Instagram story viewer> @ozge_bi> Posts

Özge Bi

@ozge_bi

2.8K

followers

1517

following

architect • phygital designer • immersive storyteller
moving through landscapes, species & stories
İzmir · @teosrunners

POSTS STORIES REELS

Karamel’imle eski mahallemizde biraz turistlique ✌️🐾

Buralara birazcık gezmeye, ortamı koklamaya geri döndüm ama aslında tam olarak aynı yere dönmedim sanıyorum. Sokaklar tanıdık ama bakışımız, ritmimiz ve hissimiz değişik. Bir zamanlar gündelik akışımız olan yerde biraz misafir, biraz hala oralı gibi dolaştık. Tazecik, yepyeni karşılaşmalar yaşandı Kaleiçi ile kendi içimizde. Annişim sağolsun bu karşılaşmadan bazı anlar sonsuza kazındı😊📸

Bu arada kutlu mutlu doğum ayım da geldi.
Hoş geldin Kasım💛

#KaramelleYollarımız by @ozge_bi

Karamel’in Hikayesi — Bölüm 4: Kaybetme Korkusu 🐾

Bazı dönemlerde sevgi, huzurlu bir yakınlıktan çok sürekli tetikte kalmaya dönüşüyor. Sokakta kurduğumuz bağların ne kadar kırılgan olduğunu; sevdiğim canlıların bir sabah aynı yerde olmayabileceğini o günlerde çok yakından hissettim.

Sevgi edilgen bir duygu değil; ilgi, sorumluluk, saygı ve tanımayı içeren etkin bir eylemdir. Sevmek, bir canlıyı kendimize ait kılmak değil, onun yaşamını ve kendi olma imkanını gözetmektir. Kaygı da yalnızca kaçılması gereken bir duygu değil de neye değer verdiğimizi ve seçimlerimizin sorumluluğunu görünür kılan bir olgu olarak düşünülebilir .

Benim durumumda her şeyi kontrol edemediğim bir ortamda hep bir seçim anım var: seyretmek ya da elimden geleni yapmak.

Barınak aracını gördüğümde koşup köpekleri toplamak, peşimden gelenleri güvenli bir yere götürmek her şeyi çözemiyordu. Ama kaybetme korkumdan doğan koruma içgüdüsü, sevgiyi eyleme dönüştürme biçimimdi. Bedeli ise sürekli tetikte kalmak, her eksik sayıda paniklemek ve hiçbir yeri yeterince güvenli bulamamaktı.

Çakal’ın alınması bu kırılmayı büyüttü. Merak edenler için: Yaşlı ve ürkek Çakal, bize herhangi bir belge gösterilmeden, doğruluğunu teyit edemediğimiz duyumlara dayanılarak yaşadığı yerden alındı. On günlük rehabilitasyon sürecinin ardından onu sahiplenerek barınaktan çıkardık. Bugün güvende. Fakat güvende olması, yaşadığı kopuşu ve bizde bıraktığı izi yok etmiyor.

Özgürlük her şeyi kontrol ederek oldurmak değil; kontrol edemediğimiz koşullarda neyin sorumluluğunu alacağımıza karar vermektir. Benim için soru artık “Karamel’i ne kadar seviyorum?” değildi. “Onun hayatında nasıl bir sorumluluk üstlenebilirim?” olmuştu.

Ve bir noktadan sonra onu sokakta bırakmaya dayanamaz hale gelmiştim.

Devamı gelecek… 💛

#KaramelinHikayesi #KaramelleYollarımız #TürlerarasıYoldaşlık #BirlikteYaşam #YaşamHakkı

Çakal’ın yaşadıklarını ayrı bir özel bölümde anlatmamı ister misiniz? by @ozge_bi

son günlerden,,,
gözüme takılanlar,,,
izler, yüzeyler, renkler
ve birkaç karşılaşma,, by @ozge_bi

Maço güvende. Ama hikayesi burada bitmiyor. 💛

Maço’yu barınaktan teslim aldıktan sonra güvenli, geniş ve doğayla iç içe bir alanda geçici koruma altına aldık. Burada dinleniyor, çevresini keşfediyor ve en yakın dostu Karamel’le yeniden vakit geçirebiliyor. Onu huzurlu ve keyifli görmek hepimize iyi geliyor.

Fakat güvende olmak, hiçbir kayıp yaşanmadığı anlamına gelmiyor.

Karamel ile Maço’nun hikayeleri birbirinden farklı olsa da ortak bir kırılmaları var: İkisi de bir noktada bildikleri yaşam alanlarından, gündelik rutinlerinden, tanıdıkları yollardan ve kurdukları ilişkilerden koparıldı.

Çok şükür ikisine de fiziksel bir zarar gelmedi ve bugün ikisi de güvende. Ancak korunmuş olmaları, yaşadıkları kopuşu ortadan kaldırmıyor.

Bir canlının refahı yalnızca hayatta kalmasıyla ölçülemez. Tanıdığı çevrenin, tekrar eden karşılaşmaların, hareket özgürlüğünün ve sosyal bağlarının sürekliliği de güvenli bir yaşamın parçasıdır.

Maço’nun şu anda bulunduğu yer ona çok kıymetli bir geçici koruma sağlıyor. Ancak burası onun kalıcı yuvası değil.

Şimdi Maço’nun büyük bedenini ve hareket ihtiyacını anlayacak; onu yalnızca bir bahçede tutulacak köpek olarak değil, ailenin bir parçası olarak görecek kalıcı yuvasını arıyoruz.

Maço’ya ömürlük yuva olabileceğinizi düşünüyorsanız ya da bu sorumluluğu üstlenebilecek birini tanıyorsanız bana DM’den ulaşabilirsiniz. Bu gönderiyi ona uygun bir yaşam sunabilecek kişilere ulaştırmanız çok kıymetli.

Maço güvende. Şimdi sırada, hayatının geri kalanını güvenle sürdürebileceği kalıcı yuvasını bulmak var. 🐾

#YuvaArıyor #SatınAlmaSahiplen #BirlikteYaşam #izmirsahiplendirme by @ozge_bi

Biraz nefes.

Bedende birikenleri harekete bırakmak, aynı ritimde yeniden buluşmak için.

Karamel’le günün son ışığında 🐾

📸@endulya by @ozge_bi

Karamel’le Yollarımız — Özel Bölüm: Maço 🐾

19 Ekim’de yani dün Maço, uzun zamandır yaşadığı, tanındığı ve bakıldığı yerden alınarak barınağa götürüldü. Bu nedenle serinin akışına bu özel bölümü ekliyorum.

Maço’nun yaşadıkları bizi temel bir soruyla karşı karşıya bırakıyor:

Bir canlının yaşam hakkı, bir insanın mülkiyetinde olup olmamasına bağlı olabilir mi?

Bir evin içinde yaşadığında “sahipli”, sokakta yaşadığında “sahipsiz” sayıyoruz. Oysa bir insanın mülkiyetinde olmamak; ilişkisiz, bakımsız veya hiçbir yere ait olmamak anlamına gelmiyor.

Maço’nun adı biliniyor. Dinlendiği yerleri, alışkanlıklarını ve dostluklarını tanıyan; bakımını paylaşan insanlar var. Yokluğu fark ediliyor, dönüşü bekleniyor. Onun bu mahalledeki varlığı bir kayıt belgesinden önce, yıllar içinde kurduğu ilişkilerle anlam kazanıyor.

Aidiyet yalnızca bir adres veya çip kaydıyla kurulmaz. Tekrarlanan karşılaşmalar, paylaşılan bakım, mekansal alışkanlıklar ve karşılıklı tanınma da bir canlıyı yaşadığı yere bağlar.

Birlikte yaşam da mülkiyet ilişkisine indirgenemez. Kamusal alan, farklı türlerin karşılaştığı ve gündelik hayatlarını birlikte kurduğu ortak bir çevredir.

Bu nedenle Maço’nun yaşadığı yerden alınması yalnızca bedensel bir yer değiştirme değil; kurduğu ilişkilerin, çevresindeki bakım ağının ve mahallenin ortak hafızasının kesintiye uğramasıdır.

Bu bağı koruyabilmek için Maço’yu sahiplenmek üzere barınağa gittik. Ancak süreç sonuçlandırılmadı ve Maço bize teslim edilmedi. Şimdi sahiplendirme işlemlerinin açık, sağlıklı ve onun yaşam hakkı gözetilerek ilerlemesini bekliyoruz.

Maço’yu tanıyorsanız onunla nerede karşılaştığınızı ve mahalledeki yerini yorumlara yazın. Bu tanıklıklar yalnızca birer anı değil; onun burada tanınan, bakılan ve sosyal bağlar kurmuş bir canlı olduğunun kaydı.

Maço, seni bekleyen insanlar, dostun Karamel ve seninle yeniden yürüyeceğimiz yollar var. 💛

#KaramelleYollarımız #YaşamHakkı #satınalmasahiplen #yerindeyaşat #birlikteyaşam by @ozge_bi

Karamel’in Hikayesi — Bölüm 3: Yakınlık bazen mesafeyi gözetmektir 🐾

İletişim yalnızca sözcüklerle kurulmuyor. Bir bakışa karşılık vermek, aynı yolu paylaşmak, birinin hızına göre kendi ritmini ayarlamak ya da sessizce yan yana durmak da iletişimdir. Karşılaşmalar tekrarlandıkça iki varlık birbirine göre değişir; bağ da bu dönüşümün içinde oluşur.

Karamel gündelik hayatımda daha sık belirdikçe ben de kendi düzenimi onun varlığıyla yeniden düşünmeye başladım. Onu hayatıma almak istiyordum ama koşullarım henüz uygun değildi. Evde Doris ve Agni vardı; onların güveni, Karamel’in ihtiyaçları ve hepimizin alışkanlıkları birlikte düşünülmeliydi.

Bir de ev sahibi meselesi vardı. İnsan kendini özgür sanıyor; sonra kiminle aynı çatıyı paylaşacağına mülkiyetin karar verdiğini görüyor. Bu da başka bir hikayenin konusu.

Sevgi içimde çoktan netti. Ama sevginin bir yuvaya dönüşebilmesi için istemek yetmiyordu; niyetin sorumlulukla, arzunun gerçek koşullarla buluşması gerekiyordu.

Bu yüzden bazen yanında kaldım, bazen mesafeyi korudum, bazen de peşimden gelmesin diye sessizce uzaklaştım. O zaman bunu kararsızlık gibi yaşıyordum. Bu kadar isteyip de bu sorumluluğu alamadıktan eksik hissediyordum. Bugünse hem ona hem evdeki diğer canlılara karşı sorumluluğun gerektirdiği bir bekleme biçimi olarak görüyorum.

Yine de bağımız hiç kesilmedi. Her karşılaşmada kaldığımız yerden devam ettik.

Karamel zamanla yalnızca benim koşularıma değil, grubun ritmine de dahil oldu. Koşuya ilk kez gelenler bile onu sormaya başladı. İki canlı arasında başlayan yakınlık, yavaşça bir topluluğun ortak hafızasına yerleşti.

Henüz aynı evde değildik ama hayatlarımız çoktan birbirine göre şekillenmeye başlamıştı.

Bir hayvan tarafından sevilmek tarifsiz bir his. Bu sevgi sözcüklerle ilan edilmiyor; sizi tanıyan bir bakışta, sesinizi duyduğunda yönünü değiştirmesinde ve yanınızda yürümeyi yeniden seçmesinde görünür oluyor. İnsana sevilmenin yanında görülmüş ve seçilmiş olduğunu da hissettiriyor.

Siz bir hayvanın sizi seçtiğini nasıl anladınız?

Devamı gelecek... 💛

#KaramelinHikayesi #KaramelleYollarımız #BirlikteYaşam #SokaktanYuvaya #TürlerarasıYoldaşlık by @ozge_bi

Bir koşu rotası haritada çizilir, ama ancak deneyimlenince tamamlanır.
Harita okumayı seviyorum. @teosrunners için yeni rotalar çıkarırken ya da pazar uzun koşularıma alternatif ararken farklı platformlarda paylaşılan yürüyüş, bisiklet ve koşu rotalarını takip ediyorum. Uydu görüntülerine, yükselti profillerine, yol bağlantılarına ve farklı kullanıcıların arazide bıraktığı izlere bakıyorum.
Bu izleri hazır bir rota olarak kabul etmek yerine, onları birbirleriyle ilişkilendirerek arazinin olası akışını okumaya çalışıyorum. Çünkü ekranda kesintisiz görünen bir çizgi; sahada kapalı bir geçide, yoğun araç trafiğine, bozulmuş bir zemine ya da mevsime göre geçilemeyen bir noktaya dönüşebilir.
Hermogenes örneği ile bir rotayı kurgularken nelere dikkat ettiğimi aktarmak istedim. Hermogenes rotası da bu okumaların ama en çok kendi deneyimlerim üzerinden saha deneyimlerinin sonucunda şekillendi.
Rota kimin için tasarlanıyor? Hangi ritimde koşulacak? Tırmanışlar nerede başlayacak? Zemin nerede değişecek? Güneş, gölge, rüzgar, su kaynakları ve araç geçişleri hareketi nasıl etkileyecek? Gerektiğinde rotadan çıkmak ya da başlangıç noktasına dönmek mümkün olacak mı?
Bir çizginin koşulabilir bir rotaya dönüşmesi, bütün bu ilişkilerin birlikte çalışmasına bağlı.
Bir de coğrafyanın hafızası var.
Bu rota adını, Teos’taki Dionysos Tapınağı’nın tasarımıyla anılan Helenistik dönem mimarı Hermogenes’ten alıyor. Böylece koştuğumuz çizgi yalnızca mesafe ölçen bir güzergah değil; geçtiği yerin geçmişiyle bugünün hareketi arasında bağ kuran bir anlatıya dönüşüyor.
Yine de hiçbir rota tamamlanmış değildir. Mevsim, zemin, topluluk ve beden değiştikçe aynı çizgi her defasında yeniden kurulur.
Harita ilk taslağı verir. Gerçek rota ise ayaklarımızın altında ortaya çıkar.

Siz yeni bir rota seçerken önce neye bakıyorsunuz: mesafeye, zemine, yükseltiye, güvenliğe, yoksa taşıdığı hikayeye mi?

#KoşuRotası #TrailRunning #Teos #Hermogenes #teosrunners by @ozge_bi

Bu hafta aslında Kapadokya’da olacaktım. @cappadociaultratrail CST - 38K parkurunda.

Uzun zamandır deneyimlemek istediğim bir atmosfer, hazırlıklarına başladığım bir yarıştı. Ama hayat oldu; gidemedim. Üzülmedim desem yalan olur.i fakat bu duyguyu hemen dönüştürmeye ya da geride bırakmaya çalışmıyorum. Bir süre benimle kalmasına izin veriyorum.

Yine de hayat hiçbir zaman tek bir duygudan ibaret değil tatlı bir kombin yapıyor genelde :) Hayatıma gelen tatlı yenilikler de aynı anda başka sevinçlere yer açıyor ve bu üzüntüyü usulca hafifletiyor.

Bir planın gerçekleşmemesi, hareketin bittiği anlamına gelmiyor. Hareket, yeni koşullarla karşılaştığında biçim değiştiriyor. Biraz durup bedenimin ve hayatımın şu anda neye izin verdiğine baktım. Hani derler ya, vardır bi hayır. Belki de o hayır, olanı hemen iyiye çevirmekte değil; açılan başka yolu fark edebilmekte.

Şimdi yönüm Latmos. @latmosultra

Önümde bir ay var. Eksik kilometrelerin peşinden telaşla koşmak yerine; olup biteni, geçtiğim patikaları ve kendi ritmimi dinleyerek hazırlanacağım. Çünkü hazırlık da sabit bir çizgi değil; her adımda bedenle, zeminle ve o günün imkanlarıyla yeniden kuruluyor.

14 Kasım’da, doğum günümden bir gün önce, umarım start çizgisinde olurum.

Kıssadan hisse: Yolun kendisi sabit değil; ben değiştikçe, karşılaştıkça ve hareket ettikçe o da benimle birlikte yeniden şekilleniyor. by @ozge_bi

Karamel’in Hikayesi — Bölüm 2: Birlikte 20Km 🐾

Karşılaşmalar, yalnızca iki yaşamın aynı anda aynı yerde bulunması diye açıklanacak kadar basit değil. Temas ettiğimiz anda her iki tarafın da yönü az da olsa değişir. Henüz birbirimizi tanımadığımızı düşünürken bile bakışlarımız, adımlarımız ve birbirimize açtığımız küçük alanlar bir bağın zeminini kurmaya başlamıştır.

Belirsiz olanı adlandırmak isteriz. Belki ona sahip olmak için değil; seslenebilmek, hafızamızda bir yer açmak ve aramızdaki mesafeyi anlaşılır kılmak için. İsim, bazen “seni görüyorum” demenin en kısa yoludur. Fakat gerçek karşılaşma, karşımızdakinin bizim bakışımızdan önce de bir adı, geçmişi ve kendine ait bir dünyası olduğunu fark ettiğimizde başlar.

Karamel’in adını öğrendiğim gün ona bir kimlik vermek yerine, benden önce de akmakta olan bir hayatın kıyısına geldiğimi anladım. O ana kadar zihnimde ona yakıştırdığım bütün isimler sustu; geriye yalnızca onun kendi adıyla bana dönmesi kaldı.

Samimi bağlar, birini kendi hikayemize yerleştirmekten çok, onun ayrı varlığına dikkatle yaklaşabildiğimiz yerde kuruluyor. Birlikte yürüdükçe de hiçbirimiz başlangıçtaki halimizde kalmıyoruz. Karşılaşma sürüyor; ilişki her adımda yeniden kuruluyor.

Bu, Karamel’le hikayemizin ikinci bölümü.
Devamı gelecek… 💛

Sizin hayatınızda, adını öğrendiğiniz anda başka bir yakınlığa dönüşen bir karşılaşma oldu mu?

#KaramelinHikayesi #KaramelleYollarımız #BirlikteYaşam #satınalmasahiplen #canicross by @ozge_bi

Bir rota, öylesine geçip gittiğimiz ya da Strava’da gördüğümüz o ince turuncu çizgiden ibaret değil. Onu hangi bedenle, nasıl deneyimlediğimiz ve hafızamıza nasıl kaydettiğimizle can bulur; her bedende başka bir hafıza, başka bir anlam kazanır.

Yüzeyi, eğimi, sesi, kokusu ve karşılaşmalarıyla her yol, üzerinde hareket eden her canlı için yeniden ve yeniden kurulur. Aynı nehirde iki kez yıkanılmadığı gibi, belki aynı rota da iki kez aynı şekilde koşulamaz. (Herakleitos'a da selam çakalım 🫡)

Karamel’le çıktığım yollarda bunu daha açık görüyorum. Benim duyularım ve kendi ritmimle algıladığım ortamlar, onun için kokuların, seslerin ve geçmiş izlerin oluşturduğu bambaşka bir haritaya dönüşüyor. Aynı yerde ilerliyor ama yolu farklı duyularla, farklı biçimlerde deneyimliyoruz.

Üstelik bu yalnızca türler arasında değil; seninle benim,, aynı rotada ter döktüğüm arkadaşlarım,, deneyimlerimiz arasında da geçerli. Birlikte hareket etmek, aynı şeyi algılamak değil de farklı algı dünyalarını ortak bir ritimde buluşturmak gibi ve bence kıymetli olan da biraz bu.

Koşu sonrasında yalnızca Strava ya da garmin verilerini paylaşmak yerine rotanın bizde bıraktığı hisleri de paylaşmak; yanımızdakine “Senin aklında ne kaldı?” diye sormak, onun dünyayı algılama biçimini ve aramızdaki bağı daha yakından tanımamıza alan açabilir.

Siz bir rotayı en çok neyle anlamlandırırsınız: görüntüsüyle mi, kokusuyla mı, sesiyle mi, yoksa zeminiyle mi? 🐾

#AynıRotaİkiBeden #KöpekleKoşu #Canicross #runnersofinstagram #mindfulrunning by @ozge_bi

Karamel’le ilk 5K yarışımız 🐕🏃🏻‍♀️
@urladabirizkosusu

IronDog’daki 1,2 kilometrelik ilk canicross deneyimimizle aynı haftasonu pazar günü , bu kez Urla’da Biriz 5K parkurundaydık.

Bu koşuda hedefimiz tabi ki hız ya da derece değildi; kalabalığın içinde birbirimizi dinlemek, ortak bir ritim bulmak ve başladığımız mesafeyi birlikte tamamlamaktı. Karamel ile çok uzun zamandır @teosrunners grup koşularında topluluk içinde koşuyorduk (tasmasız ve özgür) şimdi yeni bir dönemdeyşz ve ilk organizasyon olduğu için çok özeldi.

Karamel bazen öne geçip yolu açtı, bazen çevresindeki seslere ve kokulara kulak verdi. Ben de adımlarımı ona göre ayarladım. Aynı parkurda iki farklı beden, iki ayrı algı ama ortak bir yön…

Madalyanın farkında olup olmadığını bilmiyorum; benim içinse birlikte başladığımız bir şeyi yan yana tamamladığımız o anın küçük ama çok özel bir hatırası. 🥹🏅

Karamel ile uyumumuz bir harikaydı. Bence daha çok yarışlara beraber gideriz 🥹

Mesafeden çok bağımızın büyüdüğü bir 5K oldu.
Yeni yolları birlikte keşfetmeye devam… 💛🐾

#Urla5K #KöpekleKoşu #Canicross #BirlikteKoşmak #Karamelli by @ozge_bi