Instagram story viewer> @spursmaniak> Posts

Paweł Ćwik

@spursmaniak

7.8K

followers

379

following

📚 Kupowanie i czytanie książek to dwa różne hobby
📖 Recenzje · Nowości · Ukryte perełki
☕ Jeśli rozumiesz to zdanie, zostajesz

POSTS STORIES REELS

Ile światów można odkryć, zanim człowiek zrozumie, jak niewiele wie o rzeczywistości, którą uważa za własną? „Emisariusz” od początku podsuwa mi myśl, że granice poznania istnieją głównie po to, by ktoś spróbował je przekroczyć.

Autor zabiera mnie do uniwersum rozgałęzionych linii czasowych, między którymi ludzie nauczyli się swobodnie podróżować, a nawet czerpać z tego całkiem wymierne korzyści. Kluczową rolę odgrywa substancja napędzająca maszyny i umożliwiająca dostęp do kolejnych wymiarów. Jej pozyskiwanie wymaga jednak wypraw w miejsca, gdzie dotychczasowa wiedza i ludzkie doświadczenie przestają być wystarczającym zabezpieczeniem.

Największą siłą tej powieści jest dla mnie sam pomysł na świat. Multiwersum nie służy tutaj wyłącznie budowaniu widowiskowych scen. To przemyślany fundament całej opowieści, który otwiera przed autorem ogromne możliwości. Każda rzeczywistość może rządzić się własnymi prawami, a odkrywanie ich sprawiało mi najwięcej czytelniczej satysfakcji. Lubię science fiction, które nie tylko zabiera mnie w nieznane, ale również pozwala zastanowić się nad tym, jak wiele jeszcze pozostaje poza granicami ludzkiego poznania.

Z czasem wyprawa nabiera bardziej osobistego wymiaru. Początkowe zlecenie przestaje być jedynie zadaniem do wykonania, a wydarzenia zaczynają podważać porządek, który bohater uważał za oczywisty. Ten zwrot dodaje historii głębi i sprawia, że za technologiczną koncepcją zaczyna kryć się coś więcej niż sama przygoda.

Nie wszystko działa jednak równie dobrze. Tempo momentami wyraźnie zwalnia, a rozbudowane opisy świata i okoliczności nie zawsze służą dynamice opowieści. Liczyłem również na mocniejszy finał. Zakończenie pozostawia sporo pytań i choć rozumiem jego otwartą formę, zabrakło mi poczucia satysfakcjonującego domknięcia.

Mimo tych zastrzeżeń doceniam wyobraźnię autora i stworzony przez niego świat. „Emisariusz” przypomina mi, że możliwość dotarcia do nieznanej rzeczywistości nie oznacza jeszcze umiejętności jej zrozumienia. A czasem największą tajemnicą wcale nie jest to, co znajduje się po drugiej stronie, lecz to, jak wiele nie dostrzegamy we własnym świecie.

Współpraca reklamowa z @wydawnictwo_bezdroza by @spursmaniak

Światło w tym mieście nigdy nie gaśnie do końca, nawet kiedy zapada zmrok. Po kilku wieczorach spędzonych z prozą Alana Moore’a zacząłem patrzeć na Londyn właśnie w ten sposób. Moore potrafi nadać znaczenie detalom, które u innych autorów pozostałyby jedynie elementem tła. Jego długie, meandrujące zdania wymagały ode mnie uważności. Zdarzało mi się do nich wracać, zwłaszcza gdy autor zostawiał więcej w niedopowiedzeniu niż w samych słowach.

Dennis nie przekonał mnie od razu. Zmęczony, bierny, często pozwala, by inni i okoliczności decydowali za niego. Przez długi czas trudno było mi znaleźć z nim wspólny język. Stopniowo zacząłem jednak dostrzegać, że jego niejednoznaczność jest istotną częścią tej opowieści. Dojrzewanie nie przybiera tu postaci wielkich gestów. Rozgrywa się w kuchniach, codziennych rozmowach i relacjach, których nie da się łatwo uporządkować. Równie ważne są kobiety pojawiające się w jego otoczeniu. Każda ma własną historię, temperament i tajemnice. Nie zostały sprowadzone do ról, jakie mogłyby pełnić w życiu głównego bohatera.

Język Moore’a to osobny świat. Autor nie oszczędza przymiotników, chętnie schodzi na poboczne ścieżki i potrafi wystawić cierpliwość czytelnika na próbę. Nie każdy fragment mnie porwał. Bywało, że narracja traciła ostrość, a lektura wymagała więcej skupienia, niż miałem ochotę jej poświęcić. Pod tą literacką obfitością kryje się jednak coś znacznie surowszego. Niepokój związany z nadchodzącymi zmianami, społeczne napięcia i ludzie, którzy mimo bliskości nie potrafią się porozumieć. Londyn nie jest tu dekoracją. Żyje własnym rytmem, a jego przeszłość i codzienność przenikają każdą warstwę opowieści.

Nie była to lektura, przez którą chciałem pędzić. Czytałem wolno, czasem znużony, innym razem zatrzymując się przy zdaniach, które nie dawały mi spokoju. Moore nie prowadzi czytelnika najprostszą drogą i nie zawsze wynagradza cierpliwość w oczywisty sposób. Mimo nierównych momentów doceniłem tę prozę za atmosferę, uważność i sposób, w jaki pokazuje ludzi próbujących odnaleźć swoje miejsce w świecie podlegającym zmianom.

Współpraca reklamowa z @wydawnictwoczarnaowca

#SłyszęNowyŚwiat #AlanMoore #wydawnictwoczarnaowca by @spursmaniak

Mój syn miał się pośmiać, a ja miałem przy okazji dowiedzieć się, co tym razem wymyślili autorzy książki o ludzkim ciele. Szybko okazało się jednak, że „P-siku-sowa księga zagadek” potrafi znacznie więcej niż wywoływać dziecięce chichoty.

Adam Kay, były lekarz, doskonale wie, jak zainteresować młodego czytelnika tematami, które w szkolnym podręczniku mogłyby wydać się mało porywające. Zamiast wykładu proponuje zagadki, szyfry, eksperymenty i pomysły, przy których trudno zachować powagę. Humor bywa rubaszny, czasem wręcz bezwstydny, ale pod tą warstwą kryje się naprawdę solidna porcja wiedzy. Od skóry po drobnoustroje. Bez niepotrzebnego komplikowania, za to z pomysłem i wyczuciem dziecięcej ciekawości.

Najbardziej doceniłem sposób, w jaki autor przemyca naukę. Nie próbuje za wszelką cenę imponować wiedzą ani zamieniać zabawy w lekcję biologii. Podsuwa pytania, zachęca do eksperymentowania i pozwala samodzielnie odkrywać kolejne odpowiedzi. Dzięki temu dziecko nie ma poczucia, że właśnie się uczy. Po prostu chce wiedzieć więcej.

Jako ojca najbardziej ucieszył mnie jednak pewien moment. Mój syn zaczął opowiadać mi o ludzkim organizmie rzeczy, których sam nie pamiętałem ze szkolnych lekcji. Słuchałem i szybko zrozumiałem, że tym razem to ja siedzę po drugiej stronie nauczycielskiej ławki. Lubię takie chwile. Pokazują, że wspólne czytanie nie musi polegać na tym, że dorosły wszystko tłumaczy dziecku. Czasem role odwracają się w najbardziej naturalny sposób.

Nie każda część utrzymuje równie dobre tempo, a niektóre żarty potrafią przesłonić przekazywaną treść. Nie zmienia to jednak mojej pozytywnej oceny. To pomysłowa, wartościowa i przede wszystkim angażująca propozycja dla młodych odkrywców.

„P-siku-sowa księga zagadek” przypomniała mi, że dziecięca ciekawość potrafi być najlepszym początkiem nauki. Wystarczy dać jej odpowiednią przestrzeń, odrobinę humoru i książkę, która nie boi się zadawać krępujących pytań.

A jeśli przy okazji dziecko nauczy czegoś rodzica, tym lepiej. W końcu w rodzinnej edukacji nie ma obowiązku, żeby tata zawsze znał odpowiedź.

Współpraca reklamowa z @insignis_media

#psikusowaksięgazagadek #adamkay #spursmaniak #bookshelfdecor by @spursmaniak

Malta nie znika po powrocie. Zostaje pod powiekami jak światło odbite od wapiennych murów. Sięgając po tę książkę, spodziewałem się opowieści o wyspie znanej z wakacyjnych fotografii. Szybko okazało się jednak, że autorzy zapraszają mnie w miejsce, którego nie da się poznać z hotelowego tarasu.

Mieszkają na Malcie od lat i to wyraźnie wpływa na sposób opowiadania. Nie oprowadzają po zabytkach ani nie tworzą przewodnika z listą atrakcji. Interesuje ich życie ludzi, codzienne przyzwyczajenia i napięcia, które kryją się pod pozornie spokojną powierzchnią wyspy. Wielowiekowa tradycja spotyka się tu z nowoczesnością, Europa z Afryką, a lokalne rytuały okazują się czymś więcej niż barwną ciekawostką dla przyjezdnych. Za nimi stoją historia, mentalność i społeczne problemy, których turystyczny obraz Malty zwykle nie uwzględnia.

Szczególnie doceniłem, że sympatia autorów do miejsca, w którym żyją, nie zamienia się w bezkrytyczny zachwyt. Nie idealizują wyspy i nie omijają tematów niewygodnych. Potrafią pokazać, że tradycja może być źródłem tożsamości, ale bywa też ciężarem, a przywiązanie do lokalnych zwyczajów nie zwalnia z zadawania trudnych pytań. W takich momentach reportaż zyskuje najwięcej. Przestaje być opowieścią o atrakcyjnym kierunku podróży, a staje się próbą zrozumienia ludzi i świata, który sami tworzą.

Nie wszystko przekonało mnie w równym stopniu. Kompozycja miejscami traci spójność, część wątków powraca po dłuższej przerwie, a niektóre porównania z czasem zaczynają nużyć. Nie przekreśla to jednak wartości publikacji. Widać ogrom pracy włożonej w jej przygotowanie, a autorzy nie narzucają czytelnikowi jednej interpretacji.

Nie traktuję tej książki jako wakacyjnego przewodnika. Bardziej jako przypomnienie, że podróż nie kończy się na zobaczeniu kolejnego pięknego miejsca. Warto wiedzieć, kto żyje za jego fasadą, jakie historie nosi w sobie i jaką cenę czasem płaci za własną tożsamość. Bo na zdjęciu można zatrzymać architekturę, światło i kolor morza. Znacznie trudniej uchwycić wszystko to, co sprawia, że dane miejsce naprawdę jest sobą.

Współpraca reklamowa z @wydawnictwo_bezdroza

#Malta #maltamiędzyfiestąasjestą #spursmaniak #wydawnictwobezdroża by @spursmaniak

Do Faulknera wraca się z pewnym bagażem oczekiwań. Znałem już jego skłonność do zaglądania pod powierzchnię ludzkich zachowań, ale „Niepokonane” skierowały moją uwagę na coś innego. Na codzienność, która trwa mimo wojny, i ludzi próbujących ocalić zasady, choć świat, w którym te zasady miały sens, właśnie się rozpada.

Najbardziej zainteresowało mnie to, jak Faulkner rozlicza swoich bohaterów z pojęć, za którymi tak chętnie się chowają. Honor, lojalność, odwaga. Brzmią szlachetnie, dopóki nie trzeba zapłacić za nie własnym spokojem albo cudzym losem. Tutaj moralność nie jest wygodnym podziałem na dobro i zło. Często przypomina rachunek, w którym człowiek sam ustala zasady, a później musi żyć z konsekwencjami. Czasem człowiek broni zasad, a czasem używa ich, by usprawiedliwić własne decyzje. Granica między jednym a drugim nie zawsze jest oczywista.

Babka Rosa przyciągała moją uwagę właśnie przez tę niejednoznaczność. Potrafi być stanowcza, bezwzględna i zarazem kierować się pobudkami, których nie sposób po prostu potępić. Nie potrzebowałem bohaterki nieskazitelnej. Znacznie ciekawsza okazała się kobieta, której moralny kompas nie zawsze wskazuje kierunek, jaki chciałoby się uznać za właściwy.

Bayard z kolei dorasta wśród tradycji, południowego wyobrażenia o honorze i oczekiwań starszego pokolenia. Obserwowałem, jak te odziedziczone przekonania zderzają się z doświadczeniem. Faulkner pokazuje, że dojrzewanie nie polega wyłącznie na poznawaniu świata. Czasem wymaga zakwestionowania tego, czego nauczono nas o nim w domu.

Doceniam też język autora. Rozbudowane zdania zmuszają do uważności, a narracja nie zawsze prowadzi najkrótszą drogą do sedna. Nie jest to lektura, którą chciałem pochłonąć w pośpiechu. Potrzebowałem czasu, by przyjrzeć się temu, co kryje się za słowami bohaterów.

Konstrukcja książki ma jednak swoją cenę. Poszczególne opowieści nie zawsze tworzą równie płynny ciąg, a przejścia między nimi potrafią osłabić poczucie jedności.

Ta książka zostawiła mnie z przekonaniem, że o człowieku najwięcej mówi nie to, jakich wartości broni, lecz co robi wtedy, gdy nie da się już pogodzić ich ze sobą.

Współpraca reklamowa z @znak_literanova by @spursmaniak

Czytelnicy romansów, dark romance, romantasy i thrillerów, mam dla Was zadanie. 📚😂

Gdyby ta scena była fragmentem książki, którego bohatera obsadzilibyście w tej sytuacji❓

Tajemniczy facet, niepokojąco czarujący typ, a może ktoś, komu nie powinniśmy ufać, ale autor tak sprytnie to napisał, że i tak trzymamy jego stronę❓ 👀

Podajcie imię bohatera i tytuł książki. Dorzućcie krótkie uzasadnienie, dlaczego właśnie on pasuje do tej sceny.

Jestem ciekaw, czy w komentarzach wygrają książkowi amanci, niebezpieczni bad boye czy podejrzani, których do ostatniej strony nie potrafimy rozgryźć. 👇📖

Może wspólnie stworzymy listę bohaterów, których lepiej spotykać wyłącznie na kartach książek. 😂

#romanse #darkromance #romantasy #thriller #spursmaniak by @spursmaniak

„Zemsta ojca chrzestnego” Marka Winegardnera rozwija świat stworzony przez Maria Puzo, ale sama obecność znanych bohaterów nie wystarczyła, bym poczuł tę samą fascynację. Michael jest starszy, coraz bardziej osamotniony, a jego otoczenie wypełniają ludzie, których lojalność pozostaje kwestią kalkulacji. Nick Geraci ma własne ambicje, polityka splata się z mafijnymi interesami, a kolejne sojusze bywają warte tyle, ile korzyści, które przynoszą.

Nie można odmówić autorowi rozmachu. Rozbudowuje sieć zależności, wraca do wcześniejszych wydarzeń i splata wiele wątków w rozległą intrygę. Niektóre postacie drugoplanowe potrafią przyciągnąć uwagę skuteczniej niż bohaterowie, na których najbardziej mi zależało. Kiedy kolejne elementy zaczynają się łączyć, łatwiej docenić ambicję autora i jego pomysł na dalsze losy tego świata.

Nie zmienia to faktu, że pierwsza połowa powieści wydała mi się ospała. Liczba postaci i wzajemnych interesów wymaga skupienia, a zanim wydarzenia nabiorą tempa, trzeba przebrnąć przez sporo informacji. Później pojawiają się zwroty akcji, podejrzenia i charakterystyczna dla mafijnych rozgrywek nieufność. Deklaracje wierności niewiele znaczą, gdy każdy pilnuje przede wszystkim własnych interesów.

Najbardziej odczułem jednak różnicę w sposobie prowadzenia bohaterów. Michael nie ma już dla mnie tej samej siły. Zamiast człowieka, którego sama obecność potrafiła zmienić atmosferę sceny, zobaczyłem postać przytłoczoną własną legendą. Również Tom Hagen nie przekonał mnie tak mocno, jak oczekiwałem. W dialogach i budowaniu postaci zabrakło mi czegoś, co w powieści Puzo sprawiało, że nawet zwykła rozmowa mogła mieć ogromne znaczenie.

Nie skreślam tej książki. Ma rozmach, rozbudowaną intrygę i ambicję dopowiedzenia dalszego ciągu opowieści, która na trwałe zapisała się w historii literatury gangsterskiej. Tyle że ja szukałem czegoś więcej niż kolejnych wydarzeń i odpowiedzi.

To była wizyta w miejscu, które dobrze pamiętałem, ale którego nie potrafiłem już odbierać tak samo. Poznałem nowe szczegóły, lepiej zrozumiałem układy, lecz dawna fascynacja nie wróciła. I właśnie tego zabrakło mi najbardziej.

#ZemstaOjcaChrzestnego #markwinegardner #book by @spursmaniak

Automat milczał, a ja wiedziałem, że coś jest nie tak.

Collin Armstrong zabrał mnie do świata, który pamiętam nie tylko z opowieści. Sam stałem kiedyś przy automatach, z garścią monet w kieszeni i wzrokiem wbitym w ekran. W „Polybiusie” od razu odnalazłem znajome obrazy: nagrzaną elektronikę, buczenie maszyn, światło jarzeniówek i ekscytację, przez którą kolejna partia wydawała się ważniejsza niż upływający czas.

Lata osiemdziesiąte, niewielkie amerykańskie miasteczko i salon gier, w którym pojawia się tajemniczy automat. Nowa gra błyskawicznie przyciąga ludzi, lecz jej urok ma swoją cenę. Armstrong dobrze wie, jak wykorzystać nostalgię, by stopniowo pozbawić ją niewinności. Znajomy świat zaczyna budzić nieufność, a rozrywka zmienia się w coś, czego uczestnicy nie potrafią zrozumieć ani kontrolować.

Właśnie to połączenie zadziałało na mnie najmocniej. Z jednej strony wracałem do czasów, gdy gry miały fizyczny kształt, a wspólna zabawa oznaczała spotkanie przy maszynie. Z drugiej coraz wyraźniej czułem, że pod tą warstwą wspomnień kryje się coś niepokojącego. Nie potrzeba tu nieustannych wstrząsów. Wystarczy automat, który zachowuje się inaczej, niż powinien, i ludzie, którzy nie wiedzą, co właściwie się z nimi dzieje.

Doceniam, że pisarz nie ograniczył się do samej zagadki. Istotne są również relacje, samotność i napięcia narastające w niewielkiej społeczności. Dzięki temu interesowało mnie nie tylko to, czym naprawdę jest Polybius, lecz także to, jak jego obecność zmienia ludzi i ich codzienność.

Niestety w kilku miejscach oczekiwanie na kolejny przełom trwało dla mnie zbyt długo, a finał nie dorównał obietnicy złożonej na początku. Szkoda, bo pomysł ma w sobie potencjał, który mógł wybrzmieć jeszcze mocniej.

Mimo tego „Polybius” trafił w czuły punkt. Lubię horrory, które biorą coś znajomego, osadzonego w konkretnym czasie i we własnych wspomnieniach, a potem każą spojrzeć na to zupełnie inaczej. Po tej lekturze automaty z dawnych salonów gier nadal kojarzą mi się z dziecięcą fascynacją, ale ta historia dopisała do tych wspomnień nutę niepokoju.

Współpraca reklamowa z @wydawnictwostorylight

#Polybius #collinarmstrong #wydawnictwostorylight #groza by @spursmaniak

Październik zostawił mi na progu cztery książki. Jakby wiedział, że listopad będzie potrzebował ratunku. 🍂📚

Lubię ten moment w roku, kiedy popołudnia niepostrzeżenie zamieniają się w wieczory, za oknem gaśnie światło, a dom zaczyna pachnieć herbatą i spokojem. Dawniej jesień kojarzyła mi się głównie z końcem lata. Dziś coraz częściej myślę o niej jak o obietnicy kilku wolnych godzin, koca i książki, od której trudno się oderwać. A tegoroczny listopad zapowiada się całkiem obiecująco.

📖 Caroline Bicks, „Potwory z archiwum”

Stephen King, jego rękopisy i rok spędzony blisko procesu twórczego autora, który od lat potrafi zajrzeć w najciemniejsze zakamarki ludzkiej wyobraźni. Chcę zobaczyć, jak rodzą się pomysły, które później nie pozwalają spokojnie zgasić światła.

📖 Robert Małecki, „Gąszcz”

Najwięcej zła bierze się z dobrych chęci. To zdanie wystarczyło, żebym nabrał ochoty na ten kryminał. Lubię historie, w których granica między winą a dobrymi intencjami nie przebiega tam, gdzie początkowo się jej spodziewamy.

📖 David Baldacci, „Niewinny”

Will Robie, zawodowa precyzja i misja, która wymyka się spod kontroli. Do tego nastolatka uciekająca przed własnymi problemami. Podejrzewam, że przy tej książce moje ambitne plany wczesnego chodzenia spać szybko przegrają z jeszcze jednym rozdziałem.

📖 Mijin Mok, „W pogoni za perfekcją”

Korea Południowa oglądana bez kolorowego filtra popkultury. Presja, oczekiwania i perfekcja, która potrafi kosztować więcej, niż widać z zewnątrz. Jestem ciekaw, co znajdę po drugiej stronie obrazu kraju, który tak chętnie podziwiamy.

Cztery książki, cztery różne kierunki ucieczki. Seul, świat zawodowych zabójców, archiwum Stephena Kinga i polski kryminał. Nie trzeba pakować walizki, żeby na chwilę znaleźć się gdzieś indziej.

Może właśnie za to najbardziej lubię jesienne czytanie. Za wieczory, które nigdzie się nie spieszą, i za tę cichą radość, kiedy na półce czeka więcej historii, niż uda się zmieścić w jednym miesiącu.

Która z tych czterech książek najchętniej trafiłab by @spursmaniak

Jesień rozlała się po świecie jak wino po koronkowym obrusie 🍂. Liście płoną w koronach drzew niczym zapomniane lampiony, a powietrze pachnie cynamonem, wilgotną ziemią i obietnicą długich wieczorów pod kocem. Dni chudną z tygodnia na tydzień, ale my, książkoholicy, dobrze wiemy, że właśnie wtedy zaczyna się nasz najpiękniejszy sezon.

Jesień zdecydowanie sprzyja książkom, a krakowskie targi to miejsce, w którym bardzo łatwo stracić kontrolę nad planami czytelniczymi. Wchodzisz z myślą, że tylko się rozejrzysz, a wychodzisz z listą tytułów dłuższą niż ta, którą udało Ci się skreślić. 📚🍂

Dziś szczególnie polecam Wam jeden z nich. „Spokój” Adama Widerskiego, nad którym mam przyjemność sprawować patronat.

Tytuł brzmi niewinnie, prawda? Łódzki Dom Seniora o tej nazwie powinien kojarzyć się z odpoczynkiem, spokojnymi rozmowami i codzienną rutyną. Tyle że w kryminale Widerskiego pozory bywają wyjątkowo zwodnicze. Za drzwiami placówki kryją się tajemnice, a prawda okazuje się na tyle niebezpieczna, że ktoś jest gotów zrobić wiele, by nie wyszła na jaw.

Lubię kryminały, które potrafią połączyć napięcie z czarnym humorem. Kiedy atmosfera robi się gęsta, odpowiednio podany ironiczny akcent potrafi zadziałać lepiej niż kolejny dramatyczny zwrot akcji. I właśnie dlatego „Spokój” zwrócił moją uwagę. Sama nazwa domu seniora nabiera zupełnie innego znaczenia, gdy zaczynamy podejrzewać, co może kryć się za jego zamkniętymi drzwiami.

Jeśli i Wy krążycie dziś po krakowskich halach, rozejrzyjcie się za „Spokojem”. Obiecuję, że po tej lekturze to słowo już nigdy nie zabrzmi niewinnie 😏
A jeśli wypatrzycie mnie w tłumie, koniecznie zagadajcie! Chętnie porozmawiam o zbrodni, kawie i stosach, które rosną szybciej niż nasze plany czytelnicze ☕📖

Kto dziś jest na targach❓

Dajcie znać w komentarzu, może miniemy się między stoiskami 👇

#Spokój #AdamWiderski #WydawnictwoBrda #Patronat #spursmaniakpatronuje by @spursmaniak

Zamknąłem książkę, ale myślami wciąż byłem po drugiej stronie. Przy drzwiach, za którymi zwyczajny świat przestaje wystarczać do wyjaśnienia tego, co właśnie się wydarzyło.

Jack Sawyer wrócił. Po latach znów mogłem ruszyć z nim ku Terytoriom, a wraz z pierwszymi stronami wróciło coś, za co pokochałem „Talizman” i „Czarny dom”. Tym razem jednak stawka jest większa, a sam Jack nosi w sobie ślady drogi, której nie da się przejść bez strat. Spotkałem człowieka, który mimo własnych doświadczeń nadal potrafi stanąć naprzeciw rzeczy, od których inni odwróciliby wzrok.

King i Straub znów udowodnili mi, że wyobraźnia nie potrzebuje granic, żeby budzić prawdziwy niepokój. Groza potrafi uderzyć nagle, ale równie mocno działa wtedy, gdy powoli oswaja mnie z czymś, co od początku powinno budzić sprzeciw. A pomiędzy kolejnymi porcjami niepokoju pojawia się humor, który nie rozładowuje napięcia na siłę, lecz przypomina, że nawet w najbardziej nieprzyjaznym świecie ludzie pozostają ludźmi.

Największą frajdę sprawiło mi jednak to, jak szeroko otwierają się drzwi do uniwersum „Mrocznej Wieży”. Ka tet, Łamacze, Karmazynowy Król. Znane tropy przestają być jedynie ukłonami w stronę wiernych czytelników. Zyskują dodatkowy wymiar, a ja miałem poczucie, że uczestniczę w czymś znacznie większym niż kolejnej przygodzie Jacka. Właśnie za takie połączenia cenię Kinga najbardziej.

Dla mnie to najlepsza część trylogii i jedna z najmocniejszych czytelniczych niespodzianek ostatnich lat.

Jest w tej powieści jeszcze coś, co zostaje ze mną dłużej niż sama groza. Świadomość, że to ostatnia odsłona wspólnej drogi Kinga i Strauba. Ich literacka przyjaźń przetrwała w świecie, który razem stworzyli, a Jack dostał historię domykającą podróż rozpoczętą ponad cztery dekady temu. Trudno o lepszy powód, by wrócić do tych książek i przypomnieć sobie, dlaczego niektóre fikcyjne światy stają się częścią naszego własnego.

„Inne światy niż te” to dla mnie wielka przygoda, znakomity powrót i emocjonalne pożegnanie. Odłożyłem książkę z wdzięcznością, że mogłem dotrzeć z Jackiem aż tutaj.

Współpraca reklamowa z @proszynski_wydawnictwo

#InneŚwiatyNiżTe #stephenking #peterstraub #wydawnictwoprószyńskiisk by @spursmaniak

„Powrót ojca chrzestnego” Marka Winegardnera czytałem z ciekawością, ale też z nieuniknionymi porównaniami do powieści Maria Puzo. Rodzina Corleone, lojalność wystawiana na próbę, decyzje podejmowane za zamkniętymi drzwiami. Wiem, że w tym świecie jedno przemilczenie potrafi znaczyć więcej niż długie wyjaśnienia, a przysługa nigdy nie jest całkiem bezinteresowna. Dlatego od początku sprawdzałem, czy autorowi udało się zachować ducha oryginału.

Winegardner rozwija znane wątki, uzupełnia luki i pokazuje konsekwencje decyzji, których wcześniej mogliśmy jedynie się domyślać. Bywały fragmenty, w których dałem się porwać intrydze i zapominałem o porównaniach. Nie na długo. Czułem różnicę w narracji, rytmie scen i budowaniu napięcia. To nadal świat Corleone, ale opowiedziany innym głosem.

Najbardziej odczułem to przy postaciach. Michael Corleone nie przyciąga mnie tutaj z taką siłą jak wcześniej, a Nick Geraci, mimo istotnej roli w rozgrywce o wpływy, nie zapisał się na dłużej w mojej pamięci. Zamiast wnikać w psychologię bohaterów, częściej śledziłem układ sił i kolejne przesunięcia na mafijnej szachownicy.

Intryg nie brakuje, jednak mnogość nazwisk i powiązań sprawiała, że chwilami trudniej było mi zachować orientację. Pod koniec odczułem też zmęczenie przeciągniętymi wątkami. Nie każda scena wnosiła tyle, ile oczekiwałem, a kolejne wydarzenia nie zawsze przekładały się na napięcie.

Nie uważam tej książki za nieudaną. Dostrzegam próbę rozbudowania literackiego świata, który dla wielu czytelników pozostaje wyjątkowy. Kontynuacja takiej opowieści musi jednak sprostać poprzeczce ustawionej bardzo wysoko. Znajomość bohaterów, rodzinnych układów i mafijnych reguł to za mało, jeśli brakuje tej samej siły opowiadania.

Pozostało mi poczucie, że poznałem więcej szczegółów, ale nie przeżyłem tej historii równie mocno. Wróciłem do świata Corleone, lecz nie odnalazłem w nim tego, co sprawiło, że kiedyś tak bardzo chciałem do niego należeć.

Współpraca reklamowa z @wydawnictwoalbatros

#PowrótOjcaChrzestnego #markwinegardner #wydawnictwoalbatros #spursmaniak #takczytam by @spursmaniak