Nizhal

.
.
.

​ജനലരികിൽ വെറുതെ
പുറത്തേക്ക് നോക്കി,
ചിന്തകളുടെ ഭാരത്താൽ തളർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു
അവൾ. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ
മങ്ങലും ചുണ്ടുകളിലെ  
നിശബ്ദതയും ഉള്ളിൽ പെയ്യുന്ന
കനത്ത മഴയെ വ്യക്തമായി
വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അത്തരം നേരങ്ങളിൽ
അനാവശ്യ ചോദ്യങ്ങൾ
എറിഞ്ഞ് ശ്വാസം മുട്ടിക്കുകയല്ല,
മറിച്ച് താൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ല
എന്ന സുരക്ഷിതബോധം
അവൾക്ക് പകർന്നു
നൽകുകയാണ്
ആദ്യം വേണ്ടത്. ഞാൻ
പതുക്കെ അവളുടെ
അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
ഒരു ഗ്ലാസ് ഇളംചൂടുവെള്ളം
അവളുടെ കൈകളിലേക്ക്
കൊടുത്തു.അത് വാങ്ങുമ്പോൾ
വിറച്ച അവളുടെ വിരലുകളെ
ചേർത്തുപിടിച്ച്, ഒരക്ഷരം
പോലും ഉരിയാടാതെ അവളുടെ
തൊട്ടടുത്ത് ഞാനിരുന്നു.
ചില നേരങ്ങളിൽ വലിയ
തത്ത്വചിന്തകളേക്കാളും
ഉപദേശങ്ങളേക്കാളും ഒരു
പെണ്ണിന് ആശ്വാസമേകുന്നത്,
ഒന്നും ചോദിക്കാതെ
അരികിലിരിക്കുന്ന ഒരാളുടെ
ശാന്തമായ സാന്നിധ്യമാണ്.
കുറേനേരത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്ക്
ശേഷം, ഉള്ളിൽ തിങ്ങിനിറഞ്ഞ
സങ്കടം കണ്ണീരായി പെയ്തിറങ്ങി
അവൾ മെല്ലെ പറഞ്ഞു,
"എനിക്ക് ഒന്നിനും വയ്യ, എല്ലാം കൈവിട്ടുപോകുന്നതുപോലെ
തോന്നുന്നു." ​അവിടെ അവളെ
തിരുത്താൻ ഞാൻ തുനിഞ്ഞില്ല.
"ഇതൊക്കെ നിന്റെ വെറും തോന്നലാണ്"
എന്നോ, "ഇത്ര ചെറിയ കാര്യത്തിനാണോ സങ്കടപ്പെടുന്നത്" എന്നോ പറഞ്ഞ് അവളുടെ നോവിനെ നിസ്സാരവൽക്കരിച്ചതുമില്ല.
(ബാക്കി അടുത്ത പാർട്ടിൽ )