Instagram story viewer> @liam_aiken_> Tagged
1.7K
followers
2476
following
atl | uga alum
pct 26
POSTS STORIES REELS TAGGED
I never expected the social side of the trail to have such an impact on my journey. 

But oh boy it really did.

Sitting here in the airport, waiting for my flight home, I miss life on trail, being unapologetically hiker trash, spending all day and night outside, but what I miss the most are the amazing friends I made, and the awesome tramilies I got to be a part of. 

This is just a sprinkling of the folks I met, and there are far more who I didn’t get enough photos of but you know who you are. 

Y’all made the past 5 months more magical than I ever could have dreamed. Even though one of you didn’t speak the entire time I knew you. 

Scotland is waiting for you all to come and visit.
13
That's that!
One big long party
21
Mile 2650, CANADA. IT’S DONE. (Swipe for English translation—->)

18 april – 23 september. Vijf maanden, miljoenen stappen, duizenden kilometers.

Ik vind het moeilijk om deze reis in een stukje tekst te omschrijven. Het was gewoon zó veel. Zoveel gedachten, inspiratie en herinneringen, terwijl ik tegelijkertijd vooral in het moment leefde: Waar is mijn volgende waterbron? Even een Snickers eten voor energie. Hoeveel miles nog vandaag? Poeh, gaan we nu wéér omhoog? Jeetje die rugtas is zwaar. Wauw wat een uitzicht. Oh, nog een eekhoorn!

De PCT heeft me op zoveel manieren verbaasd. De natuur, de wildernis, dagenlang geen weg of gebouw zien — dat is gewoon niet voor te stellen in Nederland. Maar ook de hiker community heeft me enorm geraakt. De mensen maken de tocht tot wat die is. Ik ben dankbaar dat ik onderdeel mocht zijn van deze thru-hikingcultuur en me als echte hiker trash heb mogen identificeren. Dank aan iedereen met wie ik een stukje van deze trail heb mogen delen. ❤️ On- en off-trail.

En dan was er Up Where We Belong, het liedje van mijn moeder. Het liedje dat me door de zware momenten heeft meegesleept en waar ik tijdens deze reis steeds weer op kon terugvallen. Ik geloof oprecht dat dit haar manier is geweest om mij te steunen.

Ik wilde haar op een bepaalde manier met me meenemen en liet daarom een ring maken met haar as erin. Uiteindelijk bleek dat ze er op zoveel meer manieren bij zou zijn: in mijn herinneringen, in de muziek die ik luisterde, in boeken met soortgelijke verhalen, maar vooral in mezelf. Geen dag gaat voorbij waarop ik niet aan haar heb gedacht.

De vraag die ik vooraf zo vaak kreeg: “Zou je dat wel gaan doen, in je eentje?’’ Mijn antwoord zal waarschijnlijk altijd ja blijven. Soms moet je maar gewoon gaan met al je twijfels en angsten en zien wat er gebeurd. Met een beetje doorzettingsvermogen en gezond verstand kom je een heel eind. Het kan je helemaal naar Canada brengen;)

Up where we all belong.

Rambo

Mile 2650, CANADA. IT’S DONE.

April 18 – September 23. Five months, millions of steps, thousands of kilometers.

I find it hard to put this journey into words. It was simply so much. So many thoughts, moments of inspiration, a
80
Part 4: Oregon!!! (Miles 1692-2147) 🍄
12
22 jaar mogen worden op de pacific Crest trail 🎂🎂Mile 2100.1 / kilometer 3361
  Natuurlijk besluit  het weer rondom mijn verjaardag ook even compleet om te slaan…🌧️🌧️ (wat uiteindelijk wel erg gunstig bleek voor de bosbranden)

Ik ben ontzettend dankbaar dat ik dit avontuur ben aangegaan. Voor alle kilometers door de meest prachtige natuur, voor de mensen die ik onderweg heb ontmoet en voor alles wat ik over mezelf heb geleerd. 
Op naar nog zoveel meer avontuur in deze ‘one wild and precious life’. 🤍  en ook bedankt aan iedereen die mee deed met het filmpje van mijn vader. Prachtige zangkunsten, het maakte me erg blij
47
Part 3: NorCal (miles 1090-1692)

Yes I’m still hiking
17
back to up