Instagram story viewer> @rawanshenasii> Tagged

روانشناسی

@rawanshenasii

209.6K

followers

2

following

#روانشناسی علم #انسان هاست، #علم شناخت ما از #خود مان
جهت سفارش تبلیغات ↔️ دایرکت
کانال روانشناسی را در تلگرام دنبال نمایید ❤️
👇👇

POSTS STORIES REELS TAGGED

#یونگ

3

1

#دیت با #دانشجوی #روانشناسی 😁

#روانشناسی #زندگی

0

0

از دیدگاه اروین یالوم، روان‌پزشک و از چهره‌های برجسته‌ی روان‌درمانی اگزیستانسیال، انسان توانایی منحصربه‌فردی دارد: می‌تواند درباره‌ی وجود خود بیندیشد، انتخاب‌هایش را بررسی کند، به گذشته‌اش نگاه کند و از پایان زندگی‌اش آگاه باشد.

این خودآگاهی به ما فرصت می‌دهد که زندگی‌مان را عمیق‌تر درک کنیم؛ اما همین توانایی، ما را با واقعیت‌هایی روبه‌رو می‌کند که همیشه آسان نیستند.

ما می‌دانیم که زمان می‌گذرد، بدنمان تغییر می‌کند، عزیزانمان را ممکن است از دست بدهیم و سرانجام زندگی ما نیز به پایان می‌رسد. یالوم این واقعیت را «زخم فناپذیری» می‌نامد؛ زخمی که از آگاهی ما نسبت به محدود بودن زندگی سرچشمه می‌گیرد.

اما چرا دانستن این حقیقت می‌تواند ارزشمند باشد؟

زیرا وقتی واقعاً می‌پذیریم که فرصت زندگی نامحدود نیست، ممکن است اولویت‌هایمان تغییر کنند. شاید دیگر نخواهیم تمام عمرمان را صرف جلب رضایت دیگران کنیم؛ شاید شهامت بیشتری برای بیان احساساتمان پیدا کنیم، رابطه‌های ارزشمندمان را جدی‌تر بگیریم و تصمیم‌هایی را که سال‌ها به تعویق انداخته‌ایم، دوباره بررسی کنیم.

گاهی انسان آن‌قدر درگیر روزمرگی می‌شود که فراموش می‌کند آیا واقعاً زندگی می‌کند یا فقط روزهایش را پشت سر می‌گذارد.

از نگاه یالوم، آگاهی از مرگ لزوماً به ناامیدی منتهی نمی‌شود؛ برعکس، می‌تواند تجربه‌ای بیدارکننده باشد که ما را به زندگی اصیل‌تر، ارتباط عمیق‌تر با دیگران و درک روشن‌تری از ارزش لحظه‌های اکنون هدایت کند.

البته این به معنای آن نیست که باید همیشه به مرگ فکر کنیم یا اضطراب ناشی از آن را نادیده بگیریم. مسئله این است که از واقعیت فناپذیری فرار نکنیم؛ بلکه اجازه دهیم این آگاهی، به جای فلج کردن زندگی‌مان، به انتخاب‌هایمان جهت بدهد.

شاید یکی از دشوارترین بخش‌های انسان بودن همین باشد: بدانیم زندگی پایان‌پذیر است و با وجود این، جرئت کنیم عمیق، آگاهانه و معنادار زندگی کنیم.

📚 منبع: اروین د. یالوم، Staring at the Sun: Overcoming the Terror of Death (2008)، فصل اول: The Mortal Wound (زخم فناپذیری).

#یالوم #روانشناسی #خودآگاهی #روانشناسی_اگزیستانسیال معنای_زندگی

@rawanshenasii | @ravan.af

3

5

از دیدگاه روان‌شناختی اروین یالوم، رنج انسان تنها به اتفاقاتی که تجربه می‌کند محدود نمی‌شود؛ بلکه به شیوه‌ای که آن اتفاقات را درک می‌کند و جایگاهی که در زندگی‌اش به آن‌ها می‌دهد نیز وابسته است.

تصور کن کسی را دوست داشته‌ای و او تو را ترک کرده است. خودِ جدایی دردناک است؛ اما ممکن است ذهن تو از این اتفاق نتیجه بگیرد: «من دوست‌داشتنی نیستم»، «هیچ‌کس مرا انتخاب نمی‌کند» یا «من همیشه تنها خواهم ماند.»

در اینجا، رنج فقط از دست دادن یک رابطه نیست؛ بلکه از معنایی می‌آید که به آن تجربه داده‌ای و آن را به قضاوتی درباره تمام وجودت تبدیل کرده‌ای.

یالوم در رویکرد اگزیستانسیال خود بر مواجهه صادقانه با زندگی، مسئولیت انتخاب‌ها، تنهایی و معنای وجود تأکید می‌کند. از این منظر، ما همیشه نمی‌توانیم اتفاقات زندگی را کنترل کنیم؛ اما می‌توانیم بررسی کنیم که چگونه آن‌ها را تفسیر می‌کنیم و چه تأثیری بر انتخاب‌های امروزمان می‌گذارند.

این به معنای نادیده گرفتن درد، انکار آسیب‌های واقعی یا مقصر دانستن خودمان برای رنج‌هایمان نیست. بعضی اتفاقات واقعاً ناعادلانه و آسیب‌زننده‌اند. مسئله این است که اجازه ندهیم یک تجربه تلخ، به حکمی قطعی درباره ارزشمندی ما یا تمام آینده‌مان تبدیل شود.

شاید نتوانیم گذشته را تغییر دهیم، اما می‌توانیم معنایی را که به آن داده‌ایم دوباره بررسی کنیم.

به‌جای اینکه بپرسیم «چرا این اتفاق برای من افتاد؟»، گاهی می‌توانیم بپرسیم: «این تجربه چه باوری درباره خودم در من ساخته است؟ آیا این باور حقیقت دارد یا فقط برداشتی است که از دل رنجم شکل گرفته؟»

گاهی آغاز رهایی، تغییر گذشته نیست؛ بلکه تغییر رابطه‌ای است که با گذشته خود داریم.

📚 منبع پیشنهادی برای مطالعه بیشتر:
اروین دی. یالوم، روان‌درمانی اگزیستانسیال (Existential Psychotherapy).

#اروین_یالوم #روانشناسی #خودشناسی #سلامت_روان #رواندرمانی

3

10

از دیدگاه زیگموند فروید، انسان به‌طور طبیعی به دنبال لذت، رضایت و کاهش رنج است؛ اما زندگی در دنیای واقعی به ما اجازه نمی‌دهد هر خواسته‌ای را بلافاصله برآورده کنیم. گاهی باید صبر کنیم، از خواسته‌ای بگذریم یا لذت کوتاه‌مدت را فدای هدفی بلندمدت کنیم.

فروید این تعارض را با دو مفهوم مهم توضیح می‌دهد: اصل لذت و اصل واقعیت.

اصل لذت ما را به سمت ارضای فوری خواسته‌ها و دوری از ناراحتی سوق می‌دهد. در مقابل، اصل واقعیت به ما کمک می‌کند شرایط بیرونی، پیامدهای رفتار و محدودیت‌های زندگی را در نظر بگیریم و برای رسیدن به خواسته‌هایمان راهی مناسب‌تر انتخاب کنیم.

برای مثال، ممکن است هنگام عصبانیت بخواهیم هرچه در ذهن داریم به زبان بیاوریم؛ اما در همان لحظه، پیامدهای حرف‌هایمان را در نظر می‌گیریم و سکوت یا گفت‌وگویی سنجیده‌تر را انتخاب می‌کنیم. در این موقعیت، خواسته فوری ما با واقعیت و پیامدهای احتمالی آن روبه‌رو می‌شود.

از نگاه فروید، بلوغ روانی به معنای کنار گذاشتن تمام خواسته‌ها یا سرکوب همیشگی احساسات نیست؛ بلکه توانایی کنار آمدن با ناکامی، به تأخیر انداختن برخی لذت‌ها و پیدا کردن راه‌هایی واقع‌بینانه برای برآورده کردن نیازهاست.

ما نمی‌توانیم همیشه مطابق میل خود زندگی کنیم؛ همان‌طور که نباید تمام زندگی را صرف سازگار شدن با محدودیت‌ها کنیم. چالش انسان این است که میان خواسته‌های درونی و واقعیت بیرونی تعادلی پیدا کند.

شاید بخشی از بلوغ ما از جایی آغاز می‌شود که می‌پذیریم: هر چیزی را که می‌خواهیم، نمی‌توانیم همین امروز داشته باشیم؛ اما می‌توانیم برای رسیدن به بسیاری از خواسته‌هایمان راهی آگاهانه‌تر پیدا کنیم.

منابع:

۱. زیگموند فروید، دو اصل کارکرد روانی (Formulations on the Two Principles of Mental Functioning)، ۱۹۱۱.

۲. زیگموند فروید، فراسوی اصل لذت (Beyond the Pleasure Principle)، ۱۹۲۰.

۳. زیگموند فروید، تمدن و ملالت‌های آن (Civilization and Its Discontents)، ۱۹۳۰.

3

10

از دیدگاه زیگموند فروید، بنیان‌گذار روان‌کاوی، همه آنچه در ذهن ما می‌گذرد، در دسترس آگاهی‌مان نیست. گاهی احساسات، ترس‌ها، خواسته‌ها و تجربه‌هایی در لایه‌های ناآگاه ذهن باقی می‌مانند، اما همچنان بر رفتارها، انتخاب‌ها و روابط ما تأثیر می‌گذارند.

فروید معتقد بود که برای فهمیدن رفتار انسان، نباید فقط به آنچه فرد می‌گوید یا آگاهانه به آن فکر می‌کند توجه کرد؛ بلکه باید انگیزه‌های پنهانی را نیز بررسی کرد که ممکن است خود فرد از وجودشان آگاه نباشد.

برای مثال، ممکن است کسی در روابط عاطفی خود بارها از صمیمیت فرار کند، بدون آنکه دلیل روشنی برای این رفتار داشته باشد. از منظر روان‌کاوی فرویدی، می‌توان بررسی کرد که آیا تجربه‌های گذشته، ترس‌های ناآگاهانه یا تعارض‌های درونی در این رفتار نقش دارند یا نه. البته هر رفتار تکرارشونده‌ای لزوماً ریشه در ناخودآگاه ندارد و برای فهم آن باید شرایط هر فرد را جداگانه بررسی کرد.

فروید همچنین بر این باور بود که بعضی از لغزش‌های زبانی، رؤیاها و نشانه‌های روانی می‌توانند سرنخ‌هایی برای شناخت فرایندهای ناآگاه باشند؛ هرچند تفسیر آن‌ها باید با احتیاط انجام شود و نمی‌توان برای هر اشتباه یا رؤیایی معنای ثابتی در نظر گرفت.

شاید یکی از مهم‌ترین پرسش‌هایی که دیدگاه فروید پیش روی ما می‌گذارد، این باشد:

آیا همیشه می‌دانیم چرا کسی را دوست داریم، از کسی می‌ترسیم، در موقعیتی خشمگین می‌شویم یا تصمیمی خاص می‌گیریم؟

از نگاه فروید، شناخت خود فقط به آگاهی از افکار آشکارمان محدود نمی‌شود؛ گاهی لازم است به تعارض‌ها، خواسته‌ها و تجربه‌هایی نیز توجه کنیم که هنوز به‌خوبی آن‌ها را نمی‌شناسیم.

منابع برای مطالعه بیشتر:

۱. زیگموند فروید، تعبیر رؤیا (The Interpretation of Dreams)، ۱۹۰۰.

۲. زیگموند فروید، آسیب‌شناسی روانی زندگی روزمره (The Psychopathology of Everyday Life)، ۱۹۰۱.

۳. زیگموند فروید، درس‌گفتارهای مقدماتی درباره روان‌کاوی (Introductory Lectures on Psycho-Analysis)، ۱۹۱۶–۱۹۱۷.

3

4

از دیدگاه یونگ، گاهی واکنش شدید ما به رفتار دیگران، چیزی فراتر از خود آن رفتار را آشکار می‌کند؛ شاید زخمی قدیمی، ترسی پنهان یا بخشی از وجودمان که هنوز نپذیرفته‌ایم.

برای مثال، ممکن است از اعتمادبه‌نفس دیگران ناراحت شویم، چون خودمان از ابراز وجود می‌ترسیم؛ یا از قضاوت دیگران خشمگین شویم، زیرا هنوز بیش از اندازه به تأیید آن‌ها وابسته‌ایم.

یونگ با مفاهیمی مانند «سایه» و «فرافکنی» به ما یادآوری می‌کند که خودشناسی مستلزم روبه‌روشدن با بخش‌هایی از وجودمان است که ترجیح می‌دهیم نبینیم.

البته هر رفتار آزاردهنده‌ای بازتابی از روان ما نیست؛ گاهی دیگران واقعاً از مرزهای ما عبور می‌کنند. خودشناسی یعنی بتوانیم هم رفتار دیگران را واقع‌بینانه ببینیم و هم واکنش‌های خودمان را بهتر بشناسیم.

گاهی به‌جای پرسیدن «چرا او این‌گونه است؟» بهتر است از خود بپرسیم: «این رفتار چرا چنین احساسی در من ایجاد می‌کند؟»

شاید آغاز خودشناسی، از لحظه‌ای شروع شود که به‌جای فرار از سایه‌های خود، جرئت دیدن آن‌ها را پیدا می‌کنیم.

📚 منبع نظری: کارل گوستاو یونگ، دو رساله درباره روان‌شناسی تحلیلی (Two Essays on Analytical Psychology)، مجموعه آثار، جلد ۷؛ درباره مفاهیم سایه و فرافکنی.

#کارل_گوستاو_یونگ #روانشناسی #خودشناسی #ناخودآگاه #سایه_روان

3

3

اما از دیدگاه کارل راجرز، پذیرش خویشتن می‌تواند نقطه آغاز رشد باشد.

پذیرش خود یعنی بتوانی بدون انکار واقعیت، به ترس‌ها، اشتباهات، احساسات و نیازهایت نگاه کنی؛ نه برای اینکه آن‌ها را توجیه کنی، بلکه برای اینکه بهتر بشناسی‌شان.

اگر هنگام ناراحتی سکوت می‌کنی، اگر از شکست می‌ترسی یا اگر گاهی به تأیید دیگران نیاز داری، لازم نیست به‌خاطر این تجربه‌ها خودت را تحقیر کنی. می‌توانی آن‌ها را بپذیری و درعین‌حال برای تغییرشان قدم برداری.

تو مجبور نیستی از خودت متنفر باشی تا نسخه بهتری از خودت بسازی.

گاهی رشد واقعی از لحظه‌ای آغاز می‌شود که به‌جای جنگیدن با خودت، تصمیم می‌گیری خودت را بفهمی.

📚 منبع: کارل راجرز، کتاب «در مسیر انسان شدن» (On Becoming a Person)، ۱۹۶۱.

3

5

از دیدگاه کارل گوستاو #یونگ ، یکی از دشوارترین مراحل #خودشناسی ، روبه‌رو شدن با بخش‌هایی از وجودمان است که ترجیح می‌دهیم نبینیم.

ما معمولاً دوست داریم خودمان را مهربان، قوی و بی‌نقص بدانیم؛ اما در کنار این ویژگی‌ها، ممکن است حسادت، ترس، خشم، ناامنی و ضعف‌هایی هم داشته باشیم که آن‌ها را پنهان می‌کنیم.

یونگ با مفهوم «سایه» توضیح می‌دهد که بخش‌های انکارشده #شخصیت ما، لزوماً از بین نمی‌روند؛ بلکه ممکن است ناآگاهانه بر رفتار، تصمیم‌ها و روابطمان تأثیر بگذارند.

پذیرش خود یعنی #شجاعت دیدن تمام ابعاد وجودمان، بدون توجیه کردن اشتباهات و بدون انکار ارزش‌هایمان. یعنی بپذیریم که انسان بودن، به معنای بی‌نقص بودن نیست.

رشد واقعی از جایی آغاز می‌شود که به‌جای فرار از #حقیقت خودمان، جرئت مواجهه با آن را پیدا می‌کنیم.

📚 منبع:
Carl Gustav Jung, Aion: Researches into the Phenomenology of the Self (1951)، فصل «سایه».

3

10

از دیدگاه زیگموند #فروید ؛ چرا #عاشق بعضی آدم‌ها می‌شویم؟

گاهی ما عاشق کسی می‌شویم که ویژگی‌هایی دارد که خودمان آرزوی داشتنشان را داریم؛ کسی که اعتمادبه‌نفس، آرامش، قدرت یا استقلالی دارد که شاید در وجود خودمان کمتر احساسش می‌کنیم.

از دیدگاه روان‌کاوی، بخشی از انتخاب‌های #عاطفی ما می‌تواند تحت‌تأثیر نیازهای ناخودآگاه، تجربه‌های کودکی و تصویری باشد که از خودمان داریم. گاهی در دیگری چیزی را می‌بینیم که دوست داریم در خودمان پرورش دهیم و گاهی جذب ویژگی‌هایی می‌شویم که یادآور روابط و تجربه‌های گذشته ما هستند.

به همین دلیل، عشق همیشه فقط درباره شناخت دیگری نیست؛ گاهی درباره شناخت بخش‌هایی از وجود خودمان است که هنوز به آن‌ها آگاه نشده‌ایم.

اما یک نکته مهم وجود دارد: اینکه کسی ویژگی‌های آرمانی ما را دارد، لزوماً به معنای عشق عمیق و رابطه سالم نیست. عشق #بالغ زمانی شکل می‌گیرد که بتوانیم دیگری را با تمام تفاوت‌هایش بشناسیم و دوست داشته باشیم، نه اینکه فقط تصویری از آرزوهای خودمان را در او ببینیم.

شاید گاهی لازم باشد از خودمان بپرسیم:
«من واقعاً عاشق این #آدم شده‌ام، یا عاشق چیزی هستم که در وجود او می‌بینم و آرزو دارم خودم داشته باشم؟»

📚 منبع: زیگموند فروید، روان‌شناسی گروهی و تحلیل من (1921)؛ و نوشته‌های او درباره خودشیفتگی و انتخاب ابژه در عشق (1914).

3

42

از دیدگاه اریک فروم، عشق واقعی با احترام به #آزادی و فردیت دیگری همراه است. دوست داشتن به این معنا نیست که بخواهیم تمام رفتارهای طرف مقابل را کنترل کنیم یا او را مطابق خواسته‌های خودمان تغییر دهیم؛ بلکه یعنی بتوانیم در کنار او باشیم و در عین حال، استقلالش را به رسمیت بشناسیم.

گاهی چیزی که به نام عشق تجربه می‌کنیم، در واقع ترس از دست دادن، ترس از تنهایی یا نیاز به کنترل است. فرد ممکن است تصور کند اگر تمام رفتارهای شریک عاطفی‌اش را زیر نظر داشته باشد، احساس امنیت بیشتری خواهد کرد؛ اما کنترل کردن لزوماً امنیت نمی‌آورد، بلکه می‌تواند اعتماد و صمیمیت را از بین ببرد.

از نگاه فروم، عشق بالغ یعنی بتوانیم به دیگری نزدیک باشیم، بدون اینکه بخواهیم مالک او شویم. رابطه سالم جایی است که دو نفر در کنار هم رشد می‌کنند، نه اینکه یکی برای آرامش دیگری، #آزادی و #هویت خودش را کنار بگذارد.

منبع: اریک #فروم (Erich Fromm)، کتاب هنر #عشق ورزیدن (The Art of Loving, 1956)، بخش «نظریه عشق»، مبحث احترام و عشق بالغ.

3

6

از دیدگاه جان بالبی، روان‌شناس و نظریه‌پرداز دلبستگی، کودک فقط به غذا، لباس و سرپناه نیاز ندارد؛ او به آغوشی امن، محبتی پایدار و حضوری قابل‌اعتماد هم نیاز دارد.

کودکی که بداند هنگام ترس، ناراحتی یا #شکست کسی هست که به او پناه ببرد، به‌تدریج یاد می‌گیرد به دیگران اعتماد کند، احساساتش را بهتر بشناسد و با آرامش بیشتری جهان را کشف کند.

امنیت عاطفی یعنی کودک مطمئن باشد که برای دوست داشته شدن، منبع به مجبور نیست همیشه خوب باشد، گریه نکند یا انتظارات دیگران را برآورده سازد.

کودک به والدینی بی‌نقص نیاز ندارد؛ به والدینی نیاز دارد که حضور داشته باشند، احساساتش را جدی بگیرند و در لحظات سخت، پناه امن او باشند.

چون گاهی عمیق‌ترین زخم‌های کودکی، نه از کمبود امکانات، بلکه از نبودِ احساس امنیت و دوست داشته شدن شکل می‌گیرند.

📚 منبع علمی:
جان بالبی، Attachment and Loss, Volume 1: Attachment (1969/1982).

#جان_بالبی #روانشناسی_کودک #دلبستگی #امنیت_عاطفی تربیت_کودک

3

17