Masih Alinejad

⁨ .
در مادرید، کنار دو زن شجاع ایستادم؛ یولیا ناوالنایا از روسیه و رزا ماریا پایا از کوبا.

سه زن از سه کشور، با سه داستان متفاوت، اما با یک دشمن مشترک: دیکتاتوری.

پوتین، الکسی ناوالنی، همسر یولیا را در زندان به کام مرگ فرستاد. حکومت کوبا مسئول مرگ اسوالدو پایا، پدر رزا ماریاست. و دیکتاتورهای تهران بارها برای کشتن من نقشه کشیدند.

اما ما سه نفر تنها سه زن نیستیم. پشت سر ما میلیون‌ها انسان ایستاده‌اند که عزیزانشان را از دست داده‌اند، شکنجه شده‌اند، زندانی شده‌اند یا برای ابتدایی‌ترین حقوق انسانی‌شان جنگیده‌اند.

در ایران، حکومتی که از موی زنان می‌ترسد، چشم زنان معترض را با گلوله نابینا می‌کند. خیابان‌ها را به خون می‌کشد و زندان‌ها را از کسانی پر می‌کند که تنها جرمشان آزادی‌خواهی است.

از مسکو تا تهران و هاوانا، دیکتاتورها یک زبان مشترک دارند: گلوله، زندان، شکنجه و ترور.

آنها مرز نمی‌شناسند. برای حفظ قدرتشان با یکدیگر همکاری می‌کنند، از هم حمایت می‌کنند و سرکوب را به آن سوی مرزهایشان می‌کشانند.

پس چرا ما آزادی‌خواهان نباید به اندازه دیکتاتورها متحد باشیم؟
اگر آنها برای ماندن در قدرت کنار هم می‌ایستند، ما باید برای پایان دادن به دیکتاتوری‌ها کنار یکدیگر بایستیم.

در مادرید، سه زن از سه سرزمین کنار هم ایستادیم تا یک پیام روشن بدهیم:
دیکتاتورها متحدند، اما ما هم تنها نیستیم.

این همبستگی نباید فقط در عکس‌ها و سخنرانی‌ها باقی بماند. نهم نوامبر، در پارلمان آلمان، با همراهی یولیا کلوکنر، رئیس بوندستاگ، گام مهم دیگری برخواهیم داشت.

از مخالفان دیکتاتوری‌ها در بیش از ۵۰ کشور دعوت کرده‌ام تا کنار یکدیگر بایستیم. رئیس پارلمان آلمان نیز از رئیس مجلس ملی فرانسه برای حضور در این برنامه دعوت کرده است.

ما می‌خواهیم درهای دیپلماسی، که سال‌ها به روی دیکتاتورها باز بوده، این بار به روی زنان، آزادی‌خواهان و مخالفان حکومت‌های استبدادی گشوده شود.

دیکتاتورها برای سرکوب مردم متحد شده‌اند. وقت آن رسیده که جهان آزاد نیز برای حمایت از مردم متحد شود.⁩