Instagram story viewer> @pouransariali> Posts

pouransariali

@pouransariali

82

followers

0

following

To rise is to understand the power of falling

POSTS STORIES REELS TAGGED

#مردم_مسلح_شوید by @pouransariali

7

0

5 months ago

تک‌تک زنان پیغمبرت رو گاییدم من قاضی، خدات رو گاییدم و از همه مهمتر اهل بیتت به زودی گاییده خواهد شد!
ایرانی می‌کشی با حکم پیغمبر ، زنجنده!
هر پارتی که این قاضی زنجنده مرتضی براتی یا اهل بیتش رو سیخ بزنه جایزه ویژه داره.

#موتا_را_بشنوید
#مردم_مسلح_شوید
@iranarchismnews
کانال یوتیوب جنبش براندازی را دنبال کنید:
https://www.youtube.com/poetrycolleg by @pouransariali

1

0

5 months ago

by @pouransariali

5

0

6 months ago

کثیفی‌های هر دو سمت گوز گوز بیهوده نکنند که طوفان خائن‌کش موتاها در راه است!

#مردم_مسلح_شوید
#موتا_را_بشنوید

@iranarchismnews

کانال یوتیوب جنبش براندازی را دنبال کنید:
https://www.youtube.com/poetrycollege by @pouransariali

3

0

8 months ago

@mehdiyarrahi by @pouransariali

6

0

8 months ago

#ArmIraniansforFreedom #مردم_مسلح_شوید by @pouransariali

8

0

9 months ago

چنین صحنه‌هایی را مدام باید پخش کرد، آنها سلاح داشتند و ما شجاعت.
#ArmIraniansforFreedom by @pouransariali

7

0

9 months ago

آلبرت انیشتین می‌گوید: «قدرتِ سازمان‌یافته می‌تواند با قدرتِ سازمان‌یافته مقابله کند. هرچند از این موضوع بسیار متأسفم، اما راه دیگری وجود ندارد.»
بر اساس این گزاره، علیه خشونت سیستماتیک تنها خشونت سیستماتیک راه چاره است. تمام اپوزیسیون و مدیای ایرانی، سال‌ها صدایی را سانسور کرد که با صدای بلند می‌گفت: “بدون ایجاد هسته‌های پارتیزانی و آموزش نیروهای انقلابی جهت محافظت از مردم و استیصال‌ نیروی سربکوبگر هر حرکت مردمی علیه جمهوری اسلامی فقط تلفات براندازی را بیشتر می‌کند.” اما کو گوش شنوا! چرا از تجربه‌ی مردم سوریه در سال ۲۰۱۱ درس نگرفتید!؟ جمعیت میلیونی مردم سوریه را مگر همین سپاه و بسیج به خاک و خون نکشید!؟ مگر نباید برای مردمی که خیابان آمده‌اند پلان و نقشه‌ی راه داشت!؟ تجربه قطع اینترنت نداشتید!؟ چرا ژورنالیسم ایرانی صدای براندازی را سانسور می‌کند؟
سکوت شما نشانه‌ی خیانت شماست و بعد از ملاپاسدار باید در جواب خون‌های ریخته شده؛ باید خون بالا بیاورید.
خیانت خائنان با آتش انتقام پاک خواهد شد. اما اول انتقام از پاسدار و ملا بعدن ما می‌مانیم و شما!
#موتا_را_بشنويد
#مردم_مسلح_شوید

@iranarchismnews by @pouransariali

4

0

9 months ago

⁨ دولت‌ها عاشقِ یک چیزند: این‌که ما را نامرئی کنند. هر کدام‌مان جدا، در خانه‌های جدا، با دردهای جدا تا وقتی که خیال کنیم «تنهاییم»، خیال کنیم «کم‌ایم»، خیال کنیم «هیچ‌کس مثل من نیست». سرکوب‌گر دقیقاً از همین توهم تغذیه می‌کند: از این‌که هر بدن را یک پرونده کند، هر پرونده را یک ترس، و هر ترس را یک اطاعتِ روزمره.

اما سیاست فقط شعار و مشت و سنگ نیست. سیاست، خیلی پیش از آن، بدن‌هاست در فضا. این‌که چه کسی حق دارد در میدان شهر دیده شود، و چه کسی باید پشت پرده بپوسد. این‌جاست که آن‌هایی که به هر دلیل—بیماری، کهولت، ناتوانی، خستگیِ مزمن، یا هر زخمِ دیگری که این کشور روی تن آدم‌ها گذاشته—نمی‌توانند در برابر باتوم «بایستند»، باز هم می‌توانند در برابر منطقِ نامرئی‌سازی بایستند.

گاهی بزرگ‌ترین کمک، «قهرمانی» نیست؛ قابل‌مشاهده‌کردنِ حقیقت است. ایستادنِ آرامِ شما در خیابان‌های پررفت‌وآمد—همان حضورِ ساده و بی‌ادعا—می‌تواند مثل یک میخِ کوچک باشد در لاستیکِ ماشینِ دروغ. چون به آدم‌های دیگر می‌گوید: «تو تنها نیستی.» و این جمله، در کشورهایی مثل ما، از خیلی چیزها انقلابی‌تر است.

قدرت سرکوب‌گر فقط از اسلحه نمی‌آید؛ از این می‌آید که ما هر روز، هزار بار، به خودمان بگوییم «نمی‌شود» و بعد همان‌طور زندگی کنیم که انگار واقعاً نمی‌شود. حضور شما این زنجیره را شل می‌کند. وقتی مردم در معبرهای عمومی، چهره‌های عادی می‌بینند—پیر، بیمار، زن، مرد، کارگر، معلم—اعتراض از «خبر» تبدیل می‌شود به واقعیتِ روزمره. اعتراض دیگر یک تصویر دور نیست؛ یک «اکنونِ مشترک» است.

و یک چیز دیگر: سرکوب‌گر از «جمعیتِ آرام» هم می‌ترسد. چون جمعیتِ آرام یعنی اعتراض فقط کارِ «جوانِ پرانرژی» نیست؛ یعنی یک جامعه دارد حرف می‌زند. یعنی مسئله، مسئلهٔ یک گروه خاص نیست؛ مسئلهٔ خودِ نظمِ تحمیلی است. حضورِ شما، اعتراض را از حالتِ تک‌صدایی درمی‌آورد و به آن چندصداییِ انسانی می‌دهد—همان چیزی که اقتدارگرایی از آن وحشت دارد.

اگر توان دویدن نیست، لازم هم نیست. اگر توان فریاد نیست، باز هم لازم نیست. گاهی کافی است بدن‌تان را از پستو بیرون بیاورید و بگویید: «من این‌جا هستم.» این «بودن»، خودش یک جور «نه» گفتن است: نه به ترسِ خصوصی، نه به دروغِ تنهایی، نه به این قراردادِ نانوشته که شهر فقط مالِ فرمان‌بَرهاست.

هیچ‌کس حق ندارد از بدنِ شما خرجِ سیاست کند. اما اگر کسی می‌پرسد «من که نمی‌توانم مثل دیگران بجنگم، چه کنم؟» جواب این است: لازم نیست بجنگی تا مفید باشی. کافی است در چشمِ شهر بایستی تا شهر یادش بیاید که صاحبانش هنوز زنده‌اند.⁩ by @pouransariali

18

0

9 months ago

سایه‌ها حقیقت ما هستند .پشت‌بام تئاتر شهر آبادان،چهره‌ی دیوار، با چشمانی که اشک می‌ریزند و لبخندی که نمی‌میرد، انگار قصه‌ی ما را فهمیده بود. بیش از هشت سال از این عکس میگذرد اما بعضی لحظه‌ها از زمان عبور نمی‌کنند،آن‌ها در جایی میان نور و تاریکی، برای همیشه زنده می‌مانند. by @pouransariali

14

0

2 years ago

رسیدن به جایی، اما نه اینجاPorcupine Tree

در دل موسیقی Porcupine Tree، قطعه “Arriving Somewhere But Not Here” چونان سفری درونی است که مرزهای واقعیت و خیال را محو می‌کند. ایده‌ی حرکت، تغییر، و جستجوی مقصدی که هرگز ملموس نمی‌شود.

رسیدن به «جایی» بدون «اینجا» بودن، یادآور حس غربت وجودی است . «اینجا» نمادی از اکنون و وضعیت فعلی ماست، اما روح بشر همواره میل به فرار از اکنون و جستجوی معنایی فراتر دارد. گویی انسان، محکوم به گریز از خویش است؛ در تلاش برای رسیدن به آینده‌ای که هرگز از چنگال لحظه‌ی حال نمی‌گریزد.

موسیقی و متن ترانه، با ریتم‌های آرامی که ناگهان به اوج می‌رسند، بازتابی از این نوسان درونی‌اند. ما در سفری مداوم قرار داریم .از درد به آرامش، از امید به ناامیدی، از یقین به شک. اما آیا مقصدی وجود دارد؟ یا شاید خود سفر است که ما را تعریف می‌کند؟

“Arriving Somewhere But Not Here” به ما یادآوری می‌کند که زندگی، چیزی جز مجموعه‌ای از رسیدن‌ها و نرسیدن‌ها نیست. شاید «اینجا» هیچ‌گاه وجود نداشته باشد؛ شاید تنها حقیقت ما، همین گم شدن در راه باشد. در نهایت، ما همیشه در حال حرکتیم ,نه به سمت جایی خاص، بلکه به سمت درک عمیق‌تری از خودمان. by @pouransariali

14

0

2 years ago

بعضی وقت ها لازم نیست چیزی بگی، فقط بشینی کنار رفیقت و به دنیا نگاه کنی… انگار کل راز زندگی همینه .کنار هم نشسته‌اند، بی‌نیاز از کلام، گویی زمان را متوقف کرده‌اند تا لحظه‌ای از حقیقت را تماشا کنند by @pouransariali

18

2

2 years ago