powrotem do kraju swoich rodziców. Choć reporterka walczy o prawa kobiet, to ten powrót jest szczególny, gdyż na nowo zaognia zabliźnione już rany. O jej własnych doświadczeniach dowiadujemy się później, jednak najpierw poznajemy wstrząsającą historię Meeny. Smita ma ją opisać, a to otwiera w niej wspomnienia, o których chciałaby zapomnieć. Jak sama mówi: „Indie były jak walec, który przejechał po jej układzie nerwowym”.
Na miejscu pomaga jej Mohan- indyjski przyjaciel Shannon. W czasie miesiąca spędzonego w Indiach, zalewa ją fala sprzecznych uczuć i emocji. Wszystko miesza się w tyglu potwornych okoliczności, których reporterka zostaje niemym świadkiem. Wstrząsające akty przemocy wobec kobiet, dzieci i wyznawców innych religii, fanatyzm i wszechobecna bieda sprawiają, że jak najszybciej chce opuścić ten kraj. To nie jest jednak takie proste.
Książka jest prawdziwym zderzeniem religii, kultur, niesamowitej odwagi kobiet, zakazanych uczuć i potwornych aktów przemocy. Autorka zadaje też bardzo ważne pytanie o to, jak cienka jest granica między dziennikarstwem, a żerowaniem na cudzym nieszczęściu. Wstrząsająca lektura, która trzyma w napięciu do ostatniej strony.

Dziękuję @znakjednymslowem za egzemplarz recenzencki, w ramach współpracy barterowej. Książka zostanie w mojej pamięci na bardzo długo.

Książka została wybrana książką Stycznia 2022 w Reese’s book club oraz jako Książka Października w Klub Czułej Czytelniczki 🍁 by @kat.czyta

Tak o „Księdze moich żyć” piszą czytelniczki @ona.czyta, @zaczytana_komoda, @burszka, @marta.mrowiec i @kat.czyta - i trudno się z nimi nie zgodzić.

Ta autobiografia czyta się jak najlepsza powieść.

Margaret Atwood - od lat wymieniana w gronie kandydatek do literackiej Nagrody Nobla - w „Księdze moich żyć” nie buduje sobie pomnika. Pokazuje się taka, jaka była naprawdę: ze zwątpieniem, zwyczajnością, chwilami, które dopiero z czasem stały się materiałem na jej najsłynniejsze powieści.

Efekt? Książka, która porusza i zachwyca dokładnie tak, jak potrafi to tylko wybitna pisarka opisująca własne życie.

#atwood #recenzja #wielkalitera #bookstagram #biografia by @kat.czyta

Tomasz Stawiszyński, „Szukając sensu. Ważne teksty filozoficzne i nie tylko”, wydawnictwo Filia

Od dłuższego czasu śledzę teksty, które popełnia Tomasz Stawiszyński, jednak tak złożona antologia tekstów filozoficznych, to coś czego jescze nie mam na swojej półce.
Niezwykle ciekawie opisane losy wielkich osobowości, takich jak Gertrude Stein, William Faulkner, Charles Darwin, Golda Meir, Truman Capote. Zostali oni dostrzeżeni przez przenikliwych ludzi, dzięki którym mogli wykorzystać pełnię swoich możliwości. Ale żeby nie było za bardzo „coachingowo”, po tych historiach mamy wybór wspaniałych tekstów filozoficznych, traktujących o stawaniu się (kojarzy mi się z książką „Becoming” Michelle Obamy), lecz także o miłości, przemijaniu i umieraniu. Wszystkie te rzeczy są złączone w naszym ludzkim losie. Ja nie czytałam książki po kolei- wybierałam ze spisu treści to, co danego dnia ze mną zarezonuje i o czym chciałabym akurat przeczytać. To przydatne dla mnie treści- przemawia z nich niezwykła mądrość, a przy tym nienachalna, zrozumiała treść.
Autor napisał, że poniższy cytat mógłby podsumować całą antologię:
„Każdy uważny namysł nad życiem musi uwzględniać refleksje o śmierci, a konfrontacja z rzeczywistością oznacza zmierzenie się z własną śmiertelnością”.

Wielcy nie biją się tu o palmę pierwszeństwa- każdy ma swoje uzasadnione miejsce.
Mamy więc fragment „Obrony Sokratesa”, napisany przez Platona.
Jest też filozofia, jako ćwiczenia duchowe Pierre Hadota, gdzie dzięki medytacji można odnaleźć się w nawet najtrudniejszej, niespodziewanej sytuacji.
Wielkie wrażenie zrobiły też na mnie przypisy. Tak dokładne, szczegółowe- z zaciekawieniem czytałam pogłębienie myśli, czasem tłumaczenie. Chapeau bas za tak niezwykłą skrupulatność.
Polecam każdemu, na ten zadumany, jesienny czas.

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwofilia , w ramach współpracy.

#bookstagrampl #books #filozofia #autumn #dynie by @kat.czyta

Aleksandra Janiszewska-Cardone, „Śledź w soli. Północne szlaki sztuki”, wydawnictwo Filia

Dr Aleksandra Janiszewska-Cardone, historyczka sztuki, znana w sieci jako @otulina_o_sztuce , napisała dla nas dziesięć opowieści, w których pierwsze skrzypce gra bohater lub bohaterka obrazu. Autorka wplata też jednak osobiste historie związane z danym dziełem i to sprawia że sama zaczęłam się zastanawiać gdzie widziałam dany obraz i z jakimi emocjami to się wiązało. Dla mnie nie ma lepszych opowieści. Mogę słuchać godzinami osób opowiadających o obrazach, a sama uwielbiam krążyć po sali wystawowej i wpatrywać się w dzieła wielkich mistrzów. Tutaj krążymy wokół Morza Bałtyckiego i Morza Północnego. Zawsze podróżowałam dzięki książkom, a tutaj możemy uczestniczyć w prawdziwej podróżniczej uczcie. Wraz z autorką podróżujemy do Polski, Estonii, Finlandii, Szwecji, Danii, Wielkiej Brytanii, Belgii, Holandii i Niemiec.
Podróże są okraszone pięknymi reprodukcjami i prawdziwymi historiami z życia. Czuć tutaj pasję i można powiedzieć, że z wielką przyjemnością się o tym czyta. Każdy rozdział jest inną opowieścią o sztuce i jej bohaterach. Poznamy m.in. zwaśnionych współpracowników Banku Medyceuszy, zostaniemy zabrani na dwór Henryka VIII, czy też do pracowni Michaliny Waultier- belgijskiej malarki.
Niezwykle ciekawy jest dla mnie rozdział czwarty, w którym opisane są losy szwedzkiej królowej Krystyny Wazównej. Jej motto mówi wszystko: „Urodziłam się wolna, żyłam wolna i umrę wolna”. Słowa te doskonale obrazują jej niezachwianą pewność swoich decyzji- abdykacji, przejściu na katolicyzm i życiu na własnych zasadach. Inne historie, gdzie śledzimy bohaterów obrazów i wystaw, są równie fascynujące i warte poznania. Sięgnijcie po tę otulającą książkę.
Nie trzeba czytać po kolei, można sobie dawkować, albo przeczytać na raz. Wedle uznania. Serdecznie polecam ten solidny kawałek sztuki.

#bookstagrampl📚 #books #sztuka #art #książka

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwofilia , w ramach współpracy. by @kat.czyta

Anne Carson, „Słodko gorzki eros”, wydawnictwo Ossolineum, przekład: Renata Lis

Esej Anne Carson przykuł moją uwagę na tyle, że nie wstałam z kanapy, dopóki całego nie przeczytałam. Tytułowy „eros” to z greckiego: „brak”, „pragnienie tego, czego się nie ma”. Pytanie aktualne dziś, lecz zadawane wielokrotnie przez Platona: co oznacza, że pragnąć można tylko tego, czego nam brakuje? Czy gdy to już posiadamy, to automatycznie przestajemy tego pożądać?

Wciągnęłam się w te rozważania, które autorka precyzyjnie prowadzi przez wszystkie epoki i wielkich autorów i autorki: Safonę, Platona, Sokratesa, Petrarkę, Emily Dickinson, Shakespeare’a, Sartre’a, Simone de Beauvoir, Virginię Woolf, Rilkego i innych.

Safona pisała:
„Tak jak słodkie jabłko czerwieni się na szczycie drzewa,
na samym wierzchołku, a zbieracze jabłek o nim zapomnieli;
nie, nie zapomnieli całkiem, lecz nie mogli po nie sięgnąć”.

Zgodnie z jej wierszem, sięganie po pragnienia jest piękne, ale też daremne i nieskończone.
Mistrzowsko została wskazana przez autorkę granica między „kocham cię” i „ ja też cię kocham”. Wtedy właśnie, jak wspomina: „ożywa nieobecna obecność pragnienia”.
Słodycz Erosa jest nierozdzielna z jego goryczą (słowo „glykypikron”w wierszu Safony- „słodko- gorzki”)

Podobnie w wierszu Emily Dickinson, „ Głód mnie dręczył przez tyle lat…”, (tłum. L.Marjańska) widzimy daremność zaspokojenia pragnienia:

[…]- odkryłam,
Że głód może tylko spotkać
Tych, którzy stoją za oknem -
Znika - gdy wejść do środka -

Tłumaczka eseju Renata Lis, pięknie wspomina w posłowiu: „Anne Carson jest jedną z niewielu osób piszących po angielsku, których książki kupuje i czyta się w ciemno”. Zgadzam się, że esej porusza emocjonalne struny, które normalnie nie zostałyby poruszone, pozwala na błądzenie myśli i literaturoznawcze dywagacje, które sprawiają wielką przyjemność swoją odkrywczością.

Za egzemplarz książki dziękuję @ossolineum.wydawnictwo , w ramach współpracy. Zaciekawiła, zostawiła z pytaniami, pobudziła do myślenia.

Anne Carson (ur.1950)- poetka, eseistka i tłumaczka. Urodziła się w Kanadzie, przez wiele lat uczyła starożytnej greki. Obecnie mieszka w Islandii. by @kat.czyta

Przeczytałam „Lalkę” w Liceum. Zakochałam się od pierwszej strony. Bolesław Prus/ Aleksander Głowacki. Dziś obejrzałam ekranizację Macieja Kawalskiego, która jest wierną adaptacją książki. Ekranizacja kinowa jest zrobiona „po bożemu”, zgodnie z książką. Dlatego zaskoczeń tam dla mnie nie było. Dorociński, jako Wokulski zagrał świetnie- jakby rola została dla niego napisana. Był przebojowy, miał temperament, był ciekawy i zagubiony. Agata Kulesza i Maja Komorowska- królowe w swoich rolach. Urzędowska jednak mnie nie przekonała. Nie polubiłam jej, ale może też o to chodziło. Podobało mi się, że choć film trwa prawie trzy godziny, to nie ma nudy. Zmienione Krakowskie Przedmieście, tereny nad Wisłą, Park Łazienki, sam sklep Wokulskiego- robią ogromne wrażenie.

Wcześniej obejrzałam też serial w reżyserii Pawła Maślony, będący wariacją na temat książki.
Izabela wybijająca się na niepodległość, a nie potulnie idąca do klasztoru, ma zdecydowanie moją większą uwagę. Tekst o „oszczędzaniu” w ustach Sandry Drzymalskiej- majstersztyk. Romansujący Rzecki i Izabela w przytułku- kto by pomyślał. Netflixowa „Lalka” przypominała mi swoją teatralnością nieco nową ekranizację „Wichrowych wzgórz”. Przemawia do mnie bardziej. Było ciekawiej. Nieprzewidywalnie. Nie sposób jednak odmówić splendoru obydwu produkcjom. Są po prostu zupełnie różne. I za to jestem wdzięczna.

Jestem za to bardzo ciekawa, jakie wy macie przemyślenia na temat obu produkcji i samej książki. Dajcie znać w komentarzach🕯️📚

PS: Książka @panstwowy.instytut.wydawniczy , wydanie z 1972 roku , zakupione w Antykwariacie przez mojego męża i podarowane po seansie. by @kat.czyta