Instagram story viewer> @moti.asghari.a> Posts

Moti

@moti.asghari.a

1.3K

followers

2208

following

تلاش می‌کنم قدردان ‌فرصتِ «بودن» باشم و لحظه‌ها
را بغل کنم.
•••••زیورساز•••••
ستاینده‌ی جزییات!

POSTS STORIES REELS

آی لی‌لی، یه وقتایی به نظر می‌آد کارای احمقانه‌ای که می‌کنی، برای پیر کردن منه. ولی من هی به خودم می‌گم قصد و نیت مال ما آدماست و تو کله و دل کوچولوی تو چیزی نیست. تو فقط یه مغزکوچولوی خنگ بازیگوشی، که من هرروز بیشتر و بیشتر دوست دارم. by @moti.asghari.a

⁨ ⁨ اگر تو هم روزی بر خاطراتت غباری نشست،
یا نقشی در ذهنت رنگ باخت،
یا اصلا فکر کردی که هیچ‌چیز آن‌قدر که می‌خواستی یا سزاوارش بودی در تو ریشه ندواند،
می‌دانی که دست و پا زدن برای حضور با تمام وجود در هر لحظه چه معنایی دارد.
بعد هر چیز کوچکی را دست‌آویزی می‌کنی برای گره خوردن و چنگ انداختن به لحظه‌ها، برای بودن.
به هر نور و رنگ و صدا و بازتاب و جریان و جرقه‌ای خودت را وصل می‌بینی.
و وقتی خیال کردی آن‌قدر هستی، که نبودن سایه‌ای دور شده، این جغرافیا و حوادثش، چنان تو را در هم می‌شکنند که خود را غرق در سیاهی نیستی می‌بینی. لحظه‌ها و روزها چنان رنگ می‌بازند که به خودت می‌آیی و می‌بینی انگار ماه‌ها نبوده‌ای، نه در سرت نه در بدنت و نه هیچ‌جای دیگر. بعد ترس برت می‌دارد، فکر می‌کنی نکند تو تنها کسی باشی که انگار وسط نوار زندگی‌اش را بریده‌اند؟ که انگار یک حفره‌ که تهش ناپیداست درست وسط مغزش پیدا شده؟ اما هم‌درد من، تنها نیستی. از بخت خوب یا بدمان، این یک تجربه‌ی‌ مشترک است.
احتمالا تو هم مثل من دوباره به این سوال فکر کرده‌ای، بودن یا نبودن؟ این چیزی که اسمش زندگی‌ست، ارزش تحمل این همه رنج را دارد؟ راستش را بخواهی، نمی‌دانم.⁩
(در کامنت ادامه دارد!) by @moti.asghari.a

حدود دو سال پیش همین روزها…
تصویر اتفاقی طوری ثبت شده که انگار سبک و راحت دارم از زمین جدا می‌شم؛
یادم‌ نمی‌آد که واقعا به همین سبکی بودم؟
اما یادمه که اون فضای بزرگ خالی، با صدای بلند هواساز‌ها و نورهای خطی که پشت هم کشیده شده بودن، تعلیقی تو سرم ایجاد کرده بود که مجابم کرد سر جام بمونم و بگم عکس بگیر! by @moti.asghari.a

برای ثبت یک جمعه بامزه توی صفحه‌م!
@pazan_artwork پازن برامون برنامه گل‌بازی تو طبیعت گذاشت، اون وسطا یه تولد کوچولو هم بی‌خبر، به همت خواهر بزرگترا برامون برگزار شد.
اینجوری شد که جمعه نهم خرداد، به رفتن تو دل طبیعت، معاشرت، خوردن خوراکی‌های فراوون، تولدبازی، خفه کردن خودمون با کیک خوشمزه از @cook_yourdream ، شرکت تو کلاس درس سفال پازن و لذت گل‌بازی گذشت و به یادموندنی شد.
عرض تشکر دوباره از مامان پازن و خواهرجون و دخترعمه‌ها و سینا 🤍
.
یک پانویس بی‌ربط:
گری‌مور همونقدر که غم روونه قلبم می‌کنه، همونقدر هم حس سرخوشی و رهایی بهم می‌ده. مگه نه اینکه سرخوشی، بدون غم و نور، بدون تاریکی معنایی پیدا نمی‌کنن؟ by @moti.asghari.a

در نقش شرقی غمگینی که به خاطر خشک شدن چشمه اشکش، دست به دامن زیورآلات شده :دی

.
صفحه کاری شرقی مثلا غمگین رو اگه نداری این‌جاست:
@agate_jewelry_atelier by @moti.asghari.a

چند تکه بی ربط از من، در چند قدمی آغاز دهه چهارم زندگی‌ام:

. تا همین دو سه سال پیش، فکر‌می‌کردم در سی سالگی قرار است چیز خاصی باشم و دستاورد‌هایی برای خود متصور شده بودم؛
امروز فقط آدمی هستم که فرصت زیستن دارد، و از این بابت خوشحالم.
زندگی دیگر برایم آن معنای پر و پیمان گذشته را ندارد، سنگین و ثقل نیست، باری برای به دوش‌ کشیدن نیست. فکر می‌کنم زندگی همین ثانیه‌ای‌ست که نفس می‌کشم، و این لحظه کوتاه آنقدر برایم ارزشمند است که نیازی به پیدا کردن یک معنای خاص برای با شکوه جلوه دادنش نمی‌بینم.
گوشه‌ای از این جهان بزرگ نشسته‌ام و‌ زندگی را تماشا می‌کنم، زندگی می‌کنم.

. این سال‌های اخیر، «من» را نشاندم جلوی خودم و از هر طرف که می‌شد، تماشایش کردم، پوستش را شکافتم، استخوان‌هایش را شکستم و به کوچیکترین ذره‌های وجودش نگاه کردم. زخم‌هایش را دیدم، تلاش‌هایش، نقاط ضعف و قوتش، زیبایی‌اش، ترس‌هایش و هرچه که لازم بود ببینم تا هیچ نقطه ندیده‌ای از «من» برایم نمانده باشد. در همین لحظه، می‌دانم که هر‌ چه هستم و هر چه می‌کنم، چطور شکل گرفته ‌و چه مسیری طی کرده، امسال «من» را بیشتر شناختم ‌‌و با همه وجودم، بغلش کردم.

. بسیار از دست دادم و به دست آوردم اما بزرگترین چیزی که از دست دادم «ترس از آسیب دیدن» بود. و این بهترین از دست دادنی بود که تجربه‌ کردم.
زنی که برای محافظت از خودش، سال‌ها آجر به آجر دیواری دورش کشیده بود، امروز می‌داند که با آسیب دیدن نمی‌میرد، اما‌ بدون به جان خریدن خطر احتمالی آسیب، زندگی را آنطور که باید، ‌نشناخته است؛ پس پتکی به دست گرفته و به جان دیوار افتاده. امروز، بی‌حصار و آزاد، زندگی را در آغوش‌ کشیده.
فکر‌ می‌کنم، با بهترین نسخه خودم تا اکنون، پا به دهه جدید زندگی‌ام‌ خواهم‌گذاشت.

. در آخر دوست دارم اینجا بنویسم:
«درود بر نقص‌هایی که ما را از هم‌ متمایز می‌کنند.»
«زنده‌ باد فرصت کوتاهی به نام زندگی!» by @moti.asghari.a

مثل اینکه یه نفر از نشون دادن روند ساخت کاراش خوشش اومده :)) 🤸🏻‍♂️ by @moti.asghari.a

در پروسه ساخت کوبه🚪واقعا عاشق این کارم ( فاکین این لاو ) 🫀 چقدر خوب که مسیرم این‌طرفی شد ☄️ by @moti.asghari.a

در راستای عادی‌سازی استفاده از اکسسوری‌های نامتعارف
🌚🙌🏻
و البته نشون دادن بچه‌های جدید…

@agate_jewelry_atelier ☄️ by @moti.asghari.a

من هیچ‌وقت بلد نبودم چیزهایی که توی ذهنم می‌گذره رو بلند بگم
ولی مدتیه دارم تلاش می‌کنم هر چی تو سرمه، بیارم بیرون
تا دیده بشه.
این وسط، از خیلی چیزا کمک‌ گرفتم مثل نوشتن و تلاش برای ارتباط برقرار کردن و ساختن.
چند وقته دارم یه چیزی می‌سازم که فقط دیده نشه،
حس شه و یه تجربه رو برام بازسازی کنه.
من عاشق پیوند دادنم
پل زدن بین حس و فرم، بین خاطره و حال
دارم روی دستبندهایی کار می‌کنم که یه جورایی تو حافظه جمعی همه ما ثبت شده؛
می‌خوام کوبه‌ها و کلون‌های درهای قدیمی رو بیارم روی دستمون
که دور دستمون بپیچن و با حرکت دست، تق تق تق صدا بدن.
من اونقدرا خاطره‌هام رو یادم نمی‌آد، انگار ذهنم تو یه مه غلیظ فرو‌ رفته و رو همه‌چی گرد زمان نشسته، برای همین صداهایی که یه تصویر رو تو ذهنم روشن می‌کنن دوست دارم.
به یاد آوردن کوتاه اما واضح یه خاطره، مثل یه سفر کوتاه تو تعطیلات سال نو وقتی که بچه بودم، برام لذت‌بخشه.
کوبه‌ها، دستم‌ رو می‌گیرن و با هم به بچگی‌هام سر می‌زنیم.

از این به بعد اینجا، از مسیرم می‌نویسم
از چیزهایی که می‌سازم، و چیزهایی که من رو می‌سازن.

نتیجه این تلاش رو، بعدا تو این صفحه می‌ذارم:
@agate_jewelry_atelier by @moti.asghari.a

دخترکم 🤍
سالی که گذشت مسئله « دوام آوردن » بود، تلاش برای بقا، از روند پوست انداختن و مواجه شدن و پذیرفتن و بغل کردن خودم تا بیماری این بچه و سقوط اون بچه‌ قبل از سال نو و معجزه‌ی موندنش برای من، صد بار شکر که ما موفق شدیم 🥂 by @moti.asghari.a

هنوز تموم نشده 🥵 ما از این درس نتیجه گرفتیم که ساختن زنجیر خیلی سخته 🫱🏻‍🫲🏼
.
@agate_jewelry_atelier 🤍 by @moti.asghari.a